Żaden polski żołnierz w Iraku nie zapadł na lei...

[Gość: p....]

Czyli jak zwykle niepotrzebna ale celowo wywolywana przez paSyfow panika..:-)

Żaden polski żołnierz w Iraku nie zapadł na lei...

[Gość: loko]

A podobno komary nie mogą przenosić AIDS.

I znowu "Życie Warszawy" miało pecha

[indris]

Mylisz się uważając "ŻW" za pacyfistów. To jest pismo obojętne wobec
jakiejkolwiek ideologii, po prostu łowi sensacje. I ma wyjątkowego pecha. W
ciągu ostatnich miesięcy wpadło na: "przeciekach" ze śledztwa, telefonach do
Jakubowskiej, i teraz na tej chorobie. Chyba stanie się symbolem
dziennikarskiego partactwa.

Macie racje prawiczki i pasoZYDki.Saddam mial....

[Gość: BUSH BUSZOWSKI]

...bron biologiczna !!!KOMARY i INSEKTY pustynne !!!A teraz zajmijcie sie
wylapywaniem ich . :)))

MICHNIK ZNOWU KLAMIE

[Gość: dsl]

ndris napisał:

> Mylisz się uważając "ŻW" za pacyfistów. To jest pismo obojętne wobec
> jakiejkolwiek ideologii, po prostu łowi sensacje. I ma wyjątkowego pecha. W
> ciągu ostatnich miesięcy wpadło na: "przeciekach" ze śledztwa, telefonach do
> Jakubowskiej, i teraz na tej chorobie. Chyba stanie się symbolem
> dziennikarskiego partactwa.


Czyzby? To The New York Times tez? Bo bylo tam na pierwszej stronie na poczatku grudnia: tajnedokumenty.com/irak_epidemia.html

Michnik klamie w nastepujacy sposob:

1."Nie stwierdzono" zamienia na "nie ma". inkubacja trwa pare iesiecy. Ci odwiezeni dzisiaj do szpitala w USA dostali chorobe latem!

2. " Co zrobić, kiedy jednak dojdzie do ukąszenia? ... pasożyty trzeba przepędzić lekami doustnymi. To jest w miarę proste. " Leku na to NIE MA IDIOTO MICHNIK. Byl stary i niezatwierdzony lek. Nikt nie wie czy jest on obecnie skuteczny (ewolucja). Po powrocie do Polski, okupant pojdzie do lekarza a ten nie bedzie wiedzial co to jest bo tego nie zna! Utrata czasu = amputacja!

3. " nieprawdziwe są doniesienia, jakoby w grudniu odsyłano dziennie do USA z Iraku 40 żołnierzy amerykańskich zarażonych leiszmaniozą. - Większość odesłano tylko na badania sprawdzające - uspokaja Geddie." To w koncu uli zachorowalo z tej "mniejszosci"?

4. "Najlepiej smarować się wtedy środkami odstraszającymi - mówi kpt Pastuszak".
Srednia na jednego okupanta to tysiac ukaszen dziennie w sloneczny dzien. No comment.

[Gość: BUSH BUSZOWSKI]

Leiszmanioza
artykuł lek. med. Marcina Pustkowskiego, lekarza rodzinnego

Gorączka, powiększenie śledziony, zniekształcenia nosa i ust to najczęstsze
objawy leiszmaniozy.

Leiszmanioza, której poszczególne postacie znane są pod nazwą kala-azar i biały
trąd, jest groźną chorobą tropikalną, rozprzestrzenioną w 88 państwach całego
świata i dotyczącą około 16 milionów ludzi. W niektórych krajach
podzwrotnikowych leiszmanioza jest tak rozpowszechniona, że mieszkańcy uważają
ją za typową chorobę wieku dziecięcego, taką jak u nas odra czy różyczka.

Jest to choroba pasożytnicza przenoszona przez moskity z rodzaju Phlebotomus.
Ten 3 - milimetrowy owad jedynie przenosi różne gatunki leiszmanii
(pierwotniaków), nazywamy go więc jej wektorem (przenosicielem). Przy ukłuciu
zarażonych zwierząt bądź ludzi owad pobiera pasożyta razem z zassaną krwią.
Potem, o zmierzchu czy w nocy wyrusza na poszukiwanie kolejnej ofiary, będącej
dostarczycielem niezwykle cennego dla niego białka, które będzie później
niezbędne przy produkcji jaj moskita. Przy ukłuciu razem ze śliną owada zostaje
wprowadzony do naczyń krwionośnych pasożyt. W ten sposób cały cykl się zamyka.

Obok człowieka leiszmanią zarażone są również zwierzęta dzikie i domowe, np.
psy. Stanowią one tzw. rezerwuar pasożytów.

