aborcja

[Gość: XXXX]

mam 21 lat. w lipcu dowiedzialam sie ze jestem w 8 tygodniu ciazy. chcialam
urodzic, moj chlopak byl w siodmym niebie jak sie dowiedzial. A moi rodzice?
od razu powiedzieli ze mi pomoga, ale ta pomoc miala byc w formie 2 tys. na
usuniecie. zalamalam sie. ale oni mnie przekonali. oklamalam chlopaka i
wszystkch do okola. powiedzialam ze poronilam. teraz tak strasznie tego
zaluje. chcialabym cofnac czas, nie umiem sobie z tym poradzic, nie potrafie
zrozumiec ze tak jest lepiej nie tylko dla mnie ale i dla dziecka ktore by
sie urodzilo, bo nie jestem w stanie teraz mu nic zapewnic.z chlopakiem juz
nie jestem, zostawil mnie jak sie dowiedzial ze "poronilam". zostalam z tym
problemem sama bo przeciez nikt nie zna prawdy.nikomu nie moge tego
powiedziec. szukam potwierdzenia ze zrobilam dobrze.jakiegos oparcia. CZY JA
ZAROBILAM DOBRZE? CZY POPROSTU ZABILAM SWOJE DZIECKO??

[ilirija]

Nie chce Ci pisac czy zrobilas dobrze czy zle, to Twoje zycie Twoje sumienie i
to bylo Twoje maleństwo.Wiem tylko jedno ja bym tego nigdy nie zrobila!!
pozdrawiam
mam nadzieje, ze sobie jakos poradzisz

[Gość: xxx]

Skoro nie potrafilas stanac w obronie tego dziecka i tak latwo uleglas wplywom,
to chyba lepiej dla tego Malenstwa, ze nie pozna takiej matki. Moze bym to
zrozumiala gdybys miala 16 lat, ale 21....

[Gość: kohol]

Wszystko dobrze.
Podjęłaś tę decyzję i na nic przyjdzie Ci zamartwianie się teraz. Uwierz, że
zrobiłaś to, bo uznałaś za słuszne, za najlepsze dla Ciebie. Nie masz po co
obwiniać kogokolwiek, rodziców ani siebie, bo to tylko będzie źródłem
niepotrzebnych negatywnych uczuć, wyrzutów, może nienawiści. Tak się stało. W
pewnym moemencie uznałas tę decyzję za słuszną. Nikt nie jest w Twojej skórze,
żeby Cię teraz obwiniać czy mówić, że postąpiłaś źle. Nikt.
Trzymaj się :)

Gratuluję Ci rodziców ! A Tobie własnej woli!

[Gość: Marta]

[Gość: kohol]

Dziękuję za gratulacje :) Faktycznie rodziców mam super :)
Na wolę też nie narzekam :)

[reniatoja]

Kohol dlaczego uwazasz, ze nie ma sensu teraz juz sie tym zamartwiac i myslec
o tym? Moja kolezanka miala syna, w ubieglym tygodniu popelnil samobojstwo.
Czy jej tez powiedzialabys, ze nie ma sensu juz sie tym zamartwiac, ze co sie
stalo to sie nie odstanie? UWazasz, ze o przezyciach dramatycznych, do jakich
z pewnoscia nalezy samobojstwo dziecka, aborcja czy np gwalt - trzeba po
prostu zapomniec? Wierzysz zreszta, ze to sie po prostu da tak sobie
zapomniec, bo "nie ma sensu rozpamietywac"? Moim zdaniem trzeba nauczyc sie
zyc z takim ciezarem, to raz. Dwa, trzeba sprobowac znalezc sposob, by te wine
jakos "odpokutowac", zrobic cos w zyciu, co mogloby wynagrodzic zlo, ktore sie
stalo. Na pewno nie jest sposobem wmawianie sobie, ze nie ma problemu, ze co
sie stalo to sie nie odstanie. Trzeba przede wszystkim sobie samemu wybaczyc.
To sa rzeczy, ktore odciskaja sie na zyciu czlowieka na zawsze, kwestia jest
jak nauczyc sie z tym zyc, a nie jak nauczyc si udawac przed soba, ze tego po
prostu nie ma.

