"toksyczne dzieci " ku przestrodze

[maxtonka]

www.makbet.pl/artykul/2679/toksyczne-dzieci
Przerazilam sie po przeczytaniu tego tekstu, ale uwazam ze to sa wlasnie
skutki beznadziejnego,bezstresowego wychowania naszych pociech.

Pisze o tym na forum "male dziecko" bo my jeszcze mamy szanse wychowac nasze
kochane dzieci na porzadnych, madrych ludzi majace szacunek do drugiego
czlowieka. Dziecku nalezy wyznaczac granice. Tylko jak? Jakie i czy stosujecie
kary w stosunku do swych pociech? Zapraszam do dyskusji.

[donkaczka]

wymieklam po kilku akapitach
gorszych bzdur nie czytalam

jasne, dziecko wychowywane z konsekwencja, kochane i z jasno okreslonymi zasadmi
wspolzycia w rodzine, szanowane i majace poczucie bezpieczenstwa i zaufanie dla
rodzicow, nagle, po przekroczeniu granicy -nastu lat staje sie potworem
szantazujacym rodzicow o lepszy sprzet i grozacym samookaleczeniem..

nie trzeba ustawy, zeby dzieciak sie zbuntowal i rodzica nie szanowal
to sie rodzi w bolach od malego, poczynajac od wychowywania karami cielesnymi i
zbyt duzymi ograniczeniami (dzieci i ryby glosu nie maja itp), poprzez zupelny
brak wychowywania a jedynie zaspokajanie potrzeb materialnych

[alika77]

ja się nie przeraziłam wcale po przeczytaniu tego artykułu; napisany
jest baaardzo powierzchowie, jednostronnie i przez człowieka, który,
mogę się założyć, sam jeszcze nie ma dzieci, a tym samym pojęcia o
ich wychowywaniu.

co do wychowywania: dlaczego od razu pytasz o kary? dlaczego nie
zapytałaś "w jaki sposób nagradzacie swoje dzieci?"? czy
wychowywanie = kara? ja staram się dostrzegać dobre zachowania mojej
córki, raczej niż karać staram się uświadamiać jej konsekwencje jej
postępowania (czyli np. zniszczysz zabawkę nie będziesz miała się
czym bawić, bo nie kupię nowej). Jeśli kara jest konieczna jest to
odosobnienie, czyli najczęściej odstawienie do jej pokoju lub innego
pomieszczenia, gdzie posiedzi chwilę sama. Czasami jest to też
zabranie ulubionej zabawki, ale to już w ekstremalnych przypadkach.
Może zamiast karać na każdym kroku słuchajmy, nagradzajmy, chwalmy
(oczywiście bez popadania w przesadę) i po prostu bądźmy ze swoimi
dziećmi.

[maxtonka]

co do wychowywania: dlaczego od razu pytasz o kary? dlaczego nie
> zapytałaś "w jaki sposób nagradzacie swoje dzieci?"? czy
> wychowywanie = kara?

Poniewaz zapytalam o wyznaczanie granic. Jesli pytasz o nagradzanie,to jest to akurat dla mnie oczywiste. Pochwal(tych zasluzonych) mojemu dziecku nigdy nie zabraknie.

Zgadzam sie ze artylul mowi o skrajnych przypadkach, ale jego idea bylo tylko otworzenie oczu niektorym rodzicom na skutki ewidentnie bezstresowego wychowania. Jestem zdania, ze tam gdzie nie brak milosci, dyscyplina(szeroko rozumiana) nie moze zaszkodzic, ale tylko pomóc.

[alika77]

> co do wychowywania: dlaczego od razu pytasz o kary? dlaczego nie
> > zapytałaś "w jaki sposób nagradzacie swoje dzieci?"? czy
> > wychowywanie = kara?
>
> Poniewaz zapytalam o wyznaczanie granic. Jesli pytasz o
nagradzanie,to jest to
> akurat dla mnie oczywiste. Pochwal(tych zasluzonych) mojemu
dziecku nigdy nie z
> abraknie.

nie twierdze, że czegokolwiek Twojemu dziecku brakuje dla mnie
wyznaczanie granic to uczenie konsekwencji swojego postępowania, a
to nie jest równoznaczne z karaniem, przynajmniej dla mnie.

co do bezstresowego wychowania to uważam, że coś takiego nie
istnieje. albo jest wychowanie, a tym samym stres, wiążący się
właśnie z przetrzeganiem zasad i granic, albo nie ma stresu, a tym
samym wychowania, jest tylko puszczenie dziecka w samopas w nadziei,
że coś z niego wyrośnie. i coś zawsze wyrasta, kwestia tylko co...

[idealmeble]

Może nietypowe ale to się nazywa przejęcie inicjatywy. gratulacje

[alika77]

> Zgadzam sie ze artylul mowi o skrajnych przypadkach, ale jego idea
bylo tylko o
> tworzenie oczu niektorym rodzicom na skutki ewidentnie
bezstresowego wychowania

a poza tym rodzice "wychowujący bezstresowo" nie czytają takich
artykułów, a nawet jak przeczytają to raczej nie otworzy im to oczu,
bo człowiek ma to do siebie, że myśli w kategoriach "mnie to nie
dotyczy, moje dziecko jest inne".

[joshima]

maxtonka napisała:


> Poniewaz zapytalam o wyznaczanie granic.
Wyznaczanie granic nie musi przebiegać z użyciem kar. Nie potrzebnie stawiasz tu
znak równości.

> tworzenie oczu niektorym rodzicom na skutki ewidentnie bezstresowego wychowania

Ale co to jrst to bezstresowe wychowanie?

> . Jestem zdania, ze tam gdzie nie brak milosci, dyscyplina(szeroko rozumiana)

Jak szeroko? Z laniem pasem, włącznie?

[truscaveczka]

Ajajaj, ale zabłysnęłaś, łaaaaaaaaaaaaał!
Nie - od "wytrzyj stół, bo wylałes picie" po "nie pójdziemy na plac
zabaw, bo jestem zmęczona twoimi wrzaskami i chce odpocząć" na
przykład.

[joshima]

Szczerze? Nie bardzo wiem co chciałaś przez to powiedzieć. No ale nie wnikam.

[mamulinek77]

Myślisz, że dzieci poddawane szerokorozumianej dyscyplinie bedą
wspominały swój dom jako pełen miłości?
No chyba że pisząc o szeroko pojmowanej dyscyplinie nie masz na
mysli metod ponizajacych dzieci, np. bicia .

[maxtonka]

Dyscyplina szeroko rozumiana bo dla kazdego rodzica(nawet z osobna mama czy
tata), co innego to znaczy. Rozne sa dzieci, nie ma identycznych egzemplarzy i
dlatego rozne sa metody postepoowania w roznych sytuacjach. Zaczyna sie juz od
momentu kiedy dziecko chce poznawac swiat.Kiedy chce dotykac przedmioty ktore
moga byc niebezpieczne, pozniej kiedy wybiega na ulice, ma zachcianke w sklepie,
chce ogladac telewizor kiedy nie jest na to pora, nie chce wracac z placu zabaw
i tak dalej i tak dalej. Przykladow mozna mnozyc.
Wiele sie slyszy ze gdy dziecko jest male to nas testuje i sprawdza nasza
reakcja. Mysle ze waznym jest,aby konsekwentnie trzymac sie swoich racji, a
maluch z czasem zrozumie(po wielokrotnym powtarzaniu), ze kiedy ma jasno
powiedziane( w dowolnej z wymienionych sytuacji) -nie- to znaczy ze mamie, tacie
to sie nie spodoba i ze w tym momencie robi zle. I ma takie czerwone swiatlo,
ktore uczy go od malego ze nie wszystko mu sie nalezy bo sa pewne granice. I w
momencie kiedy je przekroczy beda tego konsekwencje, a jakie to juz zalezy od
rodzica, charakteru i wieku dziecka.

W momencie kiedy od malego dziecku wszystko wolno i nie ma jasno zarysowanych
regul postepowania tworzy sie w jego glowie chaos spowodowany ze zderzenia ze
swiatem.
Wystarczy poczytac watki na "starsze dziecko". Wlos sie jezy na glowie.

[joshima]

Lanie wody i żadnych konkretów.

maxtonka

[alika77]

w jakim wieku masz dziecko i jakie metody wychowawcze/dyscyplinujące
stosujesz?

[maxtonka]

Mam dwulatka wiec jeszcze dluuuga droga przede mna w procesie wychowawczym
Malo mowi wiec ograniczam sie do: nie wolno, nie, uwazaj w momencie kiedy widze
ze moze sobie zrobic krzywde,oduczylam go ciaglego lapania za kuchenke kiedy raz
pozwolilam mu dotknac oczywiscie pod moim nadzorem, i wtedy zrozumial slowo
ziazia(czytaj gorace) W sklepie nie robi mi akcji wiec nie ma problemu, pol
godziny bajek o stalej porze na cbeebies i wie ze ma isc spac, sam robi papa,
nie wybiega na ulice(ale to zasluga taty po tym jak go zlapal mocniej za
reke).Na plac zabaw nie chodzimy bo mamy ogrodek i tutaj jak cos broi(np.
rozsypuje piasek tudziez ma ochote wziasc go do buzi) to slowa "idziemy do domu
jak nie przestaniesz" to dla niego najwieksza kara.
Duzo nam pomaga staly tryb dnia w codziennym funkcjonowaniu.
Jednak ma dopiero dwa latka wiec zdaje sobie sprawe ze z wiekiem bedzie coraz
trudniej.

[joshima]

maxtonka napisała:

> tutaj jak cos broi(np.
> rozsypuje piasek tudziez ma ochote wziasc go do buzi)
O rety... Naprawdę uważasz, że to są czyny, które zasługują na strofowanie lub
karę? Dużo jeszcze masz w repertuarze czynów tego kalibru?

[maxtonka]

Jednak jestes czepialska.
Jestesmy ciagle na etapie powtarzania i upominania,ze nie podnosimy z ziemi i
nie bierzemy do buzi roznych paprochow, a piasek sie do nich zalicza. A co moze
mam jeszcze przyklasnac i patrzec jak zajada piasek i cieszyc sie razem z nim.
No wybacz...

[joshima]

maxtonka napisała:

> Jednak jestes czepialska.
Po prostu się dziwię.

> Jestesmy ciagle na etapie powtarzania i upominania
Jestem zdania, że przeginanie z upominaniem nie jest najlepsza metodą
wychowawczą, ale to tylko moje zdanie.

> A co moze
> mam jeszcze przyklasnac i patrzec jak zajada piasek
Moja córka kilka razy spróbowała, bo jej pozwoliłam i od tej pory tego nie robi,
bo sama stwierdziła, że piasek jest niesmaczny. A wysypywanie piasku? No cóż
taka zabawa. Jak piasku będzie w piaskownicy mało to trzeba będzie dosypać.
Jestem zdania, że jak jej nie będę upominać i strofować to prędzej czy później
(raczej prędzej) sama zaniecha tej zabawy bo jej się znudzi. A mi to szkody
żadnej nie robi. Tak jak nie robi mi szkody wyciąganie przez Młodą skarpet z
szuflady, czy inne tego typu odkrywcze zajęcia.


i cieszyc sie razem z nim.
> No wybacz...

[maxtonka]

No widzisz i tutaj dochodzimy do meritum...Na Twoje dziecko dziala, na moje nie.
Widac maja inne podniebienia
Ja wiem, ze czasem dobrze jest zeby maluch przekonal sie na wlasnej skorze tylko
niekoniecznie moze to oznaczac ze akurat mu sie to nie spodoba.Ech
Rozsypywanie piasku owszem zgodze sie, to nie zbrodnia,dopoki nie wieje wiatr i
nie leci mu do oczu.

[joshima]

maxtonka napisała:

> dopoki nie wieje wiatr i
> nie leci mu do oczu.
A jak mu poleci, to co się stanie?

[mama_kotula]

joshima napisała:

> maxtonka napisała:
> > dopoki nie wieje wiatr i
> > nie leci mu do oczu.
> A jak mu poleci, to co się stanie?

Nauczy się na własnej skórze, że nie warto sypać piaskiem pod wiatr, tylko trzeba z wiatrem
Również uważam, że rozsypywanie piachu to nie jest coś, za co trzeba strofować (mówię o własnym ogródku - jeśli moje dzieci zamierzają wynieść w wiadrach pół piaskownicy z przydomowego placu zabaw, interweniuję). Tudzież jedzenie piasku - tu często działa ignorowanie, zwłaszcza w przypadku dzieci którym piasek smakuje i które robią z jedzenia piasku świetny teatr dla zgromadzonej wokół piaskownicy publiczności (vide moja córka lat prawie 6, szamiąca piasek z łopatki, żująca i przełykająca z błogim wyrazem na twarzy...). Zgadzam się jednak, że to grozi parazytozami wszelakimi czy choćby zapaleniem jamy ustnej.
Natomiast to są drobnostki na które nie warto marnować słów "nie wolno". Bo i tak najczęsciej się ich nadużywa.

[memphis90]

Ale wiecie, coś w tym jest- jak siedzę z moją Lilą na placu zabaw, to są takie
mamy, które biegają w kółko za dzieciakiem z krzykiem "nie rób, nie siadaj, nie
syp, nie dotykaj" itd. Ani na chwilę nie zamkną buzi i nie pozwolą się
dzieciakowi bawić. Ja mam proste zasady- nie bić innych dzieci (ale moja Lila
nigdy bita w domu nie była- i póki co nie wie, że można kogoś uderzyć), nie
wyszarpywać innym zabawek (tez tego nie robi na razie), nie podchodzić pod
karuzelę i huśtawki. Cała reszta jest dozwolona- niech się dziecko uczy

PS

[joshima]

A meritum to chyba jest gdzie indziej. Ja postanowiłam pozwolić dziecku
eksperymentować dopóki jego działania nie stanowią bezpośredniego i
rzeczywistego zagrożenia dla niego. Nawet jeśli to oznacza, że ja mam więcej
pracy. Ty postanowiłaś wprowadzić zakazy i o byle głupstwo (w moim przekonaniu
głupstwo) dziecko strofować. A to czy zadziała to będziemy wiedzieć znacznie
później.