Istnieje wiele gatunków niebezpiecznej leiszmanii. Trzy z nich (L. donovani, L.
infantum, L. chagasi) wywołują najbardziej groźną formę choroby - leiszmaniozę
trzewną, zwaną również w sanskrycie kala-azar. Inne gatunki są przyczyną
postaci skórnej bądź skórno-śluzówkowej.


Od czyraka z Aleppo do gorączki dum-dum

Dowody obecności leiszmaniozy (szczególnie jej skórnej postaci) możemy
wyśledzić w wielu liczących kilkaset lat przekazach. Jednym z pierwszych jest
opis przedstawiony przez Alexandra Russella w 1756 r. Już wtedy doszedł on do
wniosku, że choroba, zwana wówczas czyrakiem z Aleppo (miasto w Syrii),
zostawia szpecące blizny, które przez długi czas są sine. Mieszkańcy
zagrożonych terenów zarażają się w dzieciństwie, a choroba pojawia się głównie
na twarzy.

Zniekształcenia twarzy i zmiany na skórze mogące odpowiadać skórnej postaci
leiszmaniozy znajdujemy też na preinkaskiej ceramice z Peru i Ekwadoru,
datowanej na pierwszy wiek naszej ery. Teksty z czasów hiszpańskiej konkwisty
(XV i XVI w.) wspominają o "andyjskiej chorobie", jaką nabywali rolnicy
pracujący w dolinach tych południowoamerykańskich gór. Później podobne zmiany
zaczęto nazywać "białym trądem".

W Starym Świecie indyjscy lekarze chorobę przypominającą trzewną postać
leiszmaniozy, nazywali kala-azar, czyli "czarną gorączką".

Nowożytne badania nad tym zakażeniem zaczął Leishman w 1901 r. To on
zidentyfikował dziwne organizmy w śledzionach osób zmarłych z powodu "gorączki
z dum-dum". Gorączka dum-dum to jeszcze jedna znana nazwa leiszmaniozy
trzewnej, a Dum-Dum to nic innego jak miasto blisko Kalkuty, uważane wtedy za
szczególnie zagrożone rozwojem wielu chorób. Oprócz podwyższenia temperatury
chorzy cierpieli na nasiloną anemię i zanik mięśni, a ich śledziony były
znacznie powiększone. W 1903 r. kapitan Donovan podał dokładny opis tych
pasożytów, a major Ross powiązał je z występowaniem kala-azar i nazwał na cześć
swoich poprzedników Leishmania donovani.

Dzisiaj 90% przypadków leiszmaniozy trzewnej (kala-azar) występuje w
Bangladeszu, Brazylii, Indiach i Sudanie. Większość przypadków postaci skórno-
śluzówkowej możemy znaleźć w Boliwii, Brazylii czy Peru. Z kolei 90% osób
chorych na postać skórną to mieszkańcy Afganistanu, Brazylii, Iranu, Peru,
Arabii Saudyjskiej i Syrii. Wszystkie te regiony nazywamy endemicznymi, co
oznacza, że choroba występuje tam stale z okresowymi zwyżkami liczby chorych w
postaci epidemii. Dodajmy jeszcze, że co roku postacią skórną zaraża się 1,5
miliona osób na całym świecie, a u 0,5 miliona możemy rozpoznać kala-azar.


Objawy i rozpoznanie

Dużym zagrożeniem jest też fakt, że leiszmanioza rozwija się stopniowo i mija
nierzadko wiele miesięcy, zanim zostanie rozpoznana. Zwykle na początku pojawia
się gorączka, pocenie się, osłabienie, utrata wagi ciała. Później występują
obrzęki, wodobrzusze (obecność płynu w jamie otrzewnej), krwawienia z nosa i
dziąseł. Śledziona jest bardzo mocno powiększona, a szpik ma kłopoty z
wystarczającą produkcją czerwonych i białych krwinek.

Często dołączają się też wtórne zakażenia, np. gruźlica, będące bezpośrednią
przyczyną zgonu nie leczonego chorego na kala-azar. Znowu wypada przytoczyć
analogię z AIDS, zakażeni wirusem HIV zwykle nie umierają z powodu tej jednej
infekcji, zazwyczaj dołączają się inne choroby, wśród których gruźlica należy
do ważniejszych.

Do niedawna pasożyta można było stwierdzić jedynie w materiale (próbce tkanki)
pobranym ze śledziony lub szpiku i zbadanym pod mikroskopem. Teraz Światowa
Organizacja Zdrowia rozprowadza w niektórych ubogich krajach tzw. test
bezpośredniej aglutynacji, zwany DAT (z języka angielskiego). Dzięki niemu
rozpoznanie leiszmaniozy jest tańsze, szybsze i obejmuje większą ilość chorych.

