Jestesmy pokoleniem glupcow?

doremi1 Kim jestesmy? 12.01.03, 18:50

Demokracja widzów
Inną grupą,pozostającą pod wrażeniem tych sukcesów,byli liberalni teoretycy
Partii Demok.i czołowi przedstawiciele mediów–na przykład Walter Lippman,nestor
amerykańskich dziennikarzy,wiodący komentator polityki wewnętrznej i zagr.oraz
czołowy teoretyk demokratycznego liberalizmu.Jeżeli zajrzy się do jego essejów
zebranych,natrafi się na podtytuły w rodzaju:,,Postępowa teoria liberalnej
myśli demokr.’’(,,A Progressive Theory of Liberal Democratic Thought’’).Lippman
zasiadał we wspomnianych komisjach propagandowych i zdawał sobie sprawę z ich
osiągnięć.Dowodził,że,,rewolucja w sztuce demokracji’’,jak to określał,może
zostać wykorzystana do,,fabrykowania przyzwolenia’’–czyli zapewniania dzięki
nowym technikom propagandowym zgody społeczeństwa na to,na co nie miało ono
ochoty.Lippman był zdania,że jest to dobra,ba niezbędna koncepcja.
Niezbędna,ponieważ,,dobro ogólne całkowicie umyka opini publicznej’’,jak to
sformułował.Może je zrozumieć i dążyć do niego jedynie wyspecjalizowana klasa
odpowiedzialnych jednostek,dość inteligentnych,by pojąć,jakie są rządzące
światem mechanizmy.Teoria ta zakłada,że jedynie niewielka elita–społeczność
intelektualistów,o której mówili zwolennicy Deweya–jest w stanie pojąć dobro
ogólne,czyli to,na czym zależy nam wszystkim i co,,umyka opini
publicznej’’.Poglądy tego rodzaju lansowane były od stuleci.Jest to również
typowo leninowskie stanowisko.W istocie cechuje się ono bliskim powinowactwem
do leninowskiej koncepcji,że czołówka rewolucyjnych intelektualistów powinna
przejąć władzę państwową,wykorzystując w tym procesie siłę ludowych buntów,a
następnie popędzić głupie masy ku przyszłości,dla której pojęcia są one zbyt
ciemne i niekompetentne.Teoria liberalnej demokracji i marksizm i leninizm są
bardzo bliskie w swych ideologicznych założeniach.Uważam to za jedną z
przyczyn, dla których różnym ludziom przez lata było łatwo przechodzić od
jednego stanowiska do drugiego bez poczucia istotnej zmiany.Była to tylko
kwestia oceny,gdzie tkwią korzenie władzy.Może dojdzie do ludowej
rewolucji,która wyniesie nas na szczyty;może nie,i będziemy zmuszeni do
współpracy z istniejącą władzą,czyli społecznością kapitalistyczną.Tak czy
inaczej,będziemy działać identycznie:poganiać głupie masy w stronę świata,które
są niezdolne zrozumieć go na własną rękę.Lippman poparł swoje wywody
szczegółowo opracowaną teorią postępowej demokracji.Twierdził,iż we właściwie
zorganizowanej demokracji istnieją klasy obywateli.Na czoło wysuwa się
klasa,pełniąca czynną rolę w prowadzeniu spraw publicznych.Są to ludzie,którzy
analizują, wykonują,podejmują decyzje i kierują działaniem
systemów:politycznego,ideologicznego i ekonomicznego. Jest to niewielki odsetek
populacji.Naturalnie,każdy,kto wysuwa takie idee,zawsze należy do tej
niewielkiej grupy,i mówi o tym, co należy zrobić z pozostałymi obywatelami.Ci
pozostali–nie należąca do owej niewielkiej grupki zdecydowana większość
społeczeństwa,to według określenia Lippmana ,,zdezorientowane
stado’’( ,,bewildered herd’’).Musimy chronić się przed gniewem i możliwością
stratowania przez zdezorientowane stado.W demokracji realizowane są dwie
funkcje.Klasa wyspecjalizowana,czyli ludzie odpowiedzialni,pełnią funkcję
wykonawczą,czyli myślą o dobrze publicznym, planują je oraz je
rozumieją.Zdezorientowane stado również ma swoją rolę w demokracji.Według
twierdzeń Lippmana,jest to rola widzów,a nie uczestników działania.Funkcja
stada jest jednak rozleglejsza,bowiem mówimy o demokracji.Od czasu do czasu
pozwala się mu poprzeć tego czy innego członka klasy wyspecjalizowanej.Innymi
słowy tłumowi pozwala się powiedzieć: ,,Chcemy,byś ty–lub ty–był naszym
przywódcą’’.Dzieje się tak dlatego,że żyjemy w ustroju demokratycznym, a nie
państwie totalitarnym.Określa się to jako wybory.Po wyrażeniu poparcia dla tego
czy innego członka klasy wyspecjalizowanej,tłumowi pozwala się jednak na
usunięcie się w tło i stanie na powrót widzami,a nie uczestnikami działania.Tak
właśnie powinna wyglądać prawidłowo funkcjonująca demokracja.Podejście takie
jest w pewnym sensie logiczne.Kryje się za nim nawet swego rodzaju ogólna
zasada moralna.Imperatyw ten zakłada,iż masy są zbyt naiwne,by pojąć
funkcjonowanie świata.Gdyby próbowały partycypować w podejmowaniu dotyczących
ich decyzji,powodowałyby tylko kłopoty.Wobec tego dopuszczenie ich do
decydowania byłoby czymś niewłaściwym i niemoralnym.Należy poskramiać
zdezorientowane stado,a nie pozwalać mu na wściekłe tratowanie wszystkiego,co
popadnie.Mniej więcej taka sama logika zakłada, że niewłaściwe jest pozwolenie
trzylatkowi na samodzielne przechodzenie przez ulicę.Nie daje się mu takiej
swobody,ponieważ trzylatek nie wie,jak korzystać z tej wolności.Na tej samej
zasadzie nie można pozwolić zdezorientowanemu stadu na współuczestniczenie w
działaniu –wywołałoby to tylko kłopoty.Potrzebne jest więc narzędzie do
poskromienia zdezorientowanego stada.Jest nim nowa rewolucja w sztuce
demokracji: ,,fabrykowanie przyzwolenia’’.Konieczny jest podział środków
przekazu,szkolnictwa i kultury popularnej. Muszą one uczyć przedstawicieli
klasy politycznej i decydentów pewnego znośnego poczucia rzeczywistości,
chociaż oczywiście muszą jednocześnie wpajać właściwe wartości. Trzeba
pamiętać, że kryje się za tym nie wyrażona przesłanka.Przesłanka ta–którą muszą
skrywać przed sobą nawet odpowiedzialne osoby–dotyczy sposobu,w jaki uzyskali
oni pozycję,umożliwiającą im podejmowanie decyzji.Oczywiście,dzieje się tak
dlatego,że służą oni ludziom,dysponującym prawdziwą władzą !Jest to bardzo
wąskie grono.Jeśli klasa wyspecjalizowana zbliży się do niego i
stwierdzi:,,możemy służyć waszym interesom’’,wówczas zostanie wciągnięta do
pełnienia wykonawczej roli.Należy to jednak utrzymywać w tajemnicy.Znaczy to,że
należy członkom tej klasy wpoić przekonania i doktryny,służące interesom
dysponentów prywatnie posiadanej, rzeczywistej władzy.Otrzymujemy więc
oddzielny system edukacyjny,nakierowany na klasę wyspecjalizowaną,czyli ludzi
odpowiedzialnych.Należy poddać ich dokładnej indoktrynacji,obejmującej
wartości i interesy przedstawicieli prywatnej władzy oraz reprezentującego ich
kompleksu państwowo-korporacyjnego.Uwagę reszty zdezorientowanego stada należy
w zasadzie zająć czymś innym–nie dopuścić,by mogło narobić kłopotów.Zadbać,by
jego członkowie pozostali praktycznie wyłącznie obserwatorami działań, jedynie
sporadycznie wyrażającymi poparcie dla tego czy innego prawdziwego
przywódcy,spośród których pozwala się im dokonać wyboru.Podobny punkt widzenia
rozwijało wielu ludzi.Prawdę mówiąc,jest on dość konwencjonalny:na przykład
czołowy współczesny teolog i komentator polityki zagranicznej Reinhold
Niebuhr,czasami nazywany,,teologiem establishmentu’’,guru George
Kennana,intelektualistów spod znaku Kennedy’ego i
innych,stwierdził,iż,,racjonalizm to bardzo rzadka umiejętność’’.Cechuje się
nim jedynie wąskie,ograniczone grono ludzi.Większość kieruje się po prostu
emocjami i impulsami.Ci z nas,którzy są racjonalistami,muszą tworzyć niezbędne
iluzje i obdarzone silnym ładunkiem emocjonalnym nadmierne uproszczenia,by
naiwni prostaczkowie nie zbaczali zbytnio z należnego kursu.Podejście takie
stało się znaczącym elementem współczesnej nauki politycznej.W latach
dwudziestych i trzydziestych Harold Laswell, współtwórca nowoczesnych
zasad,określających zasady społecznej komunikacji,jeden z wiodących
reprezentantów amerykańskich nauk politycznych,wyjaśniał, iż nie powinniśmy
ulegać,,demokratycznym dogmatyzmom’’,zakładającym,że obywatele są najlepszymi
znawcami swoich interesów.Jest przecież i

