Ambulans smierci

[absztyfikant]

youtube.com/watch?v=7Xyp1eP7uTs&mode=related&search=

[pisssmaker]

youtube.com/watch?v=8_XxS2xL7dE
Moze dlatego przemycaja dynamit ?

[absztyfikant]

Zolnierze IDF nie chowaja sie pod spodnicami ludnosci cywilnej jak
terrorysci... Nad kazda niewinna ofiara konfliktu boleje, ale mylisz skutek z
przyczyna habibi. Jak zwykle zreszta, bo konwersja na islam zaburzyla ci
percepcje rzeczywistosci.

[dana33]

nie probuj manipulacyjek, adasiu..... dlatego szuka ich sie i demoluje ich
domy, bo wlasnie przemycaja dynami.... i jak dlugo sqrwysyna terroryste beda
nazywac islamic jihad activist, tak dlugo beda dostawac w dupe... i jak dlugo
ludnosc cywilna bedzie im pomagac, tak dlugo i oni beda pociagani do
odpowiedzialnosci. za wszystko sie w zyciu placi, adasiu.....
a teraz w tyl zwrot i odmarsz: tableteczki przeciwko schizofreni i do lozeczka.

[pisssmaker]

No wlasnie danusiu - ta twoja zydowska moralnosc....

[dana33]

co chcesz od mojej moralnosci, adasiu???
ja ci nie mowie, ze jestes potomkiem mordercow z jedwabnego, prawda?

tableteczki wziales? zaraz zaczna dzialas... a teraz do lozka, paciorek i lulu.

[pisssmaker]

Oczywiscie falsz - w jedwabnem waszych wymordowali Niemcy. Masz jakis dowod ze
zrobili to Polacy ?
Oczywiscie jak zwykle manipulujesz gnidko i walisz czosnkiem ze zajezdza na
biegunie polnocnym.

[absztyfikant]

www.espol.com/sections/World/thematics/propaganda/wtepro30a.jpg
Stare spiewki Dana - nazisici mieli bardziej pomyslowych propagandystow. Jak
przegladalem nagrodzone prace w holocaustowym konkursie Ahmadinejada, to
przypomnialem sobie, ze ja tn styl znam...

[dana33]

:)))))
najfajniejsze, ze nie tylko w polsce ale i w calym swiecie jest znana prawda o
jedwabnem, ale adas zaprzecza.... jesli chodzi o mnie, to niech zaprzecza,
niech wszyscy zobacza jaki idiota... :))))

To poprosze jakis link!!!!

[pisssmaker]

[absztyfikant]

Alez prosze habibi:
www.ipn.gov.pl

[pisssmaker]

A konkretnie ? Jak na razie jest to link do istytutu ktory bada zbrodnie na
Polakach.

[dana33]

masz tu link, idioto....

www.proszynski.pl/asp/recenzjecd.asp?recenzja_id=426

[pisssmaker]

O tej wlasnie ksiazce jest miedzy innymi w tym co zapodalem w 6 czesciach.
Przeczytaj dokladnie to co tam jest napisane. Niestety prawda jest o wiele
bardziej skomplikowana. Tak wiec nie zarzucaj nam Polakom , ze zabilismy kogos
w Jedwabnem - bo to nieprawda!!!!

[pisssmaker]

I gdzie w twoim linku jest o tym ze te zbrodnie popelnili Polacy izraelska
manipulatorko ?

Prawda o Jedwabnem cz 1

[pisssmaker]

prof. JERZY ROBERT NOWAK




Fałsze i przeinaczenia
W ostatnich miesiącach przetoczyła się przez polskie media fala antypolskiej
nagonki pod hasłem rozliczania całego polskiego społeczeństwa za mord na Żydach
w Jedwabnem w lipcu 1941 roku. Pretekstem do nagonki stała się niezwykle
tendencyjna i zakłamana książka żydowskiego socjologa z USA Jana Tomasza
Grossa "Sąsiedzi". Żydowski autor, nie licząc się z dotychczasowymi ustaleniami
prokuratury w tej sprawie, w oparciu o parę przekręconych, mało wiarygodnych
relacji, mnożąc fałsze i przeinaczenia w swych uogólnieniach, stara się
maksymalnie obciążyć winą za mord w Jedwabnem nie Niemców, a Polaków. I
równocześnie wykorzystać to dla oszczerczych uogólnień, stawiających Polaków
obok Niemców w roli katów Żydów, tak by posłużyło to tym efektywniejszego
wyciśnięciu z Polski ogromnych odszkodowań dla Żydów za ich mienie w Polsce.
Przypomnijmy, że Żydzi dostali już wiele dziesiątków miliardów dolarów
odszkodowań od Niemców, podczas gdy Polacy nie dostali takich odszkodowań ani
od Niemców, ani od Rosjan. Znamienne, że tendencyjne, oszczercze teksty Grossa,
budzące uzasadnioną krytykę historyków, zyskały sobie natychmiast w polskich
mediach bezwarunkowe poparcie ze strony ogromnie silnego filosemickiego lobby,
które potraktowało je jak prawdziwe objawienie dowodzące, że Polacy jako naród
muszą wreszcie raz na zawsze głęboko i pokornie się pokajać. Jak pisał Maciej
Łętowski w artykule "Przedsiębiorstwo Pokuta" ("Tygodnik Solidarność" z 9
lutego): "budzi we mnie opór zachowanie "narodowych biczowników", którzy przy
każdej okazji biją się przed kamerami w piersi w sposób tak wylewny, że
zaczynam się niepokoić o stan ich umysłów (...). Oby nie trzeba było zarzucić
niektórym naszym ziomkom, że budują przedsiębiorstwo Pokuta".

