Loretta a kryzys w Powszechnym

[Gość: fotel]

Pan Janusz ma pełne prawo do wyrażenia opinii o postepującym od
dawna kryzysie Powszechnego. Zaskakujące jest jednak to, ze tak
powazne zarzuty nie sa poparte ani jednym argumentem. Czas działania
Powszechnego po smierci jego Patrona zbiegł się dla teatrów i widzów
z czasem zupełnie innych wyzwań. Znacznie powazniejszy sens miałoby
porównanie pohubnerowskiego Powszechnego z tym, co proponowały w tym
samym okresie inne teatry warszawskie, nie zaś z przeszłością, w
oderwaniu od zmian po 1989 roku.


Ciekawa jestem, jak według pana Janusza działałby Zygmunt Hubner w
ciągu tych lat. Jakie miałby propozycje repertuarowe? Chetnie
poznałabym konkrety, tytuły, motywacje, role dla Jego aktorów...
Role na tyle ciekawe, by zechcieli zostać w teatrze i nie ulegali
pokusom nowego rynku. Jak lawirowałby pomiędzy brakiem pieniędzy, a
potrzebą wielkiego reapertuaru. A może dokładna, rzetelna analiza
wszystkich zrealizowanych pozycji od 1974 do 1991 roku dałaby jakąś
odpowiedź. Moze to nie było tylko pasmo sukcesów i ambitnych
przedsięwzięć?


A może dzisiejszy, a raczej wczorajszy Powszechny nie jest na dnie o
jakim się z taką łatwością przywykło pisać; wręcz robiąc z tej
opinii "hasło dyzurne"? Może zebrany świetny zespół aktorski
średniego - tak, juz średniego - pokolenia, może fakt, że m.in.
Augustynowicz i Cieplak przez lata, własnie tu znajdowali swoje
warszawskie miejsce twórcze, może to, że tak wielu młodych twórców
pracowało w Powszechnym (też w "Garażu"); a może przynajmniej jedno
wybitne przedstawienie w kazdym sezonie (najczęściej potwierdzone
licznymi nagrodami) nie swiadczy o tak szalonym kryzysie? Moze fakt,
że przez lata kierownikiem literackim była "znana translatorka" pani
M.Semil, doradcą artystycznym prof. Aleksander Bardini, rezyserami
etatowymi Zioło, Cieplak i Tym, nie swiadczy aż tak bardzo o
zanizaniu poziomu tego teatru? A fakt powstania w ostatnich sezonach
takich spektakli jak "Albośmyto, jacy tacy..", "Zapasiewicz gra
Becketta", "Króla Leara", "Dotyku" moze niekoniecznie jest powodem
do wstydu dla ludzi pracujących w Powszechnym. A może odcinanie
kuponów to nie cwana polityka lecz działalność związana z
niewątpliwym sukcesem polegajacym na kilkunastoletnim utrzymaniu w
Teatrze, najcenniejszego skarbu Teatru Z.Hubnera, Jego Zespołu.
Może warto zważyć wpadki i klapy z sukcesami, opisac mozliwości i
ograniczenia wynikajace ze zmieniającego się rynku teatralnego w
Polsce. Może warto przeanalizoweać kazdy sezon oraz zważyć zyski i
straty, starać się zrozumieć motywacje przy podejmowaniu konkretnych
decyzji repertuarowych. I dopiero wtedy opisać drogę Powszechnego,
jego Zespołu od smierci Zygmunta Hubnera do najnowszej nominacji
dyrektorskiej.