DO mam przedszkolaków

[moniczkalovemax]

Córka w tym roku poszła do przedszkola. Chodzi niechetnie ale gdy ja odbieram nigdy nie jest zapłakana-bawi się. Najgorzej jest po powrocie z przedszkola, cały czas pyta sie czy jutro "nie pojdzie do przedszkola" płacze i mowi ze nie chce isc do przedszkola. Jak sie zachowywac w takiej sytuacji???

[jagabaga92]

Też to przerabiałam w ubiegłym roku (mały miał 3 lata). Teraz "powtórka z
rozrywki", ale zdecydowanie mniejsze natężenie (najgorsze są... poniedziałkowe
poranki...) Zostawiałam go "na siłę", ale szybko się uspokajał i świetnie się
bawił w przedszkolu. Dlatego nie odpuściłam. Myślałam, jak złagodzić poranne
płaczliwe rozstania i wymyśliłam taki tygodniowy kalendarz. Od tego czasu
przestał dopytywać, czy jutro też musi iść.
Uważam, że jeśli córeczka sama chętnie angażuje się w przedszkolne życie, nie
masz powodu, by się martwić, że robisz jej krzywdę. A ona swoim zachowaniem
sprawdza, jaką może mieć "władzę nad rodzicami"

[prekambrysek]

Witam
Mój synek też właśnie zaczął chodzić do przedszkola. Przez pierwsze
dwa dni było dobrze ale teraz rano płacze że on już był w
przedszkolu i nie chce iść. Jak go odbieram to widzę że ładnie się
bawi ale poranki są "bolesne" dla nas obojga.
Może sobie wmawiam ale boję się że robię mu krzywdę, że będzie
myślał że go nie kocham itp. Jest to strasznie trudne i nie wiem co
wymyślić żeby to złagodzić? Zabawki nie działają, słodycze też nie
Proszę o rady lub doświadczenia jak Wy Mamy sobie radzicie?

[jagabaga92]

Jeśli nie dasz mu innych powodów do myślenia o braku miłości, to na pewno nie
pomyśli, że go nie kochasz.
Mój mały kombinator chciał nawet w zastępstwie przedszkola chodzić ze mną do
pracy, więc wzięłam 1 dzień urlopu i zabrałam go do pracy i zapewniłam mu tam
taką hiper-nudę, że na kilka dni poskutkowało, ale tylko na kilka dni Były
też zabawki - np. puzzle "od czarodzieja" - dostawał po 2-3 puzzle z zestawu
każdego dnia po powrocie z przedszkola za to, że rano był dzielny (każdego dnia
starał się coraz bardziej być dzielny. Aż w końcu wymyśliłam taki tygodniowy
kalendarz przedszkolaka i dzięki niemu młody zaczął panować nad sytuacją (tzn.
wie, kiedy idzie do przedszkola, a kiedy nie i ile jeszcze jest dni do weekendu)
i poranne łzy się skończyły (zdarzają się tylko czasami, gdy mały ma naprawdę
kiepski poranek - głównie w poniedziałki).
Aha - i zawsze na pożegnanie są buziaki i zawsze mu mówię, że bardzo go kocham i
kiedy przyjdę np. "po obiedzie" albo "po podwieczorku" i oczywiście wtedy
przychodzę.

[majkowamama]

Babajaga proszę napisz coś więcej o tym kalendarzu. Ja szukam czegoś żeby mała
do przedszkola przekonać bo na razie mamy płacz przy rozstaniu, płacze w
przedszkolu i wrzaski w nocy plus ciągłe pytania "a jutro już nie idę prawda
mamusia?". Serce mi pęka jak na to patrze. teraz dla odmiany siedzi od środy w
domu bo załapała gigantyczny katar a dzisiaj na kontroli stwierdzono że
zaczynają "furczeć" oskrzela - więc sobie w domu jeszcze posiedzi. Czyli po
powrocie zaczniemy całą szopkę od nowa...
Normalnie myśleć mi się o tym nie chce - a pracować muszę cholera jasna.
Pozdrawiam - jak chcesz to pisz na priva - [e-mail]

[mroweczkaaha]

Płacz 3-letniego przedszkolaka to chyba juz standard i nic się
zbytnio na to nie poradzi, poprostu samo minie "jak rękę odjął". My
zmienilismy w drugim tygodniu przedszkole tylko dlatego, że
dostalismy miejsce z znacznie bliżej położonym przedszkolu. Miałam
wątpliwości, czy dziecku nie zrobie krzywdy, ale tam płakał i tu
też, ani wiecej ani mniej. Więc myślę, że niezależnie co by się
robiło, nie wpłyniemy na to, musimy odczekać ten trudny okres.

