trzecie dziecko

[malgosia10]

chciałam zapytać dziewczyny, które mają lub spodziewają się trzeciego dziecka jak się z tym czuły. ja mam dwóch chłopców 6 i prawie 4 latka i myślałam o trzecim ale jakoś trudno się było w pełni świadomie zdecydować. A to praca, a to dzieci jeszcze małe, znowu nie przespane noce itd. Ale skrycie marzyłam o trzecim. teraz jak się dowiedzialam, że jestem w ciąży to naszły mnie straszne lęki, jak to będzie z trójką, jak damy sobie radę, jak przyjmą tą wiadomość chłopcy. I czasami to aż mi żal, że pierwsze ciąże były takie wyczekiwane, a teraz czuję się trochę nijako.

[bsl]

szczerze ???
jak patologia )))))))i strach

ale mi przeszło
myśle ze to całkiem normalne obawy u ciebie ,nie jest tak źle

[edytataraszkiewicz]

To trzeba sie zdecydowac po kilkunastu latach,wtedy jest tak samo
wyczekiwane jak to pierwsze

Tak wlasnie bylo u mnie przy tym trzecim:

[super-mikunia]

Skoro marzyłaś o 3 to nie może być to