O moim mamusiowym braku wyobraźni:(

[kalpa]

Witam, musze sie wygadać, bo do tej pory mi ciarki chodzą po plecach.
naraziłam mojego synka na ...kalectwo, a nawet...
Bylismy dziś nad Wisłą. A tam jest sobie murek oddielający nabrzeże od ulicy.
I ten murek niewysoki, bo do moich kolan zaintrygował mojego wszędobylskiego
synka.
Moge sobie iść po murku?- pyta Mateuszek.
A idź synku- rzekłam i zagadywałam do młodszego w wózku. I tak szlismy, on na
murku, ja po chodniku. Nagle zdałam sobie sprawę, ze Mati już wyżej niż ja, i
zdałam sobie sprawę, ze po drugiej stronie murku jest równie wysoko. A on
szczęśliwy gapi sie na niebo i idzie.
Boże... z nerwów mi mowe ojęło, ale złapałam go za noge i wydyszałam, zeby mi
dał rękę. A on się gibnąl.
Dziewczyny, chyba go dobre anioły podtrzymały. Z drugiej strony było już
kilka metrów w dół...
zdjęłam go, on się wystraszył, a ja popłakałam z nerwów, strachu.
Ja zupełnie nie myślałam, co jest za tym murkiem. Na początku było tak samo
nisko i tu i tu.
A teraz siedzę i ryczę, bo chociaż na szczeście do dramatu nie doszło, to
moje dziecko przez moją własną ignorancję....
Musiałam to napisac, bo mnie rozrywa od środka
kalpa

[mik5]

Kochana - nic się na szczęście nie stało, nie trać czujności na przyszłość.
Wyobraźni ci nie brakuje.
Pozdrawiam

[ewa1715]

Na "pocieszenie" napiszę Ci tylko że nie jesteś sama...
Strasznie pzeżyłam, gdy dwukrotnie zrobiłam krzywdę swojej córeczce. Gdy miała
dwa lata przewróciłam się z nią na rowerze. Na szczęście była w foteliku i
kasku, obrażenia nie były duże, ale głowa trochę mimo wszystko obtarta. Dwa
misiące po tym wydarzeniu niosłam ją na rękach (ze szpitalnej przychodni po
badaniach u ortopedy) i nie zauważyłam, ze chodnik się kończy. Upadłam z nią, z
tym ze Gosia uderzyła głową w asfalt... myślałam, ze umrę!!! Śni mi się to po
nocach po dzis dzień. Straszne, kiedy człowiek chce uchronić swoje dziecko, a
czasem wychodzi proporcjonalnie odwrotnie. Od tamtego wydarzenia nigdy juz jej
ne wzięłam na ręce.
Pzdarwiam
Ewa

[r.kruger]

Każdy opiekun ma "coś" na swoim koncie.Dobrze że nic się nie stało a czasem
warto opowiedzieć i poczytać co innym się przydażyło i uniknąć-po prostu uczyć
się na cudzych błędach.
Kiedy Mikołaj był noworodkiem wyobraźnia płatała mi figle przedstawiając co
rusz "krwawe"obrazki.Kiedyś wyobraziłam sobie że niosę go,potykam się o kabel
od odkurzacza i rozgniatam upadając na niego.Okropna wizja.Ale od tamtej pory
nim wezme go na ręce (ma już półtora roku)patrzę jakie przeszkody mam na
drodze.Po prostu traktuję to jak przestroge...

[wwiolka]

Twojemu dziecku przynajmniej sie nic nie tało... moje po upadku z 15 cm sofy na
której zreszta sama siedziałam bawiąc się klockami z dzieckiem, złamało rekę w
nadgarstku. Młody miał wtedy niewiele ponad roczek. okres 2 tygodniowego gipsu
na jego maluśkiej rączce dłużył się niemiłosiernie. A żebyś widziała jak na
pogotowiu na mnie patrzyli! Chętnie bym te wydarzenie wymazała z pamięci i z
życiorysu mojego dziecka! Niestety mimo tego, ze obok siedziałam nie udało mi
się uniknąć katastrofy.

