Partnerskie podejscie do bycia matka ?

[w-i-k-i]

To znaczy czy myslicie, ze przeszkadzaloby Wam gdyby Wasze dzieci
mowily Wam po imieniu, a nie ,,mamo". Bo ja mysle, ze nie mialabym z
tym problemu, nawet byloby to mile i swiadczylo o partnerskim
kontakcie z dzieckiem. Wiem, ze istnieja kobiety, ktore tak pragna
byc na sile mamami idealnymi, ze tlamsza swoja osoba dziecko, wrecz
je ograniczjac i odcinajac od swiata. No nic ja sadze, ze
chcialabym, aby od pewnego wieku 7-8 lat moze nieco pozniej dziecko
mowilo do mnie po imieniu. Oczywiscie po wczesniejszej prelekcji i
uswiadomieniu roznicy pomiedzy mowieniem do mamy po imieniu, a
mowieniem po imieniu np. do kolezanek.

[moni692]

Nie chcialabym zeby moje dziecko mowilo do mnie po imieniu.kropka.

Nie upadłam na głowę. n/t

[triss_merigold6]

[yoggi87]

To nie jest partnerstwo, to brak szacunku. Dzieci nie powinny sie
zwracac do doroslych po imieniu.

[bri]

yoggi87 napisała:

> To nie jest partnerstwo, to brak szacunku. Dzieci nie powinny sie
> zwracac do doroslych po imieniu.

Przyznam, że kompletnie nie rozumiem dlaczego? Oczywiście
przy "przejściu na ty" z dowolnym dzieckiem można wymagać zachowania
jakiejś etykiety, tak samo jak w przypadku dorosłych, ale dlaczego
ma być to automatycznie oznaka braku szacunku?

[marychna31]

Wiki, a twoje dzieci będą też musiały zabierać cię na imprezy i przy
rówieśnikach udawać, że jesteś ich (młodszą) siostrą?

[w-i-k-i]

Dziecko - nie dzieci, bo nigdy juz nie zamierzam miec dzieci, nawet
jesli z wpadki, to moj maz jest uswiadomiony w kwestji nie
posiadania wiekszego potomstwa. Czy na imprezy - rzecz gustu.

[suazi1]

Zapewne, każdy sposób na odmładzanie jest dobry

[becitka87]

W życiu bym się nie zgodziła,żeby dziecko mówiło do mnie po imieniu ...

[przeciwcialo]

Dziecko nie jest partnerem i wbrew twojej nowoczesności partnerstwo
dziecku nie słuzy. Dzieci wola granice niż wolna amerykanke.

[angazetka]

> Oczywiscie po wczesniejszej prelekcji i
> uswiadomieniu roznicy pomiedzy mowieniem do mamy po imieniu, a
> mowieniem po imieniu np. do kolezanek.

A na czym polega ta róznica?
Nie, nie chciałabym, żeby dziecko mówiło mi po imieniu - właśnie
dlatego, że jest róznica między koleżanką a mamą.

[zefirekk]

zaczęłam do swojej mamy mówić również po imieniu, jakoś w LO, sądzę,że będę w stanie zaakceptować takie samo rozwiązanie z moimi dziećmi.

[sanrio]

> kontakcie z dzieckiem. Wiem, ze istnieja kobiety, ktore tak pragna
> byc na sile mamami idealnymi, ze tlamsza swoja osoba dziecko, wrecz
> je ograniczjac i odcinajac od swiata.

no, i dlatego każą swoim dzieciom mówić do siebie "mamo", toż to czysta
patologia ze wsi Kozia Wólka albo z blokowiska!
A jak byś wolała żeby do ciebie mówił: wiki, wikusiu, wiktorio czy wikta?

[3-mamuska]

Moj syn mowil do mnie po imieniu,wszystkich to dziwilo,a ja lubilam jak fajnie
mowil moje imie,mowil tak okolo 4 lat.Gdy jego mlodsza siostra zaczela mowic
mamo,to i on przeszedl na mamo,nie milalam z tym zadnego problemu.

[sabka22]

Chciałaby żeby mówił "Wikusia chodz na browara"
Raczej pozataje przy mówieniu mamo....bo co mam mu wpajać że ma od
jutra mówić Sabina???Chore....

