BARBÓRKA

[madohora]

Podanie głosi, iż przy domostwie Dioskura znajdowała się wieża, którą poganin ten kazał przyozdobić „z całym przepychem dla potrzeb córki, która miłowała odosobnienie i w której Święta miała zwyczaj zamykać się na modlitwie w towarzystwie przyjaciółki — św. Juliany”.

[madohora]

Ścigający córkę Dioskur spotkał dwóch pasterzy, których pytał, czy nie widzieli uciekającej dziewczyny. Pierwszy z nich, aby ją uchronić, nic nie odpowiedział. Drugi jednak wskazał palcem kierunek kryjówki. Gdy w końcu Dioskur odnalazł córkę, „w bestialski sposób ją pobił i — wlokąc ją za włosy — zaprowadził do domu, biczując ze zwierzęcym okrucieństwem”.

[madohora]

Następnego dnia jeszcze raz przyprowadzono ją przed prefekta, który dalej zmuszał Męczennicę do odstępstwa od wiary. Barbara była jednak silna duchem i dlatego znowu poddano ją licznym męczarniom: rozrywano jej ciało żelaznymi pazurami i zaostrzonymi hakami; przypalano boki rozpalonymi żagwiami; zaczepiono ją do drzewa za nogi, głową w dół i bito po głowie pałami i kijami; turlano ją po rozsypanych, ostrych skorupach, rozciągano na rozżarzonych blachach. Rozebrano ją następnie do naga i pobito do krwi. Przypalano ją także rozpalonymi lampami. W końcu odcięto jej sutki od piersi i w takim stanie, gołą i sponiewieraną, wystawiono na publiczne wyszydzenie, a potem ubiczowano. Z tradycji dowiadujemy się także, iż podczas chłosty św. Barbary, czego także dokonał jej o. Dioskur, rózgi przekształciły się w pawie pióra.

[madohora]

Przed ścięciem św. Barbary Dioskur odciął pukiel włosów córki na pamiątkę. Kiedy zaraz potem wykonywał wyrok, w tej samej chwili poraził go śmiertelnie piorun, obracając jego ciało w popiół, który rozwiał wiatr, nie pozostawiając po nim żadnego śladu. Tradycja przekazuje ponadto, iż pukiel włosów św. Barbary widziały niewinne dzieci w pobliżu źródła, przy którym szlachetny Walencjan pochował ciało Męczennicy. Obecnie nazywa się ono źródłem św. Barbary, od razu stając się celem pielgrzymowania wiernych ze względu na jego uzdrawiające i cudowne właściwości.

[madohora]

Kiedy, począwszy od czasów cesarza Konstantyna Wielkiego, zaczęto jawnie wznosić nad grobami męczenników budowle sakralne ku ich czci, wierni przyozdobili okazale grób św. Barbary, a później zbudowali na tym miejscu kaplicę, która pochodzi — jak się powszechnie uważa — z VI wieku. W IX wieku popadła ona w ruinę, a w X wieku z powodu najazdów Saracenów zupełnie uległa zniszczeniu. Około roku 1000 zbudowano na tym miejscu kościół, który istnieje do dziś.

[madohora]

Zatem w osobie św. Barbary można widzieć apoteozę dobra, życia, ducha i miłości, a w postępowaniu jej ojca — apoteozę zła, materii i nienawiści. Są to przeciwstawne symbole: chrześcijaństwa i pogaństwa; nowego, które pełne życia radośnie powstaje i starego, które przemija i umiera.

[madohora]

Św.Barbara żyła na przełomie III i IV wieku. Tradycja podaje, że urodziła się w Nikomedii (dzisiejsza Turcja), w bogatej rodzinie pogańskiej. Była jedynaczką, na której narodziny rodzice bardzo czekali. Odznaczała się wielkimi zdolnościami i niespotykaną urodą. Jej ojciec, Dioskur, był gorliwym poganinem pragnącym uchronić córkę nie tylko przed zgubnym wpływem zepsutej młodzieży, ale także przed chrześcijaństwem. To był powód, dla którego zbudował wieżę, w której zamknął swoją córkęm

[madohora]

Tradycja mówi, że Barbara uciekła przed ojcem i schroniła się w skale, która w cudowny sposób miał otworzyć się przed nią. Jednak wydał ją pastuch, którego owca weszła do tej skały.