doremi1 Nikt sie was o zdanie nie pyta.......... 12.01.03, 18:52

Public relations
USA było pionierem sektora ,,public relations’’. Celem tego przemysłu
jest ,,kontrolowanie umysłu społeczeństwa’’, jak określali to jego liderzy.
Nauczyli się oni wiele dzięki triumfom Komisji Creela, skutecznemu wywołaniu
widma Czerwonego Zagrożenia i jego konsekwencjom. Sektor ,,public relations’’
uległ w owym okresie gigantycznej ekspansji. W latach dwudziestych przez jakiś
czas udało się mu wywołać w społeczeństwie niemal całkowite posłuszeństwo wobec
dominacji biznesu. Dominacja ta była tak doszczętna, że stała się obiektem
dochodzeń komisji Kongresu w latach trzydziestych. Z nich właśnie pochodzi
znaczna część naszych informacji.,,Public relations’’ to olbrzymi przemysł.
Obecnie wydatki w nim sięgają około biliona dolarów rocznie. Przez cały czas
chodzi tu o kontrolowanie umysłu społeczeństwa.W latach trzydziestych, podobnie
jak w trakcie Pierwszej Wojny Światowej, wyłoniły się wielkie problemy. Doszło
do wielkiego kryzysu, pojawiły się silne organizacje pracownicze. W istocie w
1935 roku robotnicy wygrali pierwszą poważną kampanię legislacyjną: Ustawa
Wagnera przyznała im prawo do zrzeszania się. Powodowało to dwa poważne
problemy. Po pierwsze, demokracja funkcjonowała wadliwie: zdezorientowane stado
poczęło odnosić sukcesy prawodawcze, a tak przecież nie powinno być. Drugi
problem polegał na tym, iż ludzie zyskiwali możliwość organizowania się.
Ludność powinna wszelako być zatomizowana, wyalienowana i posegregowana. Nie
powinna zakładać organizacji, ponieważ wówczas mogłaby przestać być widzem
wydarzeń. Jeśli dostatecznie wielu ludzi o ograniczonych środkach może łączyć
się w celu zaistnienia na arenie politycznej, mogliby stać się rzeczywistymi
uczestnikami wydarzeń, a to byłoby naprawdę groźne.
Prywatny przemysł podjął szerokie starania, by zapewnić, iż będzie to ostatnie
zwycięstwo legislacyjne dla pracowników i początek końca demokratycznego
odchylenia w postaci prawa do tworzenia masowych organizacji. Zamiar się
powiódł. Okazało się, że było to ostatnie zwycięstwo legislacyjne dla świata
pracy. Od tej chwili – chociaż liczba członków związków zawodowych wzrosła na
jakiś czas w trakcie Drugiej Wojny Światowej i zaczęła spadać dopiero później –
skuteczność działań związków stale malała. Nie było to przypadkiem. Stało się
tak dzięki społeczności biznesu, która włożyła mnóstwo pieniędzy, uwagi i
pomyślunku, by poradzić sobie z tym problemem poprzez przemysł ,,public
relations’’, organizacje w rodzaju Okrągłego Stołu Narodowego Stowarzyszenia
Producentów i Biznesmanów ( National Association of Manufacturers and Business
Roundtable ) i tak dalej. Społeczność ta przystąpiła natychmiast do obmyślania
sposobu zapobieżenia takim demokratycznym dewiacjom.Chrzest bojowy nastąpił w
rok później, w 1936 roku. W Johnstown w Dolinie Mohawk w zachodniej Pensylwanii
doszło do wielkiego strajku Bethelem Steel. Kapitalizm wypróbował nową technikę
niszczenia ruchu pracowniczego, która okazała się nadzwyczaj skuteczna. Nie
chodziło tym razem o łamanie kolan i rzucanie do akcji band osiłków, bowiem
metody te nie sprawdzały się ostatnio najlepiej. Dokonano tego subtelniejszymi
i bardziej skutecznymi metodami propagandowymi. Postanowiono znaleźć sposób na
zwrócenie społeczeństwa przeciwko strajkującym, na przedstawienie ich jako
elementów niszczycielskich, szkodliwych dla ogółu i zagrażających dobru
publicznemu. Dobro publiczne to to, co służy ,,nam’’: biznesmanom, pracownikom,
gospodyniom domowym. Wszyscy ci ludzie to ,,my’’. Chcemy być razem i cieszyć
się wartościami w rodzaju harmonii, amerykanizmu ( amerykańskiego stylu życia )
czy wspólnej pracy. Z drugiej strony mamy złych strajkujących, którzy sprawiają
kłopoty, podważają nasze wysiłki, niszczą harmonię (1) i gwałcą amerykański
styl życia. Musimy ich powstrzymać, by móc nadal żyć razem. Kierownicy
przedsiębiorstw i ci, którzy zamiatają podłogi, mają te same interesy. Możemy
wszyscy pracować wspólnie na rzecz amerykańskiego stylu życia w harmonii,
darząc się wzajemną sympatią – tak w zasadzie prezentował się ów przekaz.
Dołożono mnóstwa wysiłków, żeby go zaprezentować. Chodziło przecież o
społeczność kapitalistów, kontrolującą środki masowego przekazu i dysponującą
wielkimi zasobami. I istotnie, przyniosło to doskonałe rezultaty. Później
nazwano nawet tę metodę ,,formułą Mohawk Valley’’ i wielokrotnie wykorzystywano
ją do łamania strajków. Określano ją jako ,,naukową metodę przerywania
strajków’’. Okazała się ona bardzo skuteczna w mobilizowaniu opini społecznej
po stronie mdłych, pozbawionych treści pojęć w rodzaju ,,amerykańskiego stylu
życia’’. Któż mógłby występować przeciwko niemu ? Albo harmonii ? Kto mógłby
się jej sprzeciwiać ? Lub, by użyć bardziej współczesnego pojęcia, kto mógłby
być przeciwko ,,popieraniu naszych wojsk’’ ? Kto miałby ochotę sprzeciwiać się
noszeniu żółtych wstążeczek ? Nadają się do tego wszystkie hasła, o ile są
całkowicie pozbawione treści. Zastanówmy się, co znaczyłoby, gdyby ktoś zadał
wam pytanie: ,,czy popieracie mieszkańców Iowa’’ ? Czy ktoś z was mógłby
odpowiedzieć: ,,tak, popieram ich’’ lub ,,nie, nie popieram ich’’? To nie jest
nawet pytanie. Nic nie znaczy, i o to chodzi. W sloganach ,,public relations’’
w rodzaju ,,popierajcie nasze wojska’’ liczy się właśnie to, że nic nie znaczą.
Ich ważkość jest dokładnie taka, jak pytanie, czy popiera się obywateli Iowa.
Oczywiście, kryje się w tym jednak sens. Prawdziwe pytanie brzmi: ,,czy
popieracie naszą politykę ?’’ Nie należy jednak dopuszczać, by ludzie
zastanawiali się nad tak sformułowanym pytaniem. O to, i tylko o to chodzi w
dobrej propagandzie. Jej celem jest stworzenie sloganu, przeciwko któremu nikt
nie może się opowiedzieć i po którego stronie staną wszyscy, ponieważ nikt nie
wie, co on właściwie oznacza. W istocie nie znaczy nic, lecz jego zasadnicza
wartość polega na tym, iż odwraca on uwagę od pytania, rzeczywiście mającego
sens: ,,czy popierasz naszą politykę ?’’ O tej jednak kwestii nie wolno
mówić.Niech więc ludzie dyskutują o poparciu dla wojska. Oczywiście nie mogę
ich nie popierać. Samo to stwierdzenie oznacza zwycięstwo propagandy ! Podobnie
jest z amerykańskim stylem życia i harmonią. Jesteśmy wszyscy razem, łączmy
się, my puste slogany, by zapewnić, że nie pojawią się dookoła źli ludzie,
zakłócający naszą harmonię gadaniem o walce klasowej, prawach i tym podobnych
kwestiach.Jest to bardzo skuteczne podejście. Stosuje się je po dziś dzień.
Oczywiście, zostało ono starannie przemyślane. Pracownicy przemysłu ,,public
relations’’ nie działają w nim dla zabawy. Jest to ich zawód. Starają się oni
wpajać właściwe wartości. W istocie mają nawet koncepcję, jak powinna wyglądać
demokracja: winien być to system, w którym szkoli się klasę wyspecjalizowaną,
by służyła panom – tym, którzy są właścicielami społeczeństwa. Resztę
społeczeństwa należy zaś pozbawić jakichkolwiek form organizacji, bowiem
organizowanie się przyczynia tylko kłopotów. Ludzie powinni wysiadywać w
odosobnieniu przed telewizorami i pozwalać na wbijanie im do głów przekazu,
brzmiącego: jedynym celem w życiu jest posiadanie większej ilości dóbr, trzeba
żyć tak jak właśnie pokazywana amerykańska rodzina z klasy średniej, lub:
trzeba wyznawać tak sympatyczne wartości jak harmonia czy amerykański styl
życia. Nic innego w życiu się nie liczy. Może przychodzić ci do głowy, iż w
życiu powinno chodzić o coś jeszcze, ale ponieważ oglądasz telewizję w
samotności, indywidualnie, musisz dojść do wniosku: ,,oszalałem, bo przecież
nie pokazują nic innego’’.Ponieważ zaś nie zezwolono na or