[w-i-k-i]

,,chodz na browara" - o moj Boze mam nadzieje, ze takiego jezyka
nigdy nie bedzie uzywal.

[selavi2]

w-i-k-i napisała:

> ,,chodz na browara" - o moj Boze mam nadzieje, ze takiego jezyka
> nigdy nie bedzie uzywal.
o święta naiwności!!!
Też tak myslałam, ale przestałam, jak niechcący(przysiegam)zobaczyłam
fragmenty rozmow mlodej na gg i i profil mlodego9 to juz chcacy) na n-k.
Ale pomarzyć możesz.

[bellinetta]

Nie uważam, żeby był to dobry pomysł. Dziecko potrzebuje poczucie
bezpieczeństwa, oparcia, pomocy i relacja "mama" - "tata" własnie to jemu daje.
Natomiast relacja "po imieniu" czyli koleżeńska, czy partnerska zabiera jemu to
poczucie. Traci osobę madrzejszą, na ktorej moze polegać, traci to wsparcie, a
zyskuje - koleżankę z piaskownicy, na swoim poziomie umysłowym chętną do zabawy
klockami , tylko nieco wyższą od niego.

Relacja mama - tato jest najbardziej prawidłowa i dobrą relacją między własnym
dzieckiem. Uczy szacunku i prawidowych wartości w społeczeństwie. Tutaj, w
relacjach rodzicielskich nowoczesność partnerska niezagrzeje miejsca

[emissy]

Dokładnie. Do dziś pamiętam, jak moja przyjaciółka z liceum mówiła
do matki, gdy nam coś głowę suszyła: "Jadźka, co ty pier..". I nie
była to jakaś "zła dziewucha", po prostu taki luz miała w kontaktach
z matką.

[przeciwcialo]

Porażka z ta Jadźką....

[mama303]

A lepiej brzmi "mama, co ty pier...."

Moje dziecko mówi mi i mężowi po imieniu. Nie ma to nic wspólnego z
lekceważeniem. Kiedy jest jakaś poważna rozmowa zawsze jest "mamo,
tato" I... nie musiałam jej tego uczyć. Sama wyczuwa

[emissy]

"Jadźka" gorzej brzmi jak dla mnie, jednak "mamo..." to też
straszne, masz rację.
Widać jesteście z mężem mądrymi rodzicami i fajnie wychowujecie
córkę.

[bri]

Ale przecież to tylko forma, relacja może być identyczna jak w
przypadku rodziny, w której dzieci się do rodziców zwracają
per "drogi ojcze" czy "czcigodna matko". Nie szanujesz męża, bo
mówisz do niego po imieniu?

Absurdem jest twierdzić, że taka forma zwracania się do rodziców
czegokolwiek uczy, albo cokolwiek zapewnia.

[selavi2]

Moje dzieci (20 i 18 lat)od dawna twierdzą, ze mama ma być mamą.
I nic nie mówiły na temat tłamszenia osobowości w związku z tym.
Nigdy też nie miały takiej potrzeby.
I tak naprawde to nie wiem, co bym zrobiła w takim wypadku.
Młody jak chce mnie rozbroić, to mowi do mnie znaczacym tonem:"Oj Renata,
Renata... No i jak ty się zachowujesz?"
No i cięzko się złościć, kiedy czlowiek sie smieje.

A co do partnerstwa, to dziecku nalezy się poszanowanie uczuc i potrzeb(co nie
znaczy, że zaspokojenie KAŻDEJ)jako drugiemu CZŁOWIEKOWI, ale dziecko dopóki
jest zależne od rodziców lub ich pieniędzy z definicji nie może być partnerem.
Bo partner to ktoś, kto ma rowne z toba nie tylko prawa ale i obowiązki i jest w
stanie ponieść taka jak ty odpowiedzialność.
Czyli ma takie jak ty mozliwości emocjonalne, finansowe itp.
Dziecko w stosunku do rodzica, dopóki się nie usamodzielni w kazdym aspekcie
zycia takim partnerem NIE JEST.

[gk102]

Spokojnie, weryfikacja nastąpi w moemencie wchodzenia dziacka na
głowę - matce-przyjaciółce, a to następuje szybko, bo w okolicach
1,5 roku życia dziecka.

