Dodaj do ulubionych

Warszawa w "The Guardian"

IP: *.warszawa.cvx.ppp.tpnet.pl 03.02.04, 01:44
Ostatnie wydanie "The Guardian". Bardzo pozytywne o naszym wspaniałym mieście.

New kids from the bloc

Warsaw is now more Prada than Pravda as chic shopping and luxury hotels make
it one of Eastern Europe's hot spots, writes Liz Hoggard

Sunday January 25, 2004
The Observer


Liz Hoggard in the city of transition. Photo: Kate Hoggard.

Warsaw has got Botox and Prada. As yet there's little sign of the thong
(hardly surprising when Polish winters plunge below freezing). But it can
only be a matter of time before the micro-pant makes its appearance. Fifteen
years after the fall of communism, Warsaw is the hottest of east European hot
spots.
It's funny how the fashion barometer changes. Once seen as a gloomy Soviet
bloc city, full of terrible communist architecture, Warsaw is a pretty
exhilarating place to be right now. Skyscrapers, luxury hotels and smart
shopping centres are springing up everywhere. Stalin-era palaces are being
turned into business centres. Even that symbol of Soviet occupation, the
colossal Palace of Culture and Sciences - a 'gift' from Stalin to the people
of Warsaw - houses an art house cinema and club space with DJs.

If you've never thought of Poland as a destination for a romantic weekend
break, you really should. Warsaw is a city in transition (imagine Berlin or
Prague 10 years ago). There's a thriving cafe-bar culture and some very
groovy nightclubs. Public transport is fantastic and Warsaw is one of the
best - and cheapest - places to eat in central Europe. The cuisine is a mix
of Russian, Lithuanian, Ukrainian, German and Jewish influences.

The only downside is being there in winter, when the city goes dark around
3pm, so even lazy tourists have to get up early. And the chill means that
everyone soon adopts the Polish 'old lady' uniform of floor-length fake fur
and zip-up boots. Though we drew the line at the henna mullet - still a
favourite among east European womanhood.

Warsaw really does repay the dedicated sightseer. Despite the Soviet legacy
there are many architectural gems. Arguably Warsaw's smartest boulevard is
Krakowskie Przedmiescie lined with baroque churches, grand old hotels and the
delightful warren of seventeenth-century palaces that makes up Warsaw's
university campus. While lively student hangouts - cafes, restaurants and
milk bars - create a mini Left Bank.

Art Deco was a major part of Warsaw's design history before Soviet
occupation. And last June the city welcomed its first boutique hotel, the Art
Deco-themed Hotel Rialto, one of the most exquisite and welcoming interiors I
have ever stayed in.

A refurbished 1920s cornerhouse, the hotel is decorated with original art and
furniture of the period (zebra-skin rugs, African masks, Secessionist
cabinets and a magnificent stained glass and mother of pearl lift). The rooms
themselves are deco heaven - with bent-wood Viennese furniture, Eileen Gray-
style lights and tables and Italian marble bathrooms. There is a fantastic
red leather and chrome bar-breakfast room - straight out of Edward Hopper -
and a cigar room, where you can sip whisky and borrow the latest DVDs. (The
Rialto was runner-up in the European Hotel Design Awards only five months
after opening.)

The hotel is on the corner of Emilii Plater street in the smart new business
district, within easy access of the shopping and entertainment areas and 15
minutes' walk from the old town. But look closely and bullet holes in the
buildings remind you that Emilii Plater was part of the Jewish quarter during
the Second World War.

I confess I knew little of Poland's complex wartime past before I arrived.
Arguably you have to be there to take in the enormity of what the city has
undergone. It's well worth visiting the Warsaw History Museum in the old town
where every afternoon they screen grainy wartime footage of the capital,
including a spine-tingling sequence of the Nazis entering the city.