doremi1 Widza nas jako:&# 8221;zdezorientowane stado&# 8221; 12.01.03, 18:55

Manipulowanie opinią
Konieczne jest również zapędzanie ludności, by wyrażała poparcie dla
międzynarodowych awantur. Społeczeństwo zwykle jest nastawione pacyfistycznie,
tak jak było w trakcie Pierwszej Wojny Światowej. Nie widzi powodu, by
angażować się w zagraniczne awantury, zabijanie i torturowanie. Trzeba je więc
do tego zagnać. Ażeby tak się stało, należy je przestraszyć. Sam Bernays
odniósł znaczny sukces w tym względzie. On właśnie kierował kampanią
propagandową dla United Fruit Company w 1954 roku, gdy Stany Zjednoczone
zdołały obalić kapitalistyczno-demokratyczny rząd Gwatemali i zainstalowały w
jego miejsce aparat terroru szwadronów śmierci, utrzymujący się po dziś dzień u
władzy dzięki stałym zastrzykom amerykańskiej pomocy i zapobiegający
zaistnieniu tam jakichkolwiek demokratycznych odchyleń. Konieczne jest również
nieustanne wbijanie ludziom do gardeł programów polityki wewnętrznej, którym
społeczeństwo się sprzeciwia, bowiem nie ma żadnej przyczyny, by popierało
szkodzące mu pomysły. To również wymaga intensywnej propagandy. Byliśmy
świadkami, że działo się tak wielokrotnie w ciągu ubiegłych dziesięciu lat.
Programy Reagana były przytłaczająco niepopularne. Nawet około dwóch trzecich
tych, którzy głosowali na Reagana, miało nadzieję, że jego koncepcje polityczne
nie zostaną zrealizowane. Jeżeli przyjrzeć się poszczególnym programom, na
przykład zbrojeniom, obcięciu wydatków na cele socjalne itp., niemal każdemu
sprzeciwiała się zdecydowana część społeczeństwa. Dopóki jednak zwykli
obywatele są zepchnięci na margines, nie mają szans organizować się ani wyrażać
swoich przekonań – ci, którzy twierdzą, iż przedkładają wydatki socjalne nad
zbrojeniowe, i którzy tak odpowiadali w sondażach ( co czyniła przytłaczająca
większość ), zakładali, że jedynie im przychodzą do głowy tak szalone pomysły.
Nie mieli szans usłyszeć, że inni myślą to samo. Nie dopuszczano, by mogli
sobie to uświadomić. Dlatego też, nawet jeśli człowiek tak myślał i potwierdzał
to w sondażu, zakładał, że jest jakimś dziwakiem. Ponieważ nie ma szans
nawiązania kontaktu z innymi ludźmi, podzielającymi i popierającymi takie
poglądy oraz pomagającymi je wyartykułować, nie ma sposobu, by nie czuć się
kimś odbiegającym od normy, zwichrowanym. W tej sytuacji można jedynie pozostać
na uboczu i nie zwracać uwagi na to, co się dzieje. Można oglądać w zamian coś
innego, na przykład puchary futbolowe.Stan idealny udało się osiągnąć do
pewnego stopnia – jednak nie do końca.Istnieją instytucje, których nie udało
się zniszczyć – na przykład wciąż działają kościoły. Znaczna część aktywności
dysydentów w USA ma miejsce właśnie w kościołach z tego prostego powodu, że
zdołały się ostać. Kiedy wyjedzie się do jakiegoś europejskiego kraju, by
wygłosić przemowę, jest bardzo prawdopodobne, że stanie się to w hali związku
zawodowego. W Stanach jest to niemożliwe, ponieważ po pierwsze związki ledwie
egzystują, a jeśli już, nie są organizacjami politycznymi. Kościoły się jednak
utrzymały, dlatego też przemówienia są często wygłaszane właśnie w nich.
Tydzień solidarności z Ameryką Środkową odbył się głównie z inicjatywy
kościołów – dlatego, że istnieją.Zdezorientowanego stada nigdy nie udaje się do
końca poskromić, dlatego też trzeba toczyć z nim ciągłą walkę. W latach
trzydziestych buntowało się, ale udało się je pokonać. W latach
sześćdziesiątych nastąpiła kolejna faza dysydencji. Klasa wyspecjalizowana
wymyśliła na to określenie: ,,kryzys demokracji’’. Uznano, że demokracja w
latach sześćdziesiątych weszła w fazę kryzysu. Polegał on na tym, iż znaczne
odłamy społeczeństwa zaczęły się organizować, przejawiać aktywność i starać się
wejść na arenę polityczną.W tym miejscu musimy odwołać się do dwóch
wspomnianych koncepcji demokracji. Według słownikowej definicji, oznacza to
postęp demokracji. Przeważyła jednak opinia, że jest to problem, kryzys,
któremu należy zaradzić. Społeczeństwo należało wpędzić z powrotem w stan
apatii, posłuszeństwa i bierności, który jest dla niego właściwy i należny.
Trzeba było coś zrobić, by zażegnać ten kryzys, jednak starania te okazały się
nieskuteczne. Na szczęście kryzys demokracji żyje i ma się dobrze, chociaż nie
jest w stanie skutecznie wpływać na politykę. Może jednak wpływać na opinie,
wbrew temu, co sądzi wielu ludzi. Po końcu lat sześćdziesiątych zrobiono wiele,
by odwrócić przebieg tego schorzenia lub je pokonać. Jeden z jego aspektów
uzyskał nawet techniczne określenie: ,,syndrom wietnamski’’. Termin ten zaczął
się pojawiać około roku 1970 i bywał okazjonalnie definiowany. Reaganowski
intelektualista Norman Podhoretz określił go jako ,,chorobliwy opór przed
zastosowaniem siły zbrojnej’’. Owe chorobliwe zahamowania przed stosowaniem
przemocy to nastawienie znacznej części społeczeństwa. Ludzie po prostu nie
byli w stanie zrozumieć, po co trzeba mordować i torturować mieszkańców innych
krajów czy przeprowadzać naloty dywanowe. Poddanie się społeczeństwa takim
chorobliwym zahamowaniom jest bardzo niebezpieczne, co dobrze zrozumiał
Goebbels – stanowi to bowiem czynnik ograniczający przy wdawaniu się w
międzynarodowe awantury. Konieczne jest, jak to określił niedawno z niejaką
dumą Washington Post, ,,wpojenie obywatelom respektu dla cnót wojskowych’’.
Jest to ważne stwierdzenie. Jeśli chce się mieć akceptujące przemoc
społeczeństwo, stosujące siłę na skalę światową, by zrealizować cele
wewnętrznej elity, konieczne jest wpojenie właściwego szacunku dla cnót
militarnych, a nie chorobliwych zahamowań przed używaniem przemocy. Na tym
właśnie polega syndrom wietnamski i wiadomo, że trzeba się z nim uporać.