[kicia031]

No popatrz, a moje 17-letnie dziecko od wiekow mowi do mnie po
imieniu (mowi tez mamusiu, jak ma z kolei taka ochote) i absolutnie
jest jak najdalsze od wejscia mi na glowe, powiedzialabym, ze trudno
spotkac rownie grzeczne i niezbuntowane dziecko...

Moze biedak nie ma sie przeciw czemu buntowac?

[bri]

Proszę Cię, moja córka mówiła do mnie po imieniu jeszcze rok temu.
Teraz mówi "mamo" bez żadnej ingerencji z mojej strony. Mówienie po
imieniu wcale nie oznacza, że się automatycznie jest czyimś
przyjacielem. Mówię po imieniu do swoich szefów, co nie oznacza, że
ich lekceważę czy olewam.

Skoro mówienie po imienu Waszym zdaniem ma takie drastyczne skutki,
rozumiem, że nikomu na to nie pozwalacie?

W żadnym razie nie!

[mamabuly]

Nie ma partnerstwa w relacji dziecko-matka no może tylko wtedy gdy
adoptujesz pełnolatka

[myelegans]

Nie, nie chce zeby dziecko mowilo do mnie po imieniu. NIe jestem
jego partnerem, kolezanka, ani przyjaciolka, jestem rodzicem i nie
mylmy tutaj rol.
Jako parter upowaznialabym siebie do dzielenia sie moimi osobistymi
klopotami, niepowodzeniami, smuteczkami i porazkami i oczekiwala
przyjacielskich porad. Dzieci maja zadziwiajaca zdolnosc
interpretacji takich zachowan jako obarczania wina i wine zzucaja na
siebie.
NIe, dziecko nie bedzie moim partnerem jeszcze dlugo, moze jak
bedzie juz dorosle, niezalezne, moze wtedy.

[myelegans]

O i jeszcze jedno. Rodzicielstwo to stwarzanie struktury, stawianie
barier odtad dotad, wyciaganie konsewkencji, przez to stwarza sie
poczucie bezpieczenstwa to nie jest rownawazy sie balans, to
przewazanie na strone rodzica. W partnerstwie nie ma na to miejsca,
wiec w calym procesie wychowawczym dziecko krzywdzi. Dla mnie to po
prostu nie fair, i odzieranie z czegos bardzo waznego, wlasciwych
relacji dziecko-rodzic.
Nie zamierzam tez kolegowac sie z kolegami i kolezankami syna.

[iwles]

układy partnerskie to mogą być w relacjach małżenskich, nie na linii
rodzic - dziecko.
A dobry kontakt z dzieckiem rodzic może miec bez względu na to, czy
dziecko zwraca się: Jadźka, mamo, czy pani matko.

Natomiast to - o czym ty wiki piszesz - to zewnetrzne pozory, jakie
chcesz stwarzać wokól siebie. Bo uwazasz, że jesli ktoś usłyszy, że
twoje dziecko zwraca się do ciebie po imieniu - to pomyśli sobie:
wow! z tej wiki to musi być super matka !

[w-i-k-i]

Tak i takiego ,,wow" rzeczywiscie tu potrzebuje, nie ma co ! Tym
bardziej ze moj syn dopiero dobiega do 2 lat wiec jeszcze dlugo nie
powie mi po imieniu, ale w przyszlosci tego nie wykluczam.

[renata_36]

Można być partnerem ale niekoniecznie od razu walić po imieniu, poza
tym takie partnerstwo bedzie zdawać egzamin gdy dziecko bedzie
dorosłą osobą, jakiś czas temu był wywiad z pewną znaną
aktorką,która pozwoliła córce mówić po imieniu,z perspektywy czasu
żałowała bo jednak słowo "mama"ma niepowtarzalność, nikt tak nie
nazwie cię jak tylko dziecko

[e.mama.s]

Padam na kolana przed Iwles i innymi mamami i podpisuję się.
Wiki coraz bardziej mi żal ciebie.

w-i-k-i

[selavi2]

Ale dlaczego nie odniesiesz się do innych zagadnień, o których pisałam i ja i
dziewczyny - nt. partnerstwo?
Hmmm?

[w-i-k-i]

Nie czytalam, nie zawsze moge, nie zawsze mam czas.

[iwles]

no ale teraz jesteś na forum, prawda ?
to napisz, co to takiego partnerskie układy matka - dziecko.