Today, Western capital may be pouring into a city newly in love with designer
goods, but there's no denying the tragedy that pervades Warsaw. This is a
city that has suffered terribly - enduring invasions by a succession of
armies, the partition by foreign powers in the eighteenth century, and then
the Nazi assault of 1939. By the end of the Second World War, 80 per cent of
the city had been destroyed. General Eisenhower described Warsaw as the most
tragic thing he'd ever seen.

Of course it's hard to sense all this horror when you're hoovering up Zywiec
beer in Warsaw's bustling Stare Miasto (the old town square), watching horse-
drawn carriages clatter by. But actually the old town is a complete fake.
Everything from the Royal Castle to the old town walls was rebuilt from
scratch between 1945 and 1974. The merchants' houses with their multicoloured
facades look like they have been there for centuries, while shops and
restaurants are decorated with traditional symbols - gilded lions, reptiles,
even human figures. But it's a little like being on a giant film set.

And at the heart of Warsaw's rebuilding project, there is an eerie silence.
Poland still has problems acknowledging the terrible fate of its Jewish
community, and the complicity of its own police in their mass deportation,
first to the Warsaw ghetto in 1939 and then to the death camps.

Not that the Jews were passive victims. In April 1943, they instigated the
first open revolt against the Nazis, with the Ghetto Uprising, which resulted
in the destruction of Warsaw's vibrant, six-centuries-old Jewish community
(the subject of Roman Polanski's Oscar-winning film, The Piano).

Today you'll find a series of memorials commemorating the Jewish dead, but
frankly they are pretty low-key, tucked away in the city's sprawling housing
estates. So it becomes a matter of honour to visit them all - from the
memorial plaques, engraved in Polish and Hebrew, to the astonishing
Umschlagplatz, a minimalist white marble wall on the very spot where trains
departed for the camps.

Far more prominent is the city's 1989 Monument to the Warsaw Uprising
Fighters in Krasinski Square, a kitsch but moving slab of Soviet realist
architecture. It commemorates the moment in 1944 when virtually the whole
civilian population participated in the uprising to liberate the city. They
held out for 66 days but Western aid was woefully inadequate. In fact many
believe the Russians cynically waited for Hitler to destroy the city, so it
would be easier for Stalin to roll out his master plan later.

It's frustratingly hard to conjure up visions of pre-war Warsaw. But if you
want to see a medieval city that survived Nazi shells intact, it's well worth
taking the train to Krakow only two-and-a-half hours away.

Krakow is the cultural capital of Poland and listed as one of Unesco's 12
most significant historic sites. Landmarks include the fairytale palace on
Wawel Hill, where Polish monarchs and poets are buried; Rynek Glowny, the
largest square in medieval Europe; Jagiellonian University, founded in the
fourteenth century as the first university in the world; and St Mary's
Basilica. Even throughout Soviet occupation, Poland remained a devout
Catholic country. Stalin's verdict was that imposing communism on Poland was
like trying to saddle a cow.

The irony is that since the return of democracy in 1989, Poland has become
increasingly right wing. As a staunch supporter of the war in Iraq, the
country was rewarded by a visit from President Bush last June (Dubya stayed
in Krakow's swanky new Hotel Copernicus). The arrival of designer capitalism
hasn't been good for everybody. The very people who worked to overthrow
communism - militant workers, anticommunist intellectuals - have found
themselves marginalised. In September, miners angry at pit closures
affiliated to
Obserwuj wątek
    • Gość: kleofas Re: Warszawa w "The Guardian" IP: *.warszawa.cvx.ppp.tpnet.pl 03.02.04, 02:28
      to the Solidarity trade union rioted among the expensive new boutiques in the
      city centre.

      Your heart goes out to the Poles. They have been through so much - and borne it
      with great dignity. Poland joins the EU in May, along with other post-communist
      countries, and you sense it will be a mighty balancing act.

      Part of the fascination of Warsaw lies in the visible tension between past and
      present - between the forces of conspicuous consumption and realpolitik. But
      where else could you see history in the making?