[madohora]

Pośród rzeszy świętych męczenników pierwszych wieków chrześcijaństwa spotykamy wykonawcę św. Barbary. Ona, niestety, robi tych świętych, o których życiu oraz śmierci nie uzyskuje żadnych przekazów. Jej żywot był znany od średniowiecza w całej Europie, jednak nadal istnieje jeden jedyny legendarnymi przekazami.
Poddanie w wątpliwość historyczności św. Barbary inne, że została ona w 1969 r. wykreślona wraz z innymi dwustoma świętymi z „Martyrologium Romanum”. Obecnie jej wspomnienie znajdujemy tylko w niektórych kalendarzach lokalnych i z zastrzeżeniem, że wspomnienie ma charakter.

[madohora]

Południowy zachód. Barbarę należy dołączyć do innych świętych. Co o tym zadecydowało? Wydaje się, że wskazując na jej życie, chciano pokazać uosobienie bardzo ważnej idei, sprawdzić powszechniej drogę do osiągnięcia świętości. W osobie św. Barbary mamy obraz niewykształconej kobiety (tak wynika z niektórych przekazów), poganki, które postanowiły zmienić swoje życie poprzez chrześcijaństwa. Broniąc swoich decyzji wszczęte, więc wieniec chwały, tzn. świętość. godne podkreślenia był także fakt konfliktu rodzinnego, który miał podłoże religijne. Być może Twoje zapotrzebowanie na taką drogę do świętości. domyślić się jednak św. Barbara przeświadczeniu, że jest ona patronką dobrej śmierci. Być może wpłynęło to na tak silne życie. Uważano, że chroni ona od komisji i niespodziewanej śmierci oraz że jej wstawiennictwo zezwala na życie pojednaniem z Bogiem. To przeświadczenie, że z kolei, że św. Barbara stała się bliską osobą uprawiającą niebezpieczne zawody, które narażały się na niespodziewaną śmierć. Za swoją opiekunkę obierali ją: górnicy, marynarze, murarze, architekci, ludwisarze, kowale, więźniowie, artylerzyści i minerzy.

[madohora]

Do grup należących do sekcji należą również prace związane z wodą. Przy czym dotyczy to nie tylko mórz, ale także innych prac na wodach śródlądowych. Dobrym przykładem, ilustrującym istnienie tego, co było położone nad Wisłą średniowiecznym ośrodkiem kultu św. Barbary w kaplicy zakonu krzyżackiego w Starogrodzie. Pośród zachowania wotów, które tam się sprawdzają w połowie XV w., spotykamy m.in.: srebrne wizerunki śledzi, sideł, ryb i statków powietrznych.

[madohora]

Rozwijającym się tam kulcie św. Barbary najwyraźniej fakt, że 15 listopada 1475 r. w Rzymie trzej kardynałowie: Stefan, Ausias i Jan Michał oraz bp Angelus obdarzyli kaplicę przywilejów odpustowych. Każdy, kto znał miejsce we wspomnieniu św. Barbary, Zielone Świątki oraz uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, mogą otrzymać przywileje 100 dni odpustu. Przywilej ten potwierdzony 4 października 1488 r. biskup chełmiński Stefan z Niborka, dodając jeszcze moc swojej władzy pasterskiej 40 dni odpustu.
Barbarka była od średniowiecza głównym miejscem pielgrzymkowym dla mieszkańców Torunia i najbliższej okolicy. O jej historii wiemy, że bardzo mało, jak do tej pory historycy nie znajdują się w rzeczywistości jej dziejami. Miejmy nadzieję, że zmieni się to po sympozjum poświęconym św. Barbarze oraz Barbarce, które będą miały miejsce 4 grudnia br. w parafii św. Antoniego w Toruniu.

