Portret Pani Prezydent

[Gość: wyborca]

Czytać zanim zniknie w archiwum:
www.rzeczpospolita.pl/dodatki/opinie_061128/opinie_a_1.html

[Gość: Dori]

Jest opcja żeby przesłać dalej. Przesłałam na swoją pocztę i nie doszło.
Ciekawe???

[Gość: obywatel]

Tusk zrób porządek z Bachalskim i Bukiewicz, rozrabiaki i krętacze jakich mało

[isztfan]

tym razem z "Życia Warszawy" z dnia 1.12.2006, niestety tylko część, bo całość
dostępna jest w wersji elektronicznej "ŻW". Warto przeczytać.
www.zw.com.pl/zw2/index.jsp?place=Lead25&news_cat_id=351&news_id=130244&layout=5&forum_id=15926&page=text

no i nie zniknie

[create]

Prezydent z makijażem

Chodziła na lekcje do logopedy, by obniżyć głos, zmieniła sposób ubierania się i
fryzurę. Ćwiczyła riposty i bon moty. Pracowała intensywnie i zwyciężyła - pisze
publicystka "Rz" Joanna Lichocka




Nowa prezydent Warszawy nie zostałaby pewnie włodarzem miasta, gdyby nie uparta
konsekwencja Donalda Tuska. Lider PO postawił na Gronkiewicz-Waltz, nie bacząc
na korowody polityków i publicystów, którzy przekonywali go, że akurat ona jest
najsłabszym z możliwych kandydatów. Trudno ocenić, czy lider PO uwierzył w
talenty byłej prezes NBP, czy raczej w skuteczność dobrze poprowadzonej
kampanii, faktem jest, że wygrał dużą stawkę. Bo wystawiając Gronkiewicz-Waltz,
ryzykował swój autorytet i przyszłość lidera Platformy. A Hanna
Gronkiewicz-Waltz odniosła pierwszy w życiu spektakularny sukces polityczny.

A ryzyko było niemałe. Gronkiewicz-Waltz została kandydatką na prezydenta
Warszawy w aurze konfliktu i "czyszczenia" warszawskiej PO i niejako w spadku po
Zycie Gilowskiej, która pierwotnie była rozpatrywana jako lokomotywa wyborcza
Platformy w Warszawie. Partia, której zabrakło wyrazistego polityka-kobiety,
postawiła wówczas właśnie na Hannę Gronkiewicz-Waltz, byłą szefową Narodowego
Banku Polskiego, ale też byłą i sromotnie przegraną kandydatkę na prezydenta w
wyborach prezydenckich w 1995 roku, uczestniczącą w tzw. Konwencie św.
Katarzyny. Po wystawieniu przez PiS Kazimierza Marcinkiewicza jej notowania w
sondażach poleciały na łeb, na szyję, a szef sztabu wyborczego Jacek Kozłowski
przyznawał, że wciąż stykał się z wątpliwościami, czy kandydatka PO ma
jakiekolwiek szanse na wygraną. - Nikt poważny nie rozważa wycofania Hanny
Gronkiewicz-Waltz - zapewniał przy tym dziennikarzy. Ale już samo stawianie
pytania dawało asumpt do spekulacji. Że dlaczego ona, a nie Komorowski lub Pitera?

Do dziennikarzy przedostawały się drwiące pseudonimy krążące w szeregach
Platformy, takie jak Bufetowa lub Dosia (to ostatnie nawiązywało do reklamy
proszku do prania). Byli działacze PO, usunięci z partii za zbyt bliskie związki
polityczne z Pawłem Piskorskim jak Sławomir Potapowicz czy Jan Arytmowski,
mówili otwarcie, że wygrana Gronkiewicz-Waltz byłaby fatalna dla miasta, bo
kandydatka partii"jest antypatyczna i powoduje masę konfliktów".

Potapowicz do dziś nie zmienił zdania. - Jest nieprzygotowana do rządzenia taką
metropolią jak Warszawa. Nie wykorzysta środków unijnych, nie będzie miała wizji
rozwoju, kolejne zmarnowane 4 lata - mówi, twierdząc, że zwycięstwo
Gronkiewicz-Waltz zawdzięcza negacji rządów PiS. - Ona nie ma żadnego
pozytywnego programu. Jest osobą niezdolną do kompromisu, konfliktową, ulega
wpływowi osób trzecich, nie podejmuje własnych decyzji - wylicza.

