Co robi kilkulatek, gdy jest sam w domu?

[jagabaga92]

Pytanie kieruję do mam, które zostawiają z ważnych powodów dzieci same w domu:

Co Wasze dzieci robią, gdy są same?
Jak długo potrafią zająć się tą czynnością?
Jakich zachowań uczycie dzieci na wypadek, gdy muszą posiedzieć same w domu?
Kiedy po raz pierwszy Wasze dziecko zostało samo i na jak długo?

Pytam, bo sama usycham z niepokoju, gdy muszę wyjść z różnych względów. Niby
dzieciak rozsądny, zwykle w tym czasie ogląda po cichu bajkę i nie wolno mu
się odzywać, ale z dziećmi to nigdy nie wiadomo. Najdłużej został sam na
godzinę i spisał się bardzo dzielnie.

[hellious]

a dlaczego nie wolno mu sie odzywac?? Zaciekawilo mnie to

[jagabaga92]

> a dlaczego nie wolno mu sie odzywac?? Zaciekawilo mnie to

żeby nikt nie dowiedział się, że dziecko jest samo w domu. "Źli" dorośli maja
różne metody, by nakłonić dziecko, żeby otworzyło drzwi.
Na klucz też małego nie zamykam, bo w razie wypadku losowego miał możliwość wyjścia.

[quick-share]

a ile Twoje dziecko ma lat?

[jagabaga92]

> a ile Twoje dziecko ma lat?

kilka

[quick-share]

ale kilka to moze być 3 jak i 9
rozumiem ze nie chcesz odpowiedziec na to pytanie?

[jagabaga92]

"Małe dziecko" to forum dla rodziców dzieci w wieku 1-6 lat. Skoro wiek
kilkulatka rozpoczynasz od 3, to wskazuje to, iż wiek mojego dziecka mieści się
w przedziale 3-6 lat.

Dodam jeszcze, że temat wątku nie dotyczy wieku mojego dziecka.

[quick-share]

ale to ze nie dotyczy to znaczy ze nie moge o to spytać?

rozumiem ze skoro nie chcesz napisac wprost np "zostawiam moje 5-
letnie dziecko samo w domu" to sama czujesz ze źle robisz?
nie boisz sie? przeciez takiemu maluchowi mogą przyjsc różne rzeczy
do głowy, moze sobie zrobić krzywde, moze ktos wejsc do mieszkania
(skoro nie zamykasz drzwi)
nie masz wyobraźni?? ciekawi mnie co to za ważny powód każe Ci
zostawić takiego malucha samego bez opieki nawet na godzine
ale pewnie mi nie odpiszesz bo to tez nie jest temat Twojego wątku..

[jagabaga92]

tak jak napisałam w pierwszym poście, pytania kieruję do mam, które ZOSTAWIAJĄ
dziecko w domu.

Wyobraźnię mam, aż za bujną, ale sytuacje w życiu bywają różne: np. pójście z
chorą matką do lekarza (wystarczający powód?)

A to, że nie zamykam drzwi, to nie znaczy, że zostawiam je otwarte na oścież -
chociaż tego nie napisałam, to chyba nietrudno się domyslić, że dziecko samo
zamyka od środka.

Matki, grzmijcie dalej, bo JA WYRODNA JESTEM, ale nie uwierzę, że żadna inna nie
zostawiła nigdy dziecka samego w domu. Wolę zostawić w domu dziecko, po którym
wiem, czego moge się spodziewać, niż dziecko w wózku przed sklepem!

[alika77]

> sytuacje w życiu bywają różne: np. pójście z
> chorą matką do lekarza (wystarczający powód?)

a dlaczego nie można zabrać ze sobą kilkulatka? przecież na czas
badania można z nim po prostu wyjść z gabinetu albo poprosić o
przypilnowanie panią z recepcji lub inną matkę, to chyba da się
jakoś zorganizować. albo jak już zostawiać w domu to poprosić
sąsiadkę o przypilnowanie.

> nie uwierzę, że żadna inna nie
> zostawiła nigdy dziecka samego w domu.

NIGDY nie zostawiłam dziecka samego w domu, jak również w wózku
przed sklepem ani w żadnym innym miejscu.

[quick-share]

nie uważam zeby to był wystarczający powód, wogóle nie moge sobie
takiego powodu wyobrazic

poza tym z Twojego pytania mozna wywnioskowac ze częściej zostawiasz
dziecko samo w domu..

moja znajoma kiedys zostawiła 6-letnią córcie samą w domu tylko na
pół godziny, dziecko wydawało sie byc bardzo rozsądne, grzeczne i
przewidywalne wiec sie nie obawiała a była w pobliżu bloku
mała wpadła na pomysł ze zrobi rodzicom niespodzianke i przygotuje
kolacje, zrobiła kanapki i chciała stworzyc nastrój wiec wzięła
świeczki, postawiła je na oknie
mamusia wracając do domu spojrzała na okna bo zauważyła ze w jednym
widać ze coś sie pali, jakies było jej przerażenie gdy okazało sie
ze te firanki to u niej w domu!!
na szczęście nic sie nikomu nie stało ale to taka mała przestroga,
moze zastanowisz sie troche nad swoim zachowaniem

małe dzieci jak grzeczne by nie były są całkowicie nieprzewidywalne!!

[deela]

> kolacje, zrobiła kanapki i chciała stworzyc nastrój wiec wzięła
> świeczki, postawiła je na oknie
czyli jednak durne dziecko

[quick-share]

chyba Ty jestes durna skoro tak piszesz..

chodzi o to ze kilkulatek jak rozsądny by sie nie wydawał, moze
wpasc na tego typu pomysł i wcale nie robic tego w złej wierze

[deela]

ja jakos zostawalam w domu w wieku 6 lat i zyje i mam sie dobrze,
ze szkoly podstawowej juz wracalam sama (spory kawal i nie przez osiedle a
duuuzo dalej) sama tez do szkoly wychodzilam bo nie mial mnie kto odprowadzic
ani odebrac
zyje i mam sie dobrze - mialam absolutny zakaz dotykania sie do: urzadzen
elektrycznych, gazu, ognia itp a takze nie wolno mi bylo wychodzic na dwor poki
rodzice nie wroca
zyje i mam sie dobrze
widocznie mozna dziecku naklasc rozumu do glowy a inne beda zwyczajnie durne i
niereformowalne

[quick-share]

ale kiedys były troche inne czasy, nie było tylu zagrożeń

kiedys (np jak my byłysmy małe) to mysle ze na porządku dziennym
było zostawianie dziecka np przed domem śpiącego w wózku
a teraz nikt rozsądny tego nie robi..

[deela]

> ale kiedys były troche inne czasy, nie było tylu zagrożeń
podpalic mieszkanie albo wysadzic dom w powietrze tez mozna bylo wtedy wiec nie
wiem co to za porownanie

[artjoasia]

Cytatpodpalic mieszkanie albo wysadzic dom w powietrze tez mozna bylo wtedy wiec nie
> wiem co to za porownanie

Dokładnie!
W dodatku powiedzmy 30 lat temu nie było żadnych zabezpieczeń antydzieciowych, a w większości mieszkań straszyły starego typu instalacje elektryczne czy gazowe.

[quick-share]

chodziło mi raczej o te samodzielne wracanie do domu

a uważacie ze dobrze robili nasi rodzice/dziadkowie zostawiając tak
małe dzieci? uwazacie ze skoro nic sie nie stało to było to
odpowiedzialne? to tak samo jak zostawic dziecko obok przepaści,
jest duża szansa ze pójdzie w drugą strone i nic sie nie stanie ale
jest tez opcja ze podejdzie i spadnie..

[deela]

uwazasz ze 7 latek to male dziecko?

[quick-share]

tak uważam, rozumiem ze Ty uwazasz 7-latka juz za dorosłą,
odpowiedzialną osobe??

[artjoasia]

No to odwrotnie.
Czy uważasz za dorosłą, odpowiedzialną osobę 18-latka, który właśnie dostał
dowód osobisty i prawo jazdy? Bo moim zdaniem im dziecko młodsze, tym mniejsze
ma możliwości zrobienia sobie krzywdy.

[quick-share]

18-latek nie wdrapie sie gdzies wysoko i nie spadnie, nie poparzy
sie wrzątkiem, nie wsadzi do buzi czegos co nie powinien itp..

nie, nie uważam ze 18-latek to dorosła, odpowiedzialna osoba (choć
pewnie w wielu przypadkach tak jest)

ale nie widzisz różnicy między porównywaniem dorosłości i
odpowiedzialnosci 4-latka i 18-latka??

[mimartami]

buahaha, funniest thing I've ever heard..
znałam 18-latka, który wsadził do buzi coś, czego nie powinien był, po czym
wdrapał się gdzieś wysoko i spadł i już nie wstał, a jego organami usłużni
lekarze uratowali życie kilku innym, także 18-latkom.
Znałam tez takiego, co poparzył się wrzącym olejem, również po wsadzeniu do buzi
czegoś, czego nie powinien był.
Czy Ty kobieto, nie byłaś nigdy nastoletnia i nie wiesz, że małe dzieci, to tak
naprawdę MAŁY kłopot?
Czy po prostu naciągać będziesz rzeczywistość tak, żeby wyszło na Twoje?

Ja wiem, że będą kilkulatkiem, włączyłam do prądu jakąś niedużą rzecz, jeden z
bolców wtyczki trzymając w paluchach, i aż do czasu, kiedy zostałam
kilkunastolatkiem nie zbliżałam się do tego rogu pokoju, w którym czai się zło.

[mama_anuszy]

artjoasia napisała:
Bo moim zdaniem im dziecko młodsze, tym mniejsze
> ma możliwości zrobienia sobie krzywdy.

co za niedorzeczność! Cały ten wątek nadaje się na forum Ośla ławka!

[artjoasia]

Dlaczego niedorzeczność???
Do roku spokojnie zostawiałam ją w kojcu i nikt mi nie wmówi, że to zbrodnia.
Mam w głębokim poważaniu argumenty, że mógł być pożar, powódź czy wybuch wojny
atomowej. Panikarskie brednie.
Teraz w wieku ponad 2 lat nie umie jeszcze otwierać okien, nie wpadła na pomysł
ustawiania piramidy z mebli, nie umie się dobierać do szafek czy pomieszczeń
zamkniętych na klucz. Może najwyżej spaść z krzesła czy z kanapy - no wybacz,
ale jakoś nie napawa mnie to specjalnym przerażeniem.
Za rok czy dwa na pewno będzie gorzej.
Ale chyba jeszcze trudniej byłoby zostawić powiedzmy 15-latkę na cały dzień.

[mama_anuszy]

artjoasia napisała:
> Mam w głębokim poważaniu argumenty, że mógł być pożar, powódź czy
wybuch wojny
> atomowej. Panikarskie brednie.

idź się leczyć.

[artjoasia]

Cytat> idź się leczyć.

Ooooo, jaka Ty miła jesteś! Mam nadzieję, że to nie jest zaraźliwe...?

[dlania]

artjoasia napisała:

> Cytat> idź się leczyć.
>
> Ooooo, jaka Ty miła jesteś! Mam nadzieję, że to nie jest zaraźliwe...?

Nie jest zarazliwe, spoko, udziela sie tylko tym matkom, którym sie pepowina na
głowę rzuciła.

[artjoasia]

Przybij piątkę! Jak dobrze pójdzie, to może nawet razem zgnijemy w kryminale.

a tak na marginesie...

[artjoasia]

... zastanawiam się, co za dureń zostawia zapałki w zasięgu łap dziecka, które najwyraźniej nie zostało nauczone podstawowych zasad bezpieczeństwa???

[jakw]

artjoasia napisała:

> ... zastanawiam się, co za dureń zostawia zapałki w zasięgu łap
dziecka,
Nie licz nigdy na to, że coś będzie poza zasięgiem łapek dziecka.
Dzieci są sprytne i potrafią stawiać konstrukcje.

[srebrnarybka]

poza zasięgiem tzn. zamknięte na klucz, przechowywany w miejscu,
którego dziecko nie zna. Dzieci są sprytne i konstrukcję mogą
postawić także wtedy, gdy rodzic siedzi w toalecie.

[jakw]

srebrnarybka napisała:

> poza zasięgiem tzn. zamknięte na klucz, przechowywany w miejscu,
> którego dziecko nie zna.
Ja tam proponuję sejf na zamek z szyfrem. A otwieranie sejfu tylko
wtedy gdy dziecko w drugim pokoju. Albo klucz, który rodzic ma
zawsze przy sobie, także siedząc na sedesie.

[artjoasia]

CytatJa tam proponuję sejf na zamek z szyfrem. A otwieranie sejfu tylko
> wtedy gdy dziecko w drugim pokoju. Albo klucz, który rodzic ma
> zawsze przy sobie, także siedząc na sedesie.


Klucz nie, lepiej na odcisk palca. Rodzica oczywiście!

No tak, łatwo sprowadzić to do absurdu. Jednak istoty rzeczy to nie zmienia: albo uczymy bezpiecznego posługiwania się różnymi przedmiotami, albo fundujemy sobie sejf na całą ścianę. Albo nie uczymy i nie fundujemy, za to po fakcie płaczemy na forum, że taki straszny wypadek się zdarzył...
Ja dwulatce pozwoliłam wrzucać ryż na wrzątek, dokładać do pieca i wpinać szpilki. Jeśli już jest czymś naprawdę zafascynowana, to prędzej czy później i tak się do tego dobierze - więc z dwojga złego wolę, żeby robiła to pod kontrolą, właśnie ucząc się.

PS. Ona jeszcze nie umie stawiać konstrukcji, więc na ten temat się nie wypowiadam. U mnie na razie wystarczą górne szafki i zamykana łazienka.

[srebrnarybka]

Też nie sprowadzajmy rzeczy do absurdu. Masz zapewne w domu
przedmioty, do których nie chcesz, by dziecko się dobrało nie ze
względu na jego bezpieczeństwo, ale nie chcesz, by je zniszczyło?
Biżuteria, obrączka po mamie, medalik od chrztu, paszport, dyplom,
listy miłosne od aktualnego męża/p.o.męża/nieaktualnego
(niepotrzebne skreślić), pamiątkowe zdjęcia etc. I z pewnością te
rzeczy są skutecznie zamknięte przed dzieckiem. To niby dlaczego nie
może być termometr?