Nie chce odpowiadac Autorce watku na pytanie cy zrobila dobrze czy zle. Nie
mnie oceniac. Natomiast mysle, ze powinna porozmawiac z madrym psychologiem, a
jesli jest wierzaca (a moze nawet jesli nie jest), moze z jakims psychologiem
chrzescijanskim. Moge dac Ci namiar, jesli jestes zainteresowana, napisz na
jaki adres mam sie do Ciebie odezwac na priv.

[Gość: kohol]

reniatoja napisała:

> Kohol dlaczego uwazasz, ze nie ma sensu teraz juz sie tym zamartwiac i myslec
> o tym?

Nie ma sensu się zamartwiać. Co z tego przyjdzie? Wyrzuty sumienia? Wpędzenie
się w chorobę psychiczną? To jest traumatyczne przeżycie, dotyczące jednej
osoby, należy nauczyć się dać sobie z tym radę, nawet za cenę użycia
mechanizmów obronyych, wyparcia, racjonalizacji. Może wizyta u psychoterapeuty
by pomogła, telefon zaufania, grupa wsparcia. Myślisz, że zapłakiwanie się po
nocy, wspominanie w każdej chwili życia, wypominanie coś da? Stało się, trzeba
nauczyć się z tym żyć. Nie pisze o "niemyśleniu" o tym, tylko o nieobwinianiu.
To potrafi zrujnować psychikę.

> Moja kolezanka miala syna, w ubieglym tygodniu popelnil samobojstwo.
> Czy jej tez powiedzialabys, ze nie ma sensu juz sie tym zamartwiac, ze co sie
> stalo to sie nie odstanie?

Jeszcze raz: nie obwiniać się. Martwić - nie zamartwiać. Decyzja o samobójstwie
to nie była decyzja Twojej koleżanki. Tu dziewczyna pisze o czymś, co ONA
zrobiła. to inna kwestia, inne mechanizmy, inne odczucia. Czy uważasz, że Twoja
koleżanka powinna wyszukiwać w tym wypadku swoje błędy, wymawiać sobie, że może
gdyby coś zrobiła, byłoby inaczej, że to jej błąd? Nie sądzę. Tak się stało.
Cholernie traumatyczne wydarzenie. I nauczenie się z nim żyć jest kluczową
sprawą. Żyć z nim bez wyrzutów.

> UWazasz, ze o przezyciach dramatycznych, do jakich
> z pewnoscia nalezy samobojstwo dziecka, aborcja czy np gwalt - trzeba po
> prostu zapomniec?

Jeszcze raz: źle wyczytałaś. Nigdzie nie piszę o zapomnieniu, o niemyśleniu.

> Wierzysz zreszta, ze to sie po prostu da tak sobie
> zapomniec, bo "nie ma sensu rozpamietywac"?

Jest różnica między "rozpamiętywać" a "pamiętać". Możliwe, że tylko w moim
rozumieniu. Jeśli Ty jej nie dostrzegasz - masz pewnie inne schematy niż ja i
tyle. Niewykluczone, że myślimy podobnie.

> Na pewno nie jest sposobem wmawianie sobie, ze nie ma problemu, ze co
> sie stalo to sie nie odstanie. Trzeba przede wszystkim sobie samemu wybaczyc.

O to mi chodzi. Myślisz, że ona oczekuje teraz, żeby wszyscy jej mówili, że źle
zrobiła, wysyłali jej linki z makabrycznymi zdjęciami z aborcji? Skądże. Ona
oczekuje wsparcia. Sprawa jest świeża. Musi się z tym pogodzić, pogodzić
z "nowym" wizerunkiem samej siebie, tak jak mówisz - nauczyć z tym żyć. Podjęła
decyzję. Ani Ty nie jesteś nią, ani ja, nie możemy stwierdzić "co by było
gdyby". Teraz pozostaje tylko kwestia jej psychiki, jej podejścia, jej życia.
Ja powiedziałabym jej - będzie dobrze. Nie zmarnuj sobie tym życia. Nie
zamartwiaj się. Nie znienawidź się.

[Gość: renia]

Gość portalu: kohol napisał(a):

> reniatoja napisała:
>
> > Kohol dlaczego uwazasz, ze nie ma sensu teraz juz sie tym zamartwiac i mys
> lec
> > o tym?
>
> Nie ma sensu się zamartwiać. Co z tego przyjdzie? Wyrzuty sumienia?
Wpędzenie
> się w chorobę psychiczną? To jest traumatyczne przeżycie, dotyczące jednej
> osoby, należy nauczyć się dać sobie z tym radę, nawet za cenę użycia
> mechanizmów obronyych, wyparcia, racjonalizacji. Może wizyta u
psychoterapeuty
> by pomogła, telefon zaufania, grupa wsparcia. Myślisz, że zapłakiwanie się
po
> nocy, wspominanie w każdej chwili życia, wypominanie coś da? Stało się,
trzeba
> nauczyć się z tym żyć. Nie pisze o "niemyśleniu" o tym, tylko o
nieobwinianiu.
> To potrafi zrujnować psychikę.