[maxtonka]

Widzisz dla Ciebie piasek w oczach to glupstwo (dla mnie tez),ale nie chce zeby
kiedys sypnal kogos piaskiem i myslal ze tak jest fajnie.Bo mnie juz probowal. I
wole od razu zaznaczyc ze robi zle. On juz tak ma,ze jak sie przymknie oko,
zignoruje to na poczatku to pozniej bedzie myslal ze skoro nie bylo reakcji z
naszej strony ,to widocznie tak jest ok( o co mi teraz chodzi) I niby dlaczego
ma myslec inaczej?
I tak ma przeciez zdecydowana wiekszosc dzieci.


O rany Jestem pewna ze kazda z nas po prostu chce jak najlepiej wychowac swoje
dzieci i tego sie trzymajmy. A to,ze jestesmy tylko ludzmi, to zdarza nam sie
popelniac bledy i tego nie przeskoczymy. Nikt nie jest idealny.
Poza tym zycie czesto weryfikuje poglady.

[joshima]

maxtonka napisała:

> Widzisz dla Ciebie piasek w oczach to glupstwo (dla mnie tez),ale nie chce zeby
> kiedys sypnal kogos piaskiem i myslal ze tak jest fajnie.Bo mnie juz probowal.

Zwyczajnie wylewasz dziecko z kąpielą. Rozwalanie piasku to jedno, sypanie na
kogoś to co innego. Dziecko z pewnością zrozumie różnicę.


> O rany Jestem pewna ze kazda z nas po prostu chce jak najlepiej wychowac swoje
> dzieci i tego sie trzymajmy.
Nie obraź się, ale rodzice, którzy używają paska albo kabla od żelazka tez
często chcą dla dzieci dobrze.

[dag_dag]

Bardzo Ci dziękuję, że uczysz swoje dziecko, że piaskiem się nie sypie. Serio.
Do dzisiaj jest mi strasznie smutno, gdy przypomnę sobie moją córkę w szpitalu z
piaskiem w oczach, wijącą się z bólu.

[memphis90]

Trzeba było przelać oko solą fizjologiczną w dużej ilości...

[dag_dag]

Solą nie udało nam się idealnie wyczyścić oczu, niestety. W szpitalu dopiero po
drugim płukaniu mniej więcej się udało. Poza tym córkę potwornie bolały oczy i
trochę przeszło dopiero po podaniu środka przeciwbólowego/maści do oka. A cała
sprawa skończyła się infekcją i antybiotykiem.

[slonko1335]

maxtonka napisała:
Malo mowi wiec ograniczam sie do: nie wolno, nie, uwazaj w momencie kiedy widze
> ze moze sobie zrobic krzywde,

Maxonka ale to on mało mówi a nie Ty, to że mało mówi nie znaczy, że nie rozumie
a jak Ty ograniczasz się tylko do tych słów w stosunku do niego i tego co robi
to on ich nie słyszy po prostu. Postaraj się ograniczyć to nie wolno, mów jak
być powinno i dlaczego pewnych rzeczy się nie robi, tłumacz, tłumacz, tłumacz
choćby sto razy. Zastanów się jakimi naprawdę działaniami może sobie zrobić
krzywdę i o które warto kruszyć kopie, bo zbyt duża ilość zakazów odniesie
odwrotny skutek.
Co znaczy: "to słowa: ""idziemy do domu
> jak nie przestaniesz" to dla niego najwieksza kara. " nie rozumiem czy to
u was najwyzszy wymiar kary, czy go tak starszysz tylko czy tak robisz jak nie
słucha.?

[maxtonka]

Zwyczajnie jak jest na ogrodku (przed domem) i bawi sie w najlepsze to w tym
momencie slowo "dom" jest to dla niego najwieksza kara.
Staram mu sie tlumaczyc na ile to mozliwe. Wiec najpierw mowie nie, nie wolno
pozniej tlumacze dlaczego a za jakis czas
znowu nie,nie wolno tlumacze i tak parenascie razy az w koncu zajarzy Tak bylo
z przekrecaniem przelacznika w pralce podczas prania i z lapaniem kota za
ogon(kotka to boli,ała,nie bedzie sie z toba bawil)

[slonko1335]

Mój też namiętnie przekręca ten przełącznik

Chodziło mi o to czy go uprzedzasz, że jak zrobi coś co Ci nie odpowiada czy coś
czego ma nie robić to kończycie zabawę i idziecie do domu i czy konsekwentnie
realizujesz to co obiecałaś? jeżeli dopiero po zrobieniu oznajmiasz dom, idziemy
do domu to on nie kuma dlaczego i nienawidzi Cię w tym momencie, gdy go
uprzedzisz ma wybór i z góry wie co go spotka jak nie posłucha a jak będziesz
konsekwentna to będzie dobrze wybierał.

Czasami lepiej dziecku powiedzieć na przykład, że miska ma stać na stole, niż
nie zrzucaj miski ze stołu, spróbuj w ten sposób może tak dotrze zamiast
ciągłych nie i nie wolno choć oczywiście tych słów też trzeba używać byleby
naprawdę gdy są konieczne. I pamiętaj że to Ty ustalasz granice, jeżeli nie
życzysz sobie aby rozsypywał piasek to moim zdaniem jak najbardziej powinnaś to
egzekwować.

[maxtonka]

Ten przyklad z piaskiem to cos nowego dla nas, od paru dni mamy ladna pogode i
dopiero oswajam go z tym sypiacym czyms. Ale autentycznie po takim kilkakrotnym
powtarzaniu nie rozsypuj piasku, nie jedz(bo jest be) zapowiedzialam ze jak nie
przestanie to pojdziemy do domu. I co? Nie przestal, wiec po kilku slowach
tlumaczen dlaczego, wzielam go do domu na pare minut i zapowiedzialam ze jak
dalej tak bedzie robil( glownie chodzilo mi o takie zachowanie :ty se mama gadaj
a ja dalej swoje) to wrocimy do domu i pozniej tego dnia do konca juz byl
spokoj. Ale tez niewiadomo jak dlugo, bo dzieci maja krotka pamiec

[mozyna]

Ale się tłumaczysz

[maxtonka]

No widzisz, ale mam nadzieje ze temat piasku i jak to bylo od poczatku do konca
wyczerpalam (niektorym bardzo zalezalo na konkretach) Niemniej jednak takie
siedzenie na forum jest bardzo czasochlonne jak dla mnie i na tym poprzestane.
Dzieki za konkretna dyskusje.

[mozyna]

Właśnie tak jak napisała maxtonka.
Dyscyplina to uświadomienie dziecku, że nie wszystkie jego zachowania są dobre i
akceptowane. Każdy rodzic ma inną granicę tolerancji.
Dyscyplinowanie nie ma nic wspólnego z brakiem okazywania miłości, czy suchą i
bardzo surową musztrą.
Dyscyplinowanie zaczyna się mniej więcej ok. 1 roku życia dziecka, kiedy np.
maluch sięga palcem do kontaktu i słyszy po raz pierwszy słowo "nie wolno"...i
tak z wiekiem staramy się dziecko uczyć i uświadamiać mu, że nie wszystko jest
dozwolone i na niektóre zachowania nigdy mu nie pozwolimy.

[memphis90]

> Zgadzam sie ze artylul mowi o skrajnych przypadkach, ale jego idea bylo tylko o
> tworzenie oczu niektorym rodzicom na skutki ewidentnie bezstresowego wychowania
Bezstresowe wychowanie nie jest równoznaczne z brakiem wychowania.

[joshima]

A tak właściwie t co masz na myśli pisząc 'wychowanie bezstresowe'? Póki nie
uściślisz to nawet nie wiadomo o co biega.

[maxtonka]

Nie, nie bede przytaczac slynnego kawalku o chlopaku w autobusie i jego gumie do zucia
Mam tu na mysli rodzicow, ktorzy od malego pozwalaja dziecku na wszystko, bez ustalania granic. I o ograniczaniu wladzy rodzicow i nauczycieli przez panstwo.
Mam przyklad z zycia: kolezanka uczy w gimnazjum i po prosbie uspokojenia sie do jednego z uczniow(a zachowywal sie skandalicznie) uslyszala: ty ku... i inne epitety.
Kiedy ja chodzilam do szkoly, takie slowa nie przeszly by przez gardlo zadnemu z uczni. Wiec pytam: dlaczego teraz tak wiele sie slyszy o podobnych i jeszcze gorszych przypadkach.

[alika77]

> Mam przyklad z zycia: kolezanka uczy w gimnazjum i po prosbie
uspokojenia sie d
> o jednego z uczniow(a zachowywal sie skandalicznie) uslyszala: ty
ku... i inne
> epitety.

myślę, że każdy w tym momencie powie, że to nie jest efekt
bezstresowego wychowania tylko po prostu zwykły brak wychowania. i
ograniczenie władzy rodziców i nauczycieli przez państwo (z czym
poniekąd się z Tobą zgadzam) nie ma tu nic do rzeczy, bo te dzieci
to dzieci rodziców, którzy mają w głębokim poważaniu wychowanie w
ogóle, bez względu na to jakie i czy państwo nakłada na nich
ograniczenia.

[joshima]

maxtonka napisała:

> Nie, nie bede przytaczac slynnego kawalku o chlopaku w autobusie i jego gumie d
> o zucia
Nie wiem, czy ktokolwiek tego oczekiwał. Pojęcie 'wychowanie bezstresowe'
podobnie jak 'pozwalanie na wszystko' jest tak szerokie i niesprecyzowane, że
użycie go w ogóle uniemożliwia dyskusję, bo po kilku postach okazuje się, że
każdy ma co innego na myśli.

> Kiedy ja chodzilam do szkoly, takie slowa nie przeszly by przez gardlo zadnemu
> z uczni. Wiec pytam: dlaczego teraz tak wiele sie slyszy o podobnych i jeszcze
> gorszych przypadkach.
Bo niektórzy rodzice w ogóle nie zajmują się wychowaniem swoich dzieci. Z
różnych powodów.

[memphis90]

> Mam tu na mysli rodzicow, ktorzy od malego pozwalaja dziecku na wszystko, bez u
> stalania granic.
To jest brak wychowania, a nie wychowanie bez stresu. Wychowanie bezstresowe
polega na tym, że dziecko ponosi konsekwencje swoich błędów- bo wie, że tak
trzeba, jak się nabroi, a nie, że boi się kary czy lania pasem po d...

>I o ograniczaniu wladzy rodzicow i nauczycieli przez panstwo.
O jakim ograniczaniu mówisz? Że prawo zabrania lania dzieci, aż rozpadają im się
nerki lub powstają krwiaki śródmózgowe? Bo ja o innych ograniczeniach nie
słyszałam...

> Mam przyklad z zycia: kolezanka uczy w gimnazjum i po prosbie uspokojenia sie d
> o jednego z uczniow(a zachowywal sie skandalicznie) uslyszala: ty ku... i inne
> epitety.
Pewnie w jego domu używa się takich epitetów i jest to norma. Ale to już
ewidentnie jest przemoc w rodzinie, a nie "wychowanie bezstresowe" jak je nazywasz.

> Kiedy ja chodzilam do szkoly, takie slowa nie przeszly by przez gardlo zadnemu
> z uczni.
Za moich czasów mówiło się "uczniów"...

[olinka733]

artykuł oddaje to co obserwuje w "późnej podstawówce" i w gimnazjum. Często
rodzice przegapiają moment w którym dziecko staje sie roszczeniowe. W domu nadal
słodki anioł w grupie czuje sie silny i bezkarny. Grupa podjudza, wspiera i
wymyśla rożne tortury które stosuje sie na słabszych osobnikach tzn uczniach
kolegach. nauczyciel nie ma czasu, nie chce, boi sie, nie reaguje. Dziecko nadal
anioł w domu osiąga pewność że wszystko może, że tak należy, że życie stoi przed
nim otworem. Silne i z praktyka nabrana poza domem zaczyna wprowadzać swoje
zasady w domu. Niestety często z powodzeniem. Bo o ile małemu dziecku poswiecamy
dużo czasu to czym starsze tym bardziej samodzielne i niestety często samotne.
Takie sa moje obserwacje otoczenia. Oczywiście nie dotyczy to wszystkich rodzin
i ich dzieci ale zdarza sie. I to coraz częściej.

[joshima]

Obawiam się, że dzieciom, które opisujesz nikt tak naprawdę nie poświęcał czasu.
A jeśli już nawet, to nie miało to nic wspólnego z wychowaniem.

Też znam takie dzieci i na przykład iem, że często rodzice próbują stawiać
granice. Na przykład ciągle się na nie w domu drą. Z resztą nie tylko w domu.
Czy to można nazwać poświęcaniem czasu dziecku albo wychowywaniem?

[camel_3d]

a ja mysle, ze to sa skutki niewlasciwego wychowywania..i to nie ma znaczenia
czy to stresowe czy bezstresowe. mysle, ze wiele osob traktuje dzieci jak
zabaweczki, ktore sie fajnie ubiera, kocha..dzieci nie maja obowiazkow i
wyrastaja w przekonaniu ze wszyscy sa na ich poslugi. to wcale nie musi byc
bezstresowe wychowanie....

[4youtobayashi]

Beznadziejnie napisany, pewnie autor liczył na szok u czytających.
Powinien jeszcze długo pracować nad piórem...

[mamulinek77]

A ja sobie tak myślę, że pojeciem bezstresowego wychowania operuje się w całkiem
niewłaściwy sposób. Dla dziecka brak stresu to właśnie jasno wyznaczone granice,
konkretne zasady dające przewidywalność sytuacji i poczucie bezpieczeństwa.
Uważam, że dzieci wychowywane w "bałaganie emocjonalnym", to są dzieci
wychowywane w olbrzymim stresie. Brak zasad i norm sprawia że świat jest
niepoukładany,a rodzic nie jest autorytetem a co za tym idzie wsparciem. Takie
dziecko nie jest szczęśliwe, a właśnie brak poczucia szczęścia prowadzi do
tego, że młody człowiek zaczyna szukać jego namiastki w środkach
uzależniających, podporządkowując się niewłaściwym ludziom tylko po to, aby mieć
poczucie przynależności. Ostatnio jakiś psycholog w telewizji powiedział, że
najważniejsza rzecz jaka powinni dać dziecku rodzice to właśnie poczucie
szczęścia. To jest to co zagwarantuje dziecku dobre życie. A nigdy szczęśliwe
nie będą dzieci, które boją się swoich rodziców, dla których rodzice są bardziej
zagrożeniem niż oparciem, których rodzice nie szanują.
A artykuł jest beznadziejny.

