Interna się korkuje, potrzebna pilna pomoc

[Gość: prywatnty sektor]

Tylko likwidacja publicznej służby zdrowia, nfz i zus może pomóc! Dobrowolne ubezpieczenia w funduszach i umowy z prywatnymi szpitalami i klinikami. W Stanach to norma, w Polsce straszy się tym ludzi, jak czarną Wołgą!

NFZ najbardziej złodzieska instytucja...

[dickers]

i nikt nie może się dobrać tym nygusom do dupy

Liczy sie rowniez organizacja

[peppers01]

W Gazecie Stołecznej z dnia 15.07.2009 poruszony został temat braku
wolnych łóżek w Warszawskich szpitalach i związany z tym problem
dostawek. Jednakże opisywana przez Państwa sytuacja nie wynika
jedynie z braku dostatecznej liczby łóżek szpitalnych na terenie
miasta Warszawy. Niebagatelną rolę w tej sprawie odgrywa również
nieprawidłowe wykorzystanie dostępnych łóżek przez szpitale. Składa
się na to kilka podstawowych czynników.

Czynnik 1 Podstawowa opieka zdrowotna: Wielu hospitalizacji można
uniknąć przy prawidłowo działającym POZ. Za przykład niech posłuży
częsta dolegliwość jaką jest niepowikłane zapalenie oskrzeli.
Chorobę tą można z powodzeniem leczyć w warunkach domowych jeśli
tylko wytłumaczy się pacjentowi jej naturę, zaleci odpoczynek w domu
przez kilka dni oraz (w wybranych przypadkach) zaordynuje się leki
z grupy NLPZ oraz ewentualnie wspomagające mechanikę oddychania.
Jednakże w przypadku zbagatelizowania pierwszych objawów tejże
choroby i niepodjęcia w porę właściwego leczenia często dochodzi do
gwałtownego zaostrzenia się objawów chorobowych lub co gorsza
wystąpienia groźnych powikłań (np. zapalenia płuc) wymagających
leczenia w warunkach szpitalnych.
Niestety jak wszyscy wiemy z doświadczenia własnego, lub naszych
bliskich, w wielu przypadkach dostanie się na wizytę do lekarza POZ
wcale nie jest takie proste. Wciąż słyszy się, że brakuje numerków,
że lekarz to akurat tego dnia nieprzyjmuje itp. W efekcie wielu
pacjentów albo zupełnie rezygnuje z próby kontaktu z tymże lekarzem
albo też trafia do niego w zaawansowanym stadium choroby zagrożonym
wystąpieniem powikłań i wymagającym leczenia w warunkach szpitalnych.

Czynnik 2 Pogotowie Ratunkowe: Odkąd w ramach reformy i (nie
oszukujmy się) oszczędności zastąpiono wyjazdowe zespoły lekarskie
zespołami ratowniczymi znamiennie wzrosła liczba pacjentów
konsultowanych w Szpitalnych Oddziałach Ratunkowych. Nie bez powodu
od jakiegoś już czasu niektórzy nazywają zespoły ratownicze
najtańszą taksówką w mieście. W końcu kiedy np. do wezwania pod
hasłem `ból brzucha` jechał lekarz w wielu przypadkach mógł on na
miejscu zbadać pacjenta i nie stwierdzając żadnych niepokojących
objawów podać mu podstawowe leki, uspokoić go i zalecić kontrolę w
dniu następnym w rejonie. Kiedy zaś do tego samego pacjenta jest
wysyłany ratownik medyczny nie ma on większego wyboru i musi
zaproponować choremu przewiezienie do szpitala. Przypominam, że
ratownicy medyczni nie mogą samodzielnie przeprowadzać badania
lekarskiego oraz podawać leków. Czynności te wykraczają poza zakres
ich uprawnień.
W efekcie w wielu przypadkach pacjent, który z powodzeniem mógłby
zostać pozostawiony w domu trafia na Szpitalny Oddział Ratunkowy i
jest przyjmowany do Szpitala. Naprawdę ciężko odpisać jest z Izby
Przyjęć nierzadko samotną i starszą osobę przywiezioną w samej
pidżamie przez zespół pogotowia (ratowniczy). Tym bardziej, że tenże
zespół pogotowia odpowiada jedynie za transport z domu do szpitala.
Ewentualna podróż w druga stronę pozostaje już w gestii szpitala a
dokładniej Izby Przyjęć. A samotna starsza Pani w samej pidżamie
sama do domu nie wróci. Biorąc pod uwagę powszechne cięcie kosztów
ma to niebagatelne znaczenie. Z punktu widzenia Izby Przyjęć, lepiej
jest skierować takiego chorego na Oddział (niech tam na górze się
martwią) niż narażać Izbę na koszty transportu.