[des4]

wiemy, plejsy to ciężka robota, tylko w weekend można odetchnąć...

[sabka22]

Nie zawsze wiesz co odpowiedzieć....

[w-i-k-i]

Przeciez Panie i tak dorobia sobie do wszystkiego wlasna ideologie,
wiec szkoda mojego zachodu. I niech i tak bedzie, ze jestem
sprzataczka, jak tu ktos trafnie napisal w weekendy szoruje srebra
jak Panstwo na nartach w Aspen, mam caly sierociniec dzieci, jestem
tez nieletnia mamusia, mam wybujala fantazje i meza alkoholika,
wyksztalcenie podstawowe, waze 150 kg, nie wiem co to kosmetyczka i
fryzjer, uwielbiam obwisle dresy i nienawidze szpilek, zyje od
wyplaty do wyplaty, nie uzywam kosmetykow, ogolnie nieszczesliwa...-
w miejsce kropek wpisz co chcesz jeszcze dodac.
Dla mnie dyskusja bez sensu i jakos zeszla z tematu postu.
Pozdrawiam.

P.S. Najgorsze jest to ze takie kobiety chyba naprawde istnieja, bo
tu zauwazylam, ze takie sa - wpolczuje i lepszego zycia zycze.

[selavi2]

Tylko częsciowo masz racje, bo przecież jest sporo postów normalnych.
A zachowujesz sie tak, jak bys nie wiedziała, ze na forum sa rozne osoby.

nie rozumiem w-i-k-i

[selavi2]

w takim razie po co zakladasz watek, skoro nie czytasz odpowiedzi?
Sorry - czytasz ale wybiórczo i komentujesz również, ale tam, gdzie cie czyjas
wypowiedz dotknie.
Piszesz ot tak, zeby się poprzepychać, pochwalic swoim oryginalnym podejściem
czy faktycznie interesuje cie co mysla na dany temat inne osoby?
Bo nie wiem.

[w-i-k-i]

Czytam - czasami. Odpisuje tylko tam gdzie jest cos w miare wartego
uwagi, smiesznego lub starajacego sie udawc wyrafinowany poziom
myslenia, orginalnego badz - co rzadkie - inteligentnego. Po co
zakladam watki, ot daje mi to ugolny rzut na swiatopoglad obecnych
kobiet-matek zyjacych w Polsce, bo moze sie takm przeprowadzimy
kiedys, ale jakos to srodowisko mnie troche odstrasza, zwlaszcza po
wiekszosci wypowiedziach. Dziekuje za zainteresowanie.

[iwles]

no i widzisz - sama nie potrafisz trzymac sie konkretów. Tak trudno
odpowiedziec ci na pytanie, na czym polega partnertwo rodzica z 8-
latkiem ?
Czy to tez uważasz za zbaczanie z tematu ?

[w-i-k-i]

Moje dziecko jeszcze nie ma 2 lat, wiec z praktyki nie wiem jak sie
odniesc do 8 - latka. Ale mysle, ze juz wtedy nalezy starac sie aby
traktowac dziecko jako rownoprawnego partnera w rozmowie i innego
typu relacjach jednoczesnie przy zachwaniu i uksztaltowaniu w jego
oczach pozycji rodzica-partnera, ale autorytetu itd. itd.
temat ,,rzeka". Czekam na praktyke.

[iwles]

wg mnie partnerski uklad to taki, kiedy partnerzy czują się na rowni
współodpowiedzialni za ten układ. natomiast "zwalanie' takiej
odpowiedzialności na barki dziecka - jest chyba zbyt duzym
obciążeniem.
a to, o czym piszesz - to jest dokładnie to, o czym pisał ktos wyżej
(chyba Selavi) - szacunek do dziecka.

[mondovi]

nie. mój 3 letni syn mówi: dlaczego ja muszę ciebie słuchać,a ty
mnie nie musisz.to nie fair.
ups.
tyle na temat partnerstwa w świeżym macierzyństwie.