[olinka733]

Całkowicie zgadzam sie z przedmówczynią. I tutaj chciałabym zauważyć że brak
konsekwencji i jasnych granic może zdarzyć się tez w tzw " dobrym domu" a może
nawet zdarza sie częściej. Wiem to z własnego doświadczenia.jako matka staram
sie dobrze wychować moje dzieci nie zapominając przy tym że dzieci wychowują sie
same patrząc na nasze zachowanie. Ale gdy jestem zmęczona a dzieci mnie wkurzają
to zamiast na nie krzyczeć na co mam wielka ochotę mówie czasami idź obejrzyj
bajkę a ja w tym czasie mam czas żeby ochłonąć. Ale przecież zasadą w moim domu
miało być że oglądamy bajki przez określony czas i tylko te naprawdę
wartościowe.Wiec czyż nie krzywdzę moich dzieci, czyż nie uczę ich że określonym
zachowaniem można osiągnąć swój cel ( oglądanie bajek) Podobnych sytuacji każda
z nas miała pewnie bez liku.

[joshima]

olinka733 napisała:

> I tutaj chciałabym zauważyć że brak
> konsekwencji i jasnych granic może zdarzyć się tez w tzw " dobrym domu" a może
> nawet zdarza sie częściej.

Dla mnie to jest oczywiste, że problem dotyczy nie tylko rodzin patologicznych.

Nikt nie ustrzeże się błędów, to jest jasne. Tylko jedni się starają a inni
czekają aż szkołą im dzieci wychowa. Spotkałyście się z takim tekstem: "Czekaj,
pójdziesz do szkoły. Tam Ci pokażą."?

[olinka733]

Przedmówczyni to mamulinek77

[memphis90]

Bardzo ładnie napisane. Zgadzam się w 100%.

[mama_kotula]

Tekst brzmi, jakby go pisała egzaltowana szesnastolatka, która o bezstresowym
wychowaniu czytała w dowcipach i Fakcie.

Sorry, ale ja tego nie kupuję. Musisz się bardziej postarać Maxtonka. Niemniej
styl nie jest zły, błędów stylistycznych nie ma za wiele, może być. Tylko treść
do bani.

[mozyna]

Wychowanie to bardzo szerokie pojęcie obejmujące całokształt tego, czego uczymy nasze dzieci i co wnoszą w swoje całe życie w mniejszym lub większym stopniu. Może obejmować także naukę posługiwania się nożem i widelcem, albo wszczepienie dziecku patriotyzmu...Myślę, że tu bardziej chodzi o dyscyplinowanie dziecka, co jest również częścią wychowania, bardzo ważną częścią. I sądzę, że każdy sposób nauczania dziecka dyscypliny jest dobry, dopóki nie są to ekstrema - pozwalanie dziecku na wszystko lub same zakazy i upominanie. Każdy rodzic posiada swoje własne pojęcie na temat, jak dziecko dyscyplinować.
A stres dziecku jest tak naprawdę potrzebny w życiu, odpowiednia doza stresu. Pierwszy przeżywa już w momencie narodzin, przychodząc na świat...Dopiero przekroczenie pewnej granicy stresu, powoduje szkodliwe oddziaływanie na zdrowie.
Rodzice uczą się na błędach, nie ma doskonałych rodziców. Ta popularna kiedyś w USA moda na "bezstresowe wychowanie" w obecnych czasach przygasa. Wywołana została tym, że dzieci nie miały żadnych praw...i nagle dali tym dzieciom same prawa, bez obowiązków. Czyli od ekstremum do ekstremum - nie wykorzystali nic pośrodku.
Dodam, że nie ma jednego prawidłowego i uniwersalnego sposobu na wychowanie i dyscyplinowanie dziecka. Zależy to od naprawdę wielu rzeczy, na pewno od osobowości i temperamentów zarówno dzieci jak i rodziców.

[gocha500]

powiem tak uczylam w gimnazjum to co p0ise w tymj artykukle tpo w
sumie 0rawda!spotakiaom sie w tj skole zs nielzla patologia
dzieciaki byly tak wyrachowane i tak bezwzgloedne zze mozg staje w
poprzek qa karnosci zadnej!dyrektorka zamiast zdyscypolinowqac t4e
dzieciai to jesacze w pewnymn sensie przyzwalala na ich wybryki!!!
njbardziej utkwilo mi w panmieci jak pewien chlopak pobil innegoo
mlodszego do tgo stopnia ze zlamal mu naqwet reke i wrzucilo do
smietnika(koles trenowal karatei mimo agresywnosci nie zostalo mu to
zakazane),dyrektorka zwolala wt4edy wszsytkich nauczycieloi i
poytala co zrobi9z z tym dzieiakiem!wiekszosc byloa za tym zeby go
zsostawic na drugi rok w 3 klasie i koniec ale ona nkaala naciagnac
u ocenhy nieodpowiednie na dopy i przepuscic bo bedzie sie mscil na
tamtym obitym chlopaku!jaki wiec dlo przekiaz t4eu dzieciakowi-idz
oi rob tak dalej to skonczzysz kazda szkole i wszystko ci ujdzie na
sucho!po prostu rece i nogi opadly!

widomo ze rodsice mja duzy glowny wlyw na dsszieci ale mam wrazenie
ze pozniej jest wplyw rowiesnikow jesli sie od nich odstaje sa
okrutni a osamotnienie jest bardzo trudne w tym wieku!rodzice nie
zastapia dieciom rowiesnikow,owszem moga dc wiele aqle nie wszasytko.

[joshima]

Przez Twój post nie da się przebrnąć. Mogłabyś wykazywac się większym szacunkiem
dla czytających i pisac w mniejszym pośpiechu?

[donkaczka]

a teraz drugi raz po polsku napisz

[gocha500]

na wesele zrobilam sobie za dlugie tipsy i stqad takie literowki,juz
iedlugo je sciagne wiec bedzie normalnie.

[joshima]

gocha500 napisała:

> na wesele zrobilam sobie za dlugie tipsy i stqad takie literowki,juz
> iedlugo je sciagne wiec bedzie normalnie.

To pisz wolniej i używaj autokorekty.

[mama_kotula]

joshima napisała:

> gocha500 napisała:
>
> > na wesele zrobilam sobie za dlugie tipsy i stqad takie literowki,juz
> > iedlugo je sciagne wiec bedzie normalnie.
>
> To pisz wolniej i używaj autokorekty.

Albo chociaż przeczytaj to, co tipsami wystukałaś i popraw.

[undomestic_goddess]

Jasne, wszyscy zle wychowuja, dzieci sa z natury swej zle.

Noz czy w Polsce ktos sie wogole do jakichkolwiek dzieci usmiecha tak
o i nie traktuje ich jak mega problemu, bo to tyyyyyyle pracy miec
dzieci?
Jak sie do dziecka podchodzi jak do ciezkiej orki, to wtedy ma sie
takie efekty.
A sam artykul uproszczony bardzo.

[linkap_wawa]

Jak czytam te wzniosle posty o tym jak to powinnismy wychowywac
nasze dzieci to mi sie niedobrze robi. Same banaly, ciezko brzmiace,
nijakie ogolniki. I po przeczytaniu takich wlasnie "perelek" wracam
po pracy do domu, do swojego brzdaca i od razu mam dola, bo
przygnieciona slowami "stawianie granic, konsekwencja, wychowanie,
zasady i normy", zaczynam sie zastanawiac, czy swoim usmiechem,
czuloscia, wspolnym przewalaniem sie po podlodze i takimi tam
drobiazgami nie robie mu przypadkiem krzywdy...

[donkaczka]

dziecko, a o czym ty pszesz?
o dziecku ktore poltora roku nie ma?
pozyjesz, to pogadamy, z moim 15 miesieczniakiem tez glownie sie tule, karmie,
walam po podlodze i laskocze, zacalowuje go na smierc i smieje sie, jak mi
glosnym bababa probuje cos tlumaczyc

poczekaj na 2, 3, 4 i wiecej latka
zobaczysz jak dostaniesz po glowie
wlasnie skonczylam gadac z kolezanka, ona ma w domu 4 latka, wiecznie jeczacego,
negujacego wszystko, niezadowolonego z zycia, ja mam 2,5 latke, ktora mi juz tak
psychicznie dala w palnik, ze mam ochote wyjsc i nie wrocic
a ty musisz stawiac granice, reagowac madrze, bo przeciez chcesz dobrze wychowac
dziecko, gdy masz ochote glosno krzyczec i zamknac swoje dziecko w szafie, zeby
miec godzine spokoju

[joshima]

donkaczka napisała:

> a ty musisz stawiac granice, reagowac madrze

Mądrze to znaczy jak?

[donkaczka]

a o co konkretnie pytasz? sadzisz ze jest jakas formula na "madra reakcje"?

"madrze", czyli adekwatnie do sytuacji i dziecka, tak jak sie powinno, zeby
niepozadane zachowanie ukrocic, zneutralizowac

a jak, to juz sobie rodzic wypracowuje, czy z autopsji, czy z lektury ksiazek o
wychowaniu, to co u jednego dziecka dziala, u drugiego nie
sa pewne ramy "madrych" zachowan, klapsy i przemoc sie w nich nie mieszcza,
nawet jak komus sie zdarzy, to nie traktuje tego jako metody wychowawczej, a czy
to beda rozmowy, tlumaczenia, ponoszenie naturalnych konsekwencji zlych
zachowan, izolowanie itp to juz zalezy od sytuacji

poki sie nie znajdzie w takich sytuacjach, gdzie czlowiek glupieje i zastanawia
sie CO zrobic, to trudno uwierzyc, ze wychowanie moze byc trudne i absorbujace i
wymagajace przemyslen swoich zachowan i reakcji, bo te instynktowne czesto maja
kiepskie efekty

ja z tego powodu czytam fora, ksiazki, zeby z wyprzedzeniem pewne rzeczy
przetrawic i nieco sie przygotowac na kolejne etapy
o ile 3,5 latka mi oszczedzila wysilkow i w miare gladko nam szlo, to 2latka
daje w palnik wsciekle i wymaga stosowania zupelnie innych metod

[joshima]

Nie chodzi mi o formułkę, ale o przykład, który da mi pojęcie co rozumiesz przez
mądrą reakcję. Nie czepiam się. Jestem ciekawa.

> "madrze", czyli adekwatnie do sytuacji i dziecka, tak jak sie powinno, zeby
> niepozadane zachowanie ukrocic, zneutralizowac
Po czymś takim to można sobie wyobrazić właściwie wszystko, bo dla każdego co
innego będzie adekwatne.

> sa pewne ramy "madrych" zachowan, klapsy i przemoc sie w nich nie mieszcza...
> to beda rozmowy, tlumaczenia, ponoszenie naturalnych konsekwencji zlych
> zachowan, izolowanie itp to juz zalezy od sytuacji

No i to jest konkret

> ja z tego powodu czytam fora, ksiazki, zeby z wyprzedzeniem pewne rzeczy
> przetrawic i nieco sie przygotowac na kolejne etapy
A ja właśnie z tego powodu dopytuję co ludzie mają na myśl pisząc o
wychowaniu i mądrych reakcjach

[linkap_wawa]

Dzieckiem nie jestem, bo 36 lat mam na karku. Co do reszty - coz,
moge tylko wspolczuc tobie i kolezance, bo rzeczywiscie jakas taka
niezdrowo pobudzona jestes.

[moofka]

ktos sie pod tym podpisal?

[ata99]

Pod warunkiem ,że nie będziemy "poświęcały się" dla dzieci.

[kobraluca]

autor zapomnial o tym, ze za wychowanie dzieci w naszych czasach odpowiadaja nie tylko rodzice, ale rowniez instytucje, w ktorych dzieci spedzaja wiekszosc czasu, najpierw przedszkola potem szkoly, czesto to one maja wiekszy wplyw na dzieci niz rodzice, kogo wiec powinnismy winic za taki stan rzeczy?

[joshima]

kobraluca napisała:

> kogo wiec powinnismy winic za taki stan rzeczy?
Może rodziców, którzy pozwalają, żeby szkoła miała na dziecko większy wpływ niż oni.

[roza06]

Fajnie ze jest ktoś na kogo można zrzucić winę za swoje błędy wychowawcze. Tylko
rodzice odpowiadają za wychowanie swoich dzieci.

[kobraluca]

rozo06, naprawde myslisz,ze szkola nie ma wplywu na dzieci i tylko rodzice sa odpowiedzialni za to co sie z nimi dzieje?
nie twierdze,ze rodzice sa bez winy,ale uwazam,ze nalezy pamietac o tym,ze nie tylko oni wychowuja swoje dzieci, przedszkola i szkoly, w ktorych nierzadko dzieci spedzaja wiecej czasu niz z rodzinami maja na dzieci ogromny wplyw, bardzo czesto nie taki jaki rodzice by sobie zyczyli

[alika77]

> nie twierdze,ze rodzice sa bez winy,ale uwazam,ze nalezy pamietac
o tym,ze nie
> tylko oni wychowuja swoje dzieci, przedszkola i szkoly, w ktorych
nierzadko dzi
> eci spedzaja wiecej czasu niz z rodzinami maja na dzieci ogromny
wplyw, bardzo
> czesto nie taki jaki rodzice by sobie zyczyli

ale wychowanie, w sensie nawiązywania więzi, zaczyna się nie w
momencie pójścia dziecka do szkoły czy nawet do przedszkola, ale
praktycznie od urodzenia. jeśli te relacje są prawidłowe, dzieci
wyrastają w poczuciu, że z każdą, najbardziej błahą czy
najpoważniejszą sprawą mogą przyjść do rodzica i nie zostaną
wyśmiane czy skarcone, że cokolwiek się stanie mogą na rodziców
liczyć, jeśli rodzice zaszczepią w nich poczucie własnej wartości i
bezpieczeństwa, to takie dziecko jeśli znajdzie się w kiepskim
środowisku to owo środowisko nie będzie dla niego żadną atrakcją i
nie będzie czuło potrzeby imponować takim kolegom czy wkupywać się w
ich łaski. te wredne, egoistyczne, nieraz brutalne dzieciaki to nie
jest efekt bezstresowego wychowania, tylko efekt braku miłości,
zainteresowania i poczucia bezpieczeństwa, które powinni zapewnić
przede wszystkim rodzice.