[jakw]

Srebrnarybko, problem w tym, że np. takiego termometru w domu z
małym dzieckiem używa się w innym trybie (częściej i z nagła) niż
tych przedmiotów, o których piszesz. W związku z tym wolałabym mieć
termometr bardziej pod ręką niż np. listy od byłego kochanka .
Jeszcze gorzej ma się sprawa z zapałkami, których, jeśli się używa,
to zwykle kilka razy dziennie. Mam je za każdym razem wygrzebywać
z baardzo tajnego schowka? Raczej niewykonalne. Za którymś razem
położę je tak, żeby były pod ręką i "młodzież" je dorwie. Cały
problem polega na określeniu, kiedy dzieciak jest na tyle rozsądny,
żeby zostawić go sam na sam np. z zapałkami i nie będzie próbował
robić z nich użytku, bo będzie miał wbite do głowy, że do zapałek
dotykają się tylko starsi. Imho przedszkolaki tego warunku
zasadniczo nie spełniają. Argument typu dzieciak może podpalić dom
nawet jak rodzic siedzi w toalecie niespecjalnie do mnie przemawia.
Przy moim niewielkim mieszkaniu nawet z ciężką biegunką
prawdopodobnie byłabym w stanie interweniować zanim pożar się nie
rozprzestrzenił, w najgorszym wypadku zdołałabym pewnie zwiać z
dziećmi z mieszkania i wezwać straż. Natomiast młodsza córka,
pozostawiona sama w domu, nawet jakby nie dorwała się do zapałek, to
wymyśliłaby coś innego, przy czym byłaby w stanie zrobić sobie
krzywdę.
Dawniej dzieci były skuteczniej uczone bezpiecznych zachowań? Było
mniej wypadków z udziałem dzieci? Nie jestem pewna. Z dzieciństwa
pamiętam czytankę czy wiersz o bohaterskiej nauczycielce, która
uratowała 4 dzieci z płonącego domu, sama ponosząc przy tym śmierć.
I wcale nie jestem pewna czy tego pożaru nie spowodowały same dzieci
bawiąc się zapałkami. A potem się chyba schowały pod łóżka. Pamiętam
też z dzieciństwa ostrzeżenia pt. "dziecko+zapałki=pożar"
bądź "pilnuj dzieci podczas prac polowych". Widocznie jednak i wtedy
zapałki w obecności dzieci czy młockarnia w ich pobliżu stwarzały
jednak pewne niebezpieczeństwo - tak samo jak i teraz. Oraz pamiętam
opowieści o tym, jak mój stryjek mając lat z 10 o mało co nie
wysadził rodzinki w powietrze (niewybuchów było pełno w okolicy).
Równocześnie mój tata w wieku lat 7 odbył sam podróż z Wwy pod
Radom - w Wwie w autobus wsadziła go jakaś ciotka, powierzając
współpasażerom wysadzenie go na odpowiednim przystanku, z przystanku
te 2 czy 3 kilometry sam trafił do domu. Czy dzisiaj któryś rodzic
puściłby dzieciaka w taką podróż samego, nawet wyposażonego w
komórkę? Być może kiedyś była ciut inna mentalność rodziców, może
nie mieli innego wyjścia, może dzieci ciut wcześniej psychicznie
dojrzewały. Ale jestem pewna, że wypadki z udziałem dzieci
pozostawionych samopas były także. Może to nie było wypadnięcie z 12
piętra tylko wpadnięcie do studni ; może to nie było porażenie
prądem wskutek eksperymentów małolatów tylko wybuch niewypałów
wskutek eksperymentów także. Może panowała mniejsza znieczulica
społeczna - być może dzieciak mógł liczyc na bezinteresowną pomoc
starszych, może były mniej nagłośnione wypadki, może było mniej
róźnych psycholi (albo ich czyny były mniej nagłośnione). Ale nie
jestem wcale przekonana, że kiedyś dzieci były bardziej bezpieczne,
i to wskutek większej samodzielności czy dojrzałości.
Pzdr

[srebrnarybka]

Srebrnarybko, problem w tym, że np. takiego termometru w domu z
> małym dzieckiem używa się w innym trybie (częściej i z nagła) niż
> tych przedmiotów, o których piszesz. W związku z tym wolałabym
mieć
> termometr bardziej pod ręką niż np. listy od byłego kochanka .
> Jeszcze gorzej ma się sprawa z zapałkami, których, jeśli się
używa,
> to zwykle kilka razy dziennie. Mam je za każdym razem wygrzebywać
> z baardzo tajnego schowka? Raczej niewykonalne. Za którymś razem
> położę je tak, żeby były pod ręką i "młodzież" je dorwie.

- otóż dla mnie nie ma usprawiedliwienia dla zostawiania zapałek lub
termometru w zasięgu rąk dziecka nawet wtedy, kiedy rodzice są
obecni, chyba, że dzieci są na tyle dojrzałe, że wiadomo, że tego
nie dotkną. I wcale nie uważam, żeby sianie zapałkami po domu było
wygodniejsze, niż chowanie ich w bezpieczne miejsce. Bo jeśli
zapałki i termometry fruwają po domu, to rzeczywiście nie można
dziecka na chwile spuścić z oka, jeśli mieszkania jest
przystosowane, rodzic ma trochę wiecej luzu i ten drugi sposób
postępowania uważam za wygodniejszy dla rodzica.

Pamiętam
> też z dzieciństwa ostrzeżenia pt. "dziecko+zapałki=pożar"

- i dlatego każdy wiedział, że zapałki nie powinny być w zasięgu rąk
dziecka i dlatego wypadków było mniej. A dzisiaj panuje w tym
względzie kompletna beztroska. I nie tylko trzeba wbijać do głowy
dzieciom, by nie ruszały zapałek, ale i rodzicom, by je przed
dziećmi zabezpieczali.

Co do prac polowych - i kiedyś i teraz byłó dużo wypadków, bo
niestety na wsi lekceważy się zasady bhp, a poza tym ludzie cieżko
pracują i nie mają siły pilnować dzieci. Jest to oczywiście bardzo
negatywne zjawisko.

Natomiast w normalnych, miejskich warunkach panował znacznie
mniejszy strach, a znacznie więcej rozsądku w systematycznym
przygotowywaniu dzieci do samodzielności. I jeśli dzieci wcześniej
dojrzewały, to była w tym zasługa rodziców.
No i jeszcze jedno - wtedy uczenie dzieci bezpiecznych zachowań
wymuszało życie, bo zagrożeń było dużo więcej niż dziś i dzieci
nieuczone bezpiecznych zachowań nie miałyby szans przetrwać. Dzisiaj
dzieci rzadko mają okazję otworzyć np. piec węglowy służący do
ogrzewania mieszkania albo przewrócić balię z wrzątkiem.
Wiersza o Ludwice Wawrzyńskiej uczyłam się jak każdy w tamtym
czasie - ten pożar wybuchł w baraku, w izdebce opalanej bodaj kozą.
W takim pomieszczenie nie potrzeba czwórki dzieci, by wybuchł pożar,
i dzisiaj mało kto mieszka w takich warunkach. Dyskutujemy o
zachowaniu dzieci w bloku ogrzewanym kaloryferami.
Poza tym przypominam, że nikogo nie zachęcałam do przedwczesnego
zostawiania dzieci samych. Większość dzieci dzisiaj jest do tego
gotowa dość późno i nie chcę mieć na sumieniu żadnego dziecka
pozostawionego w domu sam na sam z zapałkami i termometrem, bo
srebrnarybka napisała, że dzieci można zostawiać. Srebrnarybka
niczego takiego nie napisała.

[jakw]

>jeśli mieszkania jest
> przystosowane, rodzic ma trochę wiecej luzu i ten drugi sposób
> postępowania uważam za wygodniejszy dla rodzica.
To oczywiste, zapałki trzymam w miejscu dość bezpiecznym, co nie
znaczy, że młoda, pozostawiona sama w domu np. na pół godziny, nie
dobrałaby się do nich. Dlatego jednak jeszcze przez kilka lat w domu
sama nie zostanie.

> - i dlatego każdy wiedział, że zapałki nie powinny być w zasięgu
rąk
> dziecka i dlatego wypadków było mniej.
Hm, ale teraz nie ma raczej dużo wypadków spowodowanych przez
nieletnich połączonych z zapałkami. Kuchnie elektryczne, zapalniczki
elektryczne , mikrofale i większa powszechność telefonów (żeby
szybko wezwać straż pożarną) pewnie mają coś z tym wspólnego. Mniej
wypadków w zestawie dzieci+kuchnia węglowa pewnie w największym
stopniu wynika z tego, że zdecydowanie mniej jest tych kuchni
węglowych. Podejrzewam za to, że teraz jest stosunkowo więcej
wypadków samochodowych (no cóż, chodzenie do szkoły poboczem drogi,
którą jeżdżą wozy konne to jednak co innego niż chodzenie poboczem
drogi, którą zasuwają samochody 100km/h) czy choćby wypadnięć z okna
(więcej ludzi mieszka w blokach czy kamienicach) niż kilkadziesiąt
lat temu.

> I jeśli dzieci wcześniej
> dojrzewały, to była w tym zasługa rodziców.
Wiesz, wspominając opowieści mojej mamy - typu jeżdżenie do szkoły
na łyżwach trzymając się tylnego zderzaka autobusu - mam pewne
wątpliwości co do dojrzałości i rozsądku mojej rodzicielki w wieku
lat nastu . Fakt, że mniej samochodów wtedy było. Tak czy siak
moja starsza córka na coś takiego raczej by nie wpadła. To trochę od
charakteru chyba też zależy.Tak grzebiąc w mojej własnej pamięci
pewne etapy samodzielności ja i moja starsza osiągałyśmy w podobnym
wieku i, patrząc po jej koleżankach, nie wydaje mi się, żeby
dzisiejsza młodzież była jakoś drastycznie w tym opóźniona w
stosunku do mojego pokolenia. Dzisiejsze dzieci przeniesione
kilkadziesiąt lat wstecz bez odpowiedniego przeszkolenia pewnie
zostałyby kopnięte przez konia, a ówczesne, przeniesione w czasy
dzisiejsze, miałyby spore szanse wpaść pod samochód na pierwszym
skrzyżowaniu.

> Poza tym przypominam, że nikogo nie zachęcałam do przedwczesnego
> zostawiania dzieci samych
Ależ ja nic takiego nie twierdzę. Śmiem tylko polemizować z tezą, że
dzieci kiedyś szybciej dojrzewały. Nie jestem o tym jakoś specjalnie
przekonana. Za to wydaje mi się, że dzieci kiedyś także robiły
mnóstwo głupich rzeczy.

[srebrnarybka]

To oczywiste, zapałki trzymam w miejscu dość bezpiecznym, co nie
> znaczy, że młoda, pozostawiona sama w domu np. na pół godziny, nie
> dobrałaby się do nich. Dlatego jednak jeszcze przez kilka lat w
domu
> sama nie zostanie.

- nie wiem, w jakim wieku jest młoda, ale nie trzymałabym zapałek w
takim miejscu. Poza tym, jeśli już się wychodzi (do czego oczywiście
nie namawiam) zapałki można schować lepiej albo zabrać ze sobą.

Kuchnie elektryczne, zapalniczki
> elektryczne , mikrofale i większa powszechność telefonów (żeby
> szybko wezwać straż pożarną) pewnie mają coś z tym wspólnego.
Mniej
> wypadków w zestawie dzieci+kuchnia węglowa pewnie w największym
> stopniu wynika z tego, że zdecydowanie mniej jest tych kuchni
> węglowych.

przecież o tym piszę cały czas, że kiedyś było więcej zagrożeń i
dzieci musiały być uczone zasad bezpieczeństwa. Dzisiaj ich się nie
uczy, bo zasadniczo w bloku zagrożeń nie ma, osłabia to czujność
rodziców i potem mamy np. wypadki z termometrami.

Podejrzewam za to, że teraz jest stosunkowo więcej
> wypadków samochodowych (no cóż, chodzenie do szkoły poboczem
drogi,
> którą jeżdżą wozy konne to jednak co innego niż chodzenie poboczem
> drogi, którą zasuwają samochody 100km/h) czy choćby wypadnięć z
okna
> (więcej ludzi mieszka w blokach czy kamienicach) niż kilkadziesiąt
> lat temu.

Koń może kopnać, a wypadki samochodowe zdarzały się i za mojego
dzieciństwa. Ale prawdopodobieństwo, że wypadek się zdarzy, jest
mniejsze wtedy, kiedy dziecko zna zasady ruchu drogowego i idzie
chodnikiem, a nie jezdnią. I powinno je znać wtedy, gdy się je
puszcza samo na ulicę, a wcześniej powinno się przećwiczyć na
mniejszych i bezpieczniejszych trasach. Kiedyś tego rodzice uczyli,
dzisiaj wolą wozić dzieci samochodami do szkoły. Oczywiście zawsze
pirat może wjechać na chodnik, ale wtedy i obecność rodziców nie
pomoże. Taki pirat może i rodzica zabić.

choćby wypadnięć z okna
> (więcej ludzi mieszka w blokach czy kamienicach) niż kilkadziesiąt
> lat temu.

- żeby wypaść z okna, trzeba się przez nie wychylić. Jako dziecko
długie godziny spędzałam sama w pokoju na II piętrze, bywałam też u
dzieci znajomych, mieszkających na piętrach i nikt nas stale nie
niańczył, od czasu do czasu ktoś zaglądał do pokoju. Tyle, że
mieliśmy dużo innych ciekawych zajęć niż otwieranie okien i
wychylanie się przez nie. Bo mieliśmy zabawę zorganizowaną. A poza
tym chyba jednak trochę się baliśmy okien.

Śmiem tylko polemizować z tezą, że
> dzieci kiedyś szybciej dojrzewały.

To była Twoja interpretacja. Ja nie twierdzę, że dzieci wcześiej
dojrzewały, tylko, że były tak wychowywane, że wcześniej stawały się
samodzielne i odpowiedzialne.

Nie jestem o tym jakoś specjalnie
> przekonana. Za to wydaje mi się, że dzieci kiedyś także robiły
> mnóstwo głupich rzeczy.

I dobrze, że robiły głupie rzeczy. Mają przynajmniej co wspominać.

[deela]

> tak uważam, rozumiem ze Ty uwazasz 7-latka juz za dorosłą,
> odpowiedzialną osobe??
uwazam ze 7 latek powinien bezwzglednie byc nauczony podstawowych zasad
bezpieczenstwa, powinien dokladnie znac granice co mu wolno a czego nie itd itp
uwazam ze 7 latek moze spokojnie zostac w domu sam nawet na 2-3 h i nie powinien
mu strzelic do glowy pomysl typu wysadzenie chaty w powietrze
uwazam ze 7 latek ktorego nie mozna spokojnie na 2-3 h zostawic w domu jest
zwyczajni tępy, albo ma nieudolnych wychowawczo rodzicow

[e_r_i_n]

Widać niektórzy mieli rodziców wydolnych wychowawczo, ale nieuczących kultury.
Siedmiolatek siedmiolatkowi nierówny. I niekoniecznie nie zostaje ze względu na
to, że mu głupota do głowy przyjedzie (a te przychodzą do głowy nawet
dziesięciolatkowi). Czasami po prostu nie jest gotowy na pobyt w domu
samodzielnie. I nie ma tu nic do głowy tępota i inne takie.

[deela]

> to, że mu głupota do głowy przyjedzie (a te przychodzą do głowy nawet
> dziesięciolatkowi)
a wiesz jakie pomysly maja tacy 15 latkowie?

[titta]

Tylko jak ma byc gotowy, gdy rodzice trzymaja go pod kloszem?
Przeciz nie powiesz, ze kiedys dzieci byly inteligentniejsze? Bo
bardziej dojrzale to byly. dojzalosc przychodzi wraz z
doswiadczeniem.