      Get there now - before those smug Hip Hotels readers start boasting about
      discovering it.

      Factfile

      Liz Hoggard stayed at the Hotel Rialto. Weekend bed and breakfast rates in an
      executive double room in January start from Ł203.60 per room for two nights
      (excluding tax) with Design Hotels (0800 169 8817).

      British Airways (0870 850 9850) has flights from Heathrow to Warsaw starting at
      Ł137.30 return including taxes. Until 27 January there is a fare sale with
      flights for Ł94.30 return including taxes for travel before 26 March or between
      10 April and 15 June. Tickets cost Ł15 more if bookings are made by telephone.

      Restaurants

      Buffeta on Krakowskie Przedmiescie: Stylish cafe with 1960s dęcor.

      Cafę Polyester, Freta, in the Nowe Miasto: Groovy cocktail bar for the new
      generation.

      Jazz Cafę Helicon, Freta, in the Nowe Miasto: Very retro, with checked tiles
      and a baby grand.

      Cafę Blikle in Nowy Swiat: First opened in 1869, with its Art Nouveau dęcor and
      delicious ice-creams and pastries.

      Nightlife

      NoBo, Wilcza: The city's sexiest late-night hangout, with curved red walls,
      slash screens and low maroon banquettes.

      Paparazzi, Mazowiecka: The nightclub for the smart set. Don't miss the virtual
      pole dancers.


      __________________

    • Gość: Saskius Wreszcie coś miłego na tych stronach IP: *.crowley.pl 03.02.04, 10:23
      No, może z tym pierwszeństwem UJotu nadmierna kurtuazja.
      Zastanówcie się, czy Warszawa budziłaby takie ciepłe uczucia bez odbudowanej
      dzielnicy historycznej- a propos antySaskich protestów.
    • dresiarz007 Re: Warszawa w "The Guardian" 03.02.04, 10:31
      kurna ,za długie i po niemiecku
      ale ja to sie na ten przyklad nie mogie zgodzic z tem fragmętem o tem ze nasza
      POLSKA kuchnia to jest mieszanka powstalom pod wplywem chorób zakażnych-
      influencóf z innech kuchni.Co taki angol moze wiedziec o chorobach zakaznech?
      • j_karolak Re: Warszawa w "The Guardian" 03.02.04, 10:48
        Kurcze inteligent się znalazł.

        Dla twojej informacji tekst jest po francusku.
      • Gość: jacek a inne wplywy ?? IP: *.u.mcnet.pl 03.02.04, 13:44
        placek po wegiersku
        sledz po japonsku
        ryba po grecku
        fasolka po bretonsku
        szynka z babuni

        jakis gamon ten ob-szczerwer
    • Gość: stolicznyj Re: Warszawa w "The Guardian" IP: *.acn.pl 03.02.04, 13:36
      Artykuł jest faktycznie interesujący, jako przykład obecnego stanu wiedzy i
      opinii o Warszawie na tzw. Zachodzie. Istotnie widać pewną pozytywną ewolucję,
      nasze miasto coraz częściej nie jest już tylo zbywane jako beznadziejne miejsce
      niewarte zaintersowania, położone gdzieś na końcy świata. Zacytowany artykuł
      zawiera wiele trafnych obserwacji, i jest napisany w ogólnie życzliwym tonie,
      co na szczęście też zdarza się wśród cudzoziemców coraz częściej.

      Autorka, Liz Hoggard, nie uniknęła jednak błędów ani pewnych
      charakterystycznych u Anglosasów stereotypów w pisaniu o Warszawie i Polsce.
      Myśle, że warto je tu wytknąć, aby nam Warszawiakom ułatwić ich prostowanie w
      przyszłości cudzoziemcom odwiedzającym nasze miasto.

      Po kolei:

      1) Hotel Rialto mieści się w eklektycznej kamienicy z przełomu XIX/XX wieku, a
      nie z lat 1920-tych.