[kobraluca]

alika77 napisała:

te wredne, egoistyczne, nieraz brutalne dzieciaki to nie
> jest efekt bezstresowego wychowania, tylko efekt braku miłości,
> zainteresowania i poczucia bezpieczeństwa, które powinni zapewnić
> przede wszystkim rodzice.

zgadzam sie, to rodzina jest podstawowa jednostka, ktora powinna zapewnic dzieciom bezwarunkowa milosc i wsparcie, dzieki czemu dzieci latwiej radza sobie z trudnosciami
gdy mowie o szkole jako instytucji majacej zly wplyw na dzieci, mowie nie tylko o brutalnych kolegach, mowie o calym systemie, ktory nie potrafi dac dzieciom prawdziwej edukacji,nie pozwala na to by dzieci mialy wlasne zdanie, nie potrafi ich nauczyc podejmowania decyzji, o systemie ktory uczy bezwzglednego posluszenstwa autorytetom, w ktorym dzieci sa karane za wykazywanie inicjatywy, ktory nie pozwala na rozwijanie pasji, za to ceni wkuwanie na pamiec i podlizywanie sie nauczycielom

jestem zdania, ze w duzej mierze obecny system edukacji jest odpowiedzialny za to co dzieje sie z dziecmi i ze skala tego zjawiska jest tak wielka, obecni rodzice sa produktem tego wlasnie systemu i kultury, w ktorej rodzina przestaje byc najwyzszym dobrem

[joshima]

kobraluca napisała:

> gdy mowie o szkole jako instytucji majacej zly wplyw na dzieci, mowie nie tylko
> o brutalnych kolegach, mowie o calym systemie, ktory nie potrafi dac dzieciom
> prawdziwej edukacji,
Mylisz edukację z wychowaniem. W takim systemie jakim jest szkoła (ścisłe ramy,
godziny, podział na przedmioty, spora grupa dzieci) nie ma mowy o wychowaniu,
pozostaje jedynie edukacja. Jeśli w ogóle.

> nie pozwala na to by dzieci mialy wlasne zdanie, nie potraf
> i ich nauczyc podejmowania decyzji,
Z całym szacunkiem ale to są zadania rodziców a nie szkoły.

> jestem zdania, ze w duzej mierze obecny system edukacji jest odpowiedzialny za
to co dzieje sie z dziecmi

W dużej mierze za to są odpowiedzialni rodzice, którzy podobnie jak ty, liczą na
to, że szkoła przejmie od nich obowiązek wychowania.

[kobraluca]

joshima napisała:


> W dużej mierze za to są odpowiedzialni rodzice, którzy podobnie jak ty, liczą n
> a to, że szkoła przejmie od nich obowiązek wychowania.

alez ja wcale na szkole nie licze i nie przerzucam obowiazku wychowania, wrecz boje sie do niej poslac syna i poniewaz mam wlasnie takie zdanie na temat szkoly publicznej nie wysle do niej dziecka
mysle o edukacji domowej lub democratic school, nie zdecydowalam jeszcze

[joshima]

kobraluca napisała:

> rozo06, naprawde myslisz,ze szkola nie ma wplywu na dzieci i tylko rodzice sa o
> dpowiedzialni za to co sie z nimi dzieje?
Ja uważam, że to rodzice są odpowiedzialni za to czy szkoła ma silny, czy
niewielki wpływ na dziecko.

> nalezy pamietac o tym, ze nie
> tylko oni wychowuja swoje dzieci,
Tylko rodzice wychowuja dziecko. Szkoiła czy inne instytucje mogą jakoś tam
wpływać, ale na pewno nie wychowują, bo na to nie ma ani czasu ani warunków.

> przedszkola i szkoly, w ktorych nierzadko dzieci spedzaja wiecej czasu niz z
rodzinami.
I tu chyba leży pies pogrzebany. Dziecko idzie do szkoły pięć razy w tygodniu na
jakieś 5-6 godzin a mimo to spędza tam więcej czasu niż z rodziną? To co się
dzieje z reszta doby i weekendem?

[kobraluca]

joshima napisała:

> Tylko rodzice wychowuja dziecko. Szkoiła czy inne instytucje mogą jakoś tam
> wpływać, ale na pewno nie wychowują, bo na to nie ma ani czasu ani warunków.

jakos tam wplywac? naprawde uwazasz,ze szkola nie uczy dzieci zachowan i wartosci, ktore sa w nich pozniej zakorzenione na cale zycie? rodzice rzadko wiedza co sie w szkolach dzieje,a nawet jesli wiedza wiekszosc nie widzi w tym problemu lub nie wie jak sobie z nimi poradzic

> I tu chyba leży pies pogrzebany. Dziecko idzie do szkoły pięć razy w tygodniu n
> a jakieś 5-6 godzin a mimo to spędza tam więcej czasu niż z rodziną? To co się
> dzieje z reszta doby i weekendem?

zapomnialas o dzieciach, ktore siedza w zlobkach/przedszkolach do poznego popoludnia
ja sama pamietam ze nieraz konczylam lekcje o 3, potem lecialam na SKS, kolko plastyczne itp, niektore dzieciaki siedzialy w swietlicy, bo rodzice dlugo pracowali

w domu rodzice musza posprzatac, ugotowac obiad,poogladac telewizje, nierzadko razem z dziecmi, nie za wiele zostaje czasu na rozmowe i wspolne spedzanie czasu

wiem, nie wszedzie tak jest,ale tak wyglada zycie wielu rodzin

[joshima]

kobraluca napisała:

> jakos tam wplywac? naprawde uwazasz,ze szkola nie uczy dzieci zachowan i wartos
> ci, ktore sa w nich pozniej zakorzenione na cale zycie?
Nie. Uważam, że tym powinni zająć się rodzice na długo nim puszczą dziecko do
szkoły.

> rodzice rzadko wiedza co sie w szkolach dzieje
Nie mam dobrego mniemania o takich rodzicach. Widać ich to nie interesuje.


> zapomnialas o dzieciach, ktore siedza w zlobkach/przedszkolach do poznego
popoludnia

Ale Czy to Ciebie dotyczy, czy tylko tak sobie gdybasz? A nawet jeśli dziecko
jest w tej szkole dłużej to i tak nie jest to większość czasu.

> w domu rodzice musza posprzatac, ugotowac obiad,poogladac telewizje

No tak. W końcu to ważniejsze niż wychowanie dziecka. Zwłaszcza telewizja. Jeśli
uważasz, że to norma a nie zaniedbanie, to chyba naprawdę nie mamy o czym rozmawiać.

[mozyna]

joshima napisała:
Uważam, że tym powinni zająć się rodzice na długo nim puszczą dziecko do szkoły.

Przyczepię się.
Do szkoły idą dzieci w wieku 6-7 lat. Określenie "na długo nim puszczą dziecko do szkoły" znaczy, że powinno to być kilka lat wcześniej, czyż nie? Zatem 2-4 latki powinny mieć już zakorzenione zachowania i wartości na całe życie...
Chyba przeceniasz możliwiści dzieci w tym wieku i bardzo "upiękniasz" swoją teorię...

[joshima]

mozyna napisała:

> Zatem 2-4 latki powinny mieć już zakorzenione zachowania i wartości na całe
życie...

Nie, ale w tym wieku należy się już brać do roboty.

[mozyna]

joshima napisała:
w tym wieku należy się już brać do roboty.

Nikt nie twierdzi, że nie. Proces wychowania przebiega przez wieeele lat, czy sobie tego życzymy, czy też nie. Nawet dorośli wciąż się uczą
Od 6 do powiedzmy ok.20 roku życia młody człowiek spędza w szkole prawie 1/3 swojego życia. Środowisko szkolne wśród rówieśników i nauczycieli (którzy powinni być w tym czasie autorytetem) znacznie różni się od środowiska domowego, rodzinnego. Tam panują inne układy, tam człowiek uczy się zachowań społecznych typowych dla współpracy w grupie pod nadzorem osoby dorosłej innej niż rodzic. I to również kształtuje i rozwija nasze dziecko.

[joshima]

mozyna napisała:

> Proces wychowania przebiega przez wieeele lat, czy s
> obie tego życzymy, czy też nie.
No to się w tej przynajmniej kwestii zgadzamy.

> Od 6 do powiedzmy ok.20 roku życia młody człowiek spędza w szkole prawie 1/3 sw
> ojego życia.
Błąd w rachunkach? Tylko pięć z siedmiu dni w tygodniu, Tylko dziesięć z 12
miesięcy w roku tylko 8 z 24 godzin na dobę. To na pewno znacznie mniej niż 13
Ale poza tym to rozumiem co chciałaś powiedzieć.

> Środowisko szkolne wśród rówieśników i nauczycieli (którzy powinni
> być w tym czasie autorytetem) znacznie różni się od środowiska domowego, rodzi
> nnego.
Owszem.

> I to
> również kształtuje i rozwija nasze dziecko.
Nie przeceniałabym znaczenia tego. Chociaż jeśli dziecko w domu jest zaniedbane
to faktycznie może się okazać, że jest to istotny albo wręcz jedyny wkład w jego
wychowanie. Ale chyba nie rozmawiamy o patologii.

Poza tym w takiej czy innej grupie, pod takim czy innym przywództwem, pewne
zasady są, a przynajmniej powinny być uniwersalne. Albo dziecko je zna z domu i
się nimi kieruje albo nie.

[mozyna]

joshima napisała:
> Nie przeceniałabym znaczenia tego. Chociaż jeśli dziecko w domu jest zaniedbane
> to faktycznie może się okazać, że jest to istotny albo wręcz jedyny wkład w jeg
> o
> wychowanie. Ale chyba nie rozmawiamy o patologii.

To może zamiast kształtuje i rozwija użyję słowa "wpływa". Bo mam na myśli, że może kształtować w dobry sposób, a może mieć również niekoniecznie pozytywny wpływ.
Człowiek jest z natury istotą "stadną". Otoczenie inne niż dom wpływa na każdego w jakiś sposób, nie tylko na osobniki patologiczne Nawet środowisko pracy wpływa w jakimś stopniu na dorosłego już człowieka.

> Poza tym w takiej czy innej grupie, pod takim czy innym przywództwem, pewne
> zasady są, a przynajmniej powinny być uniwersalne. Albo dziecko je zna z domu i
> się nimi kieruje albo nie.

Również takich zasad może się nauczyć właśnie od przebywania w takiej grupie, jeśli wcześniej ich nie znało

Ogólnie to chcę napisać, że wychowanie rodziców jest podstawą i wstępem do wychowania społecznego, którego jednak dziecko może się nauczyć już tylko w praktyce. I dobrze, jeśli przez cały ten proces "uspołeczniania" towarzyszymy dziecku, wspieramy go i pomagamy. Nie odfajkujemy tylko pierwszych 6 lat życia dziecka, myśląc, że my już swoje zrobiliśmy, teraz niech tylko szkoła wychowuje.

[joshima]

mozyna napisała:


> Ogólnie to chcę napisać, że wychowanie rodziców jest podstawą i wstępem do wych
> owania społecznego, którego jednak dziecko może się nauczyć już tylko w praktyc
> e. I dobrze, jeśli przez cały ten proces "uspołeczniania" towarzyszymy dziecku,
> wspieramy go i pomagamy. Nie odfajkujemy tylko pierwszych 6 lat życia dziecka,
> myśląc, że my już swoje zrobiliśmy, teraz niech tylko szkoła wychowuje.
>

No widzisz. To w zasadzie zgadzamy się ze sobą jeśli o to chodzi

[mozyna]

A ja myślę, że zgadzamy się również z kobraluca
Bo każda z nas uważa, że rodzice oraz szkoła kształtują nasze dzieci.
A jak to proporcjonalnie wygląda, to już zależy i od rodziców i od szkoły...ba i nawet w pewnym stopniu od samego dziecka.

[joshima]

No wiesz, tylko ja sądziłam, że rozmawiamy o tym jak to powinno wyglądać a nie o
rodzinach w których sprawy wychowania są zaniedbywane

[kobraluca]

joshima, o jakich dzieciach jest artykul z pierwszego postu?
chyba o takich dzieciach miedzy innymi rozmawiamy i dyskutujemy o
tym co moze byc przyczyna takich zachowan

[joshima]

No tak, ale wątek jest o zapobieganiu takim sytuacjom, tak przynajmniej
sądziłam, a nie o biadoleniu jak to inni rodzice i szkoła zaniedbują wychowanie
dzieci.

[kobraluca]

>> A ja myślę, że zgadzamy się również z kobraluca
> Bo każda z nas uważa, że rodzice oraz szkoła kształtują nasze dzieci.
> A jak to proporcjonalnie wygląda, to już zależy i od rodziców i od szkoły...ba
> i nawet w pewnym stopniu od samego dziecka.

dokladnie tak
ja moze troche szkole demonizuje,ale naprawde wierze w to,ze szkola ma negatywny wplyw na dzieci i chocby mnie na ogniu przypalano nie puszcze tam dziecka

[joshima]

kobraluca napisała:

> ja moze troche szkole demonizuje,ale naprawde wierze w to,ze szkola ma
negatywny wplyw na dzieci i chocby mnie na ogniu przypalano nie puszcze tam
dziecka

Tu ciążymy obie w podobnym kierunku (edukacja domowa) tylko ja z innego powodu.
Obawiam się nie złego wpływu szkoły a beznadziejnego poziomu edukacji.