doremi1 Ofiary...... 12.01.03, 18:56

Opis zamiast rzeczywistości
Konieczna jest również całkowita falsyfikacja historii. Kolejny sposób na
pokonanie owych chorobliwych oporów, to przedstawienie faktu, iż kogoś napadamy
by go zniszczyć, jako bronienie się przed groźnymi agresorami, potworami itd.
Po wojnie w Wietnamie dołożono niezmiernych wysiłków, by przerobić jej
historię. Zbyt wiele osób zaczęło zdawać sobie sprawę, co się naprawdę dzieje –
włącznie z wieloma żołnierzami i młodymi ludźmi, bioracymi udział w ruchu
pokoju i innych. Było to niepożądane, należało więc uporać się z tymi
nieprawomyślnymi ideami i przywrócić względną normalność – to znaczy
doprowadzić do uznania, że to, co robiliśmy, było słuszne i szlachetne. Skoro
bombardowaliśmy Wietnam Południowy, czyniliśmy to dlatego, że broniliśmy go
przed kimś – czyli przed Południowymi Wietnamczykami, ponieważ nikogo innego
tam nie było. Skupieni wokół Kennedy’ego intelektualiści ochrzcili to ,,obroną
przed wewnętrzną agresją w Wietnamie Południowym’’. Sformułowania tego użył
również Adlai Stevenson.Trzeba było zadbać, by stało się ono oficjalnym i
dobrze rozumianym obrazem rzeczywistości i starania te okazały się
skuteczne.Gdy dysponuje się absolutną kontrolą nad mediami i systemem
szkolnictwa, a świat nauki jest konformistyczny, można z powodzeniem lansować
taki przekaz. Jedną ze wskazówek powodzenia tych działań stanowi wynik badań,
przeprowadzonych przez Uniwersytet Massachusetts, dotyczących postaw
społecznych, wobec obecnego kryzysu w Zatoce–postaw i poglądów,będących
rezultatem oglądania telewizji.Jedno ze stawianych pytań brzmiało:,,Ilu–w
Twojej ocenie–zginęło Wietnamczyków w czasie wojny Wietnamskiej ?’’Współcześni
Amerykanie szacowali przeciętnie, iż było to 100.000 ludzi. Oficjalna liczba
wynosi dwa miliony. Rzeczywista – prawdopodobnie trzy do czterech milionów.
Prowadzący te badania autorzy sformułowali słuszne pytanie: co pomyślelibyśmy o
niemieckiej kulturze politycznej, gdyby obywatele tego kraju, pytani obecnie o
ilość ofiar Holokaustu, odpowiadali, że było ich około trzystu tysięcy ? Co
mogłoby nam to powiedzieć o niemieckiej kulturze politycznej ? Autorzy nie
rozwinęli tego wniosku, można się jednak o to pokusić. Co nam to mówi o naszej
kulturze ? Wcale sporo. Przełamywanie chorobliwych oporów przed stosowaniem
siły militarnej i innych demokratycznych odchyleń jest konieczne. W tym
konkretnym przypadku się to udało. Powiodło się również w każdym innym wypadku.
Można wybrać dowolny problem: Środkowy Wschód, międzynarodowy terroryzm,
Ameryka Środkowa, cokolwiek – prezentowany społeczeństwu obraz świata wykazuje
najodleglejsze z możliwych podobieństwo do rzeczywistości. Prawda jest
pogrzebana pod wielopiętrowymi konstrukcjami kłamstw. Z tego punktu widzenia
był to oszołamiający sukces w zapobieganiu zagrożeniu demokracją. Osiągnięto go
w warunkach wolności, co jest tym bardziej zdumiewające. Nie żyjemy w kraju
totalitarnym, w którym można by to łatwo osiągnąć siłą. Sukcesu tego dopięto w
warunkach wolności. Jeżeli chcemy zrozumieć nasze społeczeństwo, musimy
zastanowić się nad tymi faktami. Są one wyjątkowo ważne dla każdego, kogo
obchodzi, w jakim społeczeństwie żyje.

doremi1 Coraz wiecej ludzi madrzeje.... 12.01.03, 18:57

Kultura dysydencji
Mimo wszystkich opisanych zjawisk, kultura dysydencji przetrwała i znacznie się
rozrosła od lat sześćdziesiątych. W owym okresie przede wszystkim kultura ta
rozwijała się bardzo powoli. Protesty przeciwko wojnie w indochinach rozpoczęły
się dopiero w kilka lat po rozpoczęciu przez Stany Zjednoczone bombardowań w
Południowym Wietnamie. Kiedy ruch dysydencki powstał, był zrazu bardzo wąski i
obejmował głównie studentów i młodzierz. Jeszcze nim nastały lata
siedemdziesiąte, ten stan rzeczy uległ znacznym zmianom. W latach
osiemdziesiątych nastąpił jeszcze większy rozkwit ruchów solidarnościowych, co
stanowi nowe i ważne zjawisko w historii przynajmniej amerykańskiej, o ile nie
światowej dysydencji. Były to ruchy nie tylko protestujące, lecz często
angażujące się, czasem nawet blisko, w życie cierpiących ludzi poza granicami
kraju. Wyciągnęły one stąd wiele nauk i wywarły znaczny cywilizacyjny wpływ na
Amerykę ,,głównego nurtu’’ ( mainstream ). Wszystko to przyniosło bardzo duże
zmiany. Każdy, kto był zaangażowany w tego rodzaju działalność, musi zdawać
sobie z tego sprawę. Orientuję się, że przemówienia, jakie wygłaszam obecnie w
najbardziej reakcyjnych częściach kraju – środkowej Georgii, wschodnim Kentucky
itp. – byłyby nie do pomyślenia nawet w okresie największego rozkwitu ruchu
pokojowego, nawet przed najbardziej aktywnymi uczestnikami tego ruchu. Obecnie
można wygłaszać je wszędzie. Ludzie zgadzają się z nim lub nie, lecz
przynajmniej wiedzą, o co chodzi, wobec czego istnieje pewna wspólna
płaszczyzna porozumienia.
Wszystko to stanowi oznaki wspomnianego cywilizującego wpływu, wbrew
propagandzie, wbrew wszelkim wysiłkom w celu kontrolowania myśli i fabrykowania
przyzwolenia. Mimo wszystko ludzie nabierają zdolności i chęci myślenia na
własną rękę. Wzrósł sceptycyzm wobec władzy, zmieniło się nastawienie wobec
bardzo wielu kwestii. Proces ten jest powolny, niemal jak cofanie się lodowca,
lecz dostrzegalny i istotny. Inna rzecz, czy dokonuje się dostatecznie szybko,
by wpłynąć znacząco na to, co dzieje się na świecie. Wystarczy jeden znajomy
przykład: osławiona bariera między płciami. W latach sześćdziesiątych postawa
wobec takich kwestii jak ,,cnoty militarne’’ czy chorobliwe opory przed użyciem
siły zbrojnej były mniej więcej takie same wśród kobiet i mężczyzn. Nikt, ani
mężczyźni, ani kobiety, nie doznawali owych chorobliwych zahamowań na początku
lat sześćdziesiątych. Ich reakcje były identyczne. Wszyscy uważali, że
stosowanie przemocy w celu stłumienia oporu innych narodów było słuszne. W
ciągu kolejnych lat sytuacja ta uległa zmianie. Chorobliwe zahamowania stały
się coraz powszechniejsze wśród wszystkich grup społeczeństwa. Ujawniła się
jednak coraz większa, obecnie bardzo istotna rozbieżność między mężczyznami i
kobietami. Według ankiet, sięga ona 25%. Co się stało ? Otóż to, iż powstał
przynajmniej na poły zorganizowany ruch masowy, zrzeszający kobiety – ruch
feministyczny. Zorganizowanie się przyniosło skutki. Organizacja oznacza
odkrycie, że nie jest się samym, że inni podzielają twoje poglądy. Pozwala to
na umocnienie się w swoich przekonaniach, na uściślenie swoich poglądów i
myśli.Ruchy te mają bardzo nieformalny charakter, nie są organizacjami
członkowskimi, kreują jednak atmosferę, wpływającą na interakcje międzyludzkie.
Wywarło to bardzo wyraźny efekt. Na tym polega niebezpieczeństwo demokracji:
jeżeli pozwoli się na powstawanie organizacji, jeżeli ludzie nie tkwią już
przez cały czas przyklejeni do telewizorów, to mogą im zakiełkować w głowach
najrozmaitsze dziwaczne pomysły, na przykład chorobliwe opory przed stosowaniem
siły zbrojnej. Trzeba z tym walczyć – jednak jeszcze się to nie udało.