      2) Cytuję: "The hotel is on the corner of Emilii Plater street in the smart new
      business district, within easy access of the shopping and entertainment areas
      and 15 minutes' walk from the old town. But look closely and bullet holes in
      the buildings remind you that Emilii Plater was part of the Jewish quarter
      during the Second World War". Wniosek autorki jest błędny, w dwóch aspektach:

      a) Ślady pocisków w ścianach domów nie są żadnym dowodem, że w takim miejscu
      było getto, bo jak wiadomo, cała niemal Warszawa została zniszczona, nie tylko
      getto.
      b) Autorce trudno będzie znaleźć domy z dziurami po kulach na terenie dawnego
      getta, gdyż praktycznie żaden budynek z jego terenu nie ocalał (Niemcy zrównali
      getto z ziemią w latach 1943-1944). Bodajże jedynym wyjątkiem był kościół Św.
      Augustyna przy ul. Nowolipki, który Niemcy zachowali, gdyż wykorzystywali jego
      wieżę jako punkt obserwacji i stanowisko ogniowe.

      3) Cytuję: "Everything from the Royal Castle to the old town walls was rebuilt
      from scratch between 1945 and 1974". To błąd - odbudowę Zamku Królewskiego
      oficjalnie zakończono w roku 1984.

      4) Autorka nie mogła sobie odmówić wypomnienia Polakom "współudziału"
      (complicity) polskiej policji granatowej w deportacji Żydów z warszawskiego
      getta do obozów zagłady. Pomija przy tym fakt, iż współudział ten był
      incydentalny i wymuszony przez okupanta. Ciekawe, że trudniej się natknąć na
      uporczywe wypominanie Francuzom zakrojonej na o wiele większą skalę i w dużym
      stopniu całkowicie dobrowolnej kolaboracji w deportowaniu francuskich Żydów.
      Np. w lipcu 1942 na tzw. Velodrome d'Hiver (Zimowym Torze Wyścigowym) francuska
      policja deportowała do Auschwitz tysiące Żydów, praktycznie bez udziału
      Niemców! To chyba nie jest jakoś tak ustawicznie wypominane Francuzom w
      broszurach i artykułach o Paryżu..

      5) Pomnik Powstania Warszawskiego na placu Krasińskich (moim zdaniem) jest
      faktycznie kiczowaty, ale nazwanie go mianem "Soviet realist architecture" to
      chyba lekka przesada, nie tylko w aspekcie projektowym, ale także politycznym
      (użycie określenia "Soviet" w kontekście uczczenia Powstania, które komuniści
      zawsze usiłowali przemilczać i wymazać z pamięci, brzmi wręcz humorystycznie).

      6) Autorka twierdzi, że Powstanie Warszawskie trwało 66 dni (zdaje się, że
      podobnego zdania jest Norman Davies). Takie "wydłużenie" Powstania jest
      uzasadniane tym, że dowództwo Armii Krajowej opuściło miasto dopiero 5
      października 1944 roku, a gen. Bór-Komorowski w swoich depeszach do Londynu do
      ostatniej chwili deklarował gotowość podjęcia walki na nowo i przerwania
      ewakuacji, gdyby Sowieci podjęli natarcie na Warszawę (jak wiemy, ono wówczas
      nie nastąpiło). Jednak w rzeczywistości historycznej walki powstańcze trwały 63
      dni, a nie 66 (do 2 października 1944).

      7) Wielce symptomatyczna jest nieuczciwa dwoistość ocen, zastosowana przez
      autorkę przy ocenie stosunku aliantów zachodnich i Sowietów do Powstania
      Warszawskiego: o aliantach zachodnich stwierdza ostro i jednoznacznie, że ich
      pomoc dla Warszawy była "żałośnie niedostateczna" (woefully inadequate),
      jednocześnie przemilczając, że Rosjanie nie tylko że sami żadnej efektywnej
      pomocy Warszawie praktycznie nigdy nie udzielili, ale także sabotowali pomoc
      Zachodu (np. poprzez odmowę zezwolenia na lądowanie na ich lotniskach
      alianckich samolotów, zrzucających zaopatrzenie dla powstańców). Pomija także
      fakt, że dla Rosjan udzielenie pomocy byłoby nieskończenie łatwiejsze, skoro
      ich wojska stały w odległości 20 km od Warszawy (pod koniec Powstania jeszcze
      bliżej), a alianckie samoloty leciały z baz we Włoszech, oddalonych o 2000 km!