[mozyna]

Dla mnie "szkoła" jako instytucja ma za zadanie wyedukować dzieci. "Szkoła" jako
szerzej rozumiane "środowisko", w którym przebywa dziecko, powinna uczyć
rozwiązywać problemy, dogadywać się i współpracować w grupie (jeśli chodzi o
rówieśników) oraz rozwijać zdolności, budować poczucie wartości, "przydatności"
społecznej w czym mają pomagać nauczyciele...baaardzo streściłam, celowo zresztą

Odnosząc to do złego wpływu na dziecko: pominę, że kadra nauczycielska często
TYLKO przekazuje wiedzę bez traktowania dzieci jako odrębnych jednostek
tworzących "klasę", chcę zaznaczyć, że to najczęściej grupy rówieśnicze (te
agresywne, bezwzględne) mają zły wpływ na dziecko, które czuje potrzebę
przynależności do jakiejś grupy. A takie "złe towarzystwo" niekoniecznie dziecko
musi spotkać w szkole. Może to być np. towarzystwo z podwórka.

[joshima]

mozyna napisała:

> Dla mnie "szkoła" jako instytucja ma za zadanie wyedukować dzieci. "Szkoła" jak
> o
> szerzej rozumiane "środowisko", w którym przebywa dziecko, powinna uczyć
> rozwiązywać problemy, dogadywać się i współpracować w grupie (jeśli chodzi o
> rówieśników) oraz rozwijać zdolności, budować poczucie wartości, "przydatności"
> społecznej w czym mają pomagać nauczyciele...
Wszystko to prawda. Tylko że dziecko, które pewnych umiejętności nie wyniosło z
domu będzie sobie radzić raczej kiepsko no chyba, że w końcu samo znajdzie
lepsze lub gorsze rozwiązanie, ale to już jest wtedy to co nazywamy wychowaniem
przez ulicę. Dzieci, które są w domy wychowywane poradzą sobie znacznie lepiej,
bo nabyte wcześniej umiejętności przyjdzie im po prostu wypróbować w nowym
środowisku. Trudno mi sobie teraz wyobrazić na co takiego może się natknąć
dziecko w szkole z czym by nie miało szans oswoić się wcześniej.

[kobraluca]

> "Szkoła" jako szerzej rozumiane "środowisko", w którym przebywa
dziecko, powinna uczyć
> rozwiązywać problemy, dogadywać się i współpracować w grupie
>jeśli chodzi o rówieśników) oraz rozwijać zdolności, budować
>poczucie wartości, "przydatności" społecznej

zgadzam sie, smiem jednak dodac,ze szkola nie spelnia tych funkcji

[kobraluca]

joshima napisała:

> No tak. W końcu to ważniejsze niż wychowanie dziecka. Zwłaszcza telewizja. Jeśl
> i uważasz, że to norma a nie zaniedbanie, to chyba naprawdę nie mamy o czym rozmawiać.

Ty naprawde nie rozumiesz tego co pisze, to nie jest model mojej rodziny
te rzeczy nie sa wazniejsze niz dziecko i nie powinny nigdy byc, tez uwazam to za zaniedbanie, ale w wielu domach tak wlasnie jest
wiec wlasciwie zgodze sie z Toba,ze to rodzice winni sa takiemu stanowi rzeczy,ale szkoly sie do tego rowniez przykladaja i rodzice chocby nie wiem jak sie starali nie sa w stanie zneutralizowac jej negatywnego wplywu

[joshima]

kobraluca napisała:

> ale w wielu domach tak wlasnie jest
Ale co mnie obchodzi jak jest w wielu domach? Wzorować się nie zamierzam.

> rodzice choćby nie wiem jak sie starali nie sa w stanie zneutralizowac jej
negatywnego wplywu

Przykro mi, ale tu się z tobą nie zgodzę. Jakoś większość ludzi nie kradnie, nie
zabija, nie jest wulgarna i agresywna. Więc sama widzisz.


>
>

[kobraluca]

joshima napisała:
>
> Przykro mi, ale tu się z tobą nie zgodzę. Jakoś większość ludzi nie kradnie, ni
> e
> zabija, nie jest wulgarna i agresywna. Więc sama widzisz.




ale jak wielu jest ludzi nieszczesliwych! to jest prawdziwa plaga naszych czasow
te zbuntowane dzieciaki, o ktorych tak czesto sie slyszy tez sa takie wlasnie dlatego,ze sa nieszczesliwe

poza tym, z tego co slysze agresja wsrod nastolatkow jest bardzo powaznym problemem, no ale niech Ci bedzie

[joshima]

kobraluca napisała:

> ale jak wielu jest ludzi nieszczesliwych!
Ale co są nieszczęśłiwi bo szkoła tak na nich wpłynęła, czy może dlatego, że nie
mieli wsparcia w rodzinie? Kiepski przykład na potwierdzenie swojej tezy znalazłaś.


> poza tym, z tego co slysze agresja wsrod nastolatkow jest bardzo powaznym
problemem, no ale niech Ci bedzie

No jest, ale to tylko dowodzi tego, że sporo dzieci jest emocjonalnie zaniedbana
a nie tego, że szkoła je demoralizuje.

[mama_kotula]

> w domu rodzice musza posprzatac, ugotowac obiad,poogladac telewizje

No tak. W końcu to ważniejsze niż wychowanie dziecka. Zwłaszcza telewizja. Jeśli
uważasz, że to norma a nie zaniedbanie, to chyba naprawdę nie mamy o czym rozmawiać.


Taaak, jak nie pracowałam poza domem to też wstawiałam takie idealistyczne kawałki o wychowywaniu przez pół doby.
Prawda jest taka, Joshimo, że jak wychodzisz z domu o 7 i wracasz po 16, w międzyczasie zgarnąwszy dzieci ze szkoły i przedszkola, to nie ma szans, aby cały czas do np. 21 poświęcić na owo "wychowanie". Bo, o dziwo, trzeba ugotować, posprzątać i sic! odpocząć po pracy. Chyba, że jest się cyborgiem. Niemniej bycie cyborgiem nie sprawdza się na dłuższą metę i powoduje komplikacje zdrowotne (np. deficyt snu powoduje w dłuższym czasie różne niemiłe sensacje, do depresji włącznie, czego doświadczyłam na sobie).
Ale, to że się sprząta, gotuje i ogląda telewizję, nie oznacza tego, że nie wychowuje się dziecka. Wychowanie nie polega na poświęcaniu czasu WYŁĄCZNIE dziecku, na jego zabawę, na rozwijanie jego. Równie dobrze mogę wychowywać dziecko mieszając w patelni albo myjąc wannę. Kwestia tego, jak się do tego zabiera.

I do czego zmierzam - jeśli dziecko ma dobrą podbudową z pierwszych lat życia - podbudowę moralną, etyczną, w kwestii zasad itp, to małe są szanse, aby szkoła/przedszkole, gdzie spędza przeważnie 7-8 godzin dziennie (włączam w to świetlicę szkolną - powtarzam: mało który rodzic może sobie pozwolić na niepracowanie i odbieranie pierwszaka o, załóżmy, 13), małe szanse są, aby taka szkoła dziecko "popsuła". Niemniej nie można mówić, że szkoła NIE ma żadnego wpływu na dziecko, bo decydujący wpływ ma środowisko domowe. Owszem, środowisko domowe ma decydujący wpływ, ale szkoła czy przedszkole również na dziecko wpływa - i nie, nie jest to wyłącznie wpływ negatywny. Bo jednak dziecko przebywa tam wiele godzin dziennie.

[joshima]

mama_kotula napisała:

"Ale, to że się sprząta, gotuje i ogląda telewizję, nie oznacza tego, że nie wychowuje się dziecka. Wychowanie nie polega na poświęcaniu czasu WYŁĄCZNIE dziecku, na jego zabawę, na rozwijanie jego. Równie dobrze mogę wychowywać dziecko mieszając w patelni albo myjąc wannę. Kwestia tego, jak się do tego zabiera."

Ależ ja się z tobą zgadzam. Dlatego zacytowane przez mnie teksty o sprzątaniu, gotowaniu i oglądaniu TV traktuję zwyczajnie jako wymówkę.


"I do czego zmierzam - jeśli dziecko ma dobrą podbudową z pierwszych lat życia - podbudowę moralną, etyczną, w kwestii zasad itp, to małe są szanse, aby szkoła/przedszkole, gdzie spędza przeważnie 7-8 godzin dziennie (włączam w to świetlicę szkolną - powtarzam: mało który rodzic może sobie pozwolić na niepracowanie
i odbieranie pierwszaka o, załóżmy, 13), małe szanse są, aby taka szkoła dziecko "popsuła"."

Widzę, że i w tym i w tym co napisałaś później również się zgadzamy Jak miło

[asia_i_p]

Nie terroryzuję swojej czterolatki i wydaje mi się, że raczej mnie
nie będzie terroryzowała jako czternastolatka.
Jakby mi taki tekst strzeliła (samookoleczenia itd.), to bym padła
ze śmiechu.
To nie jest efekt bezstresowego wychowania, tylko histerii "co
ludzie powiedzą".

[mama-ola]

Co to jest bezstresowe wychowanie?

[memphis90]

Jestem zwolenniczką metod opisanych w "Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały".
Autorki przekonały mnie, że kara nie jest sposobem. Dziecko ma ponosić
konsekwencje swoich zachowań i wyborów, nie kary.

[mozyna]

memphis90 napisała:
Dziecko ma ponosić
> konsekwencje swoich zachowań i wyborów, nie kary.

A wiesz, że nie zawsze to możliwe? Czasem nie może ponieść konsekwencji swojego
zachowania, musi nas natychmiast posłuchać i nie ma żadnego prawa
dyskusji i wyboru.

[joshima]

Podaj jakiś przykład takiej sytuacji. Pytam nie dlatego, żeby się czepiać. Sama
chcę spróbować metody konsekwencji a nie kar a póki co to dla mnie tylko teoria.

[mozyna]

Wszelkiego rodzaju sytuacje "na gorąco", w których istnieje zagrożenie dla zdrowia lub życia dziecka. Nawet jeśli są to sytuacje możliwych niebezpieczeństw, nie tylko takie, których następstwem będzie na pewno zagrożenie.
Np. ten powszechnie przytaczany przykład z próbą wybiegnięcia na ulicę, konieczność natychmiastowego opuszczenia np. sklepu z powodu alarmu przeciwpożarowego, wypinanie się z pasów bezpieczeństwa w samochodzie...Chyba nie chcemy, by dziecko poniosło konsekwencje w takich przypadkach...
Nie możemy dać dziecku wyboru w podobnych sytuacjach i jeśli wybierze źle, nauczy się poprzez konsekwencje, dlaczego tak robić nie wolno.

[joshima]

OK rozumiem przykłady. No ale przymusić dziecko do posłuszeństwa (przez
chwycenie, czy wyprowadzenie na siłę) w takiej sytuacji to nie jest w moim
mniemaniu kara. Ja rozumiem, ze konsekwencją jaką musi ponieść dziecko nie
będzie w tych przypadkach narażenie życia czy zdrowia, tylko coś innego, co
naturalnie wynika z opisanej sytuacji. Na przykład (nie wiem, czy dobry, bo jak
pisałam jestem w tym temacie teoretykiem) "Nie pójdziemy na plac zabaw, bo po
drodze wybiegasz na jezdnię".

[mozyna]

To nie jest kara. To konieczność zastosowania wobec dziecka naszej przewagi przy
pomocy użycia siły, dodając do tego jeszcze brak pozostawienia dziecku
jakiejkolwiek możliwości wyboru, czy zrozumienia sytuacji poprzez wytłumaczenie
możliwych skutków (co dla małych dzieci jest kompletną abstrakcją, jeśli np.
nigdy nie widziały takiej sytuacji). A te wyżej wymienione postawy rodziców
wobec dzieci (ogólnie rozumiane jako takie i nie uwzględniające "wyjątków") są
przez wiele osób uważane za negatywne, nie wychowujące...często są to bezmyślnie
wygłaszane teorie oparte na przekonaniu, że dziecku można wytłumaczyć absolutnie
WSZYSTKO i dzięki temu uzyskujemy upragniony rezultat wychowawczy.
Reakcja na takie sytuacje musi być natychmiastowa.
Ciekawe co zrobiliby w sytuacji, gdy są na dosyć zatłoczonej autostradzie, bez
możliwości zjazdu na pobocze co pół minuty, a dziecko notorycznie odpina pas
bezpieczeństwa?

[joshima]

mozyna napisała:

> To nie jest kara. To konieczność zastosowania wobec dziecka naszej przewagi przy
> pomocy użycia siły, dodając do tego jeszcze brak pozostawienia dziecku
> jakiejkolwiek możliwości wyboru, czy zrozumienia sytuacji poprzez wytłumaczenie
> możliwych skutków
No ale w tej kwestii to ja się z Tobą absolutnie zgadzam. Czasem trzeba użyć
siły, ale nie więcej niż to jest niezbędne. Czyli przytrzymać siłą tak, ale
uderzyć już nie.

> Ciekawe co zrobiliby w sytuacji, gdy są na dosyć zatłoczonej autostradzie, bez
> możliwości zjazdu na pobocze co pół minuty, a dziecko notorycznie odpina pas
> bezpieczeństwa?
Ale kto, bo nie bardzo rozumiem o jakich 'onych' piszesz. A Ty? Co byś zrobiła?