[annall]

kochana
Oj, jakie te nasze Mateuszki podobne, mój tez uwielbia chodzić po murkach itp.
Ja natomiast raz wracając ze szpitala niosłam mojego osłabionego szkraba na
rękach, zima była, ślisko i ...no właśnie wsadziłam go pupą do kosza na śmieci,
bo stał przesuniety na środek chodnika. Na szczęście miał kombinezon, ale i tak
płakał, bo plecki bolały...(potem wszyscy się ze mnie śmiali, a mąż stwierdził,
że to o ponad 4 lata za późno na szok poporodowy, żeby dziecko wyrzucać- fajno
tylko ile mnie to strachu kosztowało)
Każda z nas ma różne takie historie do opowiedzenia, a sama wiesz ile ostatnio
masz na głowie, więc nie jest to brak wyobraźni- na szczęście nic się nie stało.
Pozdrawiam ciepło
Ania

[mamaigora1]

Jak to mówia mądry Polak po szkodzie - dobrze, że do szkody nie doszło...

A z drugiej strony głowa do góry, czasem wszystkim przydaje sie taki zimny
prysznic w postaci ostrzeżenia z nieba (bo tak to chyba mozna nazwać) i wtedy
dmuchając na zimne nie dopuścimy do dużo gorszej tragedii - widocznie droga
Kalpo Bóg miał jakis cel w tym aby Cie w taki własnie sposób ostrzec

[laminja]

ja mam już na szczęście nowe okna, ale kiedyś nasz niemowlaczek wspiął się (do
dzis nie wiem jak) po zabawkach na wysoki parapet (a wyszłam z pokoju na
minutkę). Zastałam go usiłującego otworzyć niedomkniete okno.

[smagliszka]

A ja i tak byłam najgorsza z Was
Jak Mała miała ok 10, 11 mcy siedziała sobie w wannie i pluskała się a ja
wyszłam do przedpokoju do szafki po ręcznik i nagle usłyszałam wielkie pluuusk!
W sekundzie byłam przy Małej, a ona-cała pod wodą!!! I takie przerażenie na
małej buzi (( Wyciągnęłam ją od razu a ona jeszcze przez trwające wieki 3 lub
4 sekundy nie oddychała ani nie płakała w takim była szoku ( A później
wybuchnęła takim rozpaczliwym płaczem To było straszne! Na szczęście nic się
nie stało, poza tym że przez jakieś 2 mce nie dała się wsadzić do wanny
pozdrawiam
smagliszka

[agnessa71]

wczoraj czytałam ten wątek a dzisiaj w nocy zrzuciłam moje 5-miesięczne dziecko
z łóżka ... zasnęłam przy karmieniu i nie odniosłam do łóżeczka, a o 4.42
obudził nas przeraźliwy płacz, za chwilę mały się uspokoił i mam nadzieję że
jest wszystko dobrze ale ja już nie zasnęłam ze stresu. a zawsze bałam się że
coś takiego może mnie spodkać. A ten wzrok mojego męża, z ogromnym wyrzutem...

[delilian]

Sluchajcie,
trzeba odroznic nieszczesliwy wypadek - jak potkniecie sie z dzieckiem na reku,
od bezmyslnosci. Mnie przerazja mamy zostawiajce spiace niemowleta w wozkach
przed sklepami - a przeciez moze podbiec duzy pies... brr... Slyszalam o
przypadku, gdy rozwscieczony nastolatek, ktoremu mloda matka zwrocila uwage, za
bodajze przeklinanie, wyciagnal jej dziecko z wozka przed skalepem i wrzucil do
smietnika....
Mysle, ze wielu mamom brakuje wyobrazni, napiszcie o takich ryzykownych
zachowaniach, ktore obserwujecie - ku przestrodze.

ku przestrodze

[r.kruger]

kiedy jeszcze nawet nie planowałam być mamą widziałam dwa smutne wypadki,a
potem o jednym mi opowiedziano:
1.Podczas "wyprowadzania" wózka z autobusu, wypadło niemowle główką uderzając o
chodnik...
kupiłam wózek z pasmi pięciopunktowymi,na wszelki wypadek zapinałam je od
samego początku
2.dziecko podróżowało w foteliku nie przypiętym pasami do auta,podczas wypadku
wypadło razem z fotelikiem przez szybe na jezdnie.W bardzo ciężkim stanie
przewiezione do szpitala.
mój synek jeździ zawsze starannie zabezpieczony w aucie
3.jakaś mądra mama zostawiła niemowle w aucie pod supermarketem,było gorąco-
ludzie komentowali i mijali auto.Jeden z nich poszedł do ochroniarza i zgłosił
sytuację.Ochroniarz "zgłosił" wezwanie matki do radiowęzła,sam wezwał policję i
pogotowie.Nim służby rat.przybyły stłuczono szybę w aucie...dziecko w stanie
krytycznym zabrano do szpitala. Mamusia po przybyciu na miejsce strasznie
awanturowała się o zbitą szybę...policjant chyba nie był łagodny gdyż założył
mamusi kajdanki i zabrał do radiowozu.
bez komantarza

ostrzeżenie

[begonia4]

Ja nie mogę patrzeć na niektóre durne zabawy - np. podrzucanie nimowląt i
małych dzieci do góry. Kiedyś byłam świadkiem, jak takie kilkunastomiesięczne
dzieciątko spadło na ziemię! Tylko chyba dzięki opatrzności Boskiej nic się nie
stało, oprócz ogrmonego strachu malucha i wszystkich dookoła.
Niestety co do braku rozwagi ja mogę Was wszystki pobić - weszłam ze swoim
kilkuletnim dzieckiem prosto pod samochód. To było na przejściu dla pieszych -
jeden samochód ustąpił nam drogi a drugi już nie. Policja ustaliła, że to była
wina kierowcy, ale ja dokońca życia będę miała wyrzuty sumienia. Na szczęście
oprócz kilku siniaków i guzów nic nam się nie stało, ale i tak musiałam
zostawić dziecko na oddziale SOR do obserwacji i sama trafiłam do szpitala.
Nigdy w życiu tak strasznie się nie bałam. Przez kilka najdłuższych sekund w
życiu myślałam, że mój maluch nie żyje. Nie życzę tego najgorszemu wrogowi. Ale
ja też teraz myślę, że to był jakiś znak. Mając dziecko, trzeba mież oczy
dookoła głowy i myśleć z ogromnym wyprzedzeniem. Pozdrawiam i życzę dużo
rozwagi.

[mama007]

Kalpa!
jesteś jedną z najbardziej odpowiedzialnych mam, jakie znam!! zdarza się każdemu, że czegoś nie dopatrzy, nie dopilnuje. Ja ostatnio prawie zgubiłam Asię w Ikei... też moja głupota. Nie martw się, jesteś bardzo odpowiedzialną matką, chłopaki mogą być dumni
i daj znać kiedy pasuje Ci spotkanie, ja głupieję od siedzenia w domu
pozdrawiam
Aga

[fruzia80]

Ja zrobiłam mojej córeczce ogromną krzywdę, być może ślady będzie miała do
końca życia, a wyrzuty sumienia nie dadzą mi spokoju już nigdy. Dwa miesiące
temu (mała miała 15 m-cy) moja córeczka oparzyła się herbatą, którą ja sama
zaparzyłam i zostawiłam w miejscu, z którego wydawało mi się dziecko nie ma
prawa jej sięgnąć. Córka poparzyła się na oczach dziadków, męża i moich, ale to
ja czuję się za to odpowiedzialna. Uczyłam co prawda córkę, że nie wolna samemu
sięgać po szklanki, ona sama jak widziała szklankę, obojetnie, czy pustą, czy
napełnioną zawsze wszystkim powtarzała, że to jest "siii" i pokazywała palcem,
że tego nie wolno ruszać. W tamtym dniu widziała, że ja noszę kolację z kuchni
do pokoju i ona też chciała coś zanieść, pomóc mi, bo na co dzień wykonywała ze
mną wóżne czynności w domu - tzn. po swojemu ze mną prała, prasowała, odkurzała
itp. Córka miała oparzoną brodę, szyję i klatkę piersiową. Prawie dwa tygodnie
przeleżałyśmy w szpitalu, daleko od domu, bo z miejscowego szpitala przewiozła
nas karetka na sygnale do szpitala wojewódzkiego. Córka była na tyle poważnie
poparzona, że przez dwie doby istniało zagrożenie jej życia. Teraz po dwóch
miesiącach blizny zostały tylko delikatne na klatce piersiowej, mm nadzieję, że
znikną do końca, robimy wszystko co w naszej mocy, aby nie zostało śladu po
oparzeniu, ale moja córeczka to już nie to samo dziecko. Co prawda z tygodnia
na tydzień jest coraz lepiej, ale stała się strasznie bojaźliwa, wstydliwa,
przerażają ją obcy ludzie i śpi wyłącznie z nami, nie ma szans zostawić ją
nawet na chwilkę samą. No i panicznie boi się szpitali, ekarzy, przychodni i
wzystkiego co związane ze służbą zdrowia.

fruzia80

[r.kruger]

Wyrzuć w kat wyrzuty sumienia-nie zrobiłaś tego specjalnie,córeczka wróci do
siebie szybciej niż myślisz.Kiedy miałam 14miesięcy moja mama zlała z patelni
smalec do miseczki w której zwykle były cukierki,postawiła tak żebym nie mogła
sięgnąć...a ja pamiętam jak stojąc na palcach delikatnie końcówkami palcy u rąk
podsuwałam sobie naczynie.Tyle pamiętam.Mam bliznę-na dekoldzie częściowo na
piersi ale to dlatego że mama nie miała jak od razu zabrać mnie do szpiatala a
potem, lekarz troche zbagatelizował. Blizna teraz jest płaska,dużo mniejsza i
nie jest kolorowa jak kiedyś.Pomógł mi contratubex.Koleżanka korzysta z
zabiegów laserowych które są refundowane.Z twoją pomocą dziecko szybko
zapomni,a z pomocą medycyny blizny szybko znikną.
Życzę wszystkiego najlepszego, pozdrawiam Renata

[edytkus]

Przeczytalam ten watek i jakos nie zrobilo mi sie razniej wiedzac ze bezmyslne wypadki nie sa tylko
moja domena

do fruzia

[begonia4]

Bardzo współczuję - małej bólu i strachu, Tobie poczucia winy bo ,jeśliczytałas
mój post to wiesz, że dokładnie znam to uczucie.
Jeśli chodzi o obrażenia córeczki -to są b. dobre preparaty silikonowe
przeznaczone do leczenia blizn - żel Veraderm oraz silikonowy opatrunek Silon-
sa przeznaczone do leczenia blizn powstałych poprzez m.in. oparzenia, równiez u
dzieci. Możesz poczytać na stronach www.veraderm.pl, www.blizny.pl i
www.padtech.pl. Pozdrawiam szczególnie gorąco, trzymajcie się.

do góry

[zuzankak]

[goskajm]

Współczuję i również pocieszam- ja odeszam może ze 2 metry od przewijaka,na
którym leżał mój dotchczas "mało ruchawy" synek...Chciałam wyrzucić pampersa
do worka na śmieci,który stał na przedpokoju. On trzymał w rączkach butelkę,ona
mu spadła i usłyszałam tylko huk... Mały był tak zszokowany,że nawet nie płakał
początkowo,ale wiedziałam,że jak ryknie to..Szkoda gadać,co przeżyłam,jego
pacz,którego nie dało się zahamować,ambulatorium,prześwietlenia i mój strach.
No i okazało się-złamanie kości strzałkowej w nóżce.I to 2 dni przed pierwszymi
urodzinami.. Moich wyrzutów sumienia i szczytu głupoty nie da się opisać,nawet
teraz chce mi się płakać,jak to piszę..