      8) Autorka doatkowo relatywizuje odpowiedzialność Sowietów, stwierdzając,
      że "wielu uważa, że Rosjanie cynicznie odczekali aż Hitler zniszczy miasto, aby
      Stalin mógł później z większą łatwością zrealizować swój wielki plan" (In fact
      many believe the Russians cynically waited for Hitler to destroy the city, so
      it would be easier for Stalin to roll out his master plan later). Czyli autorka
      nie podaje tego stwierdzenia jako faktu, lecz dyskretnie podaje je w wątpliwość
      ("wielu" tak uważa, czyli... nie wszyscy!). Już w 1944 roku słynny George
      Orwell zapytywał, skąd się bierze ta zadziwiająca skłonność do najsurowszej
      oceny polityki własnych rządów przez zachodnie (zwłaszcza anglosaskie) kręgi
      opiniotwórcze (zwłaszcza lewicowe), przy jednoczesnej daleko posuniętej
      wyrozumiałości dla polityki ZSRR. Zdaje się, że pani Hoggard kontynuuje tę
      niechlubną tradycję.

      9) A na koniec, wyłazi szydło z worka... Warszawa jest OK, ale to Kraków jest
      SUPER ;). No cóż, w aspekcie architektury i urody miasta to jest prawda, no ale
      omawiany artykuł miał być przecież o grodzie Warsa i Sawy, a nie Kraka ;).

      10) Aha, byłbym zapomniał: jeszcze tradycyjne (na Zachodzie) narzekanie na
      warszawską zimę ;). W artykułach np. o miastach skandynawskich czy kanadyjskich
      jakoś tyle się nie narzeka na tamtejsze zimy mimo, że są ostrzejsze od
      warszawskich ;).
      • d.z Re: Warszawa w "The Guardian" 03.02.04, 13:45
        Mnie troche zdziwiły zachwyty nad komunikacją miejską a rośmieszyły uwagi typu
        zimą już około 15.00 jest ciemno.
        No fakt:)
        "Jak nas widzą tak nas piszą" chce się powiedzieć.
        W tym przypadku to chyba dobrze.
        • jurek7 Re: Warszawa w "The Guardian" 03.02.04, 14:08
          d.z napisał:

          > Mnie troche zdziwiły zachwyty nad komunikacją miejską a rośmieszyły uwagi
          typu
          > zimą już około 15.00 jest ciemno.
          > No fakt:)

          no właśnie. Jeszcze jestem w stanie zrozumieć gdyby to była francuska gazeta.
          W takiej Francji, która jest ładny kawałek na zachód, a godzina jest identyczna
          jak u nas zachód następuje ponad godzinę później niż w Polsce.
          Ale w Wielkiej Brytanii
          przy przesunięcu czasowym Słońce zachodzi chyba o tej samej mniej więcej
          godzinie co u nas.

          A tak poza tym chodziło raczej o to, że Warszawa jest za słabo (i za mało
          efektownie) oświetlona. Co, nie da się ukryć, jest prawdą.
      • j_karolak Re: Warszawa w "The Guardian" 03.02.04, 13:53
        Gość portalu: stolicznyj napisał(a):

        > 7) ...jednocześnie przemilczając, że Rosjanie nie tylko że sami żadnej
        > efektywnej
        > pomocy Warszawie praktycznie nigdy nie udzielili

        A Berlingowcy na Czerniakowie? Na upartego i do tego mogliby nie dopuścić. Poza
        tym kukurużniki jednak coś tam zrzucały. Niewiele, ale więcej niż nic.