doremi1 Wyimaginowani wrogowie....wiatraki? 12.01.03, 18:58

Parada wrogów
Zamiast mówienia o poprzedniej wojnie, chciałbym zająć się następną – czasem
bowiem przydaje się być przygotowanym, a nie tylko reagować. W USA dokonuje się
obecnie bardzo charakterystyczny proces. Nie jest to pierwszy kraj, w którym
miał on miejsce. Narastają wewnętrzne problemy - może wręcz katastrofy –
społeczne i ekonomiczne. Nikt u władzy nie wykazuje najmniejszej ochoty, by im
jakkolwiek przeciwdziałać. Jeżeli przyjrzeć się programom wewnętrznym
administracji z okresu ostatniego dziesięciolecia – włączam tu opozycję
demokratyczną – brak było poważnych propozycji rozwiązania całego bagażu
problemów: zdrowia, edukacji, bezdomności, bezrobocia, przestępczości,
gwałtownego rozrastania się kryminogennych populacji, upadku centrów miejskich
i więziennictwa. Wszystkim wiadomo o tych problemach, jednak stają się one
coraz poważniejsze. Tylko w ciągu dwóch lat pełnienia urzędu przez George’a
Busha kolejne trzy miliony dzieci znalazło się poniżej granicy nędzy,
zadłużenie niebotycznie rośnie, spadają standardy edukacji, płace realne
większości społeczeństwa sięgnęły mniej więcej poziomu końca lat
pięćdziesiątych – i nikt nic z tym nie robi.
W tych okolicznościach konieczne jest odwrócenie uwagi zdezorientowanego stada:
jeśli zorientuje się, co się dzieje, może mu się to nie spodobać, skoro przede
wszystkim jego to dotyczy. Pokazywanie pucharów futbolowych i komedii
sytuacyjnych może okazać się niewystarczające, trzeba więc wywołać w nich
strach przed wrogami. W latach trzydziestych Hitler wzbudził w społeczeństwie
lęk przed Żydami i Cyganami. Trzeba było ich zmiażdżyć, by się obronić. My
również mamy podobne sposoby. W ciągu ostatniego dziesięciolecia co rok czy dwa
kreuje się jakieś wielkie monstrum, przed którym musimy się bronić. Dawniej
mieliśmy na podorędziu potworów, z których stale mogliśmy korzystać: Rosjan.
Zawsze można było odwołać się do konieczności obrony przed Rosjanami. Ponieważ
tracą oni atrakcyjność jako przeciwnik, i coraz trudniej wykorzystywać ich w
tej roli, należało wynaleźć jakichś nowych wrogów. W istocie ludzie
niesprawiedliwie krytykowali George’a Busha, iż nie jest zdolny wyrazić ani
wyartykułować tego, co nami kieruje. Jest to niesprawiedliwa ocena. Przed mniej
więcej połową lat osiemdziesiątych nawet podczas snu można było odtwarzać
płytę: ,,Rosjanie nadchodzą !’’ Ponieważ jednak płyta się zdarła, Bush musiał
wynaleźć nową, podobnie jak uczynił aparat reaganowski w latach
osiemdziesiątych. Przyszła więc kolej na międzynarodowy terroryzm, opętanych
Arabów i nowego Hitlera Saddama Husseina. Wszyscy oni oczywiście chcieli
zawojować świat. Pojawiali się jedni po drugich, bo tak być musiało, by
przestraszyć i sterroryzować społeczeństwo, by ludzie bali się podróżować i
kryli się z trwogi jak zające pod miedzą. Wówczas odnosiło się wspaniałe
zwycięstwo nad Grenadą, Panamą lub inną bezbronną armią kraiku z Trzeciego
Świata, którą można było roznieść na strzępy, nawet jej się dokładnie nie
przyglądając. Dokonywano tego, i przynosiło to ulgę. Uratowaliśmy się w
ostatniej chwili. Jest to jeden ze sposobów uniemożliwiania zdezorientowanemu
stadu zrozumienia, co się naprawdę wokół niego i z nim dzieje, kontrolowania go
i odwracania jego uwagi.
Nastepnym naszym przeciwnikiem będzie najprawdopodobniej Kuba. Będzie to
wymagało kontynuowania nielegalnej wojny ekonomicznej, zapewne również
przedłużania niespotykanej kampanii międzynarodowego terroryzmu. Najjaskrawszym
przejawem tej ostatniej była podjęta za czasów administracji Kennedy’ego
Operacja Gęś Księżycowa ( Moongoose ) oraz dalsze wymierzone przeciwko Kubie
działania. Nic nie daje się nawet odlegle z nią porównać, może z wyjątkiem
wojny przeciwko Nikaragui, o ile można nazwać ją terroryzmem – Trybunał
Międzynarodowy zakwalifikował ją raczej jako agresję. Stale dochodzi do
ideologicznej ofensywy, podczas której kreuje się jakieś chimeryczne monstrum,
a następnie rozpoczyna się kampanie jego zniszczenia. (1) Oczywiście, nie można
jej podejmować, jeśli groziłoby to rzeczywiście groźnym oporem. Byłoby to zbyt
ryzykowne. Jeżeli jednak z góry się wie, że wroga można zgnieść na miazgę,
można do tego przystąpić, a później odetchnąć z ulgą.Nową kampanie planuje się
od dość dawna. W maju 1986 roku ukazały się pamiętniki wypuszczonego z
kubańskiego więzienia Armando Valladeresa. Środki masowego przekazu natychmiast
potraktowały je jako sensację. Pozwolę sobie przytoczyć parę przykładów.
Relację Valladeresa media obwołały ,,ostatecznym opisem olbrzymiego systemu
tortur i więzień, przy użyciu którego Castro karze i niszczy polityczną
opozycję. Inspirująca i niezapomniana opowieść o bestialskich więzieniach,
nieludzkich torturach’’, ,,zapis przemocy w państwie, rządzonym przez kolejnego
z ludobójców naszego stulecia, który – jak dowiadujemy się wreszcie z tej
książki – stworzył nowy despotyzm, który zinstytucjonalizował tortury jako
mechanizm społecznej kontroli w piekle – czyli Kubie czasów Valladeresa’’. Tak
pisały w przedrukowywanych recenzjach z Washington Post i New York Times.
Castro został scharakteryzowany jako: ,,dyktatorski zbir. Jego okrucieństwa
zostały opisane w tej książce tak wyczerpująco, że jedynie najbardziej
lekkomyślny i mający najzimniejszą krew zachodni intelektualista mógłby stanąć
w obronie tego tyrana’’ – Washington Post. Pamiętajmy, że jest to relacja tego,
co przydarzyło się jednemu człowiekowi. Zgódźmy się, że zawiera wyłącznie
prawdę. Nie kwestionujmy, co działo się z człowiekiem, który, jak twierdzi, był
torturowany. Podczas ceremonii w Białym Domu z okazji Dnia Praw Człowieka
Ronald Reagan wyróżnił go za dzielność w znoszeniu potworności i sadyzmu
krwawego kubańskiego tyrana.
Valladaresa mianowano następnie reprezentantem USA przy Komisji Praw Człowieka
ONZ, gdzie pełnił dla Stanów służbę sygnałową: bronił rządów Salwadoru i
Gwatemali przed oskarżeniami o zbrodnie tak straszliwe, że wszystko, co
przeszedł on sam, wydaje się drobiazgiem.Tak właśnie toczy się ten świat.