[ibulka]

Kiedy moja Julka była malutka, spadła mojemu mężowi z rąk, na szczęście na
wersalkę. Nic się nie stało, płakała bo się przestraszyła. Michał potem bał się
małą zajmować, ale mu przeszło. Podrzuca ją i bliźniaki tak samo. Jednak ja też
nie jestem zwolennikiem podrzucania dzieci wysoko do góry. Michał na szczęście
podrzuca tylko na parę centymetrów. Nie ma szans żeby dziecko spadło, bo od
razu znowu spada w ręce. Musiałoby chyba mić zamontowaną torpedę.
--
A co do wypadków, które widziałam. Idę po ulicy z Julką malutką w wózku, po
drugiej stronie idzie inna młoda mama z dzieckiem w wózku. Po chwili zaczyna
jej dzwonić w torebce telefon. Mama puszcza wózek, pochyla się, szpera w
torebce, a w tym czasie wózek zjeżdża w dół (sam!) po pochyłej jezdni... na
końcu chodnika uderzając o samochód. Tak się przeraziłam, że jak chwyciłam
rączkę wózka, to aż mi kości pobielały, żeby tylko go nie puścić!
Drugi przykład ludzkiej bezmyślności. Jadąc z córcią troszkę ponad rok w
autobusie pozwoliłam małej zejśc z siedzenia i stać obok mnie. Jula trzymała
się jedną rączką rurki, drugą mnie i ja też ją trzymałam. Obok mnie siedziała
mamusia, troszkę ponad 20 lat chyba, z synkiem nieco starszym od mej Julki.
Chłopczyk zszedł matce z kolan i trzymał się TYLKO rurki. W pewnej chwili
kierowca autobusu ostro zahamował, a mały oderwał się od ruri i poleciał przez
połowę autobusu do przodu, około 15 cm nad ziemią, upadając i wybijając sobie 2
ząbki tuż przed kabiną kierowcy... Mamusia roztrzęsiona skarciła synka za
nieuwagę i... nadal pozwoliła mu chodzić po autobusie. Na szczęście wysiadłam
na następnym przystanku.
Inny przykład - byłam z mężem w stadninie konnej u koleżanki. Jej mąż uczył ich
4-letniego synka jazdy konnej na wysokiej klaczy. Trzymał konia na ląży. W
pewnej chwili mały Mateuszek poprosił, czy może przejechać parę metrów bez
ląży. Mąż koleżanki zgodził się, Mateusz ruszył, tatuś podniósł ręce do góry i
wydarł się z radości, spłoszony koń stanął dęba, dziecko zleciało na ziemię i
uderzyło głową w podłoże... Przez 2 miesiące Mateusz leżał w szpitalu. Niedawno
znowu wybraliśmy się do tej stadniny, tym razem z naszymi dziećmi. Widok jaki
tam zobaczyłam sprawił, że więcej tam nie pojadę. Ten sam mąż tej samej
koleżanki uczył swojego 3,5 letniego drugiego syna Adasia jeździć konno. Bez
ląży. Gdyby koń poniósł...
--
Przepraszam, że tak długo, ale musiałam się wypowiedzieć.

[smagliszka]

Przypomniała mi się jeszcze jedna sytuacja
Kiedys widzialam jak matka zatrzaskując drzwi od malucha ucięła 6scio letniej
córci palec u prawej rączki Straszny widok A jak musiala czuc sie ta
biedna kobieta... No i jak czuje sie teraz, od tragedii minelo chyba juz z 8
lat, ale braku palca nie da sie zatuszowac tak latwo.

[ibulka]

To są rzadkie przypadki, ale niestety też się zdarzają. No i dzieją
się "niechcąco", na szczęście.