[mozyna]

joshima napisała:
> Ale kto, bo nie bardzo rozumiem o jakich 'onych' piszesz. A Ty? Co byś zrobiła?
>

Mam na myśli tych rodziców, którzy twierdzą zdecydowanie, że znają swoje dziecko na tyle, by przewidzieć dokładnie co na niego podziała. Rodzice np. uważają, że ich dziecku wystarczy wytłumaczyć. No i ok. Tak może jest. Ale co zatem stanie się w momencie kiedy tłumaczenie po raz drugi, piąty dziesiąty nie przyniesie skutku? A dane zachowanie (lub zaprzestanie niepożądanego zachowania) MUSI zostać w tej chwili wyegzekwowane?
Mam na myśli takich rodziców, którzy zapierają się, że np. nigdy w życiu nie dadzą klapsa swojemu dziecku. A tu nagle okazuje się, że pomysłów na rozwiązanie tej sytuacji brak (decyzje muszą być szybkie i konkretne) i dopuszczają się sprawienia klapsa swojemu dziecku po raz pierwszy w życiu. I to może zadziałać! Albo też nie

Moje dziecko kiedyś spróbowało...opieprz wystarczył. Na tym się skończyło odpinanie pasów. Ale nie twierdzę, że sprawa na bank załatwiona i nigdy się nie powtórzy. Albo, że w kolejnej takiej sytuacji też skuteczne okaże się użycie zdecydowanego i podniesionego tonu.
Mogłabym teoretyzować długo, wymyślając jedynie teoretyczne sposoby na rozwiązanie takiej sytuacji. Może nawet spróbuję zastosować klapsa...mogę sobie jedynie przygotować kilka przykładowych rozwiązań na taką okazję, ale przyjmuję do wiadomości, że może okazać się, że wcale nie spełnią oczekiwań, które założyłam.
Dlatego nie jestem zdecydowaną konserwatystką, jeśli chodzi o tak złożone zagadnienie jak wychowywanie dzieci.

[joshima]

mozyna napisała:

> Tak może jest. Ale co zatem stan
> ie się w momencie kiedy tłumaczenie po raz drugi, piąty dziesiąty nie
przyniesie skutku? A dane zachowanie (lub zaprzestanie niepożądanego zachowania)
MUSI zostać w tej chwili wyegzekwowane?

Wyegzekwować a potem tłumaczyć. Tak przynajmniej ja to widzę Jednak nie ma to
wiele wspólnego z karaniem I wcale nie oznacza że trzeba dać klapsa czy bić
po rękach. To są dwie różne rzeczy. Jednak póki co kary cielesne postrzegam
wyłącznie jako przejaw bezsilności rodzica.

[mozyna]

joshima napisała:
> Wyegzekwować a potem tłumaczyć. Tak przynajmniej ja to widzę

Ja też tak uważam. Zatem w jaki sposób wyegzekwować pożądane zachowanie?
Może w którymś przypadku po klapsie dziecko przestanie odpinać te pasy i
będziemy mogli dojechać bezpiecznie do celu.
Nawet jeśli nie będziemy uważali tego rozwiązania za dobre rozwiązanie. W tym
przypadku może przynieść zamierzony efekt, a o to nam chodziło. Dziecko może
zostać o tym zamierzeniu uprzedzone, więc będzie miało możliwość dokonania
wyboru (czy przestać odpinać pasy, czy dostać klapsa). Po fakcie można dziecku
powiedzieć np.: "Przepraszam, że cię uderzyłam, ale musiałam cię powstrzymać jak
najszybciej od odpinania pasów. Na upominanie nie reagowałeś. Mam nadzieję, że
już nigdy nie będę musiała tego zrobić." Może dla niektórych rodziców stosowanie
klapsów jest w ich mniemaniu niedopuszczalne, ale w tym wypadku, sposób w jaki
do tego doszło jak i wytłumaczenie już po fakcie, było przeprowadzone jak
najbardziej fair. Może dla kogoś lepsze od klapsa wydaje się np. to wcześniej
przytoczone krępowanie rąk...

[mozyna]

Dopiszę jeszcze jedno:
"Nie pójdziemy na plac zabaw, bo po
> drodze wybiegasz na jezdnię"
Jedni nazwą to karą inni konsekwencją...A to chyba żadna różnica jakiej nazwy
użyjemy, skoro chcemy uzyskać taki sam efekt dążąc do wyeliminowania powtórzenia
się niepożądanych zachowań.

[slonko1335]

"Nie pójdziemy na plac zabaw, bo po
> > drodze wybiegasz na jezdnię"
> Jedni nazwą to karą inni konsekwencją...

Moim zdaniem to ewidentnie kara a nie konsekwencja. Żeby było konsekwencją
musiałoby być w ten sposób: " jak będziesz wybiegał na ulicę nie pójdziemy na
plac zabaw", dziecko musi wiedzieć wcześniej co się stanie jeżeli coś zrobi żeby
można było jako konsekwencję wyboru potraktować, w tej formie jest to narzucone
przez rodzica już po fakcie a więc wyboru nie było, dziecko zostaje ukarane za
swój czyn.
Mozyna ma rację nie da się zawsze stosować konsekwencji bo nie jesteśmy w stanie
w stu procentach przewidzieć wszystkiego.

[joshima]

slonko1335 napisała:

> Moim zdaniem to ewidentnie kara a nie konsekwencja. Żeby było konsekwencją
> musiałoby być w ten sposób: " jak będziesz wybiegał na ulicę nie pójdziemy na
> plac zabaw", dziecko musi wiedzieć wcześniej co się stanie jeżeli coś zrobi żeby
> można było jako konsekwencję wyboru potraktować
To oczywiste. Najpierw trzeba dziecko poinformować o konsekwencjach a w razie
dalszego nieposłuszeństwa te konsekwencje wyciągnąć. Problem tylko w tym, że
samemu trzeba być mega-konsekwentnym i to strasznie trudne jest.

> Mozyna ma rację nie da się zawsze stosować konsekwencji bo nie jesteśmy w stanie
> w stu procentach przewidzieć wszystkiego.

No ale co w takich przypadkach proponujesz?

[slonko1335]

To oczywiste. Najpierw trzeba dziecko poinformować o konsekwencjach a w razie
> dalszego nieposłuszeństwa te konsekwencje wyciągnąć. Problem tylko w tym, że
> samemu trzeba być mega-konsekwentnym i to strasznie trudne jest.

ano trudne ale im więcej się ćwiczy tym bardziej staje się naturalne, ja mam
dodatkowy problem ze względu na drugie dziecko, muszę bardzo dokładnie
przemyśleć rodzaj konsekwencji, bo co z tego że Szymon musi opuścić plac zabaw i
wracać do domu jeżeli kogoś uderzył skoro odbije się to na ALi która bawiła się
pięknie i grzecznie, muszę tak kombinować żeby on odczuł konsekwencję a ona nie
odczuwała skutków jego złych zachowań i na odwrót oczywiście bo i ona broi...

No ale co w takich przypadkach proponujesz?

no i tutaj wiele zależy od spokoju i opanowania rodzica, ja w sytuacji
zagrożenia mojego dziecka przestaję racjonalnie myśleć i przyznaję się bez
bicia, że kilka razy klapa czy po łapie dostali z czego dumna nie jestem bo tak
być nie powinno ale człowiek czasami działa szybciej niż myśli a wtedy na ogół
zbyt mądre takie działanie nie jest.... Przy pierwszym takim wyczynie dziecko
nie powinno być ukarane tylko powinno mu się wytłumaczyć czemu tak zachowywać
się nie wolno i uprzedzić o konsekwencjach na zaś, jednak nie oszukujmy się bo
małe dziecko na zbyt długo i tak nie zapamięta więc to my musimy do znudzenia
przypominać i tłumaczyć 500 razy i ciągle uprzedzać.
Nie da się też wszystkiego przewidzieć dlatego w sytuacjach podanych przez
Mozynę typu: musimy natychmiast opuścić salę zabaw bo włączył się alarm
przeciwpożarowy tłumaczysz dziecku, że ono nic złego nie zrobiło a sytuacja jest
ponad Wami i Ty też nie masz wpływu na to żadnego, pewnie maluszek nie zrozumie,
więc chyba najlepiej odwrócić uwagę i zaproponować coś w zamian, starsze nieco
dziecko już nie powinno robić wielkiego halo.

[joshima]

slonko1335 napisała:

> ano trudne ale im więcej się ćwiczy tym bardziej staje się naturalne, ja mam
> dodatkowy problem ze względu na drugie dziecko, muszę bardzo dokładnie
> przemyśleć rodzaj konsekwencji, bo co z tego że Szymon musi opuścić plac zabaw
> i
> wracać do domu jeżeli kogoś uderzył skoro odbije się to na ALi która bawiła się
> pięknie i grzecznie, muszę tak kombinować żeby on odczuł konsekwencję a ona nie
> odczuwała skutków jego złych zachowań i na odwrót oczywiście bo i ona broi...

No to co? Karne posadzenie na ławce i niech patrzy jak się inni ładnie bawią?

[slonko1335]

joshima napisała:
No to co? Karne posadzenie na ławce i niech patrzy jak się inni ładnie bawią?
>

Mam o tyle komfortową sytuację, że mamy także ławki na zewnątrz placu zabaw,
jeżeli Szymon bije dziecko to po prostu wychodzimy z placu na zewnątrz na jakiś
czas aż się uspokoi, nie cierpi na tym Ala bo dalej może się bawić. problem by
było gdyby to ona uderzyła dziecko bo Szymona samego na placu zabaw nie zostawię
bo jest na to za mały ale wiem, że ona nigdy czegoś takiego nie zrobi więc tutaj
nie mam problemu. Zdarza mi się jednak czasami coś głupio zapowiedzieć właśnie i
pół biedy jak ja na tej głupocie ucierpię, gorzej jak drugie dziecko...

[mozyna]

slonko1335 napisała:
> Moim zdaniem to ewidentnie kara a nie konsekwencja. Żeby było konsekwencją
> musiałoby być w ten sposób: " jak będziesz wybiegał na ulicę nie pójdziemy na
> plac zabaw", dziecko musi wiedzieć wcześniej co się stanie jeżeli coś zrobi żeb
> y
> można było jako konsekwencję wyboru potraktować, w tej formie jest to narzucone
> przez rodzica już po fakcie a więc wyboru nie było, dziecko zostaje ukarane za
> swój czyn.

Jak kto sobie nazwie
Konsekwencja sama w sobie jest naturalną koleją rzeczy następującą po określonej sytuacji, powiedzmy: dziecko nie weźmie antybiotyku i konsekwencją będą komplikacje zdrowotne. Nie możemy pozwolić dziecku na poniesienie konsekwencji w tym wypadku. Musimy podać antybiotyk o określonej porze, czy dziecko chce czy nie. Nawet jeśli proponujemy rozwiązanie, że np. dziecko nie obejrzy bajki, jeśli nie weźmie antybiotyku. Dziecko nie musi zgodzić się na dokonanie jakiegoś wyboru - po prostu nie chce antybiotyku i już! I przez 10 dni używamy siły podczas tej czynności, bo proponowane kary (?) nie przynoszą skutku.
Inny przykład: dziecko popsuło niechcący ulubionego misia siostrze, naturalną konsekwencją takiego czynu jest to, że siostra płacze, jest jej przykro, a sprawca czynu może czuć się nieswojo wywołaniem takiego nastroju. Ale chcielibyśmy zadośćuczynić siostrze i dajemy dziecku polecenie, żeby np. podarowało jedną ze swoich zabawek siostrze...w tym wypadku to będzie kara? Czy konsekwencja?
No, właśnie! Nie bądźmy tacy sztywni w swoich poglądach wychowawczych, bo bardzo często ma się to nijak do metod wychowawczych, które stosujemy.

[joshima]

mozyna napisała:

> Nawet jeśli proponujemy rozwiązanie, że np. dziecko nie obejrzy bajki, jeśli
nie weźmie antybiotyku.

A to już jest kara, bo to nie wynika w naturalny sposób z zachowania dziecka.
Dla mnie naturalna konsekwencją będzie zaaplikowanie dziecku antybiotyku na
siłę, co dla niego na pewno nie będzie przyjemne. I to jest naturalna konsekwencja.

> Inny przykład: dziecko popsuło niechcący ulubionego misia siostrze, naturalną
konsekwencją takiego czynu jest to, że siostra płacze, jest jej przykro, a spraw
> ca czynu może czuć się nieswojo wywołaniem takiego nastroju. Ale chcielibyśmy z
> adośćuczynić siostrze i dajemy dziecku polecenie, żeby np. podarowało jedną ze
> swoich zabawek siostrze...w tym wypadku to będzie kara? Czy konsekwencja?

Raczej konsekwencja. Choć jeśli popsuło niechcący to nie wiem co z tym fantem
zrobić.

> No, właśnie! Nie bądźmy tacy sztywni w swoich poglądach wychowawczych

Nie jestem. Dociekam, żeby mieć z czym startować jak przyjdzie co do czego Z
cała pewnością błędów się nie ustrzegę. Nie ma ideałów. Jednak uważam, że lepiej
mieć coś przemyślane i przynajmniej się starać niż podchodzić do problemu w
stylu "wyjdzie w praniu".

[mozyna]

joshima napisała:
> Dla mnie naturalna konsekwencją będzie zaaplikowanie dziecku antybiotyku na
> siłę, co dla niego na pewno nie będzie przyjemne. I to jest naturalna konsekwen
> cja.

Zapewne nie jest to przyjemne i dla dziecka i dla rodziców. Konsekwencja zatem
nie przyniosła w tym przypadku efektu (dziecko nie nauczyło się poprzez
konsekwencję dlaczego powinno zażyć antybiotyk i nie zaprzestało niepożądanego
zachowania - odmowy przyjęcia leku).

Czy w takim razie np. skrępowanie dziecku rąk (w podanym przykładzie o
notorycznym wypinaniu się z pasów bezpieczeństwa) aby uniemożliwić mu
dokonywanie tego bardzo niepożądanego w danym momencie czynu też będzie
naturalną konsekwencją?

> Nie jestem. Dociekam, żeby mieć z czym startować jak przyjdzie co do czego Z
> cała pewnością błędów się nie ustrzegę. Nie ma ideałów.

Nie odnosiłam tego konkretnie do Ciebie. Raczej do wszystkich rodziców
wyznających bardzo mało elastyczne zasady. A czasami po prostu nie jest możliwe
sztywne trzymanie się tych "złotych" zasad.

[joshima]

mozyna napisała:

> Zapewne nie jest to przyjemne i dla dziecka i dla rodziców. Konsekwencja zatem
> nie przyniosła w tym przypadku efektu (dziecko nie nauczyło się poprzez
> konsekwencję dlaczego powinno zażyć antybiotyk i nie zaprzestało niepożądanego
> zachowania - odmowy przyjęcia leku).