Jednak, nawet jeśli to prawda, nie było tego zbytnio widać w kampanii. Czasem
tylko może dało się dostrzec niesamodzielność w podejmowaniu decyzji. Tak było,
gdy w debacie w TVN 24 miała odpowiedzieć na pytanie, czy skorzysta z
zaproszenia Kazimierza Marcinkiewicza i w Święto Niepodległości wraz z nim złoży
kwiaty przed Grobem Nieznanego Żołnierza w Warszawie. Nie wiedziała, jakie zająć
stanowisko. - Muszę się skonsultować - nie wypadło dobrze. Ale być może tym
konsultacjom, a właściwie ścisłym instrukcjom wypracowywanym przez sztab,
zawdzięcza zwycięstwo. Kandydatka Platformy chętnie i elastycznie dostosowywała
się do zaleceń sztabowców i dość szybko widać było tego efekty. Chodziła na
lekcje do logopedy, by obniżyć głos i ćwiczyła w tym celu " una muno mamma mia",
zmieniła sposób ubierania się i fryzurę. Ćwiczyła riposty i bon moty. Pracowała
intensywnie.

Choć początkowo nawet sama nie była przekonana, że wygra, to wraz z rozpędzaniem
się kampanii pewności tej nabierała. Zaczęła być swobodniejsza, pewniejsza,
uśmiechała się coraz naturalniej. To, co było jednym z większych sukcesów jej
kampanii, to całkowite zignorowanie tych momentów jej biografii, które z punktu
widzenia sztabu wydawały się niewygodne. Nie tylko uczestnictwa w wyśmiewanym
przez media Konwencie Świętej Katarzyny, ale też działalności w Ruchu Odnowy w
Duchu Świętym. - Doradcy jej powiedzieli, że młoda, dobrze zarabiająca Warszawa
tego nie zaakceptuje. Dała się przekonać i nagle wyparła się swojej religijności
- mówi Eryk Mistewicz, specjalista od marketingu politycznego. - Jan Rokita by
się na coś takiego nie zgodził. Nie jestem ekstremistą religijnym, ale cenię
polityków, którzy nie dają się "zgwałcić" doradcom.

Wtedy, gdy kandydowała na prezydenta z poparciem ZChN, eksponowała to chętnie.
Ówczesny prezes ZChN Ryszard Czarnecki, dziś erodeputowany Samoobrony, mówi o
niej z mieszanymi uczuciami: - Jest bardzo ambitna i pracowita, ale choć pewnie
kocha Warszawę, to najbardziej kocha siebie. Jest bardzo egotyczna, ją
najbardziej interesuje ona sama i będzie to coraz bardziej widoczne - dodaje
Czarnecki i ubolewa, że nowa prezydent stolicy jest "strasznie pamiętliwa" i
"personalizuje politykę", co sprawi, że "nie będzie zdolna do współpracy, nie
zastosuje grubej kreski w kontaktach osobistych".

Zdaniem polityka Samoobrony dzięki zwycięskiej kampanii Hanna Gronkiewicz-Waltz
wyrasta na drugą twarz PO i staje się symbolem sukcesu PO. - Na pewno będzie
startować na prezydenta RP, pytanie nie brzmi "czy", tylko "kiedy":czy w 2010,
czy poczeka do 2015. Jej zderzenie z Tuskiem jest nieuniknione - mówi Czarnecki.
Podobno lojalność nie jest jej najmocniejszą stroną. Przekonał się o tym kiedyś
Lech Wałęsa, który protegował ją na prezesa NBP, a potem ona wystartowała
przeciw niemu w wyborach prezydenckich. Przekonuje się dziś Jan Rokita, który
zaprosił kiedyś osobiście Gronkiewicz-Waltz do PO, a teraz zbiera od niej
publiczne cięgi za poparcie kandydata PiS w Krakowie. - Ona dobrze wie, kto
podejmuje decyzje i z kim warto grać - słyszę od polityka PO. A decyzje w PO
podejmuje nie Rokita, a Donald Tusk i Grzegorz Schetyna.

Jednak najbliższą jej osobą w polityce jest posłanka PO Joanna Fabisiak.
Przyjaźń trwa już wiele lat, to Fabisiak ma mieć największy wpływ na decyzje,
zwłaszcza personalne Gronkiewicz-Waltz. - Nikt nie ma wpływu na jej decyzje -
zaprzecza temu jednak Joanna Fabisiak. - Ona sama nie ma patentu na mądrość,
pyta ludzi o zdanie, ale zawsze sama ostatecznie decyduje. Imponuje mi w niej
dojrzałość osobowościowa i polityczna. Wiele zawdzięcza odpowiedzialnej też
dojrzałej wierze. I zgadzam się z opinią pana Tuska: "Twarda jak żelazo, ale w
tym pancerzu kryje się ciepłe serce" - dodaje posłanka PO i mówi z przekonaniem:
- Jest zasadnicza. Źli urzędnicy muszą się bać, ale nie jest przy tym ani
odwetowa, ani mściwa.

Co do tego ostatniego ma wątpliwości Potapowicz: - Jest mściwa, a w ratuszu będą
czystki - prorokuje były działacz PO.
współpraca Łukasz Cybiński