JESTEM................

[oliiwkaa]

jestem jeszcze trochę zakochana resztkami bezsensownej miłości i jest mi tak
cholernie smutno teraz, że chcę to komuś powiedzieć.................

brakuję mi GO bardzo.... nie wiem, co dalej :((((((((((((((((((

[Gość: banita]

znam to uczucie, kochasz kogos za wspomnienia, wspolne przezyte chwile, wspolne tance, kochasz widzac w reminiscencjach jej usmiech i pamietajac te radosc ktora Cie wypelniala, gdy osoba ta zasypiala w Twoich ramionach...
Kochasz...wspomnienia, zal Cie rozrywa, placz powoduje szklistosc Twoich oczu...
...i mowia Ci, czas leczy rany, odleglosc lagodzi bol,lecz Ty wciaz cierpisz.

Trzymaj sie, dasz rade,bo wiedz, ze nastepna osoba ktora pokochasz bedzie lekiem na te, ktora wlasnie opłakujesz.
<banita>

[lolitka251]

Zycze ci szybkiego samouleczenia,Ja wspominam(moze nawet i kocham)od ladnych
paru latek mimo tego ze mam nowego partnera.Mam nadzieje ze mi tez kiedys
przejdzie.Ale wiem tez ze to nie tak latwo jak by sie chcialo.pozdr

[Gość: oliiwkaa]

ja właśnie obawiam sie, iż nigdy się z tego nie uleczę.... to trwa już tak
bardzo długo... boje się nowych związków.... czy czas leczy rany??? w moim
przypadku, to chyba się nie sprawdza. dlazcego kochamy osoby dla których nasza
miłość jest niepotrzebna, a nas kochają ci których miłości niepotrzebujemy???

[kaaachaaa]

Gość portalu: oliiwkaa napisał(a):

> ja właśnie obawiam sie, iż nigdy się z tego nie uleczę.... to trwa już tak
> bardzo długo... boje się nowych związków.... czy czas leczy rany??? w moim
> przypadku, to chyba się nie sprawdza. dlazcego kochamy osoby dla których nasza
> miłość jest niepotrzebna, a nas kochają ci których miłości niepotrzebujemy???


dopiero teraz widzę jakie to wszystko trudne i pogmatwane...też przez to
przechodzę i nie jest za dobrze z moją kondycją psychiczną...uczucie do tamtej
połówki dalej we mnie płonie :( i co począć? eh
a nad pytaniem dlaczego kochamy osoby dla których nasza
miłość jest niepotrzebna, a nas kochają ci których miłości niepotrzebujemy
zastanawiałam się z tysiące razy i nic...za trudne do ogarnięcia dla mojej
głowy...bo w niej teraz wojna jak i w moim serduchu :(


muszę wkońcu wyjść z tego stanu :( życzę Ci wyleczenia jak i sobie zresztą...
trzymaj się cieplutko buźka i uśmiech na koniec :]

[Gość: banita]

jest jednak pewien plomyczek nadziei w tym naszym cierpieniu...

[Gość: naenae]

znam ten cytat..."samotnosc w sieci"...
bardzo prawdziwy .......i niestety sa dni ze bardzo mocno...krazy mi po
glowie...

[Gość: oliiwkaa]

tak to jest z samotności.... ale idealnie pauje do tego, co czuję....

[Gość: naenae]

zycie...

[Gość: atrek]

pffff głupie kaszkiety

[...]

[Gość: atrek]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[Gość: oli]

atrek taki masz nick, prawda? jesteś naprawde godny podziwu!!! nigdy nie
spotakłam kogoś tak głupiego...

[Gość: atrek]

dziekuje, w koncu ktos mi powiedzial ten komplement! Ide, bo Krzysiek juz lezy w skorzanych spodenkach przywiazany do lozka, a ja musz jeszcze znalezc pejcz!
Papa kochaniutcy moi

[Gość: Magda]

wiecie co dziewczyny kiedyś przeszłam to co wy. tylko że ja przeszłam najgorszą
wersję jaka może sie przydażyć. Mój ukochany, mój mąż, wyszedł z domu, jakaś
pilna sprawa do załatwienia. Miał przyjśc na obiad i nie przyszedł. Pozostawił
list pożegnalny. Pamiętam każdą minutę z tamtych kilku dni. Pamiętam tą moją
nadzieję, że wszystko bedzie dobrze, ze to chyba jakiś głupi żart albo sen.
Niestety targnął się na swoje życie. Pozostawił mnie samą z tą moją miłością do
niego, z tym moim wiecznym nienacieszeniem się nim, z bólem, z tęsknotą i żalem.
Myślałam że serce pęknie mi z żalu, że nie przeżyję. wtedy jakaś cząstka mnie
umarła razem z nim. Nikt nie był w stanie mnie pocieszyć. 3 miesiące były
wyrwane z mojego życia. Chodziłam jak w amoku. Praca - dom - cmentarz - dom. I
tak w kółko. W końcu moje 2 najlepsze kumpele, które przeszły ze mną całe piekło
(trochę w innym stopniu) zaczęły mnie wyciągać do kina na piwo. Zdecydowałam się
wtedy pójść do psychologa. i wiecie co pomogło! dzisiaj od tego wszystkiego
minęło 1,5 roku. Poznałam świetnego faceta. Pomógł mi uwierzyć w siebie, w to że
jeszcze spotka mnie szczęście, że już nigdy nie zostanę skrzywdzona. Wlał we
mnie szczęście. Jesteśmy ze sobą rok. długo wahałam się czy być z nim, czy dam
radę mu zaufać, czy nie będę porównywać do mojego zmarłego męża. Warto było
zaryzykować. dzisiaj znów żyję pełnią życia. wiele spraw zrozumiałam, wiele
wybaczyłam ludziom, którzy się ode mnie odwrócili. staram się nie wracać do
przeszłości tylko iść do przodu bo życie jest jedno.
i macie rację czas leczy rany, a bratnia dusza pozwala znów zobaczyć świat we
wszystkich kolorach tęczy!