Boje się prowadzić-da się coś z tym zrobić?

[slonko1335]

Mam prawko od lat 10. 7 lat przeleżało w szufladzie. W międzyczasie byłam
ofiarą wypadku - no może to za wiele powiedziane bo nic mi się nie stało
kompletnie, nawet zadrapania nie było no ale szok był i wtedy też przestałam
lubić samochody i zaczęłam czuć się w nich dość niepewnie.
3 lata temu odgrzebałam swoje prawko, wykupiłam kilka jazd i wsiadłam w
samochód - niestety nigdy sama i raczej jeżdżę na krótkich znanych sobie
trasach. Nie lubię prowadzić, boję się, nie czuję auta. Myślicie, że to przez
brak wprawy? czy po prostu taki już ze mnie typ? nie mam swojego samochodu,
okazjonalnie jeżdżę służbowym męża co dodatkowo mnie stresuje, no bo wiadomym
jest że wolę w swoim bok przerysować niż w cudzym...może tu pies pogrzebany?
Czemu nagle to problem? dostałam propozycję pracy, wymagającą w większości
czasu jeżdżenia autem, w dodatku po całym województwie, praca ciekawa, dobrze
płatna, pewna ale to jeżdżenie sen z oczy mi spędza i nie wiem czy dam radę i
czy próbować czy od razu dać sobie spokój....acha jeździć nie muszę tak od
razu, bo najpierw cykl szkoleń, po jakichś 2-3 m-cach trzeba by wsiąść za
kierownicę i robotę w terenie wykonywać...

[notting_hill]

Nie ma rady- jak się chce jeździć, trzeba się przemóc i trenować,
trenować, trenować....
Raczej większość ludzi musiała się po prostu tego nauczyć i nabrać
wprawy i rutyny, więc jak wyżej.

Aha, i okazjonalne jeżdżenie pożyczonym samochodem jest o kant...
Trzeba mieć swój i przyspawać go sobie do d..., jeździć wszędzie i
zawsze, a nie rezygnować jak pada albo jak mgła jest, albo do
centrum, bo ruch duży... Jak już, to już. Tylko takie podejście
gwarantuje nabycie pewności, że poradzę sobie w każdych
okolicznościach (a nie wpadnę w panikę, jak się światła zepsują na
ruchliwym skrzyżowaniu, a ja w lewo muszę...)

Masz świetną okazję opanować tę umiejętność w związku z pracą, bo
będziesz się bała zbłaźnić i zrobisz wszystko, żeby sobie poradzić.
Nie zastanawiałabym się.

[katka_tk]

Witaj w klubieJa podobnie, 10 lat prawko, ok. 7 lat nieuzywane. Kiedys
uwielbialam jezdzic, czulam sie pewnie az do wypadku nie swojego w dodatku.
najpierw sie wmigiwalamm, ze musze miec swoje auto, kupilismy, to wynalazlam, ze
keownica po zlej stronie (angielskie), wrocilismy do kraju i kupilismy z
normalna kierownica- ani razu jeszcze nie jechalam, a bo zima, a bo sie
spiesyzm, lepiej zeby m prowadzil, a to z dzieckiem nie pojade itd.
jeszcze sie nie przemoglam.

[lila1974]

Słonko, tylko trening czyni mistrza ... a brak auta też nie jest pomocny.

O służbówkę męża też zapewne się obawiasz porysować, więc się dodatkowo stresujesz.

Możesz sobie pozwolić na zakup własnego pierdzikółka?
Możesz jeździć z mężem u boku ale często?

[slonko1335]

> Możesz sobie pozwolić na zakup własnego pierdzikółka?

w tej chwili nie mogę ale też kurka sensu dużego nie widzę, nie ma gdzie
parkować, wydatki spore, rozważam tylko i wyłącznie oferty pracy blisko domu,
mogę z mężem pojeździć tą "jego" służbówką ale kurcze ściska mnie w dołku za
każdym razem, boję się i tyle, zaparkować nie potrafię - nie widzę czy się
zmieszczę czy nie, nie czuję auta i koniec, za skarby świata z dzieckiem nie
wsiądę, zwariować idzie. Nie był mi do szczęścia samochód do tej pory potrzebny,
na zakupy mąż mnie wozi, do lekarza jak trzeba nagle teść lub taksówka, w śniegi
takie jak ostatnio to nawet z mężem się boje....