Czynniki 3 NFZ: Jak powszechnie wiadomo NFZ nie płaci szpitalowi za
hospitalizację krótszą niż trzy doby. Oczywiście NFZ będzie starał
się zaprzeczać temu stwierdzeniu jednak każdy choć trochę
zorientowany w temacie dobrze wie o czym w tej chwili piszę.
W efekcie osoba, która np. zgłasza się na Izbę Przyjęć z artymią pod
postacią kolejnego w życiu napadu migotania przedsionków i pod kilku
godzinach ma przywrócony rytm zatokowy nie może jeszcze tego samego
popołudnia opuścić Oddziału. Zatrzymuje się ją na przez trzy kolejne
doby pod pretekstem obserwacji czy też wykonania szeregu (często
zupełnie zbędnych) badań.

Czynnik 4 Organizacja pracy (braki kadrowe) : Wyobraźmy sobie
pacjenta, który trafia do Oddziału w piątek popołudniu. W większości
szpitali sytuacja wygląda w tym przypadku następująco: Tenże chory
jest oglądany przez lekarza dyżurnego, który podaje mu niezbędne w
danej chwili leki, zleca część rutynowych badań a następnie
informuje go, że w poniedziałek rano (!) pozna on swojego lekarza
prowadzącego. Przez cała sobotę i niedzielę pacjent tkwi tak
naprawdę w zawieszeniu. Lekarz dyżurny interweniuje jedynie w chwili
nagłego pogorszenia się jego stanu zdrowia. W poniedziałek rano
przychodzi lekarz prowadzący i nierzadko informuje, że w dniu
dzisiejszym zamierza się on jedynie przywitać ze swoimi nowymi
pacjentami gdyż po weekendzie ma ich kliku i musi mieć czas aby
zapoznać się szczegółowo z ich dokumentacją medyczną. I tak z piątku
zrobił się nam wtorek. Lekarz prowadzący zdążył już zapoznać się z
dokumentacją i uznał, że nasz chory wymaga bezwzględnie np.
wykonania badania USG jamy brzusznej. Kiedy próbuje on umówić w/w
badanie okazuje się, że najbliższy możliwy termin jego wykonania
przypada we czwartek. Co więcej lekarz prowadzący ma we czwartek
dyżur, po którym w piątek z samego rana wychodzi do domu (w końcu ma
do tego pełne prawo) więc nie będzie w stanie przeanalizować
otrzymanych wyników badań i ewentualnie przygotować nieszczęsnemu
pacjentowi wypisu. I tak zrobił się nam kolejny weekend.
W efekcie pacjent, który być może z powodzeniem mógłby zostać
zdiagnozowany i wyleczony w ciągu 3-5 dni jest zmuszony przebywać w
Oddziale znacznie dłużej.
Oczywiście przedstawiony przezemnie przykład jest przykładem
skrajnym. Jednak proszę mi wierzyć, że takie i podobne sytuacje
zdarzają się na codzień w Polskich szpitalach i naprawdę nie należą
do rzadkości.

Czynnik 5 Opieka długoterminowa i chorzy nieubezpieczeni: Bardzo
często zdarza się tak, że do Szpitala trafiają pacjenci
nieubezpieczeni lub wymagający stałej opieki. Mam tu na myśli
zdegenrowanych alkoholików lub osoby samotne mające kłopot z
poruszaniem się i samoobsługą (np. po udarach mózgu lub ze znacznym
upośledzeniem funkcji poznawczych). Pacjenci tacy nie wymagają tak
naprawdę leczenia a jedynie opieki, którą szpitalowi nierzadko
trudno zapewnić ze względu na braki personelu pielęgniarskiego oraz
specyfikę palcówki. Jednakże chorych takich nie można ot tak
zwyczajnie wypisać z Oddziału. Trzeba im wcześniej zapewnić
możliwość opieki długoterminowej i/lub ubezpieczenie zdrowotne. A
to wszystko trwa nieraz, niestety, całymi tygodniami.