[piastunka.pl]

Dla zainteresowanych podaje link do bajki terapeutycznej dla mlaych
przedszkolaków, która moze pomóc dziecku w przystosowaniu sie do
przedszkola: piastunka.pl/forum/viewthread.php?
forum_id=7&thread_id=11

"Kariera przedszkolna" czesto zaczyna się od kryzysu w postaci
płaczu, braku apetytu, zaburzeń snu itp. Trzeba ten okres po prostu
jakos przetrwać
Z moich doswiadczeń pedagogicznych (pracowałam jakis czas w
przedszkolu jako pedagog specjalny) wynika, że okres adaptacji jest
różny w zaleznosci od temperamentu dziecka i jego sytuacji domowej.
Cieżko wyznaczyc jakies ramy czasowe, że np. po miesiacu powinno byc
juz O.K. Jesli dziecko łatwo nawiazuje nowe kontakty i jest na co
dzień otwarte na nowe wyzwania to powinno sie szybciej przystosować,
a jak jest wstydliwe, wczesniej spedzało czas głownie z mama, a w
dodatku własnie urodziło mu sie rodzenstwo to bedzie potrzebowało
duzo wiecej czasu. Znam przypadki, że wrzesien i pażdziernik dziecko
chodziło chetnie,a potem w grudniu cos mu pusciło i zaczęło płakac -
taka przesunieta adaptacja. Zazwyczaj tez po weekendach, przerwach
swiątecznych i chorobach dzieci gorzej znosza przyjscie do
przedszkola i moga znowu zacząc płakać. Oceniając dojrzałosć dziecka
do przedszkola trzeba brac nie tylko sposób jaki rozstaje się rano z
rodzicami, ale też to, jak funkcjonuje przez cały dzień - jak zjada
posiłki, jak i z kim sie bawi, czy jest zainteresowany udziałem w
zajęciach proponowanych prze nauczycieli itp. Sa dzieci, które przy
rozstaniu płacza, a gdy mama znika zaczynaja sie bawic w najlepsze i
sa bardzo aktywnymi przedszkolakami. Mają po prostu taki sposób na
pozegnanie.

[figrut]

Młodszego przebieram i w czasie przebierania jasno mówię, o której po niego
przyjdę - jak się już pobawi po obiedzie. Oddaję go płaczącego na ręce
przedszkolanki, uśmiecham się do niego, robię "papa" i wychodzę jak najszybciej.
Starszy (zerówka) zostaje w przedszkolu bez płaczu.
Z tego co zaobserwowałam, największym błędem rodziców jest rozczulanie się nad
dzieckiem i pokazywanie mu, że nam też jest z tego powodu przykro, że dziecko w
przedszkolu zostaje. Taki rodzic siedzi długi czas z dzieckiem i nie może się z
nim rozstać nawet wtedy, kiedy opiekunka daje znać, żeby rodzic jak najszybciej
wyszedł. Takie dzieci płaczą najdłużej, a jak jedne płaczą, to i innym się
udziela. Mogłyby mi się łzy do oczu cisnąć, ale za nic w świecie nie
pokazywałabym tego dziecku. Zostawiając młodszego w przedszkolu, zostawiam go z
uśmiechem na ustach, a nie ze łzami w oczach. Jak bym miała się rozpłakać, to
mogę sobie wyć do bólu, ale PO ZA wzrokiem dziecka. Jeśli mama ma smutną minę z
powodu rozstania, to dziecko sobie to po swojemu tłumaczy "mama jest smutna że
mnie tu zostawia, więc to miejsce to coś złego, nie dobrego".

[agamamajana]

Mój mały poszedł do przedszkola mając 3,5 roku. Ciężko było okrutnie, usłyszałam o magicznych 3 tygodniach i uczepiłam się tej magicznej granicy jak rzep psiego ogona. U nas proces adaptacji trwał 3 m-ce. Dopiero po tym okresie mały rano wstawał i nie zalewał się łzami. Ponieważ, moja kondycja psychiczna w okolicach listopada była już bardzo kiepska, zdarzyło mi się bardzo pedagogicznie rozpłakać raz przy rozstaniu. Pani była zaskoczona, bo młody urządzał sceny, a dwie minuty po moim wyjściu zapominał w ogóle o mamie i z pasją oddawał się zabawie.
Moja metoda była taka, w domu nie rozmawiamliśmy o przedszkolu, chyba że maluch sam chciał i zaczynał temat. Starałam się wypełnić jego czas zabawą, spacerem, czasem nawet kosztem niezjedzonego obiadu. W tym roku po wakacjach idealnie. Uśmiechnięty, stęskniony za przedszkolem, dzieciakami, natomisat synek mojej koleżanki, który w zeszłym roku zaklimatyzował się bardzo szybko przeżywa obecnie kryzys. Spazmy, krzyki, błagania o zostanie w domu. Nie ma na to mądrych.