[bri]

Nauczysz ale tylko tych zasad bezpieczeństwa, które przyjdą Ci do
głowy. Ja mając 6 lat chciałam zmierzyć temperaturę gotującej się
zupy. Wiedziałam, że gorąca zupa jest niebezpieczna i może poparzyć
i zrobiłam to bardzo ostrożnie. Włożyłam do zupy tylko koniuszek
termometru. Lekarskiego. Termometr oczywiście pękł, rtęć wlała się
do zupy. Ja się przestraszyłam bo termometr to była rzecz cenna i
trudno dostępna, jak prawie wszystko w tamtych czasach. Więc nic nie
powiedziałam, resztki szkła ukryłam i cała rodzina zjadła zupę z
rtęcią. Mamy nie było pewnie tylko parę minut, wyszła do ogródka po
koperek czy coś w tym stylu.

W tym czasie sama na piechotę chodziłam do zerówki oddalonej o
półtora kilometra, obok stawu, normalnego ruchu samochodowego,
pałętających się po wsi psów itd.

Jasne, że w tym wieku trzeba już zacząć dziecku pozwalać na pewną
samodzielność, ale 100% pewna tego, że samo w domu będzie bezpieczne
bym nie była.

[srebrnarybka]

Po pierwsze 7 latek powinien wiedzieć, że rtęć jest trucizną, po
drugie termometr nie powinien być w zasięgu rąk dziecka, nawet 7
latka, bo 7 latek nie mierzy temperatury codziennie. Ja z pewnością
wcześniej, niż mając 7 lat, wiedziałam, że rtęć jest trująca i
mierząc temperaturę bardzo dbałam, by nie stłuc termometru, bo mogę
się otruć rtęcią. Więc do głowy nie przyszłoby mi dotykać bez
potrzeby tak niebezpiecznego przedmiotu, nawet, gdyby on był na
wierzchu. Nie mówiąc o tym, że bałabym się też pokaleczyć szkłem.

[deela]

mnie tez rodzice tego nauczyli :o
zreszta mamie kiedys termometr sie stlukl i wyraznie nam objasnila ze te
kuleczki to jest wlasnie rtec, ze ona teraz ja bardzo dokladnie sprzatnie a nam
nie wolno nigdy w zadnym wypadku tego robic bo to straszna trucizna (na wypadek
gdyby jakims cudem termometr dostal sie w nasze lapy i sie stlukl)

[srebrnarybka]

ja nie jestem entuzjastką zostawiania małych dzieci samych i proszę
nie traktować tego, co piszę, jako zachęty. Ale jest prawdą, że
kiedyś zostawiało się dzieci częściej w domu, ale też były one
lepiej do tego przygotowane. I to dlatego, że kiedyś było więcej, a
nie mniej, zagrożeń: piece w mieszkaniach, czasem kominki,
mieszkania na wsi niezelektryikowane, czyli oświetlane świecami albo
lampami naftowymi, gotowanie na kuchni węglowej, brak rozmaitych
zabiezpieczeń na zamki okienne, zaślepek do kontaktów etc. etc. I
dlatego dzieci uczyło się bezpiecznych zachowań, bo inaczej mogłyby
sobie coś zrobić także w obecności rodziców, bo nikt by przecież nie
był w stanie dopilnować. Poza tym rodzice pilnowali, żeby
niebezpiecznych przedmiotów nie zostawiać w zasięgu rąk dziecka. A
teraz czytam o dzieciach, które wypiły chemikalia albo stłukły
termometr, nawet w obecności rodziców - mnie się to w głowie nie
mieści. I dlatego to nie jest kwestia wieku, ale przygotowania
dziecka. Po prostu uważam, że dziecko uczone od małego zasad bhp
jest bezpieczniejsze w ogóle i dziecko w mieszkaniu, w którym nie ma
pod ręką rzeczy niebezpiecznych, też jest bezpieczniejsze w ogóle. A
że jak takie dziecko trzeba będzie zostawić samo, też będzie
bezpieczniejsze, to inna sprawa. Chociaż oczywiście zostawiania
dziecka samego nie zalecam.

[titta]

Ja temperature zupy "zmierzylam" majac 9 albo 10 lat. Absolutnie
wiedzialam, ze rtec jest trujaca, ze sie rozszerza i ze temp. zupy
przewyzsza wielokrotnie mozliwosci termometru. Nie perzewidzialam
tylko, ze go tak szybko rozsadzi. Tyle, ze ja sie przyznalam (wizja
zjedzenia resztek jednak przewazyla nad wstydem).
Czy przed 9 latkiem termometr tez nalezy chowac? (ciekawe jak, skoro
juz dobrze wie gdzie jest).
Czy z tego powodu nie mozna go spuszczac z oka?
Ja jako 18 latka chyba nic glupiego nie zrobilam, ale niektorzy
rowiesnicy az za wiele. Czy to znaczy, ze ich tez nie mozna sposcic
z oka?

[srebrnarybka]

Skoro przyznałaś się i wizja zjedzenia resztek przeważyła nad
wstydem, to znaczy, że termometru nie trzeba było chować, a Ciebie
można było spuścić z oka. Tego rodzaju strata, jak garnka zupy, jest
wkalkulowana w koszty posiadania dziecka i ostatecznie nic
strasznego się nie stało. A zachowałaś się rozsądnie, mówiąc
rodzicom i przemagając wstyd i strach. Nie widzę problemu, a
sytuacja którą opisałaś, jest nieporówywalna z opisaną w poprzednim
poście.
Natomiast młodsze dziecko 1. powinno wiedzieć, że termometrem można
się otruć i pokaleczyć, więc lepiej trzymać się od niego zdala, 2.
nie mieć dostępu do termometru, 3. zasadniczo nie powinno zostawać
samo w domu. Ale, jeżeli będą spełnione warunki 1. i 2., to w
sytuacji awaryjnej konieczności zostawienia dziecka samego lub
wtedy, gdy rodzice są zajęci czymś innym, jest spore
prawdopodobieństwo, że sobie i nam nie zrobi krzywdy termometrem.

[titta]

Ogolnie oczywiscie sie zgadzam. Jednak chodzilo mi o cos innego.
Nie ma magicznej granicy w ktorej dzieci nabieraja rozsadku. W
jednym przypadku mniej -wiecej mozna zufac 5 latkowi (niczego bez
pozwolenia nie dotknie, do wszystkiego sie przyzna), w drugim i 10-
latek jest baba zegarowa z opoznionym zaplonem. (Nie jestem pewna,
czy przyznala bym sie, gdybym bala sie rodzicow. W tym czasie nie
przyznalam sie do ciezkiego poparzenia, pod obecnosc rodzicow, a
jakze). Osobiscie uwazam, ze granica zostawania samemu jest wlasnie
gdzies pomiedzy, z odchyleniem w strone 5. Mysle tez, ze im wiecej
wolnosci i swobody daje sie dziecia, to tym lepiej i szybciej ucza
sie z niej rozsadnie kozystac.

[bri]

Miałam 6 lat, nie 7 i termometr był w trudno dostępnej apteczce pod
sufitem. Ale wystarczyło przystawić sobie wysokie krzesło i udało mi
się go wyjąć. Musiałby chyba być w sejfie zamykanym na klucz, żebym
go nie dostała. Z tego co pamiętam w tym wieku nie było już dla mnie
w domu miejsc niedostępnych, poza tymi zamykanymi na klucz, pod
warunkiem, że nie wiedziałam, gdzie ten klucz był.

Ja wiedziałam, że rtęć jest trująca. Po prostu nie przyszło mi do
głowy, że termometr pęknie w zupie. Po wszystkim byłam tak
przerażona, że bałam się cokolwiek z siebie wykrztusić.

Naprawdę uczyłyście swoje dzieci "nie wkładaj termometra do
zupy!!!"?

[srebrnarybka]

Ja wiedziałam, że rtęć jest trująca

Wiedziałaś, ale nie rozumiałaś, co to znaczy. Gdybyś rozumiała, nie
jadłabyś sama tej zupy, obawiając się o swoje życie, nie mówiąc też
o życiu rodziców. Skoro nie rozumiałaś, co to znaczy "trucizna", to
termometr powinien był być pod kluczem, nawet wtedy, gdy rodzice
byli w domu. Dyskutantka, która zrobiła to samo w wieku 9 czy 10
lat, najwyraźniej rozumiała, co to znaczy trucizna, skoro się
przyznała. I oczywiście rodzice, którzy wychowują dziecko, powinni
wiedzieć, na ile rozumie ono różne niebezpieczeństwa i umie sobie z
nimi poradzić.
Oczywiście, że nikt nie uczy dzieci "nie wkładaj termometra do
zupy", bo w takim razie dziecko włoży do mleka. Dzieci powinno uczyć
się: "Termometr to bardzo niebezpieczna rzecz, można się otruć i
skaleczyć i dlatego nie wolno dotykać go samemu. Mogą to robić tylko
rodzice", a po drugie - jak długo dziecko nie rozumie, co to znaczy
trucizna, termometr powinien być dla dziecka niedostępny. Poza
wszystkim nie rozumiem złamania zakazu (? mam nadzieję, że taki był)
grzebania w apteczce. Cóż, mój ojciec, profesor uniwersytetu miał
zawsze na biurku porozkładane notatki do pracy i gdybym mu w nich
pogrzebała jako dziecko, zapewne nie powstałoby parę książek. Ale
nigdy, przenigdy tego nie zrobiłam i nawet nie próbowałam. Przyznam,
że nawet nie pamiętam, żeby ktoś mi zakazywał. Po prostu to było
biurko ojca i na nim się nie ruszało. Zresztą, po co miałam ruszać
jakieś papiery, skoro zabawki były ciekawsze? I podobnie jest z
wieloma innymi pomysłami kilkulatków - odnoszę wrażenie, że te
pomysły biorą się z nieumiejętności samodzielnej zabawy. Dlatego
dziecko pozostawione samo sobie (obojętnie, czy rodzice są w
mieszkaniu, czy nie) natychmiast robi coś głupiego, zamiast zająć
się tym, co lubi.

[srebrnarybka]

I proszę nie odbierać moich postów jako zachęty do zostawiania
małych dzieci w domu, bo tego nie polecam. Po pierwsze znaczna część
rodziców obencnie nie przygotowuje dzieci do tego, więc są one
niegotowe. Raczej chcą usłyszeć, czy można zostawić dziecko już 5
letnie, 7 letnie czy dopiero 10 letnie. A przecież to nie zależy od
wyłącznie od wieku, ale od dojrzałości dziecka. Obecnie dzieci
wychowuje się znacznie mniej samodzielnie niż kiedyś i bez
zasadniczej zmiany stylu wychowania takie zostawianie rzeczywiście
jest niebezpieczne. Po drugie - istotnie mogą się zdarzyć
nieprzewidziane wypadki (poza pożarem czy wybuchem wojny, co mniej
prawdopodobne, rzeczywiście pęknięcie rury, awaria światła itp.)
Dlatego, jeśli już dziecko musi zostać, to im krócej to trwa, tym
lepiej, bo tym mniejsze prawodpodobieństwo, że się zdarzy. Po
trzecie i to jest najważniejsze - dziecko może się bać. Dlatego też,
jeśli już, to uczymy dziecko zostawania samego i przygotowujemy do
tego psychicznie, a nie tak, jak w którymś z postów - zostawiamy
śpiące dziecko, nieprzygootwane w ogóle na taką sytuację, bo pewnie
się nie obudzi. 2 razy się nie obudzi, za trzecim razem się obudzi i
dozna wielkiego urazu. Ale generalnie nie polecam zostawiania małych
dzieci bez opieki.
No i jeszcze jedna ważna rzecz: ile razy podjęłyście się np,, że
zaopiekujecie się też dzieckiem sąsiadki, żęby ona mogła wyjść, a
następnym razem ona weźmie Wasze i da Wam wolne? Bo brak takiej
prostej wymiany także powoduje właśnie podobne, opisane tu
niebezpieczne sytuacje.

[bri]

Z Twoich postów przebija jakaś schizofrenia Rodzice nie
przygotowują małych dzieci do samotnego pozostawania w domu i to
jest złe, ale w ogóle to małych dzieci nie wolno zostawiać w domu,
ale jeśli małe dziecko nie wie wszystkiego o wszystkich możliwych
niebezpieczeństwach albo nawet wie, ale łamie zakazy rodziców, to
jest porażka wychowawcza, ale jak już zostawiać to jak najkrócej.

[srebrnarybka]

Z Twoich postów przebija jakaś schizofrenia

- nie. Zasada generalna jest taka: dziecko można zostawić w domu
wtedy, kiedy dom jest bezpieczny (np. pochowane niebezpieczne
przedmioty), a dziecko jest przygotowane na tyle, że samo nie
popełni głupstwa (np. nie będzie się wychylało przez okno).
Twierdzę, że kiedyś, kiedy zagrożeń było znacznie więcej dzieci
wychowywano dużo bardziej samodzielnie i dlatego zostawianie ich
wcześniej, niż to się dzisiaj praktykuje, nie było specjalnie
niebezpieczne (oczywiście zawsze zdarzały się wypadki, ale mogą się
zdarzyć i pod opieką rodziców). Ponieważ dzisiaj wychowuje się
dzieci zupełnie inaczej, dlatego nie zalecam zbyt wczesnego ich
zostawiania w domu, bo znaczna ich część jest do tego
nieprzygotowana i zbyt pochopne "rozgrzeszenie" rodziców mogłoby ich
zachęcić do nieprzymyślanego zostawiania dzieci.
Natomiast uważam, że dzieci uczone bezpiecznych zachowań są
bezpieczniejsze nie tylko wtedy, gdy zdarzy się coś takiego, że
rzeczywiście trzeba je zostawić, ale także wtedy, gdy rodzice są w
domu. Bo nikt nie jest doskonały, nie mówiąc o tym, że rodzice w
domu także nie zajmują się cały czas dzieckiem, zdarza im się pójść
do toalety, kąpać się, gotować obiad, jeść, prać, rozmawiać przez
telefon, czytać gazetę, przewijać drugie dziecko, pomagać babci, nie
mówiąc już o spaniu czy kochaniu się. Bo termometr można wyjąć z
szafki nie tylko wtedy, kiedy wyrodna matka wyszła po zakupy, ale
wtedy, gdy rodzice zajęci są powoływaniem na świat braciszka. No i
chyba wtedy nikt nie napisze "gdzie byli rodzice?". Znam co najmniej
dwa wypadki dzieci, które wypadły z okna, gdy rodzice byli w domu.
Gdyby te dzieci były nauczone nie zbliżać się do okien i bały się
tego, do tragedii by nie doszło. A że dziecko, które boi się zbliżyć
do okna i wziąć do ręki termometr, zresztą skutecznie schowany, w
razie czego jest bezpieczniejsze, jeśli zostawi się je na pół
godziny samo, to już inna rzecz. Ale proponowałabym zacząć od nauki
bezpiecznych zachowań, a nie od idei zostawiania samych w domu.
Wtedy granica, od kiedy można, zarysuje się sama.

[jakw]

srebrnarybka napisała:

> Twierdzę, że kiedyś, kiedy zagrożeń było znacznie więcej dzieci
> wychowywano dużo bardziej samodzielnie i dlatego zostawianie ich
> wcześniej, niż to się dzisiaj praktykuje, nie było specjalnie
> niebezpieczne (oczywiście zawsze zdarzały się wypadki, ale mogą
się zdarzyć i pod opieką rodziców).

Hm, masz może jakieś statystyki na uzasadnienie np faktu, że dawniej
było mniej wypadków?




> Gdyby te dzieci były nauczone nie zbliżać się do okien i bały się
> tego, do tragedii by nie doszło.
Gdyby na tych oknach założono zabezpieczenia też by pewnie do
tragedii nie doszło. Ja tam z kolei pamiętam z dzieciństwa, że
koleżanka z przedszkola zabiła się wypadając przez okno,
chociaż "dawniej inaczej wychowywano dzieci".

> A że dziecko, które boi się zbliżyć
> do okna i wziąć do ręki termometr, zresztą skutecznie schowany, w
> razie czego jest bezpieczniejsze, jeśli zostawi się je na pół
> godziny samo, to już inna rzecz. Ale proponowałabym zacząć od
nauki
> bezpiecznych zachowań, a nie od idei zostawiania samych w domu.
A z tym się jak najbardziej zgodzę.

[srebrnarybka]

Hm, masz może jakieś statystyki na uzasadnienie np faktu, że dawniej
> było mniej wypadków?

- nie wiem, czy dzisiaj jest tych wypadków tak dużo, czy też
wszystkie się nagłaśnia.
Na czym opiera uzasadnienie faktu, że dawniej dzieci były lepiej
przygotowane do zostawania same w domu? Na doświadczeniu. Nie
zostawałam sama w domu (sporadycznie, opisałam to), ale regularnie
zostawałam sama w pokoju, gdy rodzice byli w innych pomieszczeniach
bardzo rozległego mieszkania, podobnie było u znajomych rodziców,
gdzie przychodziłam się bawić z ich dziećmi. Jako kilkulatki
godzinami bawiliśmy się sami zostawiani w pokoju, na balkonie lub na
podwórzu i nic nigdy nikomu się nie stało. Znajomi mieszkali w domu
dwurodzinnym, mieli 8 dzieci (uprzedzam ewentualne uwagi o
prymitywnych dzieciorobach - ojciec tej ósemki był profesorem
uniwersytetu) i byliśmy puszczani na podwórko. Do podwórka
przylegała budowa, na placu budowy huczały maszyny, między
podwórkiem a budową była góra gliny, z której jednej zimy wolno było
nam nawet zjeżdżać na nartach, ale czasami nie wolno było na glinę
wchodzić. I wtedy nie wchodziliśmy. Nigdy nikomu z nas nie przyszło
do głowy pójść na budowę albo wyjść na ulicę, chociaż moglibyśmy to
zrobić z powodzeniem. Dlaczego? Dlatego, że mieliśmy zorganizowaną
dostatecznie ciekawą zabawę w bezpiecznej części podwórza, było nam
dobrze i po grzyba byłoby gdzieś się włóczyć. Nie mówiąc o tym, że
mama tych dzieci albo moja by się pogniewały.
Nie napisałam, że wypadków w ogóle nie było, bo były zawsze. Moja
sąsiadka wypadła z okna i zabiła się, gdy myła okno, by przygotować
mieszkanie na świętowanie tego, że córka dostała się do liceum. Czy
ta kobieta zabiła się dlatego, że rodzice jej nie pilnowali?
Zakładanie zabezpieczeń na oknach popieram całym sercem.

[bri]

Nie rozumiesz złamania zakazu? Moim zdaniem łamanie zakazów przez
dzieci jest rzeczą zupełnie normalną i należy się tego spodziewać w
procesie ich rozwoju, momentami nawet w dużym nasileniu i dlatego z
zakazami nie można przesadzać.

Nie dziwię się, że nie ruszałaś notatek ojca. Papiery są nudne. Ale
naprawdę nigdy żadnego zakazu rodziców nie złamałaś?

[srebrnarybka]

Moim zdaniem łamanie zakazów przez
> dzieci jest rzeczą zupełnie normalną

- przyznam się, że starałam się nie łamać. Jak łamałam, to rodzice
się gniewali i było bardzo nieprzyjemnie, a ja przecież wolałam,
żeby w domu było sympatycznie. Chyba zadowolenie rodziców jest taką
wartością, dla której opłaca się zrezygnować z czegoś, co się bardzo
chce.

Ale w sprawie tych papierów to chyba nawet zakazu nie było. Nigdy
nie miałam ochoty. Myślę, że ruszyłaś sedno sprawy: papiery są
nudne. Ale dzieci mojej znajomej z nudów przegrzebały jej biurko i
schowały czeki, które ona znalazła po paru miesiącach, a wcześniej
odchodziła od zmysłów, kto jej te czeki ukradł. I myślę, że tu jest
pies pogrzebany. Czeki i inna papiery mojej znajomej (ona też jest
naukowcem) były równie nudne, jak notatki mojego ojca. Ale ja się
jako dziecko nie nudziłam, bo miałam zorganizowaną zabawę, zwykle
bawiłam się sama, jako jedynaczka, i umiałam się sobą zająć. Po cóż
miałabym ruszać papiery ojca, skoro klocki (tak, tak, mimo, że byłam
dziewczynką), domek dla lalek, lalki albo rysowanie były dużo
ciekawsze? Odnoszę wrażenie, że większość dzieci wypadających z
okien po prostu nie umie się bawić same, jak mama wychodzi, nie
wiedzą, co ze sobą zrobić, i dlatego robią głupstwa.
Ale raz jeszcze podkreślam: przy dzisiejszym sposobie wychowania
większość przedszkolaków jest nieprzygotowana do zostawania samo w
domu.

[bri]

Cóż, ja sądzę, że nawet przedszkolaki sprzed 30 lat nie były gotowe,
żeby zostawać same w domu czy poruszać się poza domem bez opieki.

No, może tylko takie wyjątkowe jak Ty, przeszkolone jak najlepszy
behapowiec, karne jak żołnierz na służbie i zainteresowane tylko i
wyłącznie swoimi zabawkami. Ale szczerze powiedziawszy poza Tobą
nigdy o takim dziecku nie słyszałam

[srebrnarybka]

Byłam przedszkolakiem wiecej (niestety) niz 30 lat temu. Jako
przedszkolak w domu sama zostałam słownie DWA razy w wieku chyba 5
lat, gdy mój ojciec był ciężko chory i matka odwiedzała go w
szpitalu na drugim końcu miasta. Mieszkaliśmy w mieszkaniu typu
kołochoz, 5 ogromnych pokoi, z których nasza rodzina zajmowała dwa,
wspólna kuchnia etc., wszystko to razem zajmowało całe piętro. Kiedy
matka wyszła, zostałam sama nie tylko w mieszkaniu, ale i na
piętrze, bo lokatorów z sąsiednich pokoi też nie było w domu.
Oczywiście nie miałam pojęcia, gdzie był termometr, bawiłam się
lalkami czy czymś tam, miałam zapowiedziane, by nie otwierać nikomu
etc. Pierwszy raz zniosłam to normalnie, tylko było smutno, ale
wtedy w ogóle wesoło mi nie było, nawet w obecności mamy. Za drugim
razem nie wytrzymałam psychicznie samotności, wyszłam na balkon
(uwaga, drzwi na balkon były otwarte, to było wiosną czy latem) i
zaczęłam płakać. Nie wychylałam się, bo przez balustradę z pionowymi
szczeblami było wszystko widać. Balkon był od podwórza, po którym
kręciła się dozorczyni i jej rodzina i ja wyszłam nie w celu
zobaczenia, czy mama nie wraca, bo nie wracałaby przez podwórze, ale
dlatego, że nie wytrzymałam samotności i chciałam być przynajmniej w
pobliżu dobrze znanej mi dozorczyni. Dozorczyni przysłąła po mnie
swoją nastoletnią córkę, która się mną zaopiekowała. Mama wezwała w
trybie alarmowym babcię z sanatorium i więcej już nie zostawiała
mnie samej. Ja na miejscy mamy bym tego nie zrobiła, zostawiłabym
mnie chociażby u tej dozorczyni, każdy by to zrozumiał.
Ale morał z tego następujący: ja przestraszyłam się samotności i
dlatego zaprotestowałam płacząc, i to mimo, że wiedziałam, dokąd
mama poszła i że niedługo wróci (poprzednio już wróciła, więc
wiedziałam, że to nie będzie trwało bardzo długo). Pozostanie samej
w domu przez parę godzin (pewnie 2,5-3) okazało się ponad moje siły
psychiczne 5latki. Ale też nic mi się nie stało w sensie zagrożeń i
nic mi się stać nie mogło. Nie wiedziałam, gdzie był termometr, i
nie wzięłabym go do ręki, nie miałam zresztą humoru na wymyślanie
jakiejś nowej niebezpiecznej zabawy. Problemem była świadomość, że
jestem sama na piętrze.
Natomiast w tym samym, wielkim mieszkaniu wielokrotnie zostawałam
sama w pokoju, gdy mama szła do kuchni, to było dość daleko i szło
się nieopalanym korytarzem, po którym zimą nie wolno mi było chodzić
bez kurtki, i ja wtedy spokojnie bawiłam się tymi lalkami, klockami,
albo rysowałam. Latem miałam na balkonie piaskownicę, w której
bawiłam się godzinami sama i do głowy nie przyszłoby mi wychylać się
prez balustradę. Po co zresztą, skoro bez wychylania było widać to
samo? Pewnie się zresztą bałam. Podejrzewam, że niejedno dzisiejsze
dziecko, wychowane wg dzisieszych zasad, przyzwyczajone do tego, żę
ktoś stale się z nim bawi i stale na nie patrzy, zmuszone do
samodzielnej zabawy nie umiałoby się do niej zabrać, a nie byłoby
pouczone, że do okna zbliżać się nie wolno, rzeczywiście z nudów
mogłoby przez to okno wypaść. Z tego mieszkania wyprowadziliśmy się,
gdy miałam 7 lat i uświadamiam sobie, że nie wiem, gdzie był
przechowywany termometr. Zatem w tym czasie też tego nie wiedziałam.
Co więcej - moi rodzice, jak na czasy mojego dzieciństwa, byli
nadopiekuńczy.

[bri]

No więc sama widzisz, nawet niedzisiejsze przedszkolaki nie są
gotowe, żeby same w domu zostawać.

[srebrnarybka]

Nie musisz mnie przekonywać, bo ja nikogo nie namawiałam do
zostawiania przedszkolaków samych w domu.
Natomiast dla porządku wyjaśniam, że:
1. moim zdaniem najistotniejszą przyczyną jest niezdolność
psychiczna dziecka, to, że ono może się bać, a nie to, że coś sobie
zrobie.
2. nie jest źle, a nawet jest dobrze, jeśli dziecko jest uczone od
małego bezpiecznych zachowań także pod okiem rodziców, bo w ogóle
lepiej, żeby dziecko także znało zasady bhp. I że, jeśli już takie
dziecko zostanie samo w domu, czego nie zalecam, jest
bezpieczniejsze, niż nieuczone. Jest też bezpieczniejsze, gdy jest
pod opieką rodziców. W domu, gdzie termometr jest skutecznie
schowany przed dzieckiem, jest ono zawsze bezpieczniejsze, nawet pod
opieką rodziców, niż dziecko pod opieką rodziców w domu, gdzie
termometr jest łatwo dostępny.
3. Dziecko, które umie się samo sobą zająć, jest bezpieczniejsze,
także w obecności rodziców, od dziecka, które tego nie umie, bo to,
które nie umie, zostawione choćby na chwilę przez rodzica, który
odbiera pilny telefon, może w tym czasie zrobić głupstwo. Dziecko
umiejące bawić się samodzielnie zajmie się w tym czasie wyuczoną,
bezpieczną i ciekawą zabawą.
3. Jest różnica między zostawieniem samodzielnego, uczonego
bezpiecznych zachowań i samodzielnej zabawy, odpowiedzialnego 5latka
w zabezpieczonym domu, dużą ilością fajnych zabawek do dyspozycji i
telefonem (w razie czego wciśnij tę czerwoną kropeczkę) na pół
godziny a zostawieniem kompletnie nieprzygotowanego na to 3latka w
domu, gdzie na wierzchu leżą noże, termometr, ostrzałka do noży,
zapałki, świeczki, gaz jest niezamknięty, gniazdka bez zaślepek,
okna potwierane, za to bez żadnych zabawek, na 3 godziny.

[mama_kotula]

Cytat
Odnoszę wrażenie, że większość dzieci wypadających z
okien po prostu nie umie się bawić same, jak mama wychodzi, nie
wiedzą, co ze sobą zrobić, i dlatego robią głupstwa.


A o tym to zdaje się już pisałyśmy.
I wniosek był taki, że zakładasz, iż dziecko kilkuletnie ZAWSZE będzie postepować racjonalnie i logicznie.
przypomnę:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=76376706&a=76518850

[srebrnarybka]

I wniosek był taki, że zakładasz, iż dziecko kilkuletnie ZAWSZE
będzie postepow
> ać racjonalnie i logicznie.

- Cóż, nie wszyscy rodzice postępują racjonalnie i logicznie. Np.
ci, którzy sieją po mieszkaniu, w którym są małe dzieci, zapałkami,
termometrami, albo uczą dzieci, że najlepszą rozrywką jest
wyglądanie przez okno. Tacy rodzice rzeczywiście narażają swoje
dzieci na niebezpieczeństwo i opóźniają osiągnięcie przez dzieci
dojrzałości do tego, by zostały same (okno).
Oczywiście dzieci nie zawsze postępują racjonalnie, ale częściej,
niż wydaje się rodzicom, którzy traktują dzieci jak małe, bezrozumne
zwierzątka. Dzieci są istotami myślącymi, tylko mają za mało
informacji i doświadczenia, by być samodzielne, a rzeczą rodziców
jest im tych informacji (takżę poprzez ćwiczenie) dostarczać. Nie
namawiam nikogo do pochopnego, bezmyślnego zostawiania dzieci w
domu, ale do UCZENIA, jak w postępować w różnych nieprzewidzianych
sytuacjach przez rozmowę i trening, ale proporcje tego i granice
bezpieczeństwa muszą być wyważone przez rodziców. Natomiast
oczywiście bezmyślne zostawianie dzieci nieprzygotowanych na to w
mieszkaniu pełnym niebezpiecznych przedmiotów jest karygodne.


Cytat
> Odnoszę wrażenie, że większość dzieci wypadających z
> okien po prostu nie umie się bawić same, jak mama wychodzi, nie
> wiedzą, co ze sobą zrobić, i dlatego robią głupstwa.
>

- napisałąm to i powtarzam jeszcze raz. Powszechnie wiadomo, i też
była o tym mowa na forum, że obecnie dzieci nie umieją się bawić
same, bo matki bawią się z nimi cały czas, a niebawienie się z
dzieckiem np. pół godziny i odesłanie go, żeby bawiło się samo,
zdaniem wielu dyskutantek na tym forum może dziecko wpędzić w uraz
psychiczny do końca życia. Trudno się dziwić, że wychowywane w ten
sposób dziecko zostawione nawet na 15 minut wariuje, bo nie jest
nauczone zajmować się sobą.

[jakw]

srebrnarybka napisała:

> Wiedziałaś, ale nie rozumiałaś, co to znaczy. Gdybyś rozumiała,
nie
> jadłabyś sama tej zupy, obawiając się o swoje życie, nie mówiąc
też
> o życiu rodziców. Skoro nie rozumiałaś, co to znaczy "trucizna",
to
> termometr powinien był być pod kluczem, nawet wtedy, gdy rodzice
> byli w domu. Dyskutantka, która zrobiła to samo w wieku 9 czy 10
> lat, najwyraźniej rozumiała, co to znaczy trucizna, skoro się
> przyznała.
No właśnie. To jest ta różnica. Imho większość dzieci 9-letnich może
spokojnie zostać same w domu na pewien czas. W przypadku dzieci 6-
letnich nie jest to wcale oczywiste, nawet w przypadku całkiem
rozsądnych dziewczynek.

> Dzieci powinno uczyć
> się: "Termometr to bardzo niebezpieczna rzecz, można się otruć i
> skaleczyć i dlatego nie wolno dotykać go samemu. Mogą to robić
tylko rodzice",
A potem sprobuj tą straszliwie niebezpieczną rzeczą zmierzyć dziecku
temperaturę...
Btw niekoniecznie trzeba mieć termometr rtęciowy.

[srebrnarybka]

Ja też sądzę, że większość 9latków może zostać samych w domu, a co
do 6 latków mam wątpliwości. Ale nie ze względów czysto metrykalnych
i niewyłącznie metrykalnych, ale ze względu na dojrzałość. I uważam,
że im bardziej będzie się pracować nad uczeniem dzieci bezpiecznych
zachowań, tym szybciej tę dojrzałość osiągną. Natomiast wiele
dyskutantek oczekuje jakiejś sztywnej, zadekreotwanej granicy, typu
7 lat, 3 miesiące i 21 dni. Takie granicy nie ma.

Dzieci powinno uczyć
> > się: "Termometr to bardzo niebezpieczna rzecz, można się otruć i
> > skaleczyć i dlatego nie wolno dotykać go samemu. Mogą to robić
> tylko rodzice",
> A potem sprobuj tą straszliwie niebezpieczną rzeczą zmierzyć
dziecku
> temperaturę...

Bo dziecko powinno wiedzieć, że są niektóre rzeczy tak
niebezpieczne, że mogą je robić tylko rodzice, czy inni dorośli. Tak
samo, jak tylko dorośli mogą pić kawę albo alkohol, tylko dorośli
się żenią, i robią wiele innych rzeczy, których dzieci robić nie
mogą.

[artjoasia]

CytatJa wiedziałam, że rtęć jest trująca. Po prostu nie przyszło mi do
> głowy, że termometr pęknie w zupie. Po wszystkim byłam tak
> przerażona, że bałam się cokolwiek z siebie wykrztusić.

W wieku 3 czy 4 lat byłam w szpitalu. Pielęgniarka przyniosła mi termometr; miałam zmierzyć temperaturę i potem położyć go na szafce. Tak się nieszczęśliwie złożyło, że termometr spadł i potłukł się w drobny mak. Nie, nie miałam pojęcia o szkodliwych właściwościach rtęci (dopiero po fakcie matka mi o tym powiedziała w zrozumiały dla mnie sposób). Ale doskonale pamiętałam mrożące krew w żyłach opowieści o stłuczonym szkle, dlatego nie odważyłam się dotknąć, chociaż te malutkie srebrne kuleczki naprawdę mnie fascynowały.
Nie pamiętam, żeby kiedykolwiek później termometr w domu musiał być przede mną chowany. Wiedziałam gdzie jest i nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby się nim bawić czy używać w celach eksperymentalnych. Czułam coś w rodzaju bojaźliwego respektu - z drugiej strony termometr nigdy nie stał się potworem pożerającym małe dzieci (jak ktoś dalej napisał) i bez problemów dawałam sobie zmierzyć temperaturę tą straszliwą rzeczą.

Swoją drogą to się do prokuratury nadaje: w placówce mającej za zadanie bądź co bądź ochronę zdrowia dano kilkuletniemu dziecku do dyspozycji termometr na 2 - 3 godziny...

[srebrnarybka]

Oczywiście, że nie należy przesadzać ze straszeniem dzieci
niebezpiecznymi przedmiotami, bo sama obawa przed tamkim przedmiotem
może być gorsza, niż to, co nim można zrobić. Ale dziecko przecież
wie, że jest mnóstwo czynności, które robią tylko dorośli, bo dla
dzieci są one zbyt niebezpieczne, albo skomplikowane. Tylko dorośli
się żenią, chociaż zawarcie małżeństwa jest (na ogół) mnie
niebezpieczne niż zjedzenie rtęci.

[artjoasia]

Niestety nie pamiętam, co mi wtedy powiedziano, jednak musiało być to coś, co bez trudu pojęłam swoim wówczas 3- czy 4-letnim móżdżkiem. Najwyraźniej działania wychowawcze mojej rodziny polegały na zrozumiałym wyjaśnianiu, a nie na straszeniu.

Cytatzawarcie małżeństwa jest (na ogół) mnie
> niebezpieczne niż zjedzenie rtęci.

Hm, z tym akurat bym polemizowała
Na szczęście dodałaś "na ogół"...

[srebrnarybka]

Niestety nie pamiętam, co mi wtedy powiedziano, jednak musiało być
to coś, co b
> ez trudu pojęłam swoim wówczas 3- czy 4-letnim móżdżkiem.
Najwyraźniej działani
> a wychowawcze mojej rodziny polegały na zrozumiałym wyjaśnianiu, a
nie na stra
> szeniu.

- ja też nie uważam, że straszenie ma być najistotniejszym elementem
tej prewencyjnej pedagogiki, a rodzice znający i rozumiejący swoje
dziecko, czyli tacy, którzy je wychowują, a nie tylko spełniają jego
zachcianki i bawią się nim, z pewnością potrafią dobrać takie
argumenty, by trafiły do dziecka i ocenić, co ono z tego rozumie.
Myślę, że po Twojej szpitalnej przygodzie rzeczywiście nie było
potrzeby chowania przed Tobą termometru, bo już udowodniłaś, że nie
postąpisz z nim nieostrożnie. Myślę, że wychowanie i zapewnienia
bepieczeństwa polega na umiejętnym dobieraniu środków dwojakiego
rodzau: 1. zabezpieczanie, 2. uczenie dziecka zasad bhp. Jeżeli
stosuje się obie metody jednocześnie, to nie jest potrzebny
szyfrowany sejf, bo dziecko wiedzące, że jakiś przedmiot jest
niebezpieczny i wymaga umiejętnego obchodzenia się z nim przez
dorosłych nie od razu zdecyduje się na eksperymentowanie z nim,
jeśli na dodatek przedmiot jest trudno dostępny, to ma trochę czasu
na przemyślenie swojego zamiaru eksperymentowania, bo od razu go nie
dostanie, a jeśli już dostanie w swoje łapy, to jest pewna szansa,
że użyje go bezpiecznie. No, i, wbrew temu, co piszą niektórzy
dyskutanci - jednak powinno być coś takiego, jak autorytet rodzica,
oparty oczywiście na zaufaniu i wzajemnej więzi. Więc nie warto
gniewać mamy otwierając zakazaną szafkę, bo z doświadczenia wiemy,
że złamanie zakazów mamy źle się kończy (już się poparzyliśmy,
dotykając tego, czego mama zabroniła dotykać), a poza tym mama się
wtedy gniewa. A przecież my wollimy, żeby mama się nie gniewała,
tylko przytuliła i była miła. Poza tym dziecko powinno umieć bawić
się samo i mieć dostateczną ilość bezpiecznych zabawek, służących do
fajnej, ciekawej zabawy. Wtedy mimo wszystko mniejsze
prawdopodobieństwo, że spuszczone na chwilę z oka porzuci ulubioną
zabawę i zrobi coś głupiego. A wychowanie jest sztuką umiejętnego
stosowania tych wszystkich środków, powtarzam, umiejętnego. Dlatego
też dojrzałość swojego dziecka do zostawienia go samego każdy rodzic
musi ocenić indywidualnie, na podstawie znajomości psychiki swojego
dziecka, a nieznający dziecka rodzice na forum.

[e_r_i_n]

Tak, to jest jeszcze małe dziecko - w sensie emocjonalno - odpowiedzialnościown.

[sanna.i]

deela napisała:

> ja jakos zostawalam w domu w wieku 6 lat i zyje i mam sie dobrze,
> ze szkoly podstawowej juz wracalam sama (spory kawal i nie przez osiedle a
> duuuzo dalej) sama tez do szkoly wychodzilam bo nie mial mnie kto odprowadzic
> ani odebrac
> zyje i mam sie dobrze

Dziwne rozumowanie.Skoro deeli nic się nie stało,to przecież nikomu innemu też
nie może A może po prostu miałaś szczęście? Na świecie żyło wiele
dzieci,które tego szczęścia nie miały.

[deela]

nie tylko ja tak wychodzilam i wracalam do domu, dziecko z tzw kluczem bylo
wtedy norma

[jakw]

deela napisała:

> > kolacje, zrobiła kanapki i chciała stworzyc nastrój wiec wzięła
> > świeczki, postawiła je na oknie
> czyli jednak durne dziecko
Hm, dlaczego durne?

[osa551]

>Matki, grzmijcie dalej, bo JA WYRODNA JESTEM,

Nie jesteś wyrodna, jesteś po prostu pustogłowem bez wyobraźni.

Kilkulatek w wózku przed sklepem?????

[jakw]

Sorry, ale mi szczęka opadła.

[dorek3]

szczerze mówić moich 5,5 latków nie zostawiałm nigdy samych w domu (o przepraszam raz musiałam zejść do garażu - zajęłomi to mak 1 min). I nie wyobrażam sobie aby coś mnie do tego zmusiło. Nie oceniam Ciebie ani nikogo ale dla mnie to nieodpowiedzialne.

[alika77]

nie zostawiłabym dziecka w wieku przedszkolnym czyli do 7 lat samego
w domu, a i później miałabym spore obawy. musiałabym się znaleźć w
naprawdę ekstremalnej sytuacji, żeby coś takiego zrobić. uważam, że
to po prostu nieodpowiedzialne, trzeba albo go wziąć ze sobą, albo
zapewnić mu opiekę, chociażby jakąś sąsiadkę.

[kotek15]

a dlaczego nie chcesz powiedziec ile dziecko ma lat? to takie tajne?
ale pewnie dziecko jest blizej dolnej granicy i " boisz " potępienia
na forum.
ja mam 4,5 latka który był w domu 1 raz sam 10-15 min jak poszłam do
sklepu to myslałam tylko o tym co on robi i czy nic mu nie jest,
wiec pewnie długo tego nie powtórzę. syn należy do tych żywych
dzieci. w tym czasie miał puszczoną bajke, powiedziane że ma zakaz
wchodzenia do kuchni i nie otwierania nikomu, był zamkniety na
zasuwę. nie wyobrażam sobie zostawić go na godz i nie wiem jaki to
moze być ważny powód żeby go na tyle zostawiać. Jak potrzebujemy
wyjść bez dziecka na dłużej to zostaje z babcią lub nastoletnią
sąsiadką.
pzdr M

[ik_ecc]

jagabaga92 napisała:

> "Małe dziecko" to forum dla rodziców dzieci w wieku 1-6 lat. Skoro
wiek
> kilkulatka rozpoczynasz od 3, to wskazuje to, iż wiek mojego
dziecka mieści si
> ę
> w przedziale 3-6 lat.
>
> Dodam jeszcze, że temat wątku nie dotyczy wieku mojego dziecka.

Ale odpowiedz na pytanie moze zalezec od wieku dziecka. 3-latek
bedzie robil co innego niz 6-latek.

Moja corka ma niecale 4 lata, jeszcze nie zdarzyla mi sie sytuacja
zmuszajaca mnie do zostawienia jej samej w domu, chora matka czy
nie.

[kaeira]

Zaledwie kilka dni temu jagabaga92 pisała, że jej dziecko ma lat 4,5.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=566&w=91787538&a=91810752

[hellious]

to sadzisz ze jak tylko sie odezwie, to "zlym doroslym" nahgle rentgrn sie w oczach aktywuje i przez drzwi widza ze sam siedzi? Przeciez rownie dobrze moze trozmawiac z kims, np. z toba.

[artjoasia]

2 lata i 3 miesiące.
Zazwyczaj robi wszystko to, co zakazane: wygrzebuje jedzenie z lodówki lub
rzeczy z kuchennych szafek, ostatnie hity to wydrapywanie pazurami ziemi z
doniczek oraz zabawa w zmywanie (pół mieszkania zasypane ziemią lub pozalewane
wodą). Zakazane czynności zajmują ją naprawdę na długo. Poza tym czasem szaleje
z psami, czasem obserwuje mnie przez drzwi balkonowe, czasem włącza sobie
telewizor i coś ogląda.
Zostawała sama niemal od zawsze, oczywiście w awaryjnych sytuacjach - było to od
kilku do kilkunastu minut. Raczej nie boję się o jej bezpieczeństwo
(przynajmniej dopóki nie zaczęła otwierać okien), bardziej o to, jaki sajgon
zastanę po powrocie...

[alika77]

chcesz powiedzieć, że zostawiasz małe dziecko SAMO z psami i
wychodzisz z domu??? no to gratuluję wyobraźni, a raczej jej
braku... tylko proszę nie używaj argumentu, że to bardzo łagodne i
przyjacielskie ratlerki.

[artjoasia]

Ależ skądże znowu, żadne ratlerki, jeden jest wielkości przeciętnego cielaka.
Ona nie zostaje SAMA. Zostaje z psami, czyli członkami rodziny. Dla niej to chyba dość istotna różnica.
A wątków o zostawianiu dzieci samych w domu były już setki. Temat tego wątku jest inny - chyba że czegoś nie zrozumiałam.

[alika77]

Twoje dziecko, Twoje decyzje, ale widziałam już dzieci, w tym moją
własna bratanicę ugryzioną (na szczeście nie pogryzioną) przez
własnego, domowego, przyjaznego psa. uważam, że pies to tylko pies i
nie mam zaufania w tej kwestii, ani do dziecka, ani do zwierzęcia.

[kanna]

O matko... powinnam to zgłosic do sądu rodzinnego, to jest narażenie
dziecka na niebezpieczeństwo. Masz szczęscie, że nie znam twojego
adresu i nazwiska

[artjoasia]

To forum nie jest aż tak anonimowe, jakby się wydawało. Może przez admina spróbuj? Po moim IP można dojść jak po sznurku!
A sąd rodzinny i tak akurat przerabiam, więc niech już będzie hurtem.

[szarsz]

Rodzie nie mają prawa pozostawiać dziecka bez opieki do ukończenia przez nie siedmiu lat...

[krolowanocy]

szarsz napisała:

> Rodzie nie mają prawa pozostawiać dziecka bez opieki do ukończenia
przez nie siedmiu lat...

poproszę podstawę prawną do takiego stwierdzenia

podstawa prawna

[alika77]

> > Rodzie nie mają prawa pozostawiać dziecka bez opieki do
ukończenia
> przez nie siedmiu lat...
>
> poproszę podstawę prawną do takiego stwierdzenia

Art. 106. Kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim do
lat 7 albo nad inną osobą niezdolną rozpoznać lub obronić się przed
niebezpieczeństwem, dopuszcza do jej przebywania w okolicznościach
niebezpiecznych dla zdrowia człowieka, podlega karze grzywny albo
karze nagany. - kodeks wykroczeń

oczywiście kwestia interpretacji, co kto uważa za "okoliczności
niebezpieczne dla zdrowia"...

[krolowanocy]

alika77 napisała:

> Art. 106. Kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim >do lat 7 albo nad inną osobą niezdolną rozpoznać lub obronić się >przed niebezpieczeństwem, dopuszcza do jej przebywania w >okolicznościach niebezpiecznych dla zdrowia człowieka, podlega >karze grzywny albo karze nagany. - kodeks wykroczeń
>
> oczywiście kwestia interpretacji, co kto uważa za "okoliczności
> niebezpieczne dla zdrowia"...

nooo, bardzo, bardzo nieprecyzyjne. dobry adwokat to w każdą stronę dowolnie obróci w razie oskarżenia

powiem tak, kilkulatek nierówny kilkulatkowi.
znam kobietę, która czasami zostawała jako 5-latka sama w domu. zasadniczo chodziła do przedszkola, ale dużo chorowała i gdy jej matka już nie mogła się zwolnić z pracy, bo by ją wyrzucili (a w tamtych czasach ojcowie nie mogli brać urlopu na okoliczność opieki nad dzieckiem) to dziewczynka zostawała sama w domu. była spokojna, rozsądna, umiała czytać, miała zostawione naszykowane jedzenie i picie. Ale ona sama gdy miała dziecko pierwszy raz zostawiała je samo gdy miało 7 lub więcej lat - bo każde dziecko jest inne

jaskrawy przykład:
www.tvn24.pl/12690,1588202,0,1,siedmiolatek-powiadomil-straz-o-pozarze,wiadomosc.html
oraz:
www.tvn24.pl/12690,1583373,0,1,siedmiolatek-zginal-w-pozarze,wiadomosc.html
w obu wypadkach 7-latek - jeden zadzwonił po straż, na którą czekał z dala od źródła ognia przy uchylonym oknie (nie mógł wyjść, bo był zamknięty na klucz)
drugi zmarł (aczkolwiek trzeba przyznać że ten drugi został zaskoczony pożarem, bo spał)

[alika77]

zgadzam się, że to bardzo nieprecyzyjne określenie, ale dobry
prokurator obali jakiekolwiek wywody każdego adwokata, bo dla
każdego zdrowo myślącego człowieka mieszkanie, gdzie jest: 1) gaz,
2) prąd, 3) narzędzia niebezpiecznme typu noże, 4) okna, przez które
można wypaść, itp., jest miejscem niebezpiecznym dla zdrowia.

[artjoasia]

... ale prokurator wkracza dopiero wtedy, kiedy coś się stanie; potencjalne zagrożenia prokuratury nie interesują i przestępstwa niet.

[krolowanocy]

alika77 napisała:

> zgadzam się, że to bardzo nieprecyzyjne określenie, ale dobry
> prokurator obali jakiekolwiek wywody każdego adwokata, bo dla
> każdego zdrowo myślącego człowieka mieszkanie, gdzie jest: 1) gaz,
> 2) prąd, 3) narzędzia niebezpiecznme typu noże, 4) okna, przez
które
> można wypaść, itp., jest miejscem niebezpiecznym dla zdrowia.

idziesz z dzieckiem po chodniku, a obok jest ulica po której jeżdżą
samochody - wkazdej chwili pijany kierowca moze wjechać w twoje
dziecko
chodzi po ulicach pełno psów, które mogą znienacka ugryźć
dziecko wchodzi na zjeżdżalnię, może zlecieć z drabinki i złamać
rękę.
no hellou, wszędzie moze się coś stać, wymienianie potencjalnych
zagrożeń do niczego nie prowadzi
nie podejmuję się stwierdzić gdzie jest bezpieczniej - w domu czy
poza nim
okna można mieć zamykane na klucz, a ten chować poza zasięgiem
dziecka, tak samo noże, chemikalia

[alika77]

wydawało mi się, że różnica między sytuacjami losowymi a sytuacjami
niebezpiecznymi wynikającymi z bezmyślności jest oczywista, ale jak
widać nie. pozwól więc, że wyjaśnię:
sytuacja nr 1: idziesz po chodniku i wjeżdża w was pijany kierowca,
który zabija dziecko = sytuacja losowa, czyli tzw. wypadek, w którym
zawinił kierowca, nie opiekun dziecka.
sytuacja nr 2: pozwalasz dziecku bawić się na środku ulicy i na
dziecko wjeżdża samochód, dziecko ginie = brak wyobraźni i
odpowiedzialności, winę ponosi opiekun, który pozostawił dziecko w
sytuacji zagrożenia.

nie mówimy o sytuacjach, gdzie może się coś stać, bo może
praktycznie wszędzie i w każdym momencie, mówimy o ŚWIADOMYM
pozostawieniu dziecka w sytuacji zagrożenia, a dla mnie każda
sytuacja, gdzie małe dziecko jest pozostawione bez opieki jest
sytuacją zagrożenia. i nie sądzę, żebym akurat w tym wypadku była
jakaś przewrażliwiona, uważam, że mając dziecko trzeba mieć
jednocześnie wyobraźnię większą niż ma owo dziecko i tyle.

do szarsz

[jagabaga92]

> Rodzie nie mają prawa pozostawiać dziecka bez opieki do ukończenia przez nie si
> edmiu lat...

a czym sie różni dziecko, które wczoraj skonczyło 7 lat o tego, które dzisiaj
kończy 7 lat? Nagłym przypływem rozsądku?

[mama_kotula]

jagabaga92 napisała:

> > Rodzie nie mają prawa pozostawiać dziecka bez opieki do ukończenia przez
> nie si
> > edmiu lat...
>
> a czym sie różni dziecko, które wczoraj skonczyło 7 lat o tego, które dzisiaj
> kończy 7 lat? Nagłym przypływem rozsądku?

Oczywiście, że niczym się nie różni - ale jakaś granica prawna określona KONKRETNIE musi być. Podobnie jest z ustawowym 16 czy 18 lat do jakichś tam czynności.

Ja w ogóle nie kumam, Jagabaga, dlaczego na siłę agresywnie chcesz zbijać argumenty osób, które uważają, że zostawienie 4-latka w domu to z lekka nieodpowiedzialne jest. Mam poczucie, że doskonale zdajesz sobie sprawę z tego, że nie powinnaś zostawiać tak małego dziecka i moralniak gryzie cię w rzyć, więc próbujesz sama przed sobą się usprawiedliwić i znaleźć argumenty na to, że twoja decyzja była choć trochę słuszna.

[majan2]

Nie jstem matka idelaną i b mi d tego daleko, ale nie mogę sobie wyobrazic by
zaostawic dziecko w przedziale wieuku1-6 samo w domu. kilka razy zdarzyło mi sie
zostawić trzylatke sama by zjechac na dół do garażu po zakupy i to juz było dla
mnie trudne.

[jagabaga92]

prawdę powiedziawszy, to dużo większe głupstwa (np. wpuszczenie do domu
znajomego-nieznajomego pana) może zrobić uczeń biegający z kluczem na szyi,
aniżeli 4-5 latek, który zostanie sam w domu.

Ale to zdanie WYRODNEJ MATKI!

Prowokacja?

[kasiachor]

Rozumiem że początek wątku miał być tylko prowokacją do dyskusji
Gratuluję,udało się !

[mama_kotula]

jagabaga92 napisała:
Cytat
> prawdę powiedziawszy, to dużo większe głupstwa (np. wpuszczenie do domu znajomego-nieznajomego pana) może zrobić uczeń biegający z kluczem na szyi, aniżeli 4-5 latek, który zostanie sam w domu.
Ale to zdanie WYRODNEJ MATKI!


Mnie to wygląda raczej na samousprawiedliwianie się, niz na zdanie "wyrodnej" matki, ale może się nie znam

[latosie]

jagabago92 ...czytam i czytam i nigdzie nie doszukałam się,żeby ktoś
nazwał Cię wyrodną matką... bez wyobraźni-owszem ... więc nie
rozumiem czemu siebie tak nazywasz...

[jakw]

Oczywiście, że 13-latek może zabić się na jakiejś motorynce podczas
gdy rodzice są w pracy. Sęk w tym, że starsze dziecko ma już trochę
większą wiedzę o świecie. W przypadku pożaru (choćby on sam był
jego przyczyną) 13-latek prawdopodobnie dojdzie do wniosku, że
należy wezwać straż pożarną i w miarę możliwości opuścić dom. Pewnie
nawet będzie znał telefon do tej straży czy na pogotowie. Myślisz,
że 4-5-latek zadzwoni po straż pożarną? Zadzwoni chociaż do ciebie?
Bardziej prawdopodobne, że schowa się pod łóżko.
A skoro nie zamykasz 4/5-latka na klucz na wypadek przypadków
losowych (w sumie dość słusznie), musisz mieć też świadomość, że
a) dowolna osoba może wejść do mieszkania
b) dziecko znudzone pobytem w domu samo sobie gdzieś pójdzie (raz na
jakiś czas bywają historie typu: kilkulatek w zimową noc szukający
na ulicy mamy zwrócił uwagę przechodniów, którzy zawiadomili
policję, policja z kolei zawiadomiła sąd rodzinny).

[mama_anuszy]

Ustawa Kodeks karny z 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. z 1997 nr. Nr 88,
poz. 553 ze zmian.)

Art. 160.
§ 1. Kto naraża człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty
życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu,podlega karze pozbawienia
wolności do lat 3.
§ 2. Jeżeli na sprawcy ciąży obowiązek opieki nad osobą narażoną na
niebezpieczeństwo,podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy
do lat 5.
§ 3. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa
nieumyślnie,podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo
pozbawienia wolności do roku.
§ 4. Nie podlega karze za przestępstwo określone w § 1-3 sprawca,
który dobrowolnie uchylił grożące niebezpieczeństwo.
§ 5. Ściganie przestępstwa określonego w § 3 następuje na wniosek
pokrzywdzonego.

Art. 162.
§1. Kto człowiekowi znajdującemu się w położeniu grożącym
bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego
uszczerbku na zdrowiu nie udziela pomocy, mogąc jej udzielić bez
narażenia siebie lub innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia
albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu,podlega karze pozbawienia
wolności do lat 3.
§ 2. Nie popełnia przestępstwa, kto nie udziela pomocy, do której
jest konieczne poddanie się zabiegowi lekarskiemu albo w warunkach,
w których możliwa jest niezwłoczna pomoc ze strony instytucji lub
osoby do tego powołanej.

Ustawa Kodeks wykroczeń (Dz.U. 2007 nr 109 poz. 756)

Art. 89.
Kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim do lat 7,
dopuszcza do przebywania małoletniego na drodze publicznej lub na
torach pojazdu szynowego,podlega karze grzywny albo karze nagany.

Art. 106.
Kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim do lat 7 albo
nad inną osobą niezdolną rozpoznać lub obronić się przed
niebezpieczeństwem, dopuszcza dojej przebywania w okolicznościach
niebezpiecznych dla zdrowia człowieka, podlega karze grzywny albo
karze nagany.


Ustawa Kodeks karny z 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. z 1997 nr. Nr 88,
poz. 553 ze zmian.)


Art. 210.
§ 1. Kto wbrew obowiązkowi troszczenia się o małoletniego poniżej
lat 15 albo o osobę nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub
fizyczny osobę tę porzuca, podlega karze pozbawienia wolności do lat
3.
§ 2. Jeżeli następstwem czynu jest śmierć osoby określonej w § 1,
sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

[kowalikm]

No to ja powiem tak.

Paraliżuje mnie już sama myśl co mógłby zrobić ...

W ogóle jak słyszę te wszystkie informacje w TV gdzie matka zostawiła roczniaka
z psem w drugim pokoju lub zostawiła 3-4 latka wychodząc do sklepu - ciarki mi
przechodzą.

Przy okazji zastanawiam się jak moja mama mogła zostawiać mnie samą na noc w
mieszkaniu...

Pytałam ją ostatnio czy się nie bała - podobno bała się ogromnie, niestety była
samotna i pracowała na zmiany, a nie miała mnie z kim zostawić. Miałam wyłożone
zasady czego robić NIE WOLNO, była również "dyżurna" sąsiadka (która oczywiście
w życiu by nic nie usłyszała).

Mama wychodziła przed 22 - ja zasypiałam - miałam 3 misie, w które się wtulałam,
przychodziła po 6, kiedy ja jeszcze spałam.
Nie wydarzyło się nic strasznego, ale myślę, że mogło...

Kiedyś dziadek pochwalił mi się, że mój syn a jego wnuś (2,5 r.)jest bardzo
inteligentny, bo kiedyś zostali sami - on zamknął drzwi, powiedział żeby nie
wychodził, dał jakieś zabawki, wytłumaczył, że dziecko ma zostać samo i ...2
latek zrozumiał!
Dziadek podobno wrócił za 5-10 min., a moje dziecko wcale nie płakało i
grzecznie siedziało w tym samym miejscu.
Bez komentarza. Jak tego słuchałam to zimny pot mnie oblał...
Nigdy więcej nie zostawię dziecka samego z dziadkiem...

??

[mama-maxa]

słyszałam, że dzieci do ok. 7-8 roku życia nie potrafia jeszcze
zapanowac nad własnymi pomysłami, tzn. coś im wpadnie do głwoy i
natychmiast to realicują, nie ważne że mama zabroniła, w tym
momencie zapominają o tym.

Wg mnie głupota jest zostawianie małego dziecka w domu. Dzieci maja
naprawde kosmiczne pomysły i wystarczy, że wejdzie ci gdzies na
krzesło, spadnie, coś połamie... cokolwiek. Życze ci, żeby nic sie
takiego nie przytrafiło i nie podziwiam cie za odwage, bo to nie
jest odwaga to jest brak wyobraźni.

[coronella]

Nigdy, NIGDY!!!!!!!!!!!!!!!! Nigdy nie zostawiłam swoich dzieci samych w do mu (3,5 i 6)
jezzzu, aż mi ciarki na tą mysl przeszły...
i nie zrobie tego jeszcze w przeciagu kilku najbliższych lat.
Nie ma tak waznego powodu, bym zostawiła dzieci bez opieki.

[mama_kotula]

Podejrzewam, że jakbym zostawiła mojego 6-latka samego w domu, to by nie schodził z krzesła przed komputerem, szczęśliwy, że nikt mu nie marudzi, że już koniec .
No nie, schodziłby, do lodówki, aby sobie nalać soku czy zrobić kanapkę. I do szafki po pestki dyni.
Generalnie mogłabym go samego zostawić, ale nie zostawiam.

Jego słodkiej o rok młodszej siosry nie zostawiłabym w życiu, to szatan wcielony i histeryczka pierwszej klasy, diabli wiedzą co by jej do łebka strzeliło .

A obojga razem to nie zostawię pewnie i do 12 roku życia... bo to zestaw pt. "bomba z opóźnionym zapłonem".

[pestka14]

Nie testowałam na moim dziecku, ale wyobraźnia mi podpowiada, że np.:
* włącza gaz - bo sobie wymyśli, żeby coś ugotować
* bawi się nożami - bo "musi!" zrobić kanapkę
* dobiera się do szafki z chemikaliami (wyłażąc po jakiejś
chybotliwej konstrukcji z kilku krzeseł) - bo akurat mu się coś
rozlało, zabrudziło i koniecznie, absolutnie natychmiast! musi to
posprzątać tak jak mama,
* może też np. próbować dostać się do umieszczonej pod sufitem
szafki z lekami, bo go akurat bardzo gardło rozbolało i czegoś się
nażreć...
* zbiera szkło ze stłuczonej przy nalewaniu picia szklanki i łazi po
nim boso, bo akurat nie lubi w kapciach
* albo np. próbuje sobie zalać herbatę i oblewa się wrzątkiem
* podłącza się do kontaktu przy pomocy nożyczek (zdobytych przy
pomocy wspomnianej wcześniej konstrukcji), bo wreszcie nikt nie
patrzy i można spokojnie poeksperymentować

jeszcze?

[aurita]

Mialam 6 lat jak moi rodzice sie rozwodzili i zostawalam sama w domu jak mama
szla do adwokata (albo nie wiem gdzie szla).
Bylo strasznie, czasami dzwonil telefon i dzwonil i dzwonil.... strasznie sie balam.
Oprocz tego pomylam wszystkie wlosy lalkom (pozniej trzeba bylo koltuny poobcinac).
Nie pamietam co wiecej ale pamietam jak czulam sie samotna i opuszczona i smutna....

Natomiast jak mialam 4 lata matka wyszla wyrzucic smieci ja zalozylam lancuch,
zdjac go juz nie umialam i matka w podomce i kapciach siedziala kilka godzina na
klatce a ja wylam w srodku dopoki nie przyszla sasiadka ktora miala nozyce do
metalu. Matka wiecej niemadrych pomyslow nie miala.

Pamietam jeszcze jak mialam mniej niz 4 lata, spedzalam wakacje u babci, moja
babcia szla na targ a mnie zostawiala sama: budzilam sie i bylo dziwnie ale
przychodzil moj sasiad (maly byl, nie wiem ile mial lat) i podstawial mi drabine
pod okno: wylazilam przez okno i chodzilismy sie hustac.

Uwazam ze zostawianie malego dziecka jest nieodpowiedzialne. Sama nie zrobilam
tego jeszcze nigdy. Wbrew pozorom uwazam ze 6 latek bardziej to przezywa niz 3 latek

[latosie]

ja zostawiłam dziecko w domu na góra 10 minut jak musiałam po coś
pilnie wylecieć do sklepu , który mam przed blokiem.. dodam,że
dziecko ma 3 latka... w innym wypadku NIGDY !!!!!!!! bym nie
zostawiła dziecka w przedziale wiekowym 3-6 lat w domku
samego...NIGDY !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[krolowanocy]

latosie napisała:

> ja zostawiłam dziecko w domu na góra 10 minut jak musiałam po coś
> pilnie wylecieć do sklepu , który mam przed blokiem.. dodam,że
> dziecko ma 3 latka... w innym wypadku NIGDY !!!!!!!! bym nie
> zostawiła dziecka w przedziale wiekowym 3-6 lat w domku
> samego...NIGDY !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

no i czego tak krzyczysz?
skoro zostawiłaś to już nie "nigdy", tylko zostawiłaś. wyjście do
skrzynki na listy zajmujące 3 minuty też jest zostawieniem dziecka
samego w domu
jak ma się coś stać nagłego - typu prąd dziecko kopnie, to nie ma
znaczenia czy to będą 3 minuty czy godzina

[latosie]

zostawiłam i NIGDY !!!!!!!!!!!!!! więcej tego nie zrobię bo to było
nieodpowiedzialne ...

hmmm

[loola_kr]

moja ma 8 lat i jeszcze nie była sama w domu... i w najbliższym czasie nie
zamierzam jej zostawiać bez opieki...
Prawo zabrania pozostawiać dziecko bez opieki do 7 lat...

[karolciaa23]

czy wypuszczacie dzieci 6 letnie same na dwor np. przed blok na ktory macie oko
np.z okna

[wiedzma15]

nie wiem, czy mamy które zostawiają dzieci same w domu " z ważnych powodów" zastanawały się kiedyś nad taką kwestią, że nawet jeśli dziecku się nic nie stanie w czasie ich nieobecności, to zawsze im - mamom może się po drodze przytrafić nieszczęśliwy wypadek...?

nigdy nie zostawiam moich dzieci samych w domu 7,5 i 2 lata, chociaż obie są bardzo rozsądne i doskonale sie bawią a starsza córka wydaje mi się dsyć przewidująca i odpowiedzialna za młodszą

mieszkam na wsi i nawet kiedy idę karmić podwórkowe psy i stado kotów, czy nanosić drewna do kominka, ubieram dzieci i biorę ze sobą, chyba że oprócz mnie jest ktoś inny dorosły

na tym punkcie mam fioła i zastrzeliłabym każdą matkę która ma ważniejsze sprawy niż bezpieczeństwo dzieci
amen

aha, moja tesciowa zostawiła kiedyś u siebie w domu moją niespełna dwuletnią starszą córkę , bo spała, a ona musiała na drugi koniec wsi pójść po chleb przeceniony dla pieska, bo za 2 godziny jakbym wróciła to już by go nie było... zdyskwalifikowała się jako opiekunka do dzieci

[budzik11]

W USA nie wolno zostawiać bez opieki dziecka < 12rż. Jeśli np. sąsiad zobaczy,
że takie dziecko samo otwiera sobie kluczem drzwi do domu, to może zadzwonić na
policje i rodzice mają duuży problem. Szkoda, że u nas nie ma takiego prawa, bo
widać na rozsądku rodziców polegać nie można.
Odpowiadając - nie zostawiłabym kilkulatka samego w domu.

[pitu_finka]

No zgadza się, z tym że amerykańskie 12 lat wydaje mi się być przegięciem w
drugą stronę. Tym bardziej że dzień po przekroczeniu tej magicznej granicy
dziecko może się zająć zawodowo baby-sittingiem. Dziecko mniejsze niż
sześcioletnie samo w domu - nigdy. Ja zostawiłam kiedyś śpiącą w łóżeczku roczną
córkę na 3 minuty, bo musiałam zejść do kuriera na dół (mieszkam w bloku) -
domofon nie działał. I wracając nie korzystałam z windy bo się bałam że się
zepsuje - to tak a propos wpisu ze matkom może zdarzyć się jakiś wypadek.

[braktalentu]

Nie umiem wyborazić sobie powodu, który sprawia, że małe dziecko
zostaje samo w domu. Gdybym wiedziała, że takie historie mają
miejsce u moich sąsiadów za pierwszym razem zabrałabym dziecko do
siebie, a przy kolejnych natychmiast powiadomiłabym policję i
ośrodek pomocy społecznej.

Moje dziecko zostaje samo w przydomowym ogrodzie. Samo, tzn, ja
stoję przy przeszkolonych drzwiach w domu i kontroluję sytuację. Syn
jest zdyscyplinowanym i rozsądnym trzylatkiem, co nie zmienia faktu,
że zdarza Mu się utknąć w zaspie i wołać pomocy, zjadać śnieg -
licząć, że nikt nie widzi-. Poza tym jest dzieckiem żywym i
lubiącym odkrywać świat. Kiedy pomyślę o wypadkach i urazach,
których doznał podczas mojej obecności w domu (ostatnio rozcięta
głowa w wyniku poślizgnięcia przy siadaniu do stołu), to dochodzę do
wniosku, że jeszcze wiele lat nie będzie zostawał w domu sam.

[polinezya]

Gratuluję braku wyobraźni wszystkim mamusiom, które zostawiają tak małe dzieci
same w domu!!! Szok. Mam tylko nadzieję, że przez Waszą głupotę nic się tym
dzieciaczkom nie stanie

[wakacyjna_iguana]

Sama miałam chorą mamę - nowotwór - i do lekarza ją woziłam, wszędzie dziecko
zabierałam, bo nie miałam z kim zostawić.
Post mnie poruszył - jak można zostawić małe dziecko samo w domu? KObiety są bez
wyobraźni po prostu.
Nie wiem jaki to niby ważny powód miałby być??? Dziecko jest po prostu
"przyklejone" do mnie jak muszę gdzieś wyjść, wszędzie ją zabieram, na tym
polega odpowiedzialność przecież. Nigdy nie zostawiam córeczki samej w domu i
pewnie nie zostawię jej do 7 roku życia co najmniej.

[nupik]

nigdy nie zostawiłabym kmilkulatka samego w domu, nawet na 5 minut.

[mama_anuszy]

Do autorki- jeśli coś się dziecku stanie (np spłonie w pożarze)
Prokurator postawi ci zarzut niedopełnienia obowiązków
rodzicielskich, zaniedbania czy coś tam jeszcze. Gratuluję totalnej
głupoty!

[kaeira]

mama_anuszy napisała:
> Do autorki- jeśli coś się dziecku stanie (np spłonie w pożarze)
> Prokurator postawi ci zarzut niedopełnienia obowiązków
> rodzicielskich, zaniedbania czy coś tam jeszcze.

Wiesz, jak już dziecko spłonie w pożarze (czy zginie wskutek innego wypadku będąc samo w domu), akurat prokurator to już chyba w porównaniu mało istotna przykrość...

[mama_anuszy]

kaeira napisała:

> Wiesz, jak już dziecko spłonie w pożarze (czy zginie wskutek
innego wypadku będ
> ąc samo w domu), akurat prokurator to już chyba w porównaniu mało
istotna przyk
> rość...

To fakt- chciałam autorce uzmysłowić że zostawianie dziecka bez
opieki jest karalne.A ona z takim wątkiem wyjeżdża na forum jakby
nigdy nic- ot zadała takie "normalne" pytanie.Eeeeee... to chyba
trol.

[phantomka]

Nie wierze w glupote niektorych rodzicow. Chocby mi noge ucielo w
domu i musialabym na pogotowie jechac, to corki samej w domu nie
zostawie. Po prostu Bozia dala mi rozum. I zastanawiam sie, jaki ty
niby mialas zamysl piszac tego posta? No bo oprocz szukania
usprawiedliwienia dla siebie, nic innego nie przychodzi mi do glowy.

[sonia-3]

Droga Mamo. Absolutnie nie zamierzam Cię krytykować, więc nie odbieraj mojej odpowiedzi jako atak na Twoją osobę. Ja pracuję w szpitalu pediatrycznym i bardzo często mam do czynienia z dziećmi pozostawionymi bez opieki z różnych to powodów. I powiem Ci jedno , sporo ryzykujesz, ponieważ dzieci pozbawione są daru przewidywania i wyobraźni. Operujemy dzieci które wypadły z okna,bo na przykład chciały zobaczyć czy Mama już wraca, Zaopatrujemy rany cięte i rąbane rączek i paluszków robimy trepanacje czaszek dzieci przygniecionych przez np telewizor lub komodę itd. Pewnie że niektóre wypadki mogą zdarzyć się również podczas obecności rodziców, ale wtedy rodzic ma możliwość udzielenia dziecku pomocy często w ten sposób ratując mu życie,w przeciwieństwie do sytuacji kiedy to dziecko jest w domu samo. Jeszcze inna sprawa-wychodzisz z domu ,ale nie wiesz ( bo tego nikt nie wie) czy do tego domu wrócisz. Różnie bywa i Tobie może się coś złego przytrafić. Zawsze jak takie dziecko trafia do nas na blok operacyjny to z moimi koleżankami mówimy,że niestety niektórzy dorośli nie mają wyobraźni, bo nie widzą tego co ja widzę i albo im się udaje albo niestety słyszymy o nich w wiadomościach, czego oczywiście Tobie i Twojemu Maluchowi nie życzę. Pozdrawiam

jagabaga92-bierz go wszędzie ze sobą,nie zostawiaj

[pgerek]

Skoro założyłaś ten wątek, to wnioskuję, że masz wątpliwości co do swojego postępowania. Nie wkurzaj się i nie obrażaj na te wszystkie "niezbyt miłe" wypowiedzi- bo zostałaś tu jakby nieco "ukamieniowana"- tylko pomyśl o bezpieczeństwie swojego synka i targaj go wszędzie ze sobą po prostu i już.
Jeśli nie będziesz go już zostawiać, to nie będziesz jak sama to powiedziałaś "wyrodną matką" tylko MĄDRĄ MATKĄ i tego Tobie i Twojemu synkowi życzę.
Nie zostawiaj go już...naprawdę.

pozdrawiam!

Nie wiem, nie jestem kretynką

[rudy_wyjec]

I nie zostawiam dziecka w domu samego.

[grzalka]

Córka sporadycznie zostaje sama w domu na 20- 30 minut odkąd skończyła 7 lat.
Jest rozsądna, spokojna, można jej zaufać. Sporadycznie tzn. raz na kilka
miesięcy. Syna (lat 4,5) zostawiłam raz samego na 5 minut- najpierw pogadaliśmy
o zasadach, co wolno czego nie, wydawało się, ze nic się nie może stać. Jak
wróciłam to zastałam piramidę z dwóch krzeseł ustawionych na stole i syna na
szczycie. To było kilka minut. Nigdy więcej takiej głupoty nie zrobię

[charlircharlie]

to nie tylko kompletny brak wyobrazni ale rowniez bezdenna dlupota.
Tydzien temu czytalam artykul w gazecie. Konieta zostawila bez
opieki kilkuletnie dziecko bo musiala isc na rozprawe w sadzie.
zostawila mala w sypialni wlaczyla bajeczke. Jak wrocila dziecko juz
nie zylo-spiecie w kontakcie i pozar. wiec to nie chodzi tylko co
dziecko moze zrobic pod twoja nieobecnosc.

[dlania]

Zostawiam 6, prawie 7-latkę samą w domu na 20 minut (może z 2, 3 razy mi sie
zdarzyło), a 3-latke na 5-8 minut (tyle ile trwa zaprowadzenie starszej do domu
kultury po drugiej stronie ulicy, jesli nie mogę wziąc młodszej ze sobą).
Starsza jest bardzo rozsądna, w tym czasie sobie czyta, rysuje. Młodszą sadzam
przed ulubiona bajką na dvd, też wie o co chodzi, że ma oglądac, a nie broić.