        > 8) Autorka doatkowo relatywizuje odpowiedzialność Sowietów, stwierdzając,
        > że "wielu uważa, że Rosjanie cynicznie odczekali aż Hitler zniszczy miasto,
        aby
        >
        > Stalin mógł później z większą łatwością zrealizować swój wielki plan" (In
        fact
        > many believe the Russians cynically waited for Hitler to destroy the city, so
        > it would be easier for Stalin to roll out his master plan later). Czyli
        autorka
        >
        > nie podaje tego stwierdzenia jako faktu, lecz dyskretnie podaje je w
        wątpliwość
        >
        Ale taka jest prawda. Wielu ludzi uważa, że tak nie było, czego przykładem
        niedawna dyskusja na forum.

        > 10) Aha, byłbym zapomniał: jeszcze tradycyjne (na Zachodzie) narzekanie na
        > warszawską zimę ;). W artykułach np. o miastach skandynawskich czy
        kanadyjskich
        >
        > jakoś tyle się nie narzeka na tamtejsze zimy mimo, że są ostrzejsze od
        > warszawskich ;).

        I ten śmieszny tekst o krótkim dniu. Przeceiż Londyn nie jest o wiele dalej na
        południe niż Warszawa!
        • Gość: stolicznyj Re: Warszawa w "The Guardian" IP: *.acn.pl 03.02.04, 15:09
          Ad. 1) "A Berlingowcy na Czerniakowie? Na upartego i do tego mogliby nie
          dopuścić. Poza tym kukurużniki jednak coś tam zrzucały. Niewiele, ale więcej
          niż nic."

          Po pierwsze - Berlingowcy byli Polakami, a nie Rosjanami (pomijam kilku
          oficerów, delegowanych do LWP z Armii Czerwonej). Ich interwencja była zapewne
          osobistą inicjatywą gen. Berlinga (zapłacił on za to wkrótce swoim
          stanowiskiem, zdjęto go z dowodzenia 1 armią WP). W aspekcie militarnym desant
          na Czerniakowie, pozbawiony kompletnie sowieckiego wsparcia i źle przygotowany,
          był krwawą katastrofą, z góry skazaną na niepowodzenie. Jedynym jego skutkiem
          było przedłużenie apokaliptycznej rzezi na Czerniakowie i śmierć ok. 3000
          (jeśli dobrze pamiętam) berlingowców, nie licząc powstańców i mieszkańców.
          Oczywiście był jeszcze efekt propagandowo-polityczny: komuniści mogli się odtąd
          tłumaczyć, że przecież "próbowali pomóc", przy okazji wysuwając groteskowe
          oskarżenia wobec powstańców, że ich ośrodek oporu był oddalony od rzeki, co
          miało rzekomo zadecydować o klęsce desantu. Po drugie - owszem, w ostatnich
          dniach Powstania kilka kukuruźników zrzucało na oślep nad Warszawą pojemniki.
          Zasadniczo zawierały on albo rosyjską amunicję (kompletnie nieprzydatną dla
          powstańców, którzy posługiwali się bronią niemiecką lub aliancką ze zrzutów),
          albo broń ręczną. Nawiasem mówiąc, zasobniki zrzucane były bez spadochronów, co
          powodowało ich totalne zniszczenie przez sprasowanie, jak tylko waliły w
          ziemię. Pożytek dla powstańców z tej "pomocy" był żaden. Bo też i nie o
          prawdziwą pomoc chodziło Stalinowi, tylko o efekt propagandowy, że on
          niby "chciał pomóc Warszawie". Stalin postąpił tak pod koniec Powstania,
          ponieważ oburzenie światowej opinii publicznej na haniebne zachowanie Sowietów
          wobec Warszawy zaczynało być dla Józefa Wissarionowicza kłopotliwe.
          No i cóż... jak widać, odniósł propagandowy sukces, tym cenniejszy, że jego
          echa widać nawet po bez mała 60 latach, choćby w twojej powyższej wypowiedzi.
          Oto potęga czerwonej propagandy...