No to w zasadzie sie zgadzamy, chyba jakos zle Cie zrozumialam, w takim razie
sorry.


>
> > Moja kolezanka miala syna, w ubieglym tygodniu popelnil samobojstwo.
> > Czy jej tez powiedzialabys, ze nie ma sensu juz sie tym zamartwiac, ze co
> sie
> > stalo to sie nie odstanie?
>
> Jeszcze raz: nie obwiniać się. Martwić - nie zamartwiać. Decyzja o
samobójstwie
>
> to nie była decyzja Twojej koleżanki. Tu dziewczyna pisze o czymś, co ONA
> zrobiła. to inna kwestia, inne mechanizmy, inne odczucia. Czy uważasz, że
Twoja
>
> koleżanka powinna wyszukiwać w tym wypadku swoje błędy, wymawiać sobie, że
może
>
> gdyby coś zrobiła, byłoby inaczej, że to jej błąd? Nie sądzę. Tak się stało.


Nie uwazam, ze powinna, mysle, jednak, ze takie myslenie jest nieuniknione.
Poza tym, jesli ona rzeczywiscie popelnila jakies bledy, ktore posrednio
przyczynily sie do tragedii jej dziecka, to moze uswiadomienie ich sobie, a
nie spychanie do nieswiadomosci, jest kluczem do unikniecia ich w przyszlosci.
Ona ma jeszcze jedno, malutkie dziecko i moze warto zeby zdala sobie sprawe co
zawalila, zeby tego nie zrobic drugi raz. Mysle, ze "nie zamartwianie sie" to
wcale nie musi byc najlepsze rozwiazanie problemu. Zamartwianie sie jest
czescia zycia, trzeba tylko zamartwiac sie konstruktywnie, a nie
destruktywnie.


> Cholernie traumatyczne wydarzenie. I nauczenie się z nim żyć jest kluczową
> sprawą. Żyć z nim bez wyrzutów.

Jesli sie zawinilo, to moim zdaniem trzeba iec wyrzuty i naprawiac swoje
bledy. Dotyczy to zarowno moej kolezanki, jak i np dziewczyny, ktora usunela
ciaze. Nie wiem dlaczego odnosze wrazenie, ze wyznajesz zasade, "nie
zamartwiac sie to klucz do sukcesu".
>
> Niewykluczone, że myślimy podobnie.
>


> O to mi chodzi. Myślisz, że ona oczekuje teraz, żeby wszyscy jej mówili, że
źle
>
> zrobiła, wysyłali jej linki z makabrycznymi zdjęciami z aborcji? Skądże.

Oczywiscie, ze nie.



Ona
> oczekuje wsparcia.

Wlasnie wydaje mi sie, ze znam kogos, kto tego wsparcia moglby jej udzielic,
dlatego zaproponowalam jej ze napisze do niej na priv, tylko nie mam adresu.





Pozdrawiam, R

[undercover_brother]

Chec odpokutowywania za wlasne winy jest wynikiem wychowania w duchu religii chrzescijanskiej, ktora ma za zadanie upodlic czlowieka i wmowic mu, ze zawsze juz bedzie pamietal o tym, co zrobil zle. O takich rzeczach trzeba starac sie zapomniec, bo zyc z nimi to udreka - moze nawet i dla otozcenia. Biblia wmawia od najmlodszych lat poczucie winy za cos czego sie nie zrobilo (tzw. grzech pierworodny) i potrzebe jego odpokutowania. Stad bierze sie jakies dziwne przekonanie, ze za wszystko przyjdzie czlowiekowi odpokutowac. Dziewczyna zrobila to, co uwazala za sluszne i ja to popieram. Nie musi tego w zaden sposob odpokutowywac tylko starac sie zyc dalej. Widzialem juz nadto przykladow zmarnowania sobie zycia przez urodzenie dziecka w mlodym wieku.

Kohol to nie było do Ciebie

[Gość: Marta]

[Gość: kohol]

To dlaczego "podpinasz" to pod mój post, zamiast pod post odpowiedniej osoby?
:)

beznadziejeny, feministyczny belkot

[Gość: Klara]

[Gość: kohol]

Jakieś argumenty umiesz podać? Czy nie za bardzo?

[Gość: Klara]

nei zamierzam przkonywac Ciebei do swoich racji, ja napisalam swoje zdanie i
wcale nie chce mi sie z toba wymieniac argumentow, bo czego bym nie napisala
to ty bys to zzanegowala, tlumaczac sie w kolko swoim feministycznem belkotem.

[Gość: Kasia]

To faktycznie bardzo wyszukana odpowiedź!

[Gość: Klara]

nei kierowana do ciebie.

[Gość: Kasia]

A to Ty dziecino nie wiesz, że:
1. pisząc na forum musisz liczyć się z tym, że ktoś inny też ma prawo wszystko
przeczytać i skomentować
2. do prywatnych dyskusji służą skrzynki pocztowe
3. jeśli do kogoś się zwracasz bezpośrednio to należy użyć wielkiej litery?

[Gość: kohol]

Gość portalu: Klara napisał(a):

> nei zamierzam przkonywac Ciebei do swoich racji, ja napisalam swoje zdanie i
> wcale nie chce mi sie z toba wymieniac argumentow, bo czego bym nie napisala
> to ty bys to zzanegowala, tlumaczac sie w kolko swoim feministycznem belkotem.

:)
Nie o to chodzi :) Piszesz, że to, co napisałam, jest beznadziejne -
oczekiwałam jakiegoś argumentu, dlaczego jest to Twoim zdaniem beznadziejne.
Nie lubisz feminizmu - spoko. Pisałam to bardziej z punktu widzenia, powiedzmy,
psychologa, niż "nawiedzonej feministki". Możliwe, że napisałabyś tej
dziewczynie coś innego, ale jakoś nie widzę, byś miała coś do powiedzenia.
Nie umiesz dyskutować - nie musisz, naprawdę :)

[Gość: Ola]

Chyba dobrze zrobilas, jak widac chlopak nie byl odpowiedzialnym facetem,
skoro cie zostawil. Moglas zostac samotna matka, bo pewnie zrobilby to samo
bez wzgledu czy urodzilabys to dziecko, czy nie. Nie wierze ze cie zostawil z
powodu "poronienia dziecka". Po prostu nie kochal cie i jest to przykre. Znam
kilka dziewczyn ktore samotnie wychowuja dziecko, nie jest to proste. W twojej
sytuacji moze to bylo najlepsze rozwiazanie. Musisz z tym teraz zyc i mam
nadzieje ze poradzisz sobie.Podam ci mojego maila, gdybys chciala sie wygadac:
[e-mail]. Zapraszam.

[Gość: Gabrysia]

Brawo kohol! Jedyny, który nie ocenia. Czasu nie da sie cofnąć, a z tego
przykrego doświadczenia trzeba wyciągnąć jakąś naukę na przyszłość.
Nie przejmuj się krytyką. To Twoje życie i to Ty wiesz najlepiej co wtedy
czułaś.
Trzymaj się ciepło.
Po burzy zawsze przychodzi słońce.
Pozdrawiam.

[Gość: Kasia]

Przykro mi to napisać, ale do końca życia będziesz żyła z tym problemem.

[marzenie22]

Gość portalu: XXXX napisał(a):

> mam 21 lat. w lipcu dowiedzialam sie ze jestem w 8 tygodniu ciazy. chcialam
> urodzic, moj chlopak byl w siodmym niebie jak sie dowiedzial. A moi rodzice?
> od razu powiedzieli ze mi pomoga, ale ta pomoc miala byc w formie 2 tys. na
> usuniecie. zalamalam sie. ale oni mnie przekonali. oklamalam chlopaka i
> wszystkch do okola. powiedzialam ze poronilam. teraz tak strasznie tego
> zaluje. chcialabym cofnac czas, nie umiem sobie z tym poradzic, nie potrafie
> zrozumiec ze tak jest lepiej nie tylko dla mnie ale i dla dziecka ktore by
> sie urodzilo, bo nie jestem w stanie teraz mu nic zapewnic.z chlopakiem juz
> nie jestem, zostawil mnie jak sie dowiedzial ze "poronilam". zostalam z tym
> problemem sama bo przeciez nikt nie zna prawdy.nikomu nie moge tego


> powiedziec. szukam potwierdzenia ze zrobilam dobrze.jakiegos oparcia. CZY JA
> ZAROBILAM DOBRZE? CZY POPROSTU ZABILAM SWOJE DZIECKO??