[madohora]

Dla każdego z nas św. Barbara może być szczególną Wspomożycielką. Niech więc jej dzień, 4 grudnia, będzie dla nas okazją do polecenia jej opiece swojego życia, swojej trudnej pracy i tej chwili, kiedy trzeba będzie pożegnać się z naszą doczesnością.

[madohora]

Męczeńska śmierć św. Barbary jest wynikiem zderzenia się dwóch światów – zderzenia tego, co Boskie, z tym, co ludzkie. Ojciec chciał dobra swej córki, chciał, by wyszła za mąż za młodego bogatego człowieka i była szczęśliwa, ale nie liczył się z jej wolą i z jej sumieniem. Barbara natomiast widziała swoje szczęście w pełnym oddaniu się Chrystusowi jako swojemu Oblubieńcowi. Nie uległa naciskowi z zewnątrz, zachowała swoją wolność i godność osobistą, stawiała miłość do Jezusa wyżej od wszelkich wartości ziemskich i była gotowa oddać Bogu w ofierze swoje młode życie.
Żywot św. Barbary rzuca wiele światła na życie każdego chrześcijanina i pozwala lepiej zrozumieć, jak wielką wartość ma wolność, którą otrzymaliśmy od Stwórcy. Nikt nie ma prawa wymusić na nas czegoś, czego sami nie akceptujemy. Wieża, w której ojciec umieścił swoją córkę, może być symbolem zniewolenia człowieka przez różne czynniki zewnętrzne. Jednak wewnętrznie człowiek zawsze pozostaje wolny, jak długo sam tego chce. Wieża ta może też oznaczać ziemię, na której przyszło nam żyć, miejsce stawania się w pełni człowiekiem, mimo zewnętrznych ograniczeń i zniewolenia, których doświadczamy na co dzień. Trzy okna w wieży mogą też wskazywać na potrzebę łączności z Bogiem przez wiarę, nadzieję i miłość. Wieża ukazuje nam również dalekie horyzonty z Niebem jako celem ostatecznym naszego ziemskiego bytowania.
Hostia, którą św. Barbara trzyma w ręce, jest znakiem obecności Boga w nas, a zarazem symbolem mocy, której nam Chrystus udziela w walce z naszymi słabościami. Miecz obrazuje prawdę, że „bojowaniem jest życie człowieka”. Kielich zaś – że nie obejdzie się przy tym bez cierpienia połączonego z cierpieniami Chrystusa w Getsemani. Znakiem zwycięstwa i osiągnięcia chwały w Niebie jest palma.

[madohora]

Według niej była piękną córką bogatego poganina Dioskura z Heliopolis w Bitynii (Azja Mniejsza). Ojciec wysłał ją na naukę do Nikomedii. Tam zetknęła się z chrześcijaństwem. Prowadziła korespondencję z wielkim filozofem i pisarzem Orygenesem z Aleksandrii. Pod jego wpływem przyjęła chrzest i złożyła ślub czystości. Ojciec dowiedziawszy się o tym, pragnąc wydać ją za mąż i złamać opór dziewczyny, uwięził ją w wieży. Jej zdecydowana postawa wywołała w nim wielki gniew. Przez pewien czas Barbara była głodzona i straszona, żeby wyrzec się wiary. Kiedy to nie poskutkowało, ojciec zaprowadził ją do sędziego i oskarżył. Sędzia rozkazał najpierw Barbarę ubiczować, jednak chłosta wydała się jej jakby muskaniem pawich piór. W nocy miał ją odwiedzić anioł, zaleczyć jej rany i udzielić Komunii św. Potem sędzia kazał Barbarę bić maczugami, przypalać pochodniami, a wreszcie obciąć jej piersi. Chciał ją w takim stanie pognać ulicami miasta, ale wtedy zjawił się anioł i okrył jej ciało białą szatą. Wreszcie sędzia zrozumiał, że torturami niczego nie osiągnie. Wydał więc wyrok, by ściąć Barbarę mieczem. Wykonawcą tego wyroku miał się stać ojciec Barbary, Dioskur. Podobno ledwie odłożył miecz, zginął rażony piorunem. Barbara poniosła męczeńską śmierć w Nikomedii (lub Heliopolis) ok. 305 rok

