czlowiek_ksiazka
28.02.12, 13:45
Jakiś czas temu gaworzyłem sobie o elitach i społeczeństwach z niejaką evą15. :)
Jak to wygląda na cywilizowanym Zachodzie i u „dzikich ruskich”.
Moje poglądy w tej kwestii przedstawiają się następująco: w Rosji od mniej więcej 200, może 300 lat istnieje poważny antagonizm między tzw. inteligencją i tzw. resztą społeczeństwa.
Kryzys i głęboki rów wykopany między tymi dwoma formacjami przybiera w różnych okresach historycznych inne oblicza. Podobnie jak formacje – te też noszą maski i maseczki.
Obecnie inteligencja rosyjska ma przesympatyczną buźkę Kasparowa czy innego Nawalnego.
Inteligencja to w ogóle zjawisko specyficzne i wyłącznie rosyjskie. Nie ma przecież czegoś takiego jak inteligencja amerykańska czy chińska?
Inteligencja w Rosji to wściekle prozachodnia artystyczno-kulturalna i polityczna śmietanka towarzyska kierująca swe ostrza wobec rosyjskości klasycznej, azjatycko-europejskiej, wspólnotowej i ukształtowanej historycznie. Inteligencja uważała i uważa, że Rosja współczesna i ta z przeszłości jest gruntowanie „niesłuszna”. Potrzebne są kardynalne zmiany – przewrót bolszewicki, pieriestrojka, pomarańczowa rewolucja zimowa, itp.
Wg mnie dla polskich mędrców i myslicieli, np. red. Michnika, inteligencja to ta prawdziwa rosyjskość, niczym nie skażona. Wpływy inteligencji w społ. "ruskim" rosną - kiedyś było to 2-3% poparcia, obecnie min. 20%, a w miastach - dominacja np. wśród nowobogackiej młodzieży. Tak sądzę.
Inteligencja w Rosji pełni rolę elyty. Między rosyjską elytą i społeczeństwem, jego organizacją, czyli państwem jest rów, fosa i przepaść. Nie do przejścia, ogarnięcia, pokonania.
Społeczeństwo (państwo) i inteligencja (elita) to dwa różne ciała obce. Ich wektory sił skierowane są na przeciwnika. Tu nie ma miejsca na kompromis czy porozumienie. Walka na totalne wyniszczenie.
Na przykł. trudno jest wyobrazić sobie, co by musiał zrobić Putin, żeby zostać chociażby częściowo zaakceptowanym przez Nawalnego? Oprócz – popełnienia seppuku lub oczywiście całkowitej rezygnacji z aspiracji politycznych.
Na Zachodzie wg mnie sytuacja jest jakościowo inna. Tam też elyty odseparowane są od społeczeństwa, żyją swoim własnym życiem.
Ale zarówno elyty, jak i społeczeństwo w większym stopniu identyfikują się nawzajem. Społeczeństwo może psioczyć na elyty i pogardzać nimi, ale bliższa koszula ciału – to zawsze będą ich elity, jakie by nie były, paskudne, ale wyrastają z tego samego drzewa.
Podobnie rozumują elyty – wykorzystują „bydełko wyborcze”, często gardzą nim, grają naiwnością maluczkich, ale przynajmniej w sferze werbalnej identyfikują się z ich interesami. Siebie traktują jako wyrazicieli dążeń społecznych.
Na Zachodzie jest szansa na zakopanie rowu. Wystarczy ktoś pokroju de Gaulla lub Brandta.