Wybierz sie do psychologa!!!!!Bo ty musisz z kimś o tym porozmawiać, a nie
mozesz!! Ta wielka tajemnica Cię inaczej zniszczy!!! Rozmawiajac z psychologiem
będziesz mogła się wypłakac i w znacznym stopniu sobie pomóc.
Nie zwlekaj !!!!!
pozdrowienia

[gnacior]

to że cie zostawił - to oznaka jego gówniarstwa
to że cię rodzice namówili na taki czyn- to oznaka...nawet nie wiem jak to
nazwać (...)
Nie rozumiem też, w jaki sposób aborcja miała przyczynić się do TWOJEGO DOBRA.
Pewnie wcale dużo nie uplynelo jeszcze czasu odkad to zrobilaś, a zobacz jakie
juz teraz ponosisz tego konsekwencje.., Nie wiem tez z jakego wywodzisz sie
srodowiska moze to jakoś wpłyneło na tok myślenia twoich rodziców. Mnie głeboko
wydaje się że rodzice powinni wspierać dziecko, a nie niszczyć je. Bo to co
zrobili daleko odbiega od ideału, kazali zabić swojemu dziecku.
Ty jesteś jescze młodą osobą, możesz popełniać błedy, mylic się.Radze ci
faktycznie udac się do psychologa. To przyniesie ci ulgę.
To jak oni do tego podeszli po prostu mne przeraża. Ja bym nie wybaczyla moim
rodzicom nawet mysli o tym bym miala zabić ( bo nazwijmy to po imieniu).
Nie uważam, też, że prowadzę tu jakiś suchy wywód, że nie wiem jak to jest.
Moja najlepsza koleżanka, też była w ciąży, chlopak też bardzo się cieszył i
też chciał z nią być. Ona miała wątpliwości. Chciała usunąć. Taka myśl trwała
przy niej do 6 (!) miesiąca ciąży. Dzwoniłam do "ginekologa" który miał
sprzedać jej tabletki ( ogłoszenia w zwykłej gazecie
codziennej! )...,powiedziałam, że jestem w ciąży ( co oczywiście nie było
prawdą), że nie chcę tego dziecka..., wiesz co mi odpowiedział? " Wieczorem
weźmiesz tabletkę a rano będzie już po kłopocie." Tak nazwał nienarodzone
dziecko. Ja jej starałam sie wytłumaczyć, jakie aborcja niesie konsekwencje,
bezskutecznie zresztą przez okres 6 miesięcy. Ona kupiła nawet specjalne
tabletki na poronienie..., i wiesz co się stało? Nie zrobiła tego. Moje
nawoływania przyniosły zamierzony skutek. Dziewczynka ma dwa latka. Jest
śliczna.

[dori7]

Przestan sie zadreczac, wez sie w garsc. Czas dorosnac i _samej_ zaczac
podejmowac _swiadome_ decyzje. Nie ma co obwiniac siebie, rodzicow, chlopaka,
teraz nie cofniesz czasu. Zrobilas, jak uwazalas, z jakis powodow uznalas te
decyzje za sluszna. Na twoim miejscu wyjechalabym na jakis czas gdzies do
innego miasta czy nawet za granice, zeby odciac sie od tego wszystkiego. Mam
nadzieje, ze jakos sie pozbierasz i poukladasz swoje zycie. Powodzenia. jelsi
chcesz - napisz na priv.

[Gość: ania]

mam 22 lata i rok temu dowiedzialam sie ze jestem w ciazy-tez sie cieszylam.
moj partner nie. usunelam w 12tym tygodniu ciazy i juz tydzien pozniej tego
zalowalam. do dzis dnia drecza mnie wyrzuty sumienia ze nie mialam silnej woli
by bronic tego malenstwa. ale teraz druga strona medalu- mam juz dziecko,
utrzymuje sie z renty po ojcu (jeszcze tylko 3 lata) i studiuje, nie pracuje i
szansy na prace nie widze- i z czego zyc? lepiej biede klepac? trzymaj sie nie
mysl. jestem duchem z toba.