[madohora]

W ikonografii św. Barbara przedstawiana jest w długiej, pofałdowanej tunice i w płaszczu, z koroną na głowie, niekiedy w czepku. W ręku trzyma kielich i Hostię. Według legendy tuż przed śmiercią anioł przyniósł jej Komunię św. Czasami ukazywana jest z wieżą, w której była więziona (wieża ma zwykle 3 okienka, które miały przypominać Barbarze prawdę o Trójcy Świętej), oraz z mieczem, od którego zginęła. Atrybuty: anioł z gałązką palmową, dwa miecze u jej stóp, gałązka palmowa, kielich, księga, lew u stóp, miecz, monstrancja, pawie lub strusie pióro, wieża.

[madohora]

Tradycja mówi, że kiedy ojciec Barbary - Dioskuros - dowiedział się o tym, bardzo się rozgniewał. Barbara uciekła i schroniła się w skale, która w cudowny sposób miał otworzyć się przed nią. Zdradzona przez pastucha, którego owca przemieniła się w szarańczę, została zamknięta w więzieniu. Ojciec wydał ją na straszne tortury. Następnie rozkazał doprowadzić córkę do wielkorządcy Marcjana. Prośbą i groźbą starał się skłonić Barbarę do wyrzeczenia się Chrystusa. Gdy jednak święta nie ustąpiła, Marcjan rozkazał bić ją żyłami wołowymi i później, ledwie żywą, wtrącić do więzienia. Następnego dnia sam ojciec ściął głowę jedynej córce. Miało to miejsce około 306 r

[madohora]

Najstarsze wyobrażenia świętej pochodzą z VIII w. Ukazują ją odzianą w tunikę i płaszcz, z krzyżem męczeństwa w ręce. Od XIV w. sztuka zachodnia przypisała jej jeszcze inne atrybuty: wieżę z trzema oknami (symbol czci Świętej Trójcy), miecz lub dwa miecze (narzędzie męki), kielich z Hostią i monstrancję (jako symbole pomocy przy śmierci), pawie lub strusie jaja (jako symbol dziewictwa), lwa u stóp.

[madohora]

Tradycje różnią się co do miejsca męczeństwa , wyrażane są dwie różne opinie: Symeon Metaphrastes i łacińska legenda podana przez Mombritiusa czynią Heliopolis w Egipcie miejscem męczeństwa , podczas gdy inne relacje, którym Baroniusz przypisuje większą wagę, dają Nicomedia. W „Martyrologium Romanum parvum” (ok. 700 r.), najstarszym martyrologium Kościoła łacińskiego, w którym występuje jej imię, czytamy: „In Tuscia Barbarae virginis et martyris”, stwierdzenie powtórzone przez Ado i innych, podczas gdy późniejsze uzupełnienia martyrologie św . Hieronima i Bedypowiedz „Romae Barbarae virginis” lub „apud Antiochiam passio S. Barbarae virg”. Te różne stwierdzenia dowodzą jednak tylko lokalnej adaptacji kultu świętego męczennika , o którym nie ma prawdziwej tradycji historycznej. Pewne jest , że przed IX wiekiem była publicznie czczona zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie, i że była bardzo popularna wśród chrześcijańskiej ludności. Legenda, że ​​jej ojca uderzył piorun, sprawiła, że ​​prawdopodobnie została uznana przez pospólstwo za patronkęw czasie zagrożenia burzami i pożarami, a później przez analogię jako obrońca artylerzystów i górników. Została także wezwana jako orędowniczka, aby w godzinie śmierci mogła otrzymać sakramenty pokuty i Eucharystii . Wydarzenie roku 1448 znacznie przyczyniło się do rozpowszechnienia kultu świętego . Mężczyzna imieniem Henry Kock prawie spłonął żywcem w pożarze w Gorkum; wzywał św. Barbarę, której zawsze okazywał wielkie nabożeństwo. Pomogła mu uciec z płonącego domu i utrzymała go przy życiu do czasu przyjęcia ostatnich sakramentów . Podobna okoliczność dotyczy dodatku do „Legenda aurea”. W kalendarzach greckim i współczesnym rzymskimświęto św. Barbary przypada na 4 grudnia, natomiast martyrologie z IX wieku, z wyjątkiem Rabana Maura , umieszczają je na 16 grudnia. Św. Barbara była często przedstawiana w sztuce; jest przedstawiona jako stojąca w wieży z trzema oknami, trzymająca w dłoni palmę męczennika ; często trzyma też kielich i opłatek sakramentalny; czasami obok niej wyświetlane są armaty.