A przez danie klapsa się nauczy? Nie. Za to kolejna aplikacja na siłę wreszcie
poskutkuje wnioskiem, że nie ma sensu się przeciwstawiać. Tak czy siak po
uspokojeniu się dziecka trzeba spokojnie i z uporem maniaka kłaść do głowy i
powtarzać dlaczego trzeba brać leki.


> Czy w takim razie np. skrępowanie dziecku rąk (w podanym przykładzie o
> notorycznym wypinaniu się z pasów bezpieczeństwa) aby uniemożliwić mu
> dokonywanie tego bardzo niepożądanego w danym momencie czynu też będzie
> naturalną konsekwencją?

O mamo. Nie wiem. Nigdy nie byłam w takiej sytuacji.


> A czasami po prostu nie jest możliwe
> sztywne trzymanie się tych "złotych" zasad.
Nie jest, ale podejrzewam, że jeśli mi się przytrafi to będę to postrzegać w
kategoriach porażki.

[slonko1335]

> A przez danie klapsa się nauczy? Nie. Za to kolejna aplikacja na siłę wreszcie
> poskutkuje wnioskiem, że nie ma sensu się przeciwstawiać.

tylko tak naprawdę czy to podanie antybiotyku na siłę wiele różni się od tego
klapsa? w obu przypadkach używamy, siły, przemocy by zmusić do czegoś dziecko i
ono pewnie tak samo nas nienawidzi w tym momencie jak i w momencie dawania
klapsa, moje dzieci wybrały dobrze, więc stosować nie było potrzeby ale tak
naprawdę niewiele różniło się to od " zrób to bo inaczej Ci przyleję"...

[joshima]

slonko1335 napisała:

> tylko tak naprawdę czy to podanie antybiotyku na siłę wiele różni się od tego
> klapsa? w obu przypadkach używamy, siły, przemocy by zmusić do czegoś dziecko

Antybiotyk tak czy siak musisz podać. A klaps to tak trochę raczej na
odreagowanie

[mozyna]

joshima napisała:
> Antybiotyk tak czy siak musisz podać. A klaps to tak trochę raczej na
> odreagowanie

Odreagowanie czego?
A jeśli wiemy, że po klapsie dziecko dziecko zażyje antybiotyk bez całej
szarpaniny? Tak czy siak w obu przypadkach skończy się to upokorzeniem dziecka,
użyciem naszej siły i zmuszeniem dziecka do wykonania czynności dokładnie takiej
jak chcemy...oczekiwany skutek nastąpi szybciej, nie dla naszej wygody, ale dla
znacznego skrócenia czasu trwania nieprzyjemnej sytuacji, czego zaoszczędzimy na
pewno dziecku, nie tylko sobie.

[joshima]

Nie przekonałaś mnie.

[mozyna]

Ty mnie tym bardziej

[mozyna]

Joshima, czy Ty jesteś ortodoksyjną przeciwniczką klapsów?
Uważasz, że klaps jest zawsze wynikiem bezsilności rodzica i niesłusznym odreagowaniem własnej frustracji na dziecku? Masz 100% pewność tego? Rozpatrzyłaś wszystkie możliwe sytuacje i absolutnie wszystkie warianty danej sytuacji?
Bo jak dla mnie, nie można być całkowicie przekonanym o swojej słuszności jeśli istnieje chociażby cień wątpliwości...
Rozwiej zatem moje wątpliwości...bo teoria teorią - brzmi pięknie, mądrze i wzniośle, ale czy jest przeanalizowana w pełnych 100%?
Pewnie, że możemy obejść się w przytaczanych przykładach bez stosowania klapsów. Właściwie to możemy nigdy nie dać dziecku klapsa.
Ale czy zatem rodzic, który zastosuje klapsa, powiedzmy w sytuacji z podaniem antybiotyku, jest na pewno tym patologicznym rodzicem, który leje swoje dziecko przy każdej nadarzającej się okazji? Czy może była to z jego strony przemyślana, rozsądna decyzja, którą podjął świadomie (np. z takich powodów jak opisałam w powyższym poście)?
Może skrępowanie rąk dziecku wypinającemu się z pasów bezpieczeństwa wyda się dla kogoś mniej "humanitarnym" sposobem niż danie klapsa? Dlatego wybierze to drugie rozwiązanie...

Słyszałaś kiedyś o wymierzeniu komuś policzka, w celu np. wyrwania go z obezwładniającego otępienia i zmuszenia do natychmiastowego działania? Sądzę, że każdy rozsądny człowiek (mam na myśli ten,którego uderzyliśmy) nie poda nas za to do sądu, ale będzie nam niezmiernie wdzięczny za być może uratowanie zdrowia lub życia. Pewnie, że nie musimy tego robić...możemy np. olać takiego człowieka, bo przecież go nie uderzymy, skoro nie jesteśmy w stanie wziąć go pod pachę i wynieść z miejsca zagrożenia.

[duzeq]

Ludzie dziela sie na zacietych przeciwnikow klapsow, na
zdroworozsadkowych i na obroncow klapsow jako glownej drogi
dyscyplinarnej.

Ani pierwszym (pokroju Joshimy) nie wytlumaczysz, ze trzy klapsy w
zyciu nie spowoduja traumy, ani ostatnim - ze regularnie wymierzane
klapsy traca szybko swoja sprawcza wlasciwosc.

Tylko ludzie podchodzacy do tematu w zdroworozsadkowy sposob
wiedza, ze istnieje pare sytuacji w zyciu, w ktorych klaps moze
zapobiec utracie zycia czy zdrowia danego dziecka, oraz zdrowia a
byc moze i zycia innego malucha. Ta grupa ludzi nie zarzeka sie, ze
NIGDY nie da klapsa, bo to utrata autorytetu rodzicielskiego,
przemoc, uczenie agresji i takie tam bzdety. Tylko ta grupa ludzi
rozumie, ze dzieci sa rozne - mozna miec aniola, ktoremu wystarczy
pare razy cos wytlumaczyc, mozna miec przecietny typ, ktory zatrybi
dopiero po setnym razie tlumaczenia, mozna miec male stworzenie z
diablem za skora, ktore wiecznie bedzie szukalo granic i limitow. I
tylko ta grupa ludzi zastosuje klapsa TYLKO I WYLACZNIE wtedy,
jezeli zawioda wszelkie inne srodki prewencyjne.

[mozyna]

Dziękuję za podsumowanie

[joshima]

mozyna napisała:

> Joshima, czy Ty jesteś ortodoksyjną przeciwniczką klapsów?
Nie wiem czy jestem ortodoksyjna. Mam dziecko w wieki 13 miesięcy i nie mam
powodów dawać jej klapsów. wiem tylko jedno. Bardzo, ale to bardzo będę się
starała aby nigdy nie doszło do sytuacji w której wymierzam klapsy swojemu dziecku.

Właśnie dlatego, że postrzegam się jako osobę porywczą i impulsywną i obawiam
się takich reakcji u siebie. Szczególnie, że wiem, że w moim przypadku będzie to
właśnie wynik bezsilności i odreagowaniem. Mam pewność, bo znam siebie.


> Ale czy zatem rodzic, który zastosuje klapsa, powiedzmy w sytuacji z podaniem
antybiotyku, jest na pewno tym patologicznym rodzicem...

Jestem daleka od oceniania innych rodziców. Natomiast jeśli ja bym tak właśnie
zrobiła postrzegałabym to w kategorii porażki.

I proszę. Nie przekonuj mnie, żebym rozważyła to jeszcze raz i dała sobie
zezwolenie na takie zachowanie.

[mozyna]

Ok. Rozumiem co napisałaś.

> I proszę. Nie przekonuj mnie, żebym rozważyła to jeszcze raz i dała sobie
> zezwolenie na takie zachowanie.

Absolutnie nie mam zamiaru przekonywać Cię do niczego. Tylko, że już kilkukrotnie zdarzyło się, że Twoją odpowiedzią była tylko i jedynie formułka np.: klaps to tak trochę raczej na
odreagowanie, albo: wyegzekwować a potem tłumaczyć...I nie podałaś konkretnej odpowiedzi.
Formułki i teorie znam nie od dziś, ale pozostaną tylko pustymi ideami, dopóki nie będą miały potwierdzenia w realnych życiowych sytuacjach.

Czy różnią się czymś modele wychowania dzieci prezentowane przez:
- rodziców, którzy np. uważają, że nigdy nie dadzą dziecku klapsa ...i nigdy nie dali,
- a tymi, którzy dopuszczają wyjątki zastosowania klapsa (np. gdy dziecko odpina pasy bezpieczeństwa), chociaż nie jest to rozwiązanie, z którego skorzystają zaraz jak tylko taka sytuacja się wydarzy, a jedynie dopuszczają taką możliwość (niekoniecznie muszą się przy tej czynności czuć jak ostatnie szuje i ludzie słabego charakteru)...i również nigdy nie dali! Bo nie doszło do takiej sytuacji (albo być może nawet zdarzyła się taka sytuacja, ale wystarczyły inne środki zanim doszło do klapsa, albo dziecko było na tyle duże, że upomnienie potrafiło uświadomić dziecku realne zagrożenie będące konsekwencją takiego zachowania)...
?

[joshima]

mozyna napisała:

> Absolutnie nie mam zamiaru przekonywać Cię do niczego. Tylko, że już kilkukrotn
> ie zdarzyło się, że Twoją odpowiedzią była tylko i jedynie formułka np.: kla
> ps to tak trochę raczej na
> odreagowanie, albo: wyegzekwować a potem tłumaczyć...I nie podałaś
konkretnej odpowiedzi.

Bo najnormalniej w świecie ich nie znam. Jak zaznaczyłam na początku wszystko
jeszcze przede mną i jestem teoretykiem, tak więc prezentuję wyłącznie teorię z
którą się utożsamiam

[slonko1335]

joshima napisała:
A klaps to tak trochę raczej na
> odreagowanie
>

bo zwykle klapa daje się w momencie wzburzenia za coś i masz rację z własnej
bezsilności i żeby odreagować ale jak powiem dziecku, że nie weźmie antybiotyku
to dostanie w tyłek będzie dokładnie tym samym co uprzedzenie o podaniu na siłę,
to my tłumaczymy sobie, że podanie na siłę jest lepsze bo obie jesteśmy
przeciwniczkami klapsów a tak naprawdę nie mamy pojęcia jak podać inaczej ten
antybiotyk i wykorzystujemy przewagę fizyczną nad dzieckiem i straszymy je tą
przewagą

[mozyna]

joshima napisała:
> A przez danie klapsa się nauczy? Nie. Za to kolejna aplikacja na siłę wreszcie
> poskutkuje wnioskiem, że nie ma sensu się przeciwstawiać.

Zatem zarówno użycie siły podczas aplikacji lekarstwa jak i zastosowanie klapsa może przynieść dokładnie taki sam skutek...albo dziecko wyciągnie wniosek, że nie warto się przeciwstawiać, albo nie wyciągnie...
Czy istnieją jakieś konkretne dowody na to, czym różni się danie klapsa a zastosowanie innego rodzaju naszej siłowej przewagi? Jakieś badania udowadniające jaki konkretnie skutek długofalowy może przynieść każde z tych rozwiązań? Jakie wady i zalety takich rozwiązań? Jakie następstwa psychologiczne? itd. itp...Czy porównano kiedyś te dwa rozwiązania właśnie w tych ekstremalnych sytuacjach?

Tak czy siak po
> uspokojeniu się dziecka trzeba spokojnie i z uporem maniaka kłaść do głowy i
> powtarzać dlaczego trzeba brać leki.

Czy po daniu klapsa już nie należą się wytłumaczenia?

Jak na razie, joshimo, nie uzyskuję od Ciebie konkretnych odpowiedzi...

[slonko1335]

Konsekwencja sama w sobie jest naturalną koleją rzeczy następującą po określone
> j sytuacji, powiedzmy: dziecko nie weźmie antybiotyku i konsekwencją będą kompl
> ikacje zdrowotne. Nie możemy pozwolić dziecku na poniesienie konsekwencji w tym
> wypadku. Musimy podać antybiotyk o określonej porze, czy dziecko chce czy nie.
> Nawet jeśli proponujemy rozwiązanie, że np. dziecko nie obejrzy bajki, jeśli n
> ie weźmie antybiotyku

jasne , że tak choć ja akurat nie upieram się przy naturalnych konsekwencjach i
moim zdaniem nie ma nic złego gdy nie zawsze takie będą. Z lekami mój mąż sprawę
załatwił w dośc prosty sposób, wytłumaczył dzieciakom, czemu muszą wziąć
lekarstwo, powiedział jak będzie smakowało po czym uprzedził, że wziąć muszą
bez względu na to czy chcą czy nie chcą i mają dwa wyjścia, grzecznie połknąć,
chwila moment i po sprawie albo szarpać się a i tak wciśniemy siłą bo nie mamy
innego wyjśćia. Moje dzieci bez problemu wybrały pierwszą wersję.

Inny przykład: dziecko popsuło niechcący ulubionego misia siostrze, naturalną k
> onsekwencją takiego czynu jest to, że siostra płacze, jest jej przykro, a spraw
> ca czynu może czuć się nieswojo wywołaniem takiego nastroju. Ale chcielibyśmy z
> adośćuczynić siostrze i dajemy dziecku polecenie, żeby np. podarowało jedną ze
> swoich zabawek siostrze...w tym wypadku to będzie kara? Czy konsekwencja?

Moim zdaniem kara zwłaszcza, że niechcący tą zabawkę zniszczyło ale właśnie dla
mnie najtrudniejsze są sytuacje z udziałem dwójki albo większej ilości dzieci,
jeżeli jeszcze są to tylko moje których zachowania w jakimś stopniu uda mi się
przewidzieć to nie jest najgorzej ale jak dochodzą obce to już mam mega problem
zazwyczaj...

No, właśnie! Nie bądźmy tacy sztywni w swoich poglądach wychowawczych, bo bardz
> o często ma się to nijak do metod wychowawczych, które stosujemy.

zgadzam się w stu procentach

[mozyna]

slonko1335 napisała:
Z lekami mój mąż spraw
> ę
> załatwił w dośc prosty sposób, wytłumaczył dzieciakom, czemu muszą wziąć
> lekarstwo, powiedział jak będzie smakowało po czym uprzedził, że wziąć muszą
> bez względu na to czy chcą czy nie chcą i mają dwa wyjścia, grzecznie połknąć,
> chwila moment i po sprawie albo szarpać się a i tak wciśniemy siłą bo nie mamy
> innego wyjśćia. Moje dzieci bez problemu wybrały pierwszą wersję.

Co nie znaczy, że mając wybór (albo dobrowolnie albo na siłę) zawsze takie rozwiązanie dziecko wybierze

> Moim zdaniem kara zwłaszcza, że niechcący tą zabawkę zniszczyło

A może wprowadźmy jeszcze jedno pojęcie oprócz kary i konsekwencji - naprawienie szkody i zadośćuczynienie osobie poszkodowanej. Niezależnie od tego, że czasem bardziej podchodzi to pod karę, a czasami zbliżone jest do konsekwencji.
Nie ulega wątpliwości, że jest to zachowanie bardzo pozytywne społecznie i tego chcielibyśmy nauczyć nasze dziecko.

Myślę, że głównym nieporozumieniem w wielu dyskusjach na podobne tematy, jest operowanie właśnie takimi pojęciami jak: dyscyplina, wychowanie, bezstresowe wychowanie, kara, konsekwencja. Gdzie dla jednych rodziców dany termin odbierany jest pozytywnie, a inni odbierają go negatywnie.

[slonko1335]

> Co nie znaczy, że mając wybór (albo dobrowolnie albo na siłę) zawsze takie rozw
> iązanie dziecko wybierze
>
nie pozostawiam mu wyjścia, lek dostanie na siłę albo dobrowolnie, sposób ono
wybiera samo

A może wprowadźmy jeszcze jedno pojęcie oprócz kary i konsekwencji - naprawieni
> e szkody i zadośćuczynienie osobie poszkodowanej. Niezależnie od tego, że czase
> m bardziej podchodzi to pod karę, a czasami zbliżone jest do konsekwencji.
> Nie ulega wątpliwości, że jest to zachowanie bardzo pozytywne społecznie i tego
> chcielibyśmy nauczyć nasze dziecko.

ostatnio byliśmy na warsztatach na których było podobne zdarzenie omawiane.
Chłopiec zabrał koledze w przedszkolu na palcu zabaw czapkę i wyrzucił ją przez
płot, gdy Pani poszła po nią już jej nie było. O zdarzeniu zostali poinformowani
oczywiście rodzice. Mama omówiła całe zdarzenie z dzieckiem i zabrała syna żeby
odkupić czapkę, syn miał wybrać odpowiednią. Wybrał najfajniejszą jaka była w
sklepie, taką jakby sam chciał mieć i nie mógł się doczekać następnego dnia żeby
wręczyć ja poszkodowanemu. I tutaj mama zwątpiła, chciała "ukarać" chłopca a
zrobiło się z tego coś co sprawiło mu frajdę tak naprawdę, więc nie wiedziała
czy metoda jest słuszna. Prowadzące warsztaty (pedagog i psycholog) uważają, że
jak najbardziej i myślę, że to zadośćuczynienie tutaj najbardziej
pasowało, czy chłopiec się czegoś nauczył? na pewno tego, że szkodę trzeba i
można naprawić ale czy nie zrobi tego samego aby znowu mieć frajdę z wybierania
czapki? nie wiem.. może lepsze by było odebranie mu czegoś typu: "kupimy czapkę
za pieniądze za które mieliśmy isć do kina i do kina nie pójdziemy"? no ale nie
wzbudzi to pozytywnych uczuć w dziecku przecież a do tego nie chcemy dążyć....ja
bym spróbowała najpierw pierwszego sposobu a za ten bardziej radykalny wzięła
jak dziecko będzie powtarzało takie zachowania ale uprzedziwszy już po tym
pierwszym razie, że na następną czapkę, zabawkę, itd on niejako "wyłoży"
pieniądze. jednak znowu teoretyzuję tylko...

[mozyna]

A jeśli dziecko zepsuje komuś komputer? Nie każdym rodzicom łatwo wydać ot tak kwotę na nowy sprzęt (niektórzy nigdy nie będą w stanie pokrywać takich szkód), żeby zadośćuczynić poszkodowanemu. W tym przypadku konsekwencje za zachowanie dziecka poniosą rodzice. I raczej odbiorą to jako swego rodzaju "karę" dla siebie niż naturalną kolej rzeczy. Nawet, jeśli dziecko spowodowało to nieumyślnie. I raczej nie wyłożą na to "pieniędzy" dziecka

Chcę tylko zaznaczyć, że nie ma jednego jedynego sposobu na rozwiązywanie takich sytuacji. Co w jednej sytuacji będzie rozsądne, w innym przypadku stanie się przesadne. Dla tych samych osób. Co dla jednej rodziny będzie zdawało swoje zadanie, dla innych będzie niewykonalne.

Tak jak np. przytoczony przykład z wyprowadzeniem dziecka poza plac zabaw, gdy zachowuje się nieodpowiednio. Co za różnica, gdzie to dziecko będzie musiało siedzieć? Czy będzie musiało poczekać po tej, czy po tamtej stronie płotu? A jeśli pójdziemy na plac zabaw nie posiadający ogrodzenia? A jeśli wszystkie ławki będą akurat zajęte? Albo nie będzie żadnych ławek?

Dla mnie nie ma sensu roztrząsać takich szczegółów. Bo to nie są uniwersalne rozwiązania.

Co jeśli rodzic przyjdzie na plac zabaw z trójką czy czwórką dzieci? I jedno nie chce się zastosować do polecenia rodzica, żeby stać na uboczu kilka minut (z powodu np. wyrywania wiaderka innemu dziecku). Musi odprowadzać go kilkakrotnie na to miejsce. A co w tym czasie z resztą dzieci, które ma pod opieką. Powiedzmy w tym czasie kolejny z rodzeństwa zaczyna zachowywać się nieodpowiednio...i zaczyna się niezły kołowrotek Może wyprowadzić wszystkie dzieci z placu zabaw, bo nie ogarniamy sytuacji? W tym wypadku niesprawiedliwie potraktowane zostanie dziecko, które zachowywało się cały czas "grzecznie". Chcąc nie chcąc dzieci w tym określonym przykładnie ponoszą odpowiedzialność zbiorową.

Nie ma sensu trzymać się uparcie poprawności politycznej w każdej zaistniałej sytuacji.
Dzisiejsze poradniki o wychowaniu starają się nam tylko przybliżyć niektóre pomysły na radzenie sobie z wychowaniem dziecka. Jest ich tak dużo, że często rodzice czują się zagubieni w nadmiarze informacji.
Warto czytać takie rzeczy i szukać informacji na ten temat, ale plan działania jest już rzeczą bardzo zindywidualizowaną, więc nie czepiajmy się szczegółów, jeśli ktoś stosuje inne metody niż my.

Powiedzmy, że przeprowadzamy ważną rozmowę telefoniczną, a dziecko w tym czasie usilnie stara się nam w tym przeszkodzić i skupić całą naszą uwagę na jego osobie. Możemy np. przeprosić na sekundkę rozmówcę i odprowadzić dziecko do innego pokoju - i to wystarczy na dokończenie rozmowy. Inne dzieci mogą uparcie wychodzić z tamtego pokoju i przeszkadzać nam w dalszym ciągu. Rozmowa jest naprawdę niezwykle istotna. Może dopuścimy się niecnego występku zamykając dziecko na klucz w pokoju na 2 min. żeby dokończyć rozmowę?
Jedni rodzice określą to jako konsekwencję, że dziecko nie chciało przestać hałasować na chwilę, a inni nazwą to karą...Efekt był dokładnie taki sam (dziecko zamknięte w pokoju na 2 min.) niezależnie jaką nazwą to określimy.

Niekoniecznie do wszystkiego trzeba przyczepiać etykietki.
Myślę, że każdy rodzic (przynajmniej większość wykluczając ekstremalne przypadki) stara się dobrze wychować swoje dzieci.
I w tym również pomagają nam opinie ekspertów, którzy uświadamiają nam możliwości i granice fizyczne i psychologiczne dziecka adekwatne do wieku. I na tym opierają się głównie psychologiczne poradniki o wychowaniu dzieci w dzisiejszych czasach.
A szczegóły i kierowanie rozwojem zaistniałej naprędce sytuacji pozostaje dla nas - rodziców. Często muszących improwizować, gdy sytuacja wymaga natychmiastowej reakcji. Potem na spokojnie możemy dopiero stwierdzić, czy była to akcja dla nas (niekoniecznie dla innych!) perfekcyjna, czy wymaga modyfikacji na wypadek przyszłych powtórzeń.

Tak naprawdę wychowanie dziecka jest pełne nieprzewidzianych zwrotów akcji, więc dobrze byłoby wpisać dla każdego rodzica do procesu wychowania dziecka zasadę: nigdy nie mów nigdy!
Nikt nie powiedział, że wychowanie jest łatwe, ale może stać się łatwiejsze do zniesienia i dla dzieci i dla nas, jeśli dopuścimy do wiadomości, że czasem po prostu wymyka nam się spod kontroli

[joshima]

Hej no ale trochę się czepiasz. Nikt tu nie podaje złotych środków będących
obowiązkowym kanonem zachowań. Każdy rodzic musi sobie wypracować własne sposoby
na konsekwencje. Chodzi o to, by nie były to kary niezwiązane z sytuacją, które
są w zasadzie tylko sposobem na odegranie się na dziecku przez sprawienie mu
przykrości.

[mozyna]

joshima napisała:
> Hej no ale trochę się czepiasz. Nikt tu nie podaje złotych środków będących
> obowiązkowym kanonem zachowań.

Wcale się nie czepiam. Podaję tylko przykłady, całkiem realne i możliwe do zaistnienia, nie oderwane od rzeczywistości i nie mające prawa bytu. Czemu odbierasz to tak osobiście?

Dla mnie za dużo natomiast czepiania się nieistotnych drobiazgów w sprawie wychowania (mam na myśli nadmierną krytykę metod wychowawczych innych rodziców). Właśnie tak jak napisałaś: "każdy rodzic musi sobie wypracować własne sposoby na konsekwencje".

[joshima]

mozyna napisała:

> Wcale się nie czepiam. Podaję tylko przykłady, całkiem realne i możliwe do zais
> tnienia, nie oderwane od rzeczywistości i nie mające prawa bytu. Czemu odbieras
> z to tak osobiście?

Nie odbieram tego osobiście. Chodzi o to, że nie da się w tej chwili wymyślić
ścisłego kodeksy na wszystkie możliwe sytuacje. Możemy tylko rozmawiać o
hipotetycznych sytuacjach i rozpatrywać co jest konsekwencją a co karą, ale na
sztywno nie da się niczego ustalić. Ja tylko wiem czego bym chciała uniknąć. A
ponieważ jestem z natury impulsywna tym więcej muszę na ten temat myśleć.


> Dla mnie za dużo natomiast czepiania się nieistotnych drobiazgów w sprawie
wychowania (mam na myśli nadmierną krytykę metod wychowawczych innych rodziców).

Wiesz, mnie to mało obchodzą metody wychowawcze innych. Może mi się natomiast
nie podobać osiągnięty efekt (rozwydrzone ale również zahukane dziecko). Ja
tylko wiem czego sama chciałabym uniknąć.

[joshima]

slonko1335 napisała:

> ja
> bym spróbowała najpierw pierwszego sposobu a za ten bardziej radykalny wzięła
> jak dziecko będzie powtarzało takie zachowania ale uprzedziwszy już po tym
> pierwszym razie, że na następną czapkę, zabawkę, itd on niejako "wyłoży"
> pieniądze. jednak znowu teoretyzuję tylko...

No właśnie. Nie należy zapominać, że te konsekwencje to też powinny być
adekwatne do winy. Inaczej powinno się postępować przy pojedynczym 'wybryku' a
inaczej w przypadku 'recydywy'.

[joshima]

mozyna napisała:

> slonko1335 napisała:
> Z lekami mój mąż spraw
> > ę
> > załatwił w dośc prosty sposób, wytłumaczył dzieciakom, czemu muszą wziąć
> > lekarstwo, powiedział jak będzie smakowało po czym uprzedził, że wziąć mu
> szą
> > bez względu na to czy chcą czy nie chcą i mają dwa wyjścia, grzecznie poł
> knąć,
> > chwila moment i po sprawie albo szarpać się a i tak wciśniemy siłą bo nie
> mamy
> > innego wyjśćia. Moje dzieci bez problemu wybrały pierwszą wersję.
>
> Co nie znaczy, że mając wybór (albo dobrowolnie albo na siłę) zawsze takie rozw
> iązanie dziecko wybierze

No i właśnie chodzi o to, że jeśli wybierze źle' to poniesie tego konsekwencje,
w tym wypadku aplikacje na siłę. Na tym to polega.


> Nie ulega wątpliwości, że jest to zachowanie bardzo pozytywne społecznie i tego
> chcielibyśmy nauczyć nasze dziecko.
Tak, szczególnie, że ma ścisły związek z zaistniała sytuacją, w przeciwieństwie
do na przykład karnego szlabanu na TV, komputer, czy do klapsa.

[joshima]

mozyna napisała:

> Dopiszę jeszcze jedno:
> "Nie pójdziemy na plac zabaw, bo po
> > drodze wybiegasz na jezdnię"
> Jedni nazwą to karą inni konsekwencją...A to chyba żadna różnica jakiej nazwy
> użyjemy, skoro chcemy uzyskać taki sam efekt dążąc do wyeliminowania powtórzenia
> się niepożądanych zachowań.

Jako karę rozumiem coś co rodzice wymyślają po to, żeby zrobić dziecku źle, a
nie jest to naturalną konsekwencją jego złego zachowania. Na przykład:
"Wybiegasz na jezdnię, to za kare masz szlaban na TV". To oczywiście tylko
kwestia przyjętej nazwy, ale ułatwia zrozumienie różnicy.