[hanalui]

Szczerze powiedziawszy nie wiem jak to bedzie jak moje dziecko
bedzie starsze. Z pewnoscia by mi to nieprzeszkadzalo i nie uwazam
ze to jakies odarcie, zburzenie struktruktur czy czegos tam...
Akurat zyje w takim kraju z mowienie do rodzicow po imieniu jest
czyms normalnym, nie wiem czy u wszystkich, ale te osoby ktore znam
tak sie do swoich rodzicow czy tesciow zwracaja, jesli mowia o
tesciach czy rodzicach to wymieniaja mama, tata, tesc itd.
Mialam szczescie jescze w PL pracowac w firmach gdzie
wspolpracownicy zwracali sie do siebie po imieniu bez wzgledu na
pozycje, tu - wszyscy do wszystkich mowia po imieniu wiec i kolejny
etap kiedy i dziecko zacznie mi mowic po imieniu jest dla mnie chyba
raczej oczywisty

[wieczna-gosia]

kurcze a ja myslalam ze bedzie cos o zwiazku lesbijskim

[mamabuly]

Wiesz, że ja też myslałam o jakimś zdrowym partnerstwie między dwiema
odpowiedzialnymi kobietami

Partnerskie podejście do bycia matką tak sobie kombinowałam znaczy
conajmniej dwie matki...

w-i-k-i jedno wiem

[selavi2]

Po przeszło 5 latach blogowania i bycia na forum, doswiadczyłam tego, ze nie
warto sobie wyrabiać opinii na podstawie tego, co ludzie piszą.
Ponieważ sporo osób poznałam osobiście, zazwyczaj była duża róznica w obiorze
tych osób i nie zawsze na korzyść.
ja pisemnie mniej żartuje, jestem bardziej wyważona i wcale nie przeklinam.))
Ty pewnie też na zywo jesteś inna. Może mniej zaczepna i kategoryczna?

[w-i-k-i]

5 lat to rzeczywiscie dlugo. Cos w tym jest - mniej zaczepna - moze,
kategoryczna - ta cecha raczej jest bez zmian.

[morekac]

Znam rodzinę, w której dziecko jest po imieniu z rodzicami, wujami i
dziadkami. Ale wprowadzanie tego w wieku lat 7-8 po wcześniejszej
prelekcji jest nieco spóźnione...

[alicja_ala]

nie chce zeby syn mowil do mnie po imieniu...Tylko dla niego jestem
mama i tylko on tak sie do mnie zwraca...a 1500 osob moze do mnie
mowic "krysiu"

[echtom]

Nie mam takiej potrzeby odmładzania się - tak samo w przyszłości wolałabym, żeby wnuki mówiły do mnie "babciu"

[asia_i_p]

Według mnie dziecko oczekuje od rodziców, aby byli rodzicami, a nie kolegami.
Oczekuje stawiania granic, zapewniania poczucia bezpieczeństwa.
O ile nie przeszkadza mi mówienie po imieniu, bo taki w jakimś domu jest styl
(ostatecznie jeszcze sto lat temu kontrowersje wywoływało "mamo, co sądzisz
o..?" zamiast "co mamusia sądzi o...?"), o tyle uważam za niedobre dla dziecka,
jeśli jest to sygnał partnerstwa/ koleżeństwa. Dziecku należy się szacunek dla
jego racji, akceptacja dla jego uczuć i stopniowe zwiększanie jego władzy nad
sobą i wpływu na życie rodziny, a nie koleżeństwo czy partnerstwo.

[morekac]

Ale mowienie po imieniu nie oznacza wcale, ze rodzice traktowani są
jak koledzy... Ostatecznie do przełożonych w niektórych firmach też
mówi się po imieniu. Czy oznacza to, że nasz szef jest naszym
kumplem? raczej niekoniecznie...

[kicia031]

To prawda, u mnie w pracy tak wlasnie sie mowi i tak zwracaja sie do
mnie podwladni. I tez nie wplywa to negatywnie na moj u nich
autorytet.

[myelegans]

Ostatecznie do przełożonych w niektórych firmach też
> mówi się po imieniu. Czy oznacza to, że nasz szef jest naszym
> kumplem? raczej niekoniecznie...

Tylko to firm przyjmuje sie ludzi doroslych, uksztaltowanych, ktorzy
potrafia rozroznic, ze mowienie do szefa na ty nie oznacza, ze
przestaje byc szefem.
Dzieci sa na etapie ksztaltowania i pewne role wlasnie musza byc
pewne i jasne.