[madohora]

Wiadomo bowiem, że monastycyzm narodził się po ustaniu prześladowań chrześcijan. Był to także swoistego rodzaju protest przeciwko tym wszystkim, którzy przyjmowali chrzest, ale w sercu nie byli chrześcijanami. Często robili to z pobudek materialnych, by zrobić karierę polityczną. Nierzadko przyjęcie chrztu było ślepym naśladownictwem innych. Sprzyjał temu choćby edykt cesarza Teodozjusza Wielkiego z 380 roku, który ogłasza chrześcijaństwo religią cesarstwa rzymskiego. Mnisi stali się więc spadkobiercami, kontynuatorami męczenników. Zostali wyjątkowymi świadkami Jezusa Chrystusa, idąc za Jego Ewangelią, w pełni oddając się jej głoszeniu.

[madohora]

Jest to zaledwie kilka myśli, które jako patrolog przekazuję, chcąc wypełnić zadanie ukazania wpływu św. Barbary na duchowość nowicjuszy paulińskich. Jedno jest w tym wszystkim pewne, że prawdziwi mnisi od zarania, poprzez całe swe dzieje aż do naszych czasów byli i są uprzywilejowanymi świadkami (martyres) niezmierzonej miłości Jezusa Chrystusa, dla której warto poświęcić wszystko, nawet własne życie.

[madohora]

O rękę pięknej, wykształconej i inteligentnej Barbary ubiegało się wielu znakomitych młodzieńców. Dziewczyna wszystkim jednak odmawiała. Spotykała się z chrześcijanami, którzy ukrywali się wówczas przed prześladowaniami ze strony jednego z najokrutniejszych cesarzy - Galeriusza Waleriusza Maksymina. Przyjęła chrzest i postanowiła poświęcić życie Bogu.

[madohora]

Po śmierci Barbary jej kult od razu stał się bardzo popularny. W VI w. cesarz Justynian sprowadził relikwie św. Barbary do Konstantynopola. Stamtąd w 1202 r. zostały zabrane do Wenecji, a następnie przekazane do miasta Torcello, gdzie do dziś mają się znajdować w kościele św. Jana Ewangelisty.

[madohora]

Przed wizerunkiem św. Barbary modliła się niegdyś cała śląska rodzina, prosząc o szczęśliwy powrót z szychty ojca, brata, syna górnika. Ilekroć czarne sztolnie „odwiedzała” śmierć, gdy gwarków nękał nieprzychylny im, zazdrośnie strzegący swych bogactw Skarbnik, gdy podziemne czeluście nawiedzał okrutny bies Szarlej - zawsze wtedy górnicy zwracali się o pomoc i obronę do swojej Patronki. Modlili się słowami: „O święta Barbaro, zlituj się nade mną, żebym się nie został pod tą ziemią ciemną. Żona by płakała, dzieci by płakały, boby ojca swego więcej nie widziały”. I dziś wielu górników przed zjazdem na szychtę prosi Boga przez wstawiennictwo św. Barbary, by mogli „szychta zrobić, a wybyć”.

[madohora]

Nie dla wszystkich węgiel jest wyłącznie surowcem opałowym. Na każdej ko­palni fedrują ci, dla których czarne złoto staje się niezastąpionym mate­riałem przydatnym do rozwiania zdolności artystycznych