Postać skórną być może łatwiej rozpoznać, ale nie oznacza to, że jest
łagodniejsza. Brzydkie, długo niegojące się owrzodzenia pozostawiają często
szpecące blizny na twarzy lub kończynach. Takie zmiany powstają w kilka
miesięcy lub tygodni po ukłuciu moskita. (Kiedyś spotykało się je u polskich
kierowców ciężarówek wyjeżdżających na Bliski Wschód).

Jedną z najbardziej przerażających odmian leiszmaniozy jest postać skórno-
śluzówkowa. Uszkodzenia tkanek miękkich, chrząstek i kości nosa, podniebienia
twardego oraz krtani sprawiają bardzo przygnębiający widok. Wygląd chorych jest
nierzadko przyczyną wykluczenia ich z lokalnych społeczności przez
współmieszkańców.

Badanie DAT jest już mniej przydane w rozpoznawaniu tej formy leiszmaniozy. W
tym celu należy pobrać próbkę tkanki z brzegów owrzodzenia.


Nadzieje i zagrożenia

Nadzieją jest na pewno rozpowszechnienie testów krwi rozpoznających
leiszmaniozę. Należy do nich wspomniany DAT. Na szczęście istnieją leki
skuteczne w terapii tej choroby. W postaci trzewnej (kala-azar) należą do nich
leki antymonowe, np. Pentostam. Jednak nie wszystkie formy leiszmaniozy reagują
dobrze na te środki. Niekiedy w wyniku leczenia mogą pojawić się powikłania w
postaci rozległych zmian na skórze.

W przypadku leiszmaniozy skórnej do dyspozycji mamy jeszcze ketokonazol -
popularny również u nas środek przeciwgrzybiczy (np. Nizoral), a w postaci
skórno-śluzówkowej - amfoterycy-nę B i paromomycynę.

Pewne nadzieje dają też próby stosowania moskitier nasączonych środkami
owadobójczymi. Jedno z badań przeprowadzono zresztą w "ojczyźnie" leiszmaniozy
trzewnej - w wioskach położonych na północ syryjskiego miasta Aleppo. Wyniki są
bardzo obiecujące.

Zagrożeniem jest wciąż bardzo wysoka liczba chorych na leiszmaniozę. Szacuje
się, że przy 16 milionach zarażonych osób zagrożonych występowaniem tej choroby
jest przynajmniej 20 razy więcej. Coraz częściej dochodzi też do współistnienia
leiszmaniozy i AIDS. Te dwie choroby mają, jak wspomnieliśmy, wiele wspólnego.
Nie dziwi zatem fakt, że 25-75% przypadków leiszmaniozy trzewnej w południowej
Europie jest związanych z infekcją HIV.

Nie istnieje niestety możliwość zaszczepienia się przeciwko tej chorobie.
Wszystkim podróżującym radzimy więc unikanie moskitów (szczególnie po zmroku),
używanie moskitier nasączonych środkiem owadobójczym oraz wczesne zgłoszenie
się do lekarza w przypadku zaobserwowania u siebie jakichkolwiek niepokojących
zmian na skórze czy innych objawów.


Moskity

Samica moskita Phlebotomus składa jaja w norach gryzoni, w zrujnowanych
budynkach, w korze starych drzew, w szparach ścian domów i składowiskach
śmieci. W takich właśnie warunkach, zapewniających ciepło, wilgotność i
pożywienie, rozwijają się niebezpieczne moski

[Gość: Tysprowda]

Alez ci sie pokickalo.

Bush to paSYFista, bo nadal paSYFikuje Irakoriko.

Leiszmanioza to nazwa ukrywajaca prawde, ktora to prawda jest taka:
buszmachyzia.

[Gość: obiezyswiat]

Ludzie!!! Jezeli dorosly zdrowy mezczyzna myje sie, uzywa kosmetykow, je
normalne, ostro przyprawione jedzenie (nie zapycha sie samymi hamburgerami z
cola), to tak samo zapadnie tu w Iraku na leiszmanioze, jak zlapie rzezaczke
od sikania w WC na Dworcu Centralnym w Stolycy.

[Gość: dragana]

hahahaha.dziekuje obiezyswiatowi:)) ludzie!!! widze ze jest grozniejsza choroba
niz leiszmanioza - nazywa sie "MANIAKALNA TEORIA SPISKU". nniestety na ta
chorobe jedynym lekarstwem jest zdrowy razsadek ktorego nie sprzedaja w
aptekach.