[lila1974]

Przede wszystkim to przyjmij do wiadomości, że nie jesteś nienormalna tyko
odpowiedzialna

Skoro masz jeszcze sporo czasu to po prostu jeździj z mężem ... zacznij od
wieczorów, gdy ruch w mieście się uspokaja, manewruj na parkingach, trenuj! ...
mogę Ci dziecia popilnować jak chcesz ... albo pojeździć z Tobą w ramach
dodawania otuchy (jak mąż nerwowy)

[slonko1335]

Wole wykupić jazdy chyba, nie chodzi o to, że mąż nerwowy-wręcz przeciwnie, on
tez ma interes w tym moim jeżdżeniu bo alkoholu nie piję więc namawia usilnie
przy każdej okazji ale właśnie to cholerskie służbowe auto chyba mnie tak
stresuje, chociaż może nie bo do auta teścia nie wsiądę nawet a to rzęch wiec
nawet gdybym rozwaliła to koszty niewielkie.... Nigdy nie byłam wielką fanka
prowadzenia samochodu i zastanawiam się czy jest sens w ogóle ładować się w taką
robotę która wymaga jeżdżenia prawie codziennie na spore odległości. Składając
papiery myślałam że to robota za biurkiem

[gryzelda71]

Powiem,że ja szybko nauczyłam się sprawnie jeździć jak zaczęłam to robić
sama.Beż męża jak komentatora.No i jak lila już pisała,ćwiczyć na
parkingach,żeby wyczuć samochód,jeździć wieczorami jak mniejszy ruch,opracowywać
palny przejazdu,żeby ominąć np trudne odcinki.

[lila1974]

Jakbyś rezygnowała z roboty to powiedz im, że ja chętna

[slonko1335]

też szukasz? mi najbardziej leży pół etatu w tej chwili ale jak sensowny cały
się trafi to się przemęczę...na razie w domu trochę robię coby nie zakurzyć się
zupełnie ale właśnie chce wyjść do ludzi więc to nie rozwiązanie, potrzebuję
przerwy od wychowywania dzieci na kilka godzin dziennie

[lila1974]

Nie, nie szukam, ale pojeździć bym pojeździła

[joanna_poz]

ja się bałam (szczerze mówiąc to nie umiałam), samochodu nie
potrzebowałam, prawo jazdy leżało w szufladzie aż do czasu...
przeprowadziliśmy się za miasto, było małe dziecko, ja wracałam do
pracy i okazało się, że bez 2-ego samochodu ani rusz.
przemogłam się tylko dlatego, że kupiliśmy auto dla mnie z
automatyczną skrzynią biegów, co mi zminimalizowało stres związany z
samą "obsługą" samochodu.
teraz już jest okey, nie boję się jeździć, ale do samochodu z
manualną skrzynią też nie wsiądę

[lila1974]

Manualna skrzynia to cud, mniód i orzeszki ... kwintesencja bycia kierowcą

Kocham jeździć autem ... i idiotka o tym nie wiedziałam przez 35 lat

narażasz meża na problemy i nieprzyjemności

[papalaya]

jeżdząc jego służbowym samochodem, co jest niezgodne z prawemm...

ale to cię nie obchodzi, zamartwiasz się tylko że bok mu
porysujesz...

[slonko1335]

no przykro, że Cię rozczaruję ale mam pozwolenie od męża szefa z którym się
znamy bardzo dobrze...

[papalaya]

długo ci zeszło wymyślanie bajeczki...

[slonko1335]

możesz jaśniej?

[e.mama.s]

Też bym się bała nie swoim autem jeżdzić. Im większym gratem
jeżdzisz tym mniejszy stres. Brak ci wg mnie rozjeżdzenia, kilka
jazd dodatkowych po 7 latach przerwy to chyba za mało. Musisz się
rozjeżdzić z dobrym instruktorem.

[hermiona_27]

Kup sobie samochód z automatyczna skrzynią biegów, mi pomogło.

[slonko1335]

kiedy samo zmienianie biegów nie przeszkadza mi zupełnie, nie to stanowi problem...

[edit38]

Ja prawko zrobiłam 10 lat temu. Na początku jeździłam troszeczkę z ojcem ale
naprawdę niewiele bo to taki człowiek który nie lubi komuś ani od kogoś
samochodu pożyczać (śmieje się że żony i samochodu nie pożycza się) Później
przez długi czas nie jeździłam sama ponieważ pod okiem ojca to tak średnio się
jeździło (ciągle pouczał, upominał) a swojego nie miałam. 1,5 roku temu
kupiliśmy z mężem samochód ja byłam zestresowana bo wydawało mi się że wszystko
zapomniałam, mój mąż twierdził że on będzie jeździł (prawko miał rok krócej niż
ja ale za kółkiem siedział ostatnio na egzaminie) ale się okazało że on w ogóle
nie nadaje się na kierowcę (opinia nie tylko moja w końcu sam to zrozumiał i
przestał naciskać że on chce prowadzić, teraz prowadzi tylko wtedy gdy jedziemy
bez dziecka i nie ma dużego ruchu) Ja bardzo bałam się siąść za kierownicę
pomimo że mój ojciec twierdził że idzie mi całkiem nieźle, wykupiłam kilka
godzin jazdy to instruktor się zdziwił po co ja w ogóle tracę pieniądze.
Zaczęłam jeździć ale każdy wyjazd (tylko krótkie i na trasach które doskonale
znałam) to był dla mnie straszny stres, szczególnie jeśli jechałam z dziekiem i
na dodatek nikogo oprócz nas w samochodzie nie było. Teraz już się prawie
przyzwyczaiłam i nie wymyślam powodów aby nie jechać ale nadal nie odczuwam
przyjemności gdy prowadzę samochód. Zazdroszczę bardzo znajomej dla której jazda
samochodem to relaks, gdy jest zdenerwowana to siada do samochodu i jedzie przed
siebie, po kilkunastu kilometrach stres i nerwy jej mijają.
Wydaje mi się że są ludzie którzy nigdy nie będą się czuć komfortowo za
kierownicą ale nie zawsze oznacza to że są złymi kierowcami. Jeśli chcesz
jeździć to musisz to robić przez jakiś czas dosyć często aby się przyzwyczaić.
Ja pomimo że już opanowałam stres związany z jazdą samochodem nie zdecydowałabym
się na pracę gdzie wymagano by ode mnie jazdy. Do czyjegoś służbowego samochodu
już tym bardziej bym nie wsiadła.

[slonko1335]

wiesz co chyba Twój post najbardziej oddaje to jak się czuję w tej sytuacji, i
chyba wcale nie chcę jeździć to podstawowy problem, nie palę się do tego, nie
mam ochoty, nie jest tak że bardzo chcę ale się boję, to po prostu chyba nie dla
mnie, myślę, że może przyczynił się do tego ten wypadek, może to że mojego ojca
potrącił samochód i jakiś taki strach we mnie siedzi...jak brałam jazdy po tych
siedmiu latach to instruktor też chwalił i przekonywał, że idzie mi nieźle,
szkoda że ja tego nie czuję...chyba bez sensu iść do pracy gdzie będzie się
robiło coś wbrew sobie, będę wiedzieć, ze następnego dnia mam do przejechania
100 km na kontrolę to pewnie całą noc spać nie będę tylko się stresować a potem
nietomna siadać z duszą na ramieniu za kółko, gdyby te jazdy ograniczały się do
granic miasta to jeszcze bym przełknęła ale to województwo to już chyba za
dużo....chyba nie ma co się oszukiwać, że będzie ze mnie dobry kierowca...

slonko

[lila1974]

Oczywiście zrobisz jak czujesz ... ja tylko jeszcze chciałam Ci powiedzieć, ze
najgorszy do jazdy masz Szczecin. Reszta to prościzna.

Do Goleniowa, Świnoujścia lecisz prosto i drogą szybkiego ruchu. Na Pyrzyce
droga porządna ... obwodnica Stargardu jak marzenie ...a same miejscowości ...
cóż w nich skomplikowanego? Szczecin i owszem to męczące miasto do jazdy reszta
zdecydowanie łatwiejsza.

[edit38]

slonko1335 napisała:

> wiesz co chyba Twój post najbardziej oddaje to jak się czuję w tej sytuacji, i
> chyba wcale nie chcę jeździć to podstawowy problem, nie palę się do tego, nie
> mam ochoty, nie jest tak że bardzo chcę ale się boję, to po prostu chyba nie dl
> a
> mnie,

Ja też nie bardzo chciałam jeździć ale wiedziałam że samochód bardzo ułatwi nam
życie bo z dzieckiem wszędzie autobusem się tłuc to niewygodnie i niekomfortowo
szczególnie przy brzydkiej lub mroźnej pogodzie a nie miałam sumienia na każdym
kroku prosić o pomoc ojca, o ile konieczne sprawy jak np lekarz nie były dla
mnie problemem o tyle nie wyobrażałam sobie aby przyjeżdżał 15 km po mnie aby
zawieść nas do znajomych a potem jeszcze wisiał na telefonie aby nas odwieźć. Na
samochód zdecydowałam się szybko z myślą że mąż będzie jeździł a ja będę tylko
pasażerem niestety okazało się że z niego bardzo zły kierowca a skoro już
samochód stał pod blokiem to trudno żeby stała a ja autobusem lub taksówką jeździła.

myślę, że może przyczynił się do tego ten wypadek, może to że mojego ojca
> potrącił samochód i jakiś taki strach we mnie siedzi...

Ja też przeżyłam coś takiego, gdy byłam jeszcze nastolatką na moich oczach
kuzynkę potrącił samochód. Jechałyśmy wtedy na rowerach, przez kilka miesięcy
bałam się jeździć rowerem po ulicy, zaczęłam też bać się jeździć samochodem
(jako pasażer wtedy nie miałam jeszcze prawka)Wolałam jechać autobusem niż z
kimś samochodem osobowym. Bardzo się dziwię że zdecydowałam się potem zrobić prawko

[gacusia1]

Mam prawo jazdy od 19 lat. Na palcach jednej reki moge policzyc ile
razy prowadzilam. Najpierw byl brak mozliwosci,bo ojciec nie dawal
prowadzic. Potem maz(obecnie ex) dal poprowadzic i parkujac
wgniotlam rejestracje.Opier...jakbym conajmniej auto skasowala.
Wtedy powiedzialam sobie-nigdy wiecej,dopoki nie zarobie na wlasny
samochod. Lata lecialy. Drugi maz ma podobne podejscie w tych
sprawach do pierwszego wiec dalej siedze na miejscu pasazera i
ciulam na wlasne autko.
Moj brak we wlasne mozliwosci powoduje,ze nawet nie bardzo mi sie
spieszy z tym kupnem.

[mruwa9]

jesli czujesz sie niepewnie, nie lubisz, boisz sie, to sobie po
prostu daruj. Nie wszyscy musza umiec prowadzic samochody, ba,
odwaze sie nawet stwierdzic, ze niektorzy wrecz nie powinni. Dla
wlasnego i ogolnego dobra.

Automat

[boja21]

Mi bardzo pomogły lekcje na automatycznej skrzyni biegów. Teraz mam
samochód z automatem i to bardzo ułatwia sprawę. Nie jeździłam 9 lat
i wykupiłam 40 godzin z instruktorem i to były najlepiej wydane
pieniądze.

[phantomka]

Dwie sprawy:
1. Oczywiscie, ze sa ludzie, ktorzy za kolko sie nie nadaja i nie
powinni jezdzic.
2. Zeby stwierdzic, czy jestes punktem 1, nalezy miec swoj samochod.
Na pozyczonym to i ja bym sie bala trenowac. Mozna kupic grata za
kilka tysiecy, jak skasujesz, to bol mniejszy Ja trenowalam 2 tyg.
na starym aucie, po tym czasie przerzucilam sie na duze, nowe auto.
Stresu nie czulam, bo to w koncu tylko woz. Kilka sytuacji
nieprzyjemnych mialam, co jest norma. Nie unikniesz w czasie
czestych jazd jakis drobnych sytuacji stresowych. I dodam, ze prawko
robilam po wypadku, z tym, ze nasz wypadek to byl prawdziwy wypadek
z karetkami, straza pozarna, pogotowiem, itp. Lek zaczynam odczuwac
przy predkosci 120 km/h i staram sie do takowej nie dochodzic,
jezdze tak, zebym ja sie czula bezpiecznie i kontrolowala auto.

[mruwa9]

phantomka napisała:

>. Mozna kupic grata za
> kilka tysiecy, jak skasujesz, to bol mniejszy

tak, zwlaszcza, jesli przy okazji skasowania swojego grata skasuje
komus nowego lexusa (lub dowolne inne auto, niezbedne do codziennego
funkcjonowania) albo, co gorsza, grupe dzieci na przejsciu dla
pieszych.

Nie, niektorzy zdecydowanie powinni sobie w ogole darowac zabawe w
kierowce, zamiast eksperymentowac na martwym gracie i zywym
organizmie innych uczestnikow ruchu drogowego.

[phantomka]

A Ty myslisz, ze ona bedzie uprawiala na tej drodze jakas formule 1,
ze ma kogos skasowac? Przy rozsadnej, dostosowanej do przepisow
jezdzie mozliwosc skasowania kogos jest raczej mala. A jak ktos ma
lexusa i sie o niego boi, to niech na droge nie wyjezdza, bo predzej
mu go skasuje mlody, rozpasany kierowca dobrej furki niz autorka
postu w kilkunastoletnim aucie. Litosci

[majka-9]

to tez super rozwiazanie!

[majka-9]

musisz zasiasc ponownie , jak najszybciej i przelamac strach.
zawsze uwielbialam jazde samochodem,ale wypadek sprzed 10 lat to
zmienil.balam sie, przy pierwszym powypadkowym podejsciu trzeslam
sie jak galareta ( po 3 m) prawie zrezygnowalam. z czasem
zapomnialam,choc no silny deszcz czy zasniezone ulice czasem wywoluja
niepokoj i wzmagaja podwojnie moja uwage. nawet nie wiem kiedy
strach minal,milosc do kolka i potrzeba przemieszczania sie (praca)
byly silniejsze,czas leczy rany;0 prowadzenie samochodu to jak
jezdzenie rowerem: nigdy sie nie zapomina. uwierz w siebie, zacznij
czesciej jezdzic( cwiczyc po trochu, nabierzesz pewnosci i nie
bedziesz rzucona na morze, wykorzystaj to),brakuje ci praktyki,a
pozniej z gorki,po drodze zdazysz sie pomalowac. trzymam kciuki i
uwierz w siebie

[ibera]

Ja jeździłam przez 2lata, z musu - bo miałam bardzo daleko do pracy.
Wszyscy mi mówili, że nabiorę wprawy i przestanę się bać - co
niestety nigdy nie nastąpiło. Mnie nie raz zdarzało się zjechać na
stację benzynową, bo bałam się zmienić pas żeby skręcić w lewo,
często gnałam po lewym, bo za 15 minut będę skręcać, zawsze spocona,
nigdy nikogo nie podrzucałam po drodze z pracy (na dworzec, czy
przystanek), bo potem jak ja się włączę?! Zmieniłam pracę i
przestałam jeździć. Ja uważam że nie każdy po prostu się do tego
nadaje. Jest to podobno jedna z fobii, nie pamiętam nazwy. Nie piszę
żebyś nie spróbowała, być może nie jesteś tak tragicznym przypadkiem
jak ja. Oby, bo szkoda fajnej pracy.

[i_b13]

jeśli po wykupionych jazdach odświeżających pamięć nie poczułas
bakcyla i przyjemności z jazdy autem, może nie powinnaś jeździć. A
może trzeba by pójśc do szkoły jazdy takiej w trudnych warunkach,po
deszczu, na lodzie itp. Nauczysz sie prawidłowo reagowac w
sytuacjach awaryjnych i może wtedy przestaniesz się bać. Tylko czego
sie boisz? samego prowadzenia czy nieprzewidzianych aytuacji na
drodze?

[premeda]

Doradzam kupno sobie jakiegoś starego autka i takie prawdziwe
poczatki na nim, sama po zrobieniu prawa jazdy zaczynałam od fiata
cinquecento, pierwszym moim wyczynem było urwanie lusterka, bo nie
zmieściłam sie w bramę. Prawie bratowa przerysowała bok samochodu o
murek, do tego różne wyczyny z manualną skrzynią biegów jak to u
początkujących. To są właśnie te sytuacje, w których starego autka
nie szkoda, nikt nie mówi o natychmiastowej kasacji pojazdu i
walnięciu w wypasioną brykę. To żeby się zdarzyło, to musi zajść
kilka czynników dodatkowych, o które na szczęście wcale nie tak
łatwo. Nie wiem do jakich "instruktorów" należy Twój mąż, ja miałam
szczęście, bo mój brat i facet mnie nie pouczali, dawali jedynie
dobre rady ale bez czepiania się, a zawsze jadąc z nimi mogłam się o
coś podpytać. Na początku też jak miałam gdzieś sama jechać, a nie
znałam drogi np. do lekarza to przy okazji podjeżdżałam sobie tam z
chłopem i on mi tłumaczył trasę. Mieszkam w takiej miejscowości, że
np. niektóre skrzyżowania są źle oznaczone. Takie początki dają
dobre przygotowanie, teraz jeżdżę sama (jeszcze boję się miast,
których nie znam), jako pasażer przeszłam dachowanie, urwanie koła,
wpadnięcie w rów i inne takie ale na następny dzień wsiadałam za
kierownicę i jechałam jak była potrzeba. Nawet w największe śniegi
jeździłam cały czas.

[firella2]

Jeśli naprawdę nie czujesz się dobrze jako kierowca to odradzam
przyjmowanie tej pracy. Ja np. absolutnie nie wyobrażam sobie, że
mogłabym tak pracować. Kilkakrotnie próbowałam "zrobić z siebie"
kierowcę i nie udało się . Popieram Mruwę całkowicie