Szczególnie ponurą groteską przy tym jest fakt, że największy krzyk na rzecz
pokuty Polaków za grzechy wobec Żydów w Jedwabnem i gdzie indziej podnoszą
ludzie najbardziej niedouczeni z polskiej historii, ba, wyraźnie nie mający o
niej żadnego pojęcia (tak jak polakożerczy publicysta "Wyborczej" Dawid
Warszawski, znany z prożydowskiej tendencyjności ksiądz Michał Czajkowski,
filolożka Maria Janion, socjolog Jacek Kurczewski, chuligan pióra z "Wprost"
Jerzy Stanisław Mac, pisarz science-fiction Stanisław Lem). Szerzej opiszę
publicystyczne wybryki ich i ich komiltonów w późniejszym numerze "Głosu"
pt. "Parada kłamców i dyletantów". Warto jednak szczegółowo zanalizować
antypolskie zafałszowania Grossa na temat Jedwabnego i Kresów w latach 1939-
1941, aby pokazać do jakiego stopnia i z jaką hucpą przeinacza się - w duchu
antypolskim - prawdę o historii w Polsce AD 2000/2001.

[pisssmaker]

Jak fałszuje Gross
Historyk Piotr Gontarczyk, pisząc w "Życiu" z 31 stycznia 2001 o wydanej w 2000
r. książce "Sąsiedzi" Jana Tomasza Grossa stwierdził, że w książce tej: "Polacy
pokazani są jako hitlerowscy współpracownicy w dziele zabijania Żydów. Są gorsi
od Niemców i w okrutny sposób mordują Żydów - swoich sąsiadów. Jedynym
miejscem, które gwarantuje Żydom jako takie bezpieczeństwo przed polską dziczą
okazuje się posterunek hitlerowskiej żandarmerii". Występując w "Sąsiadach" z
najskrajniejszymi atakami na Polaków, Gross oparł się głównie na jednej relacji
ocalałego z masakry w Jedwabnem Żyda Szmula Wasersztajna, znanej m. in. z tego,
że była publikowana w dwóch odmiennych wersjach, znacząco różniących się od
siebie co do samych podanych w nich faktów. Twierdzenia Wasersztajna rażąco
rozmijały się również z danymi faktograficznymi ustalonymi przez prokuraturę i
podawanymi jeszcze w 1989 r. przez badającego całą sprawę prokuratora Waldemara
Monkiewicza. Prokurator Monkiewicz informował bowiem, że masakrę Żydów w
Jedwabnem przeprowadziło razem ponad 200 niemieckich żandarmów (ściślej 232).
Wasersztajn zamiast liczby tych 232 niemieckich żandarmów pisał o zaledwie 8
Niemcach uczestniczących w zbrodni (różnica ogromna!) i twierdził, że Niemcy
byli tylko biernymi obserwatorami masakry dokonanej jakoby przez Polaków.
Natomiast według podanych przez prokuratora Monkiewicza informacji, decydującą
rolę w masakrze odegrało wspomnianych 232 (a nie 8) niemieckich żandarmów,
podczas gdy grupa policjantów pomocniczych narodowości polskiej brała udział
głównie w czynnościach drugorzędnych typu wyprowadzenia żydowskich ofiar na
rynek i ich konwojowania. Cała sprawa powinna być ponownie dokładnie wyjaśniona
w czasie śledztwa - jest ona zresztą prowadzona na polecenie kierownictwa
Instytutu Pamięci Narodowej. Niedopuszczalne są tu jednak jakiekolwiek pochopne
uogólnienia, oparte przy tym na jednej mało wiarygodnej i nie podpisanej
relacji (Wasersztajna), tak grubo odbiegającej w swych twierdzeniach
faktograficznych od ustaleń prokuratorskich.
Już 13-14 maja zeszłego roku w wywiadzie dla "Naszego Dziennika" zwracałem
uwagę na nierzetelność postępowania Jana Tomasza Grossa, który upierając się
przy wersji godzącej w Polaków, ani słowem nie wspomniał nawet o wynikach
dotychczasowych polskich badań w tej sprawie. Szczególnie ostro krytykowałem
tam całkowite pominięcie przez Grossa informacji o parokrotnie publikowanych
relacjach prokuratora W. Monkiewicza, byłego szefa Okręgowej Komisji Badania
Zbrodni Hitlerowskich, który dokładnie badał całą sprawę. Gross nie wspomniał o
tym, jak się zdaje, głównie dlatego, iż stwierdzenia profesora Monkiewicza
natychmiast obaliłyby gmach fałszów tak pracowicie budowany przez Grossa w
oparciu o retuszowaną relację Wasersztajna.