doremi1 Ciekawe dowody... 12.01.03, 18:59

Selektywność percepcji
Było to w maju 1986 roku. Ciekawe zdarzenie, mówiące wiele o fabrykowaniu
przyzwolenia. W tym samym miesiącu pozostali przy życiu członkowie Grupy Praw
Człowieka z Salwadoru ( przywódcy zostali wymordowani już wcześniej ) zostali
aresztowani i poddani torturom. Wsród aresztowanych był ich lider, Hector
Anaya. Wtrącono ich do więzienia La Esperanza ( Nadzieja ). Podczas pobytu w
więzieniu kontynuowali oni pracę na rzecz praw człowieka. Jako prawnicy, w
dalszym ciągu zbierali zeznania. W więzieniu było 432 więźniów. Członkowie
grupy uzyskali od 430 z nich zaprzysiężone relacje o torturach, którym ich
poddawano: stosowaniu prądu elektrycznego i innych okrucieństwach. W jednym
przypadku tortury prowadził szczegółowo scharakteryzowany, umundurowany major
armii USA. Jest to niezwykle obrazowe i dokładne świadectwo, zapewne wyjątkowe
jeśli chodzi o szczegółowość opisu tego, co działo się w celach
tortur.Stusześćdziesięciostronicowy raport o przeżyciach więźniów przemycono na
zewnątrz, razem z taśmą wideo, na której utrwalono zeznania ludzi, dotyczące
tortur, jakim byli poddawani w więzieniu. Raport był później rozpowszechniany
przez Ekumeniczną Grupę Roboczą Marin County. Prasa ogólnonarodowa odmówiła
zajęcia się nim. Stacje telewizyjne nie chciały pokazywać taśmy. Ukazał się
artykuł w lokalnej gazecie Marin County, San Francisco Examiner, i to chyba
wszystko. Nikt inny nie chciał tknąć się tych materiałów. Był to czas, gdy
niejeden z ,,lekkomyślnych i mających najzimniejszą krew zachodnich
intelektualistów’’ piał peany na cześć Jose Napoleona Duarte i Ronalda Reagana.
Anayi nie oddano żadnych hołdów. Nie zaproszono go na ceremonię z okazji Dnia
Praw Człowieka. Nie dostał żadnej nominacji. Został uwolniony przy wymianie
więźniów, a następnie zamordowany, prawdopodobnie przez popierane przez USA
służby bezpieczeństwa. Ukazało się na ten temat bardzo niewiele informacji.
Media nigdy nie postawiły pytania, czy ujawnienie okrucieństw w Salwadorze,
miast przemilczenia ich i zatajania ich istnienia, nie ocaliłoby mu życia.Mówi
to co nieco o sposobie działania dobrze funkcjonującego mechanizmu fabrykowania
przyzwolenia. W porównaniu z relacją Herberta Anayi z Sawadoru, pamiętniki
Valladaresa wydają się tak mizerne, jak mysz wobec słonia. Trzeba było jednak
wykonać określone działanie, przybliżające nas ku kolejnej wojnie. Spodziewam
się, że będziemy słyszeli o nich jeszcze więcej, aż nastąpi kolejna operacja.
(1)Teraz kilka uwag o ostatniej wojnie – wreszcie się nią zajmijmy. Zacznę od
badań Uniwersytetu Massachusetts, o których wspomniałem wcześniej. Zawierały
one kilka ciekawych wniosków. W badaniu pytano, czy zdaniem ankietowanych Stany
Zjednoczone winny interweniować zbrojnie w przypadku nielegalnej okupacji lub
poważnego naruszenia praw człowieka. Gdyby USA kierowały się tym stanowiskiem,
winniśmy zbombardować Salwador, Gwatemalę, Indonezję, Damaszek, Tel Awiw,
Kapsztad, Turcję, Waszyngton oraz cały rząd innych państw i miast. Wszędzie tam
dopuszczono się nielegalnej okupacji, agresji lub rażącego pogwałcenia praw
człowieka. Jeżeli znacie fakty, związane z podanymi wyżej przykładami – na
których powtarzanie nie mamy czasu – zdajecie sobie doskonale sprawę, że
agresja Saddama Husseina i jego okrucieństwa nie wyróżniają się niczym
szczególnym. Nie są nawet najdrastyczniejsze. Dlaczego nikt nie przedstawił
takiego wniosku ? Przyczyna jest prosta: nikt o tym nie wie. W dobrze
funkcjonującym systemie propagandowym nikt nie powinien wiedzieć, o czym
mówiłem, kiedy wspominałem o powyższych przykładach. Jeżeli zadacie sobie trud
sprawdzenia, zobaczycie, że przykłady te są jak najbardziej odpowiednie.
Przypomnijcie sobie jeden z nich złowieszczo zbliżony w czasie do okresu,
którym się zajmujemy. W lutym, w trakcie w pełni rozwiniętej kampanii
bombardowań, rząd Libanu zażądał od Izraela przestrzegania Rezolucji 425 Rady
Bezpieczeństwa ONZ, w której wezwano Izrael do natychmiastowego i
bezwarunkowego wycofania wojsk z Libanu. Rezolucja ta pochodzi z marca 1978
roku. Nastąpiły po niej dwie kolejne, w których powtórzono wezwania do
natychmiastowego i bezwarunkowego wycofania się Izraela z Libanu. Izrael się im
oczywiście nie podporządkował, ponieważ Stany Zjednoczone wspierają jego
okupację ! Południowy Liban nadal objęty jest terrorem. W wielkich celach
tortur dzieją się tam przerażające rzeczy. Region ten wykorzystuje się jako
bazę do ataków na pozostałą część Libanu. W ciągu trzynastu lat od inwazji na
Liban, zbombardowano Bejrut, zginęło około 20 tysięcy ludzi ( w 80% cywilów ),
szpitale uległy zniszczeniu, następowały kolejne akty terroru i rabunku.
Wszystko w porządku, bo popiera to USA ! To tylko jeden z przykładów. W
środkach masowego przekazu nie widzi się żadnych materiałów na ten temat, nie
słyszy się dyskusji, czy Izrael i USA powinny przestrzegać Rezolucji 425 Rady
Bezpieczeństwa ONZ i innych. Nikt też nie wzywał do zbombardowania Tel Awiwu,
chociaż według przekonań dwóch trzecich społeczeństwa, powinniśmy to zrobić.
Przecież doszło do nielegalnej okupacji i rażącego pogwałcenia praw człowieka !
To tylko jeden przypadek. Są o wiele gorsze. Indonezyjska inwazja na Timor
Wschodni pociągnęła za sobą około 200 tysięcy ofiar. Wszystkie pozostałe
przykłady bledną w porównaniu z Timorem. Indonezja cieszy się jednak solidnym
poparciem USA i w dalszym ciągu otrzymuje pomoc dyplomatyczną i militarną ze
strony Ameryki. Kolejne przykłady można by mnożyć.

doremi1 I teraz ......Irak 12.01.03, 19:01

Wojna w Zatoce
Dowodzi to, w jaki sposób działa skuteczny system propagandowy. Ludzie wierzą,
że używamy siły przeciwko Irakowi i Kuwejtowi, ponieważ naprawdę przestrzegamy
zasady odpowiadania siłą na nielegalną okupację i naruszanie praw człowieka.
Nie zdają sobie sprawy, co oznaczałoby zastosowanie tej zasady wobec
postępowania samych Stanów Zjednoczonych. Jest to nader spektakularny sukces
propagandy.Zajmijmy się bliżej kolejną sprawą. Jeżeli przyjrzeć się bliżej
traktowaniu wojny w mediach od sierpnia, można zauważyć uderzający brak kilku
głosów. Istnieje przecież na przykład dzielna i nader istotna iracka opozycja
demokratyczna. Oczywiście, działa ona na emigracji, ponieważ jej członkowie nie
przeżyliby w kraju. Mieszkają oni przede wszystkim w Europie.Są to bankierzy,
inżynierowie,architekci–ludzie tego pokroju, są wykształceni,potrafią się
wypowiadać,i nie wahają się tego czynić.W lutym zeszłego roku, gdy Saddam
Hussein był nadal ulubionym partnerem handlowym i przyjacielem George’a Busha,
przedstawiciele irackiej opozycji–jak wynika z ich źródeł–przybyli do
Waszyngtonu z petycją o poparcie dla ich żądań zaprowadzenia w Iraku
parlamentarnej demokracji. Spotkało ich totalne lekceważenie,ponieważ Stany
Zjednoczone nie były tym zainteresowane. Nie nastąpiła jakakolwiek reakcja,
którą mogłoby zaobserwować społeczeństwo.Od sierpnia istnienie opozycji było
nieco trudniej zignorować. W sierpniu nagle zwróciliśmy się przeciwko Saddamowi
Husseinowi, po tym, jak przez wiele lat go faworyzowaliśmy. Pod ręką była
iracka opozycja demokratyczna, która na pewno była w stanie przedstawić swe
wnioski w tej sytuacji. Jej członkowie na pewno z zadowoleniem przyglądaliby
się łamaniu na kole tortur i ćwiartowaniu Saddama Husseina, który wszak
mordował ich braci, torturował siostry i wypędził ich samych z kraju. Walczyli
przeciwko jego tyranii przez cały czas, gdy cieszył się gorącym poparciem
Ronalda Reagana i George’a Busha. Co się stało z głosem opozycji ? Przyjrzyjcie
się ogólnonarodowym mediom, by zorientować się, czy czegoś można było
dowiedzieć się od sierpnia do marca o irackiej opozycji demokratycznej. Nie
znajdziecie ani słowa. Nie dlatego, że nie była ona w stanie wyartykułować
swoich żądań. Przedstawiła ona oświadczenia, propozycje, wezwania i żądania.
Jeżeli bliżej w nie wnikniecie, stwierdzicie, że nie sposób odróżnić ich od
postulatów amerykańskiego ruchu pokojowego. Opozycja była przeciwko Saddamowi
Husseinowi i wojnie przeciwko Irakowi. Jej członkowie nie chcieli, by ich kraj
został zniszczony. Pragnęli jedynie pokojowego rozwiązania i doskonale
wiedzieli, że jest ono możliwe.Nie usłyszeliśmy ani słowa o irackiej opozycji
demokratycznej. Jeżeli chcecie się czegoś o niej dowiedzieć, sięgnijcie do
prasy niemieckiej czy brytyjskiej. I tam nie znajdzie się wiele, prasa ta jest
jednak poddana mniejszej kontroli niż nasza, dzięki czemu można się czegoś w
ogóle dowiedzieć.Jest to spektakularny sukces propagandy: po pierwsze to, iż
zupełnie wyeliminowano głosy irackich demokratów, a po drugie, że nikt nie
zwrócił na to uwagi.To również jest ciekawe. Społeczeństwo musi być poddane
głębokiej indoktrynacji, skoro nie zauważyło, że nie słyszy głosów irackiej
opozycji demokratycznej, nie zadaje sobie pytania ,,dlaczego’’ i nie znajduje
najoczywistszej odpowiedzi: ponieważ iraccy demokraci myślą niezależnie. Ich
postulaty są zgodne z wnioskami międzynarodowego ruchu pokoju i dlatego się je
pomija.Zajmijmy się pytaniem o przyczyny wojny. Podawano je i owszem. Jeden z
powodów brzmiał: nie można nagradzać agresorów, a inwazję należy udaremnić
szybkim użyciem siły. Taki oto powód wojny nam podano; praktycznie nie słychać
było żadnego innego. Czy była to wystarczająca przyczyna, by wszcząć wojnę ?
Czy USA przestrzega zasady, iż nie można nagradzać agresorów, a inwazję należy
udaremnić szybkim użyciem siły ? Nie będę obrażać waszej inteligencji
powtarzaniem faktów, jednak sytuacja ma się tak, iż oczytany nastolatek jest w
stanie zbić takie argumenty w dwie minuty. Nikt ich jednak nigdy nie obalił.
Przyjrzyjcie się mediom, liberalnym komentatorom i krytykom, ludziom, którzy
zeznawali przed Kongresem – czy ktokolwiek zakwestionował założenie, że Stany
Zjednoczone przestrzegają głoszonych przez siebie zasad ?
Czy USA stawiły opór samym sobie, gdy podjęły inwazję na Panamę, i chciały w
odwecie zbombardować... Waszyngton ? Czy gdy okupacja Namibii przez Południową
Afrykę została uznana za nielegalną w 1969 roku, USA nałożyły sankcje na
żywność i leki ? Czy przystąpiły do wojny ? Nie, przez dwadzieścia lat
prowadziły ,,cichą dyplomację’’. Przez tych dwadzieścia lat działy się rzeczy
bardzo niemiłe. Tylko w okresie administracji Reagana – Busha, wojska
południowoafrykańskie zabiły około półtora miliona ludzi w sąsiednich krajach,
nie wspominając o tym, co działo się w samej Południowej Afryce i Namibii.
Nie wiedzieć czemu, nie urażało to naszych wrażliwych dusz.
Kontynuowaliśmy ,,cichą dyplomację’’ i na koniec zaoferowaliśmy agresorom hojną
nagrodę. Otrzymali oni wielki port w Namibii i zapewniono im mnóstwo
przywilejów, biorąc pod uwagę przedstawiane przez nich względy bezpieczeństwa.
Co działo się wtedy z zasadą, której ponoć przestrzegamy ? Dziecinnie łatwo
wykazać, że nie mogły to być powody, dla których przystąpiliśmy do wojny,
ponieważ wcale nie przestrzegaliśmy tych zasad. Nikt jednak tego nie zrobił – i
to się liczy. Nikt też nie zadał sobie trudu przedstawienia wynikającej stąd
konkluzji: nie podano nam żadnego powodu rozpoczęcia wojny. Żadnego. Nie podano
nam jakiegokolwiek powodu, z którym oczytany nastolatek nie mógłby się
rozprawić w mniej więcej dwie minuty !Jest to kolejna oznaka kultury
totalitarnej. Powinno nas przerażać, że można nas pchnąć do wojny bez żadnego
powodu, i nikt się tym nie przejmuje ani tego nie dostrzega. To bardzo
zdumiewający fakt.W połowie stycznia, tuż przed rozpoczęciem bombardowań,
ankieta Washington Post i ABC wykazała ciekawe zjawisko. Pytano ludzi: ,,Czy
gdyby Irak zgodził się na wycofanie z Kuwejtu w zamian za rozważenie konfliktu
arabsko-izraelskiego przez Radę Bezpieczeństwa, byłbyś za takim
rozwiązaniem ?’’ Około dwóch trzecich społeczeństwa odpowiedziało na to
twierdząco; podobnie cały świat, włącznie z iracką opozycją demokratyczną.
Niewykluczone, że ludzie, którzy opowiadali się za takim rozwiązaniem uważali,
że myślą tak tylko oni na świecie. Na pewno nikt w prasie nie stwierdził, że
byłaby to dobra idea. Rozkazy z Waszyngtonu zalecały, że mamy być
przeciwko ,,kontaktom’’, czyli dyplomacji, wobec czego wszyscy stanęli karnie w
szeregu – przeciwko rozwiązaniom dyplomatycznym. Próbując natrafić na
komentarze w prasie, można natrafić jedynie na felieton Alexa Cockburna w Los
Angeles Times, który dowodził, że byłby to dobry pomysł. Ludzie, którzy
opowiadali się za dyplomacją w sondażu, myśleli: ,,tak uważam, chociaż jestem w
tym odosobniony’’. Załóżmy, że wiedzieliby, iż nie są osamotnieni, że tak samo
myślą inni ludzie, włącznie z iracką opozycją demokratyczną. Załóżmy, że
wiedzieliby, że nie jest to hipotetyczna możliwość, że Irak w istocie złożył
taką właśnie ofertę. Wysocy urzędnicy rządu USA ujawnili jej istnienie zaledwie
osiem-dziesięć dni wcześniej. Drugiego stycznia przedstawili oni iracką
propozycję całkowitego wycofania się z Kuwejtu w zamian za rozsądzenie przez
Radę Bezpieczeństwa konfliktu arabsko-izraelskiego i problemu broni masowego
zniszczenia. Stany Zjednoczone odmawiały negocjowania tej propozycji, aż
przygotowania do inwazji na Kuwejt były daleko zaawansowane. Załóżmy, że ludzie
wiedzieliby, że taka oferta została rzeczywiście złożona – w istocie poparcie
jej to dokładnie to, co