[alika77]

> 3-latke na 5-8 minut (tyle ile trwa zaprowadzenie starszej do domu
> kultury po drugiej stronie ulicy, jesli nie mogę wziąc młodszej ze
sobą).

a zastanowiłaś się kiedyś, co będzie, jeśli pewnego dnia jak
będziesz przechodziła na tę drugą stronę ulicy potrąci Cię samochód
i nie będziesz mogła wrócić po tych 5-8 minutach? w czym problem,
żeby wziąć ze sobą 3-latkę?

> Młodszą sadzam
> przed ulubiona bajką na dvd, też wie o co chodzi, że ma oglądac, a
nie broić.

Rozwala mnie przecenianie, a może niedocenianie swoich dzieci w
kwestii "ona wie co może/nie może robić".

[dlania]

alika77 napisała:

> a zastanowiłaś się kiedyś, co będzie, jeśli pewnego dnia jak
> będziesz przechodziła na tę drugą stronę ulicy potrąci Cię samochód
> i nie będziesz mogła wrócić po tych 5-8 minutach? w czym problem,
> żeby wziąć ze sobą 3-latkę?
>

No w sumie masz rację... Jak ma mnie szlag trafic na przejściu dla pieszych to
lepiej żeby razem z dzieckiem niz bez.

[mama_anuszy]

§ 2. Kto zostawia małoletniego do lat 7 w okolicznościach
umożliwiających mu wzniecenie pożaru,
podlega karze grzywny albo karze nagany.[/lex:tb1mtwer][lex:tb1mtwer]
Art. 106. Kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim do
lat 7 albo nad inną osobą niezdolną rozpoznać lub obronić się przed
niebezpieczeństwem, dopuszcza do jej przebywania w okolicznościach
niebezpiecznych dla zdrowia człowieka,
podlega karze grzywny albo karze nagany.



to z kodeksu wykroczeń, ludzie!

[dlania]

A mnie rybka kodeks wykroczeń.
Skoro ja oceniam, że schodzenie z dwójka dzieci z 4 piętra (jedno na rekach),
maszerowanie z nimi oblodzonym chodnikiem i takąż jezdnią, wchodzenia na 2
pięto, i potem powód z jednym ta samą trasa na 4 piętro - jest bardziej
niebezpieczne niz zostawienie młodszego dziecka na 5 minut w mieszkaniu, zajęte
bajka, to jest moja decyzja i już. I mało mnie interesuje, że gdyby w pierwszej
sytuacji coś sie stało dziecku to byłoby ok, bo jest z matką, a w drugim
poszłabym do więzienia - bo mnie chodzi o dziecko, a nie o puste przepisy.
I przypominam, że rozmawiamy o sporadycznych sytuacjach, a nie regularnym
zostawianiu dzieci bez opieki.

[tuberosa77]

Skoro ja oceniam, że schodzenie z dwójka dzieci z 4 piętra (jedno na
rekach),
> maszerowanie z nimi oblodzonym chodnikiem i takąż jezdnią,
wchodzenia na 2
> pięto, i potem powód z jednym ta samą trasa na 4 piętro - jest
bardziej
> niebezpieczne niz zostawienie młodszego dziecka na 5 minut w
mieszkaniu, zajęte
> bajka, to jest moja decyzja i już.

No, Twoja decyzja, ale to nie zmienia faktu, ze nieodpowiedzialna.

[dlania]

A kto potrafi obiektywnie ocenić, która decyzja - brac dziecko czy zostawić -
byłaby bardziej odpowiedzialna? ja po lądowaniu na lodzie z dzieckiem na ręku
stwierdziłam, że jednak przy takich warunkach odpowiedzialniej jest jej nie brać
Przepisy wymyslono dla ludzi, a nie ludzi dla przepisów.

[tuberosa77]

Ja nie jestem za ślepym stosowaniem przepisów, niezależnie od
sytuacji.
Poprostu tak na "chłopski rozum", lepiej nie zostawiać kilkulatka w
domu samego nawet na chwilę.
Pamiętam jak babcia zostawiła mnie w domu na sekundę bo poszła do
sąsiadki a ja zapaliłam świeczką i wsadziłam ją pod szafę, pewnie
miałam ok 4 lat.
To nie dzieci są durne jak pisała, któraś z forumek, to rodzice
czasem durnie postępują, nie mówię w tej chwili o sytuacji, którą
opisałaś. Sama pewnie zdahesz sobie sprawę, że zostawianie tak
małego dziecka samego w domu nie jest całkiem odpowiedzialne.

[dlania]

Sama pewnie zdahesz sobie sprawę, że zostawianie tak
> małego dziecka samego w domu nie jest całkiem odpowiedzialne.

Tak, zdaję sobie sprawę i unikam tego jak sie tylko da. Jesli tylko jest
mozliwośc poproszenia o pomoc babci czy zrezygnowania z wyjścia to tak robię.
Jesli decyduję się na zostawienie dziecka na chwilę samego to dlatego, że
wybieram mniejsze zło.

Mnie rodzice oczywiście zostawiali samą. Jak jechali na godzinę na działkę po
warzywa to ja natychmiast wybiegałam z domu na podwórko (zostawiając otwarte
drzwi do mieszkania) i jeździłam rowerkiem po osiedlowej uliczce, wykorzystując
fakt, że mam mnie nie widzi z balkonu;. I to tez mam na uwadze, zostawiając
swoje dzieci same nawet na 5 minut.

[srebrnarybka]

A dlaczego babcia zostawiła świeczkę i zapałki w zasięgu Twoich rąk?

[mama_kotula]

srebrnarybka napisała:
> A dlaczego babcia zostawiła świeczkę i zapałki w zasięgu Twoich rąk?


Świeczka niebezpieczna nie jest sama w sobie. No ok, można nią sobie oko wybić.
Zapałki faktycznie powinny być poza zasięgiem rak dziecka.

Natomiast jakby chcieć usuwać z zasięgu rąk dziecka WSZYSTKO, co potencjalnie jest niebezpieczne, w mieszkaniu zostałyby gołe ściany.
Czyli - zostawiając dziecko samo w domu zostawiamy je w jego pokoju, z którego zostały usunięte meble oraz twarde zabawki, tudzież zabawki z małymi częściami (klocki lego na przykład oraz lalki - może im wypaść takie małe oczko ), okna zabite na głucho. Kuchnia zamknięta na klucz. Z łazienką... hmm, może być problem. Ale możemy wstawić dziecku do pokoju nocnik i po problemie. Nocnik samoopróżniający się, bo potem dziecko może np. wypić siury i podczas picia się zadławić. Wszystkie pokoje zamknięte na głucho.
Prąd wyłączony, bo dziecko może wsadzić coś do kontaktu. Chociaż nie, nie może nic wsadzić, bo nic nie ma, wszakże wszystko zostało zabrane.
Dalej...?

Nie piszę dalej, bo celowo sprowadziłam to do granic absurdu.

I właśnie doszłam do wniosku, że prostym testem na to, czy dziecko może zostać samo w domu, czy nie, może być sprawdzenie, czy przed zostawieniem dziecka samego trzeba dokonać miliona różnych "dostosowań". Jeśli tak, oznacza to prosto, że dziecko jest za małe. Amen.

Zostawiłam ostatnio 6-latka na 10 minut w domu samego, grał właśnie na komputerze - przy kompie zostawiłam mu na wszelki wypadek karton soku i coś do jedzenia (co by do kuchni nie latał). I to była całość przygotowań. Wiedziałam że będzie siedzieć przy kompie i cieszyć się bonusowym czasem, a mimo to srałam w gacie ze strachu, będąc w sklepie.

[srebrnarybka]

Zapałki faktycznie powinny być poza zasięgiem rak dziecka.

- i to zawsze, także wtedy, kiedy rodzice są w domu.

zabawki z małymi częściami
> (klocki lego na przykład oraz lalki - może im wypaść takie małe
oczko

- może wypaść też w obecności rodziców, a że jest małe, rodzice
nawet nie zauważą, kiedy dziecko je połknie.

Nocnik samoopr
> óżniający się, bo potem dziecko może np. wypić siury i podczas
picia się zadław
> ić.

- w obecności rodziców też może.

Mieszkanie, w którym mieszka się z dziećmi, powinno być
przystosowane. Jeśli zostawia się dziecko samo w domu, to NIE MA
niebepieczeństwa podpalenia czegokolwiek przy pomocy zapałek, bo
zapałki ZAWSZE powinny być poza zasięgiem rąk dziecka. Są inne
niebezpieczeństwa, możliwość różnych nieprzeiwdzianych zdarzeń -
pożar, częściej - zalanie, czy pęknięcie jakiejś rury, przyjście
sąsiada w nieprzewidzianej sprawie etc. a przede wszystkim -
niebezpieczeństwo, że dziecko będzie się bało, na co nie należy go
narażać, i że ze strachu zrobi coś głupiego. Dlatego nie namawiam do
zbyt wczesnego zostawiaia dziedi w domu, jak mi to wiele dyskutantek
imputuje, tylko do uczenia dzieci, jak w takich razach postępować,
by osiągnęły odpowiednią dojrzałość. A dzieci dojrzalsze są
bezpieczniejsze.
Zostawiając syna na 10 minut postąpiłaś bardzo mądrze - był to dobry
trening. I warto go co jakiś czas tak trenować, to wtedy szybciej
dojrzeje do zostawiania na dłużej. I generalnie będzie dojrzalszy, a
po to chyba wychowuje się dzieci, by były dojrzałe.

[mika_p]

Trzylatkę na rękach?

[dlania]

Tak, na rękach, bo jest wczesniakiem i troche jest opóźniona. Na własnych nogach
schodzi z tego 4 pietra około 15-20 minut

[latosie]

a nawet jeśli nie jest wcześniakiem to po co się z tego tłumaczyć...
chyba twoja sprawa czy nosisz trzylatkę na rękach czy idzie sama...
nie rozumiem ogóle skąd takie oburzenie...

[dlania]

latosie napisała:

> a nawet jeśli nie jest wcześniakiem to po co się z tego tłumaczyć...
> chyba twoja sprawa czy nosisz trzylatkę na rękach czy idzie sama...
> nie rozumiem ogóle skąd takie oburzenie...

Matka Polka Idealna nie dopuściłaby do noszenia 3-latki na rekach
Ale masz racje - po co ja sie tłumacze, ot, głupi nawyk

[mama_anuszy]

dlania napisała:
> I przypominam, że rozmawiamy o sporadycznych sytuacjach, a nie
regularnym
> zostawianiu dzieci bez opieki.

będziesz więc miała cholernego pecha jak w tej "sporadycznej"
sytuacji zapali się mieszkanie od np instalacji czy czegos tam a z
nim Twoje dziecko. A Ty w tym czasie będziesz siedzieć w windzie
między piętrami!!! To jakaś masakra co wypisujesz kobieto!

[dlania]

mama_anuszy napisała:
> będziesz więc miała cholernego pecha jak w tej "sporadycznej"
> sytuacji zapali się mieszkanie od np instalacji czy czegos tam a z
> nim Twoje dziecko. A Ty w tym czasie będziesz siedzieć w windzie
> między piętrami!!! To jakaś masakra co wypisujesz kobieto!


Zmasakrowana przez tvn-uwaga i brazylian soap opera to jest Twoja wyobraźnia.

[titta]

Dokladnie, jak piszesz, cholernego pecha. Bardziej prawdopodobne
jest, ze jak zabierzezs je z soba, potraci was samochod.

Zostawilam dwulatka pod "opieka" pieciolatka, na kilkanascie minut,
przed telewizorem, z telefonem w lapce i przykazaniem, zeby sie z
miejsca nie ruszac i dzwonic jakby cokolwiek sie dzialo. Oczywiscie
dziecko dziecku nie rowne.
Powod byl banalny: ja musialam isc do pracy, a mama dzieci stala w
korku (to byla jej decyzja). Nie mam zadnego poczucia, ze bylo to w
jakis sposob niewlasciwe. Juz wieksze, jak pomysle, ze ich matka
jezdzi z nimi samochodem, bo trzeba przyznac, ze najlepszym kierowca
nie jest.

[alika77]

> No w sumie masz rację... Jak ma mnie szlag trafic na przejściu dla
pieszych to
> lepiej żeby razem z dzieckiem niz bez.

ja tam jak przechodze przez ulice z dzieckiem to jestem 10 razy
bardziej ostrozna niz przechodząc bez niego, a juz na pewno duzo
bardziej niz wtedy, kiedy bym się spieszyła, bo w domu czeka maluch -
ale może to tylko ja...

[jakw]

Ja jednak w podobnej sytuacji wolałam ubrać młodą i pójść razem z
nią po starszą. Być może dlatego, że puszczenie młodszej ulubionej
bajki na dvd nie daje żadnej gwarancji, że nie bedzie w tym czasie
np. skakać ze stołu.

[bomba001]

kilka minut to moge sobie wyobrazic z powiedzmy, 6 latkiem. i tak zostawał mój
syn. ja szlam np na strych po pranie, a jemu sie nie chciało, do sklepu
odległego o 50 m, i który dobrze widać z okna. robił nie wiem co, nie psocił,
ani oczywiście nie robił nic niebeziecznego, bo to rozsądne dziecko.
teraz ma prawie 8 lat i zostanie np na pół godziny, jak ide po jego siostrę do
przedszkola, a on np zadanie odrabia. uwielbia sam zostawać na dłużej bym nie
zostawiła, nie mogę na razie sobie wyobrazić takiej bezwzględnej konieczności.
ten przyklad z matka chybiony, sa tysiace lepszych rozwiazan.
Generalnie, nigdy bym nie zostawiła 4,5 latka, w żadnej sytuacji, ani na
chwilkę. i nie znami NIKOGO, kto to robi. czasem czyta sie o dzieciach z
patologicznych rodzin, ktore zostaja same. bo to niestety jest PATOLOGIA. niech
ci głowka popracuje, co sie moze stac. od pożaru, poprzez złych ludzi etc. co za
trauma dla dziecka- nie odzywaj sie.

[tuberosa77]

Córka, 2,5 roku jeszcze nigdy nie została sama w domu i pewnie długo
nie zostanie. Jeśli wychodzę choćby do skrzynki, biorę ją ze sobą,
do sklepu na 10 min również. Wszędzie mogę ją zabrać ze sobą, do
lekarza do urzędu i do pracy (mam taką pracę, która pozwala na
opiekę nad dzieckiem). Mam to przetestowane. W ekstremalnych
sytuacjach proszę o pomoc sąsiadkę, teściową lub... zabieram ze sobą.
Dziecko dalszych znajomych w wieku 2 lat było zostawiane w domu na
ok 2, 3 godziny, bo babcia "nie miała wyjścia" i musiała dorobić do
emerytury. Jak to usłyszałam to krew mi się ściela ze zgrozy. Gdybym
znała adres i nazwisko, chętnie zgłosiłabym ten fakt na policji.
Zostawianie małego dziecka w domu to ogromna nieodpowiedzialność i
brak wyobraźni. Matki, które tak robią opamiętają się zapewne
dopiero gdy coś złego się wydarzy, chociaż lepiej żeby nigdy do tego
nie doszło.