W ponad pół roku po moim wywiadzie dla "Naszego Dziennika" w "Gazecie
Wyborczej" z 18-19 listopada 2000 r. ukazała się rozmowa Jacka Żakowskiego ze
znanym badaczem dziejów drugiej wojny światowej - prof. dr. hab. Tomaszem
Szarotą. Także on, podobnie jak ja, wysunął zastrzeżenia w związku z całkowitym
pominięciem przez Grossa ustaleń prof. Monkiewicza. Prof. Szarota powiedział
m.in.: "Gross kompletnie pominął teksty Monkiewicza, a wątpię, żeby prokurator
z palca wyssał tych 232 Niemców, ciężarówki i samą postać Birknera" (tj.
niemieckiego Hauptsturmfuehrera SS, który miał nadzorować masakrę w Jedwabnem -
J.R.N.). Odpowiadając na polemikę Grossa, Szarota pisał w "Gazecie Wyborczej" z
2-3 grudnia 2000 r.: "W polemice ze mną często pojawia się nazwisko Waldemara
Monkiewicza. Człowiek ten na temat zbrodni w Jedwabnem opublikował kilka
tekstów (ja znam ich pięć). Gross powiada: "Nie trafiłem na teksty Monkiewicza
przed napisaniem "Sąsiadów" - czego nie żałuję". Czy Gross tego chce, czy tego
nie chce, teksty Monkiewicza należą do tzw. literatury przedmiotu i obowiązkiem
badacza jest zapoznanie się z tą literaturą, a dopiero potem wydawanie wyroku,
łącznie z dyskwalifikacją".

Dodam tu do oceny prof. Szaroty, że wprost zdumiewająca jest postawa naukowa
socjologa Grossa, który jak widać nie ma pojęcia o tym, jak należy poszukiwać
prawdy historycznej, kiedy kategorycznie głosi, że "nie żałuje" tego, że nie
zapoznał się wcześniej z tekstami prokuratora, badającego sprawę, której Gross
poświęcił całą książkę. Przecież takie postępowanie Grossa jest ordynarnym
partactwem!

[pisssmaker]

Z krytyką skrajnie tendencyjnych uogólnień Grossa wystąpił również historyk -
dr Stanisław Radoń, dyrektor Archiwum Państwowego w Krakowie, od 4 października
2000 r. przewodniczący Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej. Według depeszy PAP
z 21 grudnia 2000 r., przemilczanej w większości najbardziej wpływowych mediów,
dr Radoń powiedział na konferencji prasowej, że książka Jana Tomasza
Grossa "Sąsiedzi" "pod względem ustalania prawdy jest nieuczciwa". W rozmowie z
Romanem Graczykiem pt. "Pochopne sądy Grossa" ("Gazeta Wyborcza" z 20-21
stycznia) Radoń szczegółowo wyjaśnia swe zastrzeżenia wobec metod Grossa,
zarzucając mu brak rzetelności naukowej. Radoń krytykuje to, że "Gross opiera
się przede wszystkim na zeznaniach ze śledztwa z 1949 i 1953 r. Trzeba pamiętać
jak wtedy działał wymiar sprawiedliwości, jak zastraszano świadków i
oskarżonych, jak łatwo zdążano do uznania winy". Wskazuje, że Gross zaniedbał
sprawdzenia różnych faktów w niemieckich archiwach, m. in. w odniesieniu do
roli W. Briknera, dowódcy Einsatz kommando Białystok. Krytykując tendencyjność
Grossa, dr Radoń stwierdza: "protestuję przeciwko stawianiu Polaków w jednym
rzędzie z Niemcami jako sprawcami Holocaustu", Radoń ostrzega przy tym przed
tym, iż: "Książka Grossa ukaże się niebawem w Stanach Zjednoczonych i w
Niemczech i można się obawiać, że znowu przez dłuższy czas uproszczony i
krzywdzący dla Polaków obraz będzie kształtować świadomość zachodniej opinii
publicznej".

Z bardzo ostrą krytyką tendencyjności Grossa wystąpił również przebywający w
USA polski historyk Marek Jan Chodakiewicz (tekst: "Kłopoty z kuracją
szokową", "Rzeczpospolita" z 5 stycznia 2001). zarzucił on Grossowi,
że "właściwie ograniczy się do zbadania wspomnień żydowskich oraz zeznań
polskich świadków, czasami przynajmniej uzyskanych od osób poddanych torturom
przez UB (...)". Powołując się na opracowanie żydowskiego autora Icchaka
(Henryka) Rubina z 1988 roku, Chodakiewicz zacytował jego stwierdzenie,
iż: "Funkcjonariusze Komitetów Żydowskich mianowani przez partię komunistyczną,
którzy zbierali te zeznania, wskazywali piszącym, kto jest winien i na co
zasługuje. Toteż wszystkie niemal zeznania zawierają jednakowe oceny i są
stereotypowe w sposobie pisania i w treści. Robią wrażenie podyktowanych.
Piszący chcieli się przypodobać organizatorom zbierania zeznań, a bardzo często
po prostu bali się pisać inaczej, niż tamci sugerowali".

Swego rodzaju przełomem w dyskusji wokół "Sąsiadów" Grossa stały się dwa teksty
publikowane przez prof. dr. hab. Tomasza Strzembosza, najlepszego dziś znawcę
polskiej historii w okresie drugiej wojny światowej: wywiad w "Gazecie
Polskiej" z 17 stycznia i artykuł w "Rzeczpospolitej" z 27-28 stycznia. W
wywiadzie dla "Gazety Polskiej" pt. "Szubienica i huśtawka" prof. Strzembosz
skrytykował jako "niedopuszczalne" metody, którymi posłużył się Gross wysuwając
oskarżenia przeciw społeczności polskiej o mord na Żydach w Jedwabnem. Prof.
Strzembosz zarzucił Grossowi, że "wyciąga daleko idące wnioski", i to "w
oparciu o nieliczne relacje"". Tym bardziej, że chodzi o relacje, "co do
których pełnej wiarygodności można mieć wątpliwości". Podobnie jak M. J.
Chodakiewicz prof. Strzembosz zarzucił Grossowi także i to, że "oparł się na
materiałach ubowskich". Według prof. Strzembosza są materiały dowodzące, że
mordu w Jedwabnem dokonali Niemcy, a nie Polacy - jak utrzymuje Gross. Prof.
Strzembosz skrytykował również tych (dodajmy, jak to wcześniej przedstawiłem,
ludzi na ogół nie mających żadnego pojęcia o historii), którzy bezkrytycznie
przyjęli za Grossem, iż to polskie społeczeństwo Jedwabnego dokonało mordu.
Prof. Strzembosz wypowiedział się również za dużo głębszym zbadaniem
faktografii tamtych lat, w tym podjęciu spraw, o których się nie mówi, a które
bardzo wydatnie wpłynęły na pogorszenie stosunków polsko-żydowskich. Wskazał
przy tym zwłaszcza na sprawę uderzającej w Polaków zbrojnej kolaboracji z
Sowietami zbolszewizowanych Żydów na Kresach w 1939 roku. Mówił w tym
kontekście m. in. o wymierzonym przeciw Polsce "powstaniu żydowskim na
Grodzieńszczyźnie i w samym Grodnie we wrześniu 1939 r.".

27-28 stycznia w "Rzeczpospolitej" ukazał się obszerny, gruntownie
uargumentowany artykuł prof. Strzembosza "Przemilczana kolaboracja" (o
prosowieckich działaniach zbolszewizowanych Żydów na Kresach po 17 września
1939 r., w tym o ich zbrojnej, antypolskiej dywersji i mordowaniu przez nich
polskich żołnierzy i cywilów uciekających na wschód (Był on już szerzej
prezentowany w "Głosie" w komentującym go tekście Antoniego Macierewicza).

[pisssmaker]

Bardzo stanowczy w tonie tekst prof. Strzembosza wyraźnie ułatwił przetarcie
szlaku w sferze tak trudnego i niechlubnego tabu, jakim było blokowanie prawdy
o stosunkach polsko-żydowskich w latach 1939-1941. Już kilka dni później (31
stycznia) na łamach "Życia" ukazał się świetny tekst "Gross kontra fakty",
pióra młodego historyka Piotra Gontarczyka, autora niedawno wydanej, świetnej
odbrązowiającej książki o rzekomym pogromie w Przytyku. Polemizując w jakże
widocznym w książkach Grossa wybielaniem zachowania Żydów pod okupacją
sowiecką, Gontarczyk pisał, iż stosunki polsko-żydowskie były tam bardzo
napięte, najwyraźniej z winy prosowieckich Żydów. Według Gontarczyka: "Obraz
przedstawiany w zachowanych polskich (a także niektórych żydowskich!) relacjach
jest naprawdę dramatyczny; obelżywe traktowanie Polaków, donosy do NKWD, udział
w sowieckich represjach "czerwonej milicji", składającej się z jedwabneńskich
Żydów. Są też opisy odzierania z ubrań wywożonych w głąb ZSRR - nomen omen -
polskich sąsiadów (...). Według najnowszych ustaleń historiografii
białoruskiej - opierającej się na zachowanej tam dokumentacji z lat 1939-1941 -
w administracji sowieckiej, zwłaszcza związanej z gospodarką, odsetek Żydów był
wysoki. Przekraczał niekiedy 70%. Warto pamiętać, że dość często Żydzi
zajmowali stanowiska aresztowanych lub deportowanych Polaków".

Gontarczyk zarzucił również Grossowi, że wykorzystał bardzo ubogą i
tendencyjnie dobraną "bazę źródłową, nie dokonał jej należytej krytyki, do
swoich książek ustawicznie wprowadza nieudokumentowane twierdzenia i fakty,
pomija i zniekształca to, co do jego tez nie pasuje, buduje narrację
historyczną w oparciu o stereotypy, uprzedzenia i zwykłe plotki, w dowodach
naukowych nie przestrzega zasad logiki i obiektywizmu naukowego, a na koniec
wydaje nieuzasadnione metafizyczno-ideologiczne, pozbawione podstaw naukowych
sądy.

Ze względu na powyższe mankamenty, książka Jana Tomasza Grossa nie może być
podstawą poważnej dyskusji na temat naszej historii. Zbrodni w Jedwabnem w
szczególności."

2 lutego 2001 "Życie" opublikowało bardzo znaczący wywiad z Bogdanem Musiałem,
jednym z najwybitniejszych niemieckich historyków młodego pokolenia. Musiał
bardzo krytycznie ocenił książkę Grossa, zarzucił mu bardzo wiele pominięć i
absurdalnych tez, skrytykował tendencyjne uogólnienia, rzucające na całe
społeczeństwo polskie odpowiedzialność za mord w Jedwabnem. Skrytykował również
tak mocno występujące u Grossa wybielanie roli Żydów "odpowiedzialnych za
komunistyczne zbrodnie", o której piszą dużo obiektywniejsi od Grossa badacze
żydowscy, choćby Ben-Cion Pinchuk.

Cieszę się, że właśnie w "Głosie" (z 3 lutego) ukazała się jak dotąd
najciekawsza reakcja na szkic prof. Strzembosza - obszerny artykuł Antoniego
Macierewicza, w pełni popierający tezy polskiego historyka, protestującego
przeciwko zafałszowywaniu obrazu stosunków polsko-żydowskich. Nawiązywałem już
do stwierdzeń A. Macierewicza na łamach "Niedzieli". Myślę, że szczególnie
istotny jest jeden z jego głównych wniosków: "Fakty nie pozostawiają
wątpliwości - Żydzi w Jedwabnem, jak i na całym terenie okupacji sowieckiej
stanowili trzon aparatu represji, do ostatniej chwili wydawali polskich
patriotów w ręce NKWD i przygotowywali kolejne transporty wywózek na Sybir".

Za bardzo ważne uważam również wystąpienie Antoniego Macierewicza, ostro
piętnujące dość szczególną "polską szkołę historyczną", której część ochoczo
muruje fundament antypolskiej historiozofii, a reszta tchórzliwie milczy. W
pełni podzielam jego jakże krytyczny pogląd o "metodologii" takich historyków
jak skrajni wybielacze komunizmu: Andrzej Paczkowski, Krystyna Kersten czy
Jerzy Holzer. Dodałbym tu piętnowanego już kiedyś przeze mnie w "Głosie"
Andrzeja Garlickiego, głównego speca od zafałszowywania obrazu stosunków polsko-
żydowskich, Jerzego Tomaszewskiego i wielu, wielu innych. Zgadzając się z
generalnym tonem jakże ważnego stwierdzenia A. Macierewicza o niegodnym
milczeniu ogółu polskich historyków, które wciąż trzeba piętnować, wskazałbym
jednak na nieco wyjątków (poza wspomnianym prof. Strzemboszem). By przypomnieć
choćby bardzo ważne kolejne wydania książki "Wojna polsko-sowiecka 1939" prof.
Ryszarda Szawłowskiego, teksty prof. Janusza Rulki z Bydgoszczy, czy cenne
publikacje niektórych młodszych badaczy, choćby wspomnianych przeze mnie wyżej
Marka Jana Chodakiewicza i Piotra Gontarczyka oraz Marka Wierzbickiego i Leszka
Żebrowskiego. Przypomnę przy okazji, że sam już półtora roku temu wydałem
książkę - "Przemilczane zbrodnie" o zbrodniach zbolszewizowanej części Żydów na
Kresach w latach 1939-1941. Poza tym w dwóch różnych tekstach prasowych: w
wywiadzie w "Naszym Dzienniku" i w artykule w "Naszej Polsce" oraz w
książce "Spory o historię i współczesność" ostro atakowałem kalumnie Grossa i
jego polskojęzycznych klakierów. Nie zmienia to faktu, że ci historycy, którzy
występują otwarcie przeciwko zafałszowywaniu i szkalowaniu dziejów Polski,
stanowią jak dotąd nieliczną mniejszość ogółu polskich historyków. Tym bardziej
oburzające na tym tle jest postępowanie tych pseudonaukowców, o których pisał
A. Macierewicz: "Hańbią zawód historyka ci, którzy zamiast ustalić fakty biorą
udział w nagonce na naród polski, próbując Polskę obarczyć odpowiedzialnością
za zagładę Żydów pod okupacją niemiecką, "zapominając" równocześnie o tym, że
prawdziwymi sprawcami byli Niemcy".

[pisssmaker]

Gross jako kłamca-recydywista
W przyszłym numerze zajmę się jeszcze szerzej sprawami mordu w Jedwabnem i
wcześniejszych zbrodni na Kresach 1939-1941. Chciałbym teraz zwrócić uwagę na
informacje biograficzne o J. T. Grossie i przykłady ilustrujące jego stopniową
ewolucję w kierunku antypolskiego kalumniatorstwa. Ur. w 1947 r. Gross jako
uczeń szkoły średniej był jednym z założycieli michnikowskiego Klubu
Poszukiwaczy Sprzeczności. Od 1965 roku studiował na Uniwersytecie Warszawskim
na fizyce, a później na socjologii. W 1968 roku został aresztowany za udział
w "wydarzeniach marcowych", a później wydalony z uczelni. Po wyemigrowaniu z
Polski wraz z rodziną w marcu 1969 r. doktoryzował się z socjologii w USA,
gdzie później został profesorem socjologii, a później nauk politycznych. Jego
wydana w 1983 r. pierwsza książka "W czterdziestym nas Matko na Sybir zesłali"
w żadnym razie nie zapowiadała obecnego Grossa, fanatycznego kalumniatora. Ten
wydany wspólnie z Ireną Grudzińską-Gross zbiór relacji osób deportowanych na
Sybir był wartościowym materiałem źródłowym. W tym czasie Gross jeszcze starał
się o zachowanie obiektywizmu, nie ukrywał nawet tak negowanego dziś przez
niego problemu kolaboracji z Sowietami ze strony dużej części Żydów w latach
1939-1941. We wspomnianej książce przytaczał m. in. różne fakty o donoszeniu
Żydów na Polaków, ich szykanowaniu, niszczeniu kapliczek przydrożnych przez
sfanatyzowanych Żydów-komsomolców, o roli zbolszewizowanych Żydów w sowieckiej
administracji. Wszystko to później zupełnie wyparowało z jego publikacji, które
za to tym mocniej nasycały się jadem antypolskich kalumnii. Mało kto wie, że
już w 1981 roku Stefan Korboński, niegdyś jeden z przywódców Polskiego Państwa
Podziemnego (b. Delegat Rządy na Kraj i wicepremier) zdemaskował antypolskie
kłamstwa Grossa w obszernym tekście publikowanych na łamach paryskich "Zeszytów
Historycznych" (nr 58, s. 176-184). Chodziło o omówienie wydanej przez Grossa
dla anglosaskich czytelników w 1979 roku książki "Polish Society under German
Occupation" (1979). Gross pisał swą książkę dla mało wiedzących o Polsce
Anglosasów, tym śmielej więc "obdarzył" ich nonsensami, których na pewno nie
ośmieliłby się powtórzyć w książce dla polskich czytelników. Już wtedy
zaznaczyła się jego maniera eksponowania ponad wszystko znaczenia martyrologii
Żydów i równoczesnego maksymalnego pomniejszania polskiej martyrologii i
heroizmu. Temu celowi służyło wmawianie anglosaskim czytelnikom, że działalność
konspiracji polskiej doby wojny nie była szczególnie ryzykowna, wręcz
przeciwnie.. w warunkach zdumiewającej swobody działań, z jakich korzystali
polscy konspiratorzy (sic!) Korboński wyśmiał w swym tekście niezwykle
kompromitującą Grossa brednię (ze s. 240 książki Grossa), jakoby: "Tak,
paradoksalnie Polacy cieszyli się większą wolnością w okresie 1939-1944 niż w
ciągu całego stulecia... Sądzę, iż można słusznie przyjąć, że rozmnożenie się
organizacji podziemnych i obfitość konspiracyjnych inicjatyw należy zawdzięczać
w znacznej mierze istnieniu w Generalnej Guberni w czasie wojny swobody
politycznej. Trudno przypuścić, by podziemne organizacje mogły powstać i
istnieć w takiej liczbie, gdyby było inaczej".
Innymi słowy - według Grossa wielkość Polskiego Państwa Podziemnego i polskiej
konspiracji nie była żadną wielką polską zasługą. Byliśmy bowiem tak bardzo
wolni w czasie niemieckiej okupacji! Rzeczywiście Polacy mieli wtedy dzięki
Niemcom, wręcz niebywałe rozmiary wolności w jednym względzie: wolności
umierania od kuli, na stryczku, od katowskiego topora, z zagipsowanymi
ustami...

Stefan Korboński pisał również o innych nonsensach grossowskich uogólnień na
temat Polskiego Państwa Podziemnego, stwierdzając, że Gross zastanawiając się
nad pobudkami, jakie kierowały poszczególnymi jednostkami przystępującymi do
podziemia "sprowadza całe to zagadnienie do związanych z tym korzyści. Twierdzi
on, że bierność nie stanowiła żadnego zabezpieczenia przed terrorem okupanta,
natomiast przynależność do podziemia czyniła ludzi bardziej ostrożnymi,
zapewniała im lepsze dokumenty osobiste, a w razie dekonspiracji pomoc
organizacji podziemnych przy znalezieniu kryjówki i nowej tożsamości opartej o
świeże dokumenty osobiste. Innymi słowy osoby przystępujące do podziemia
kierowały się zimną kalkulacją. Wreszcie profesor Gross, zapuściwszy się w
rozważania nad finansami podziemia, informuje czytelnika, że Armia Krajowa
płaciła swym żołnierzom pensje (chyba żołd?), z których najwyższa wynosiła 18
dolarów czyli 800 złotych.

[pisssmaker]

To rozumowanie prof. Grossa zdradza niedostateczną znajomość spraw podziemia.
Nienależenie do niego istotnie nie zabezpieczało np. przed przymusową pracą dla
okupanta w Generalnej Guberni lub na terenie Rzeszy, ani przed łapankami na
roboty i masowymi ulicznymi aresztowaniami represyjnymi. Jednakże Polak
pozbawiony wolności w ramach tych akcji był jednym z masy, bez takiego
obciążenia indywidualnego jak należenie do podziemia. Tymczasem samo
podejrzenie o udział w podziemiu powodowało długotrwałe badania, tortury,
więzienie i niekiedy śmierć, a w najlepszym razie obóz koncentracyjny. Tak
wyglądały w rzeczywistości "korzyści należenia do podziemia".

Co do pensji wypłacanych przez AK, to otrzymywali je tylko ci nieliczni, którzy
cały swój czas musieli poświęcić pracy w podziemiu i nie byli w stanie zarabiać
na swoje i rodziny utrzymanie. Pensje te były wręcz nędzne i zaspakajały tylko
najniezbędniejsze potrzeby. Wynosiły one nie 18 dolarów miesięcznie, jak pisze
prof. Gross, lecz od 6 dolarów do 18 dolarów. (...)

Jak z powyższego wynika, prof. Gross jest zwolennikiem "materialistycznej"
(choć nie marksistowskiej) interpretacji motywów ludzkiego postępowania i
sprowadza wszystko do korzyści i pieniędzy. Jego wnikliwe szkiełko i oko
socjologa nie dojrzało takich rzucających się w oczy prostych pobudek jak
patriotyzm, żywiołowa chęć walki z Niemcami, odwaga, duch poświęcenia i zwykła
miłość ojczyzny".

Korboński ostro polemizował z występującym w książce Grossa oskarżaniem całego
polskiego społeczeństwa o antysemityzm i obojętność wobec zagłady Żydów.
Podsumowując swe uwagi krytyczne napisał, że prof. Gross "włączył się do grona
tych autorów amerykańskich, którzy za swój święty obowiązek uważają obciążanie
narodu polskiego niepopełnionymi winami".



Zohydzić Polaków, by wyłudzić pieniądze
W artykule dla "Tygodnika Powszechnego" z 11 lutego 2001 pt. "Poduszka pani
Marx" Jan Tomasz Gross polemizuje z użytym przeze mnie w wywiadzie dla "Naszego
Dziennika" twierdzeniem, że jego teksty mają na celu danie historycznego
uzasadnienia dla żydowskich starań o odszkodowanie za mienie w Polsce.
Ironizując pisze o mnie: "Nie zdziwił mnie ten argument, bo w środowisku
ideowym bliskim publicyście "Naszego Dziennika" skojarzenie Żydów i pieniędzy
jest zupełnie powszechnym odruchem". Po pierwsze, nie jestem
publicystą "Naszego Dziennika", lecz "Niedzieli" i "Naszej Polski". Po drugie,
opinie o tym, że różnymi sposobami, w tym szantażem, szuka się uzasadnień dla
narzucenia Polsce ogromnego haraczu, głoszą także otwarcie niektórzy uczciwi
Żydzi (w odróżnieniu od kalumniatora Grossa), np. żydowski profesor Norman G.
Finkelstein z USA, b. szef żydowskiej gminy wyznaniowej w Gdańsku Jakub Szadaj,
etc. Po drugie jako pierwszy w prasie polskiej obnażył prawdziwe intencje J. T.
Grossa słynny polski uczony ze Stanów Zjednoczonych - prof. Iwo Cyprian
Pogonowski na łamach krakowskich "Arcanów" (nr 5 z 1998). Pisząc o książce
Grossa "Upiorna dekada 1939-1948" prof. Pogonowski już wtedy wskazywał, że
celem Grossa "jest stwarzanie mitów o udziale narodu polskiego w zagładzie
Żydów. Łatwiej jest ściągać odszkodowanie od winnych niż od współofiar (...).
Na 118 stronach małego formatu autor oskarża naród polski o współudział w
zagładzie Żydów. Okładka pracy Grossa pokazuje czytelnikowi wyobrażenie
symbolicznego sępa, jak wiadomo żywiącego się padliną. Przypomina znany plakat
propagandowy z 1945 roku: Olbrzymi i zapluty karzeł reakcji (AK). (...) Gross,
mimo że jest naukowcem uprawia propagandę w duchu wypowiedzi Izraela Singera na
zjeździe Światowego Związku Żydów. Propaganda Grossa pomaga skrajnym
ugrupowaniom żydowskim w ich próbach wymuszania od rządu polskiego haraczu za
zbrodnie dokonane w Polsce przez Niemców, Sowietów i zwykłych kryminalistów."
Profesor Pogonowski udowodnił Grossowi m. in. świadome zafałszowywanie tekstów.
Pisał, że Gross świadomie zmanipulował tekst dr Z. Klukowskiego z
jego "Dziennika z lat okupacji". Klukowski pisał o zbrodniach dokonanych przez
niemieckich żandarmów, "naszych" (tzn. mieszkających w Szczebrzeszynie i
obcych, którzy przybyli by mordować, z innych miast). Gross cytując
Klukowskiego opuścił cudzysłów przy słowie nasi, tak, żeby wyszło, że to nasi -
polscy żandarmi mordowali Żydów. Jak pisał prof. Pogonowski: "W czasie okupacji
polskich żandarmów nie było! (...) Przez usunięcie cudzysłowu Gross fałszuje
tekst i sugeruje, że morderstwa dokonali Polacy. Jest to wymowny komentarz do
wiarygodności jego książki".

Wbrew zaprzeczeniom Grossa cele jego tendencyjnego "pisarstwa" są aż nadto
widoczne. Przyznał to nawet lewicowy Ryszard Bugaj, pisząc w tekście
pt. "Prawda historyczna i interes materialny" ("Gazeta Wyborcza" z 6-7 stycznia
2001), iż: "Do czarnego obrazu Polski przyczyni się też publikacja na Zachodzie
książki Grossa (...). Podtrzymanie tezy o antysemickiej Polsce służy także
uzasadnieniu roszczeń majątkowych wobec Polski (...). Przekonanie, że biedna
Polska pod presją żydowskich środowisk musi wziąć na swe barki wielkie ciężary
majątkowe (i dźwigać krzywdzącą opinię) może bardzo zaszkodzić stosunkom polsko-
żydowskim". Podniósł tę sprawę również Maciej Łętowski w cytowanym już tekście
w "Tygodniku Solidarność" z 9 lutego 2001. Ostrzegał w nim przed fatalnymi
skutkami, jakie przyniesie ukazanie się książki Grossa po angielsku w Stanach
Zjednoczonych. Uderzy ona bowiem w chroniący dotąd Polskę przed żydowskimi
roszczeniami materialnymi "wizerunek ofiary" zbrodni drugiej wojny. Jak pisze
Łętowski: "Aby dobrać się do polskiej kasy, amerykańscy adwokaci muszą więc
uderzyć w ów wizerunek. Książka Grossa spadła im z nieba (...). Polskie
zbrodnie będą newsem. News ten zaś nieuchronnie wywrze moralną presję na
nowojorskich sędziach rozpatrujących powództwo przeciwko rządowi polskiemu".

[pozarski]

A dlaczego niby Polska ma byc chroniona przed roszczeniami zwrotu majatku do
rak prawowitych wlascicieli albo ich krewnych?Ze Chrystus narodow,to nie jest
wystarczajacy argument dla prawnikow.Masz jeszcze jakis?

[pisssmaker]

Polska postapi zgodnie z polskim prawem w tej kwestii :

Gazety donoszą, że wkrótce ma przybyć do Polski pan Izrael Singer ze Światowego
Kongresu Żydów, by z polskimi władzami negocjować zakres rekompensat dla... ano
właśnie, dla kogo?

Projekt ustawy o rekompensatach przewiduje odszkodowania w wysokości 15% dla
dawnych właścicieli, którzy utracili swoją własność w związku z wojną i
powojennym nacjonalizacjom. 15%, to oczywiście niewiele i dawni właściciele
woleliby 20% i właśnie na ten temat mają się toczyć rozmowy.

Czy jednak Światowy Kongres Żydów jest prawnym pełnomocnikiem dawnych
właścicieli? Jeśli nie, to na jakiej zasadzie polskie władze państwowe mają z
nim prowadzić negocjacje?

Żydzi albo są obywatelami Izraela, albo obywatelami państw, w których
mieszkają. Dlatego ewentualnym partnerem dla polskich władz państwowych w
rozmowach dotyczących interesów swoich obywateli, powinny być przedstawiciele
odnośnych państw.

Polski rząd, ani polski prezydent nie powinni prowadzić żadnych negocjacji z
podmiotami, których reprezentatywność jest wątpliwa i które w związku z tym nie
mogą zaciągać wobec Polski żadnych zobowiązań. W tej sytuacji to tylko Polska
tak naprawdę jest stroną zobowiązaną.

Polski rząd ani prezydent nie powinni prowadzić negocjacji zwłaszcza z panem
Izraelem Singerem, który w kwietniu 1996 roku ośmielił się grozić Polsce, że
jeśli nie zadośćuczyni żydowskim roszczeniom majątkowym, to „będzie upokarzana
na arenie międzynarodowej”. Odrobina narodowej godności nikomu by nie
zaszkodziła.


Stanisław Michalkiewicz
www.michalkiewicz.pl

[pozarski]

No,pan Michalkiewicz moze sie mylic i nie bedzie to pierwszy raz.Bo przeciez
moze tak byc,ze zydowskie gminy wyznaniowe w Polsce daly panu Singerowi
pelnomocnictwa(nie wiem czy tak jest)do negocjacji z rzadem polskim?Polska
chyba nie chce byc krajem,ktory chce zarobic na smierci Zydow,obywateli IIRP?

Pelnomocnictwa ?

[pisssmaker]

To sie wszystko okaze. Dobrym miejscem do weryfikacji tych watpliwosci jest
Polski Sąd.Amen.

[tut_ets]

No, nie nowosc... :)

Zgadza sie...

[pisssmaker]

Nie nowosc ze IDF strzela do cywolnej ludnosci.

[absztyfikant]

Zydowskie dzieci nie sluza jako zywe tarcze...
youtube.com/watch?v=n7ezQw1eqn8

[pozarski]

pisssmaker napisała:

> Nie nowosc ze IDF strzela do cywolnej ludnosci.
Rzadko sie zdarza,zeby nick odpowiadal zawartosci.A tu - bull's eye.

[pisssmaker]

Wole miec taki nick , jaki mam niz byc takim:
www.liveleak.com/view?i=e1842edc4f