doremi1 Re: I teraz ......Irak ,,cd 12.01.03, 19:04

. Załóżmy, że ludzie wiedzieliby, że taka oferta została rzeczywiście złożona –
w istocie poparcie jej to dokładnie to, co zrobiłby każdy rozsądny człowiek,
gdyby był zainteresowany zachowaniem pokoju. Tak przecież nawet bywało, w tych
rzadkich przypadkach, gdy rzeczywiście nie chcieliśmy dopuścić do agresji.
Załóżmy, że by o tym wiedziano. Możecie formułować własne domysły, jak
zakładam, że owe dwie trzecie zamieniłyby się prawdopodobnie w 98%
społeczeństwa. Oto rzeczywiście wielkie sukcesy propagandy. Prawdopodobnie
żadna z odpowiadających na tę ankietę osób nie wiedziała o faktach, o których
wspomniałem. Ludzie myśleli, że są odosobnieni w swych poglądach, dlatego też
można było bez sprzeciwów kontynuować zmierzającą do wojny politykę.
Dyskutowano szeroko, czy sankcje mogłyby okazać się skuteczne. Do wypowiedzenia
się w tej kwestii był zmuszony nawet szef CIA. Nie dyskutowano jednak nad o
wiele ważniejszym pytaniem: czy sankcje nie były przypadkiem skuteczne ?
Zapewne prawdziwa odpowiedź brzmi: tak, najwidoczniej okazały się skuteczne –
chyba przed końcem sierpnia, najprawdopodobniej przed końcem grudnia. Bardzo
trudno wymyślić jakikolwiek inny powód irackiej oferty wycofania się z Kuwejtu,
której istnienie potwierdzili, a paru przypadkach której treść ujawnili wysocy
urzędnicy rządu USA. Określili ją oni jako poważną i dającą podstawę do
negocjacji. Prawdziwe pytanie brzmi więc: czy sankcje okazały się skuteczne ?
Czy istniał sposób uniknięcia wojny ? Czy było możliwe rozwikłanie konfliktu na
warunkach do przyjęcia przez ogół społeczeństwa, cały świat i iracką opozycję
demokratyczną ? Nie dyskutowano nad tymi pytaniami – a dla dobrze
funkcjonującej propagandy kluczowo istotne jest, by dyskusja taka w ogóle nie
miała miejsca. Pozwala to Przewodniczącemu Komitetu Partii Republikańskiej
twierdzić- dziś rano – że gdyby prezydentem był Demokrata, Kuwejt nie zostałby
dzisiaj oswobodzony. Może tak twierdzić , a żaden Demokrata nie wstanie i nie
powie, że gdyby był prezydentem, Kuwejt stałby się wolny nie dzisiaj, ale już
sześć miesięcy temu, ponieważ istniały możliwości dyplomatyczne, których by nie
pominął, a Kuwejt zostałby oswobodzony bez śmierci dziesiątek tysięcy ludzi i
spowodowania ekologicznej katastrofy. Żaden z demokratów tego nie powie, bo
żaden z demokratów nie zajął takiego stanowiska. Zajęli je Henry Gonzales i
Barbara Boxer. Lista osób, publicznie popierających takie stanowisko, jest
jednak tak krótka, że równie dobrze mogłoby ich nie być w ogóle. Zważywszy na
fakt, iż żaden demokrata nie powie głośno podobnych słów, Clayton Yeutter może
bez przeszkód wygłaszać swoje stwierdzenia.Gdy pociski Scud spadły na Izrael,
nie pochwalił tego nikt w prasie. Ten fakt również przedstawia w ciekawym
świetle dobrze funkcjonujący system propagandowy. Moglibyśmy zadać pytanie:
dlaczego nikt tego nie pochwalił ? Przecież argumenty Saddama Husseina były
równie prawdziwe, jak stwierdzenia George’a Busha. Przypomnijmy, jak brzmiały.
Zastanówmy się choćby nad Libanem. Saddam Hussein twierdzi, że nie może
przystać na jego aneksję. Nie może dopuścić, by Izrael zajmował syryjskie
Wzgórza Golan i wschodnią Jerozolimę, lekceważąc jednogłośnie zdanie Rady
Bezpieczeństwa. Saddam nie może przystać na aneksję. Nie może patrzeć
bezczynnie na agresję. Izrael okupuje południe Libanu od trzynastu lat, gwałcąc
rezolucję Rady Bezpieczeństwa. W ciągu tego okresu dopuścił się ataków na całe
terytorium Libanu i wciąż bombarduje większość tego kraju. Hussein nie może się
z tym pogodzić.Być może czytał raport Amnesty International, dotyczący
okrucieństw izraelskich na Zachodnim Brzegu. Krwawi mu serce. Nie może na to
przystać. Sankcje nie działają, ponieważ USA je blokuje. Negocjacje są
nieskuteczne, bo blokują je Stany Zjednoczone. Co pozostaje, oprócz siły ?
Hussein czekał latami. Trzynaście lat w przypadku Libanu, dwadzieścia – jeżeli
chodzi o Zachodni Brzeg. Słyszeliście wcześniej podobne argumenty ?Jedyna
różnica między argumentami Husseina a tymi, które słyszeliście, polega na tym,
iż Saddam Hussein może z pełnym uzasadnieniem stwierdzić, że sankcje i
negocjacje okazały się nieskuteczne, bo blokowały je Stany Zjednoczone. George
Bush nie może tego stwierdzić, ponieważ sankcje wobec Iraku najwidoczniej
okazały się skuteczne i istniały wszelkie powody, by wierzyć w powodzenie
negocjacji – tyle, że Bush konsekwentnie ich odmawiał. Twierdził przez cały
czas wyraźnie, że negocjacji nie będzie.Czy przypominacie sobie kogokolwiek,
kto powiedziałby to jasno prasie ? Nie. To drobiazg. Coś, z czego również
oczytany nastolatek może zdać sobie sprawę w minutę. Nikt jednak nie powiedział
tego publicznie: żaden komentator ani autor artykułów wstępnych. To również
jest oznaka bardzo skutecznie zarządzanej kultury totalitarnej. Dowód, że
fabrykowane przyzwolenia sprawdza się w działaniu.
Ostatni komentarz na ten temat. Możemy podawac wiele przykładów, kolejne
możecie dopowiedzieć sobie sami. Zajmijmy się koncepcją, że Saddam Hussein to
potwór, który chce zawładnąć całym światem – wyznawaną szeroko w USA, zresztą
nie bezzasadnie. Ludziom wbijano nieustannie do głowy: Saddam chce zawładnąć
całym światem; musimy go powstrzymać. W jaki sposób stał się tak groźny ? Irak
to mały kraj Trzeciego Świata bez żadnej bazy przemysłowej. Przez osiem lat
walczył z Iranem – post rewolucyjnym Iranem, który zdziesiątkował swoją kadrę
oficerską i przetrzebił szeregi armii. Irak miał w tej wojnie niezłe poparcie.
Wspierały go Stany Zjednoczone, Związek Radziecki, Europa, większość krajów
arabskich i producentów ropy z tej okolocy świata. Mimo to Irak nie zdołał
zwyciężyć Iranu. Nagle okazuje się, że jest gotów podbić świat. Czy ktokolwiek
zwrócił na to uwagę ? Przecież jest to w istocie kraj Trzeciego Świata z
chłopską armią. Przyznano obecnie, że ropowszechniano masy dezinformacji co do
jego fortyfikacji, broni chemicznej itp. Czy jednak ktokolwiek zwrócił na to
uwagę ? Nie. Okazuje się, że nikt, dosłownie nikt, nie powiedział tego
publicznie. To typowe. Zwróćcie uwagę, że dokładnie rok wcześniej to samo
zrobiono z Manuelem Noriegą. Noriega to drobny łotrzyk w porównaniu z
przyjacielem George’a Busha Saddamem Husseinem, i innymi jego przyjaciółmi w
Pekinie – czy nim samym, jeśli już o tym mówimy ! W porównaniu z nimi Manuel
Noriega to bardzo drobny łobuz. Czarny charakter, ale nie łotr światowych
rozmiarów, jakich lubimy. Zamieniono go jednak w postać nadnaturalnych
rozmiarów. Zamierzał nas zniszczyć, prowadząc za sobą armię handlarzy
narkotyków. Musieliśmy się szybko zmobilizować i go pokonać, zabijając kilkuset
czy parę tysięcy ludzi. Przywróciliśmy władzę śladowej, może ośmioprocentowej
białej oligarchii i umieściliśmy amerykańskich oficerów na każdym poziomie
systemu politycznego. Trzeba było zrobic to wszystko, bo przecież musieliśmy
się ratować, inaczej ten potwór by nas zniszczył. Rok później to samo było z
Saddamem Husseinem. Czy ktokolwiek zwrócił na to uwagę ? Czy ktokolwiek
zapytał, dlaczego do tego doszło, albo w jaki sposób ? Trzeba by się bardzo
uważnie za czyms takim oglądać.Należy zwrócić uwagę, że nie różni się to
zbytnio od działań Komisji Creela w latach 1916-1917, gdy w ciągu sześciu
miesięcy zamieniono
pacyfistyczne społeczeństwo w zbieraninę rozjuszonych histeryków, nawołujących
do zniszczenia wszystkiego, co niemieckie,dla ocalenia przed
Hunami,obrywającymi rączki belgijskim niemowlętom. Stosuje się zapewne bardziej
wyrafinowane techniki, sięga po telewizję i wkłada w to mnóstwo pieniędzy,
jednak metoda jest nader tradycyjna.Wracając do mojego wyjściowego
stwierdzenia, uważam, że nie chodzi tylko o dezinformację w kwestii kryzysu w
Zatoce. Problem jest o wiele poważniejszy. Chodzi tu o to, czy chcemy żyć w
wolnym społe
- dooremi1 Re: I teraz ......Irak ,,cd 12.01.03, 19:08
  
  i ja tez zesramy sie w gacie !

doremi1 Re: Jestesmy pokoleniem glupcow? 15.01.03, 13:40

Najnowsze z forum Świat

Zaloguj się