          Ad. 2) "Ale taka jest prawda. Wielu ludzi uważa, że tak nie było, czego
          przykładem niedawna dyskusja na forum."

          Nie sądzę, żeby "wielu". A ty jak uważasz? Rosjanie zajęli Otwock 31 lipca 1944
          roku, wtedy KG AK podjęła decyzję o powstaniu, licząc na rychłe wejście Rosjan,
          którzy byli już właściwie u bram miasta. A Rosjanie weszli do Warszawy...
          bagatela... 170 dni później (policzmy im 167, bo natarcie na Warszawę ruszyło
          dokładnie 14 stycznia 1945). Czyli... pół roku bez trzynastu dni. W
          tzw. "międzyczasie" nastąpiła zagłada ponad milionowego miasta, śmierć 200
          tysięcy jego mieszkańców i deportacja reszty, zniszczenie 84% zabudowy.
          Czym było według ciebie owo 167 dni ze strony Rosjan? Jak to nazwiesz?

          Ad. 3) "I ten śmieszny tekst o krótkim dniu. Przeceiż Londyn nie jest o wiele
          dalej na południe niż Warszawa!"

          Przynajmniej w tym jednym punkcie możemy się zgodzić. Centrum Londynu leży na
          ok. 51 st. 30' szerokości geogr. płn., a centrum Warszawy - na ok. 52 st. 14'.
          Oznacza to, że Londyn leży dokładnie na szerokości geograficznej... Radomia, co
          oznacza, że różnica w stosunku do Warszawy w zakresie długości dnia i wysokości
          Słońca nad horyzontem jest tak nikła, że w codziennym życiu niezauważalna.
          A tak na marginesie: pani Hoggard i inni z jej "kręgu cywilizacyjnego" pewnie
          bardzo by się zdziwili, gdyby im uświadomić, że przeciętne temperatury i
          nasłonecznienie w Warszawie w okresie wiosenno-letnim (od kwietnia do sierpnia
          włącznie) są wyższe niż w Londynie ;).
          • j_karolak Re: Warszawa w "The Guardian" 03.02.04, 15:49
            1) Broń Boże, nie chciałem napisać, że uważam pomoc Armii Czerwonej za w
            jakimkolwiek stopniu wystarczającą. Po prostu chciałem uściślić, że jakaś tam
            była. I tyle.

            2) A ja jednak myślę, że wielu, bo wiedza o powstaniu jest generalnie niska.
            • Gość: stolicznyj Niestety, nie zrozumiałeś tego, co napisałem. IP: *.acn.pl 03.02.04, 16:27
              Ad. 1) Nie chodziło mi o to, że "pomoc" Sowietów była "niewystarczająca",
              chodziło mi o to, że była ona li tylko i wyłącznie propagandowym humbugiem (z
              ang.: "rozreklamowana bzdura, zorganizowana bujda, fikcja, lipa, szalbierstwo",
              cyt. za słownikiem Kopalińskiego).
              Jestem jednak przekonany, że w przeciwieństwie do ciebie wielu innych
              czytających zrozumiało, o czym pisałem w tym punkcie.

              Ad. 2) Owszem, wiedza o Powstaniu jest generalnie niska (jak i o reszcie
              naszych ojczystych dziejów zresztą), tyle tylko, że ci, co mało o nim wiedzą,
              to jednocześnie na ogół nie mają raczej wyrobionego zdania na temat stosunku
              Stalina do Powstania, bo pewnie też nic ich to nie inteersuje. A wśród tych, co
              mają wyrobione zdanie na ten temat i posiadają wiedzę merytoryczną, to chyba
              jednak większość ocenia postawę Rosjan wobec Warszawy w 1944 roku jako -
              delikatnie mówiąc - nieprzychylną.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka