minerwamcg
17.06.13, 20:01
Cieszę się, że mam inteligentne i dociekliwe dziecko. Cieszę się, że mam inteligentne i dociekliwe dziecko. Cieszę się, że mam inteligentne i dociekliwe dzie... Aaaaa! Czy jest na sali psychiatra?!!
Wiek pytań. Inteligentnych i dociekliwych. Odkrywczych. Podyktowanych rzeczywistą chęcią poznawania świata. Nie podyktowanych rzeczywistą chęcią poznawania świata, tylko a) zwrócenia na siebie uwagi, b) sprawdzenia, czy rodzice słuchają co się do nich mówi, c) chęci przesłuchania jak brzmi w mowie świeżo nabyte słowo lub pojęcie, d) chęci powiedzenia czegokolwiek, o czymkolwiek, jakkolwiek, byle usłyszeć własny głos. Pytań, na które nawet nie słucha sie odpowiedzi, tylko zadaje następne. Pytań tych samych, zadawanych po tysiąc razy, żeby usłyszeć tę samą odpowiedź. Pytań zadawanych po raz setny z lękiem w głosie, żeby znowu usłyszeć, że wszystko jest ok., mama ma igłę, poxilinę i "Kropelkę", a tata w razie potrzeby weźmie za ogony i wyrzuci do Wisły wszystkie złośliwe krokodyle. Pytań genialnych, zwariowanych i takich sobie. Pytań oczywiście idiotycznych, zadanych w przypływie głupawki. Pytań egzystencjalnych, z których wywiązuje się rozmowa. Pytań ewidentnie za dorosłych, które powodują u rodziców mrówki na grzbiecie, skąd się toto w czteroletniej łepetynie wzięło. Pytań jakby z innego świata, jakby przez dziecko mówiło jakieś pozaczasowe doświadczenie. Pytań bez sensu, zadanych zlepkiem wyrazów bez orzeczenia.
I ja, kurczę blade w odwłok kopane, muszę to wszystko ogarnąć. Wiedzieć, które jest które. Na które odpowiedzieć, na które nawet nie próbować, bo odpowiedź nie jest oczekiwana. Na które nie odpowiadać, bo odpowiedź nie jest potrzebna. Na które nie odpowiadać, tylko zachęcić do samodzielnego poszukania odpowiedzi. Na które powiedzieć szczerze "nie wiem", a na które obiecać, że się dowiem.
Czasem mam dość. I chyba właśnie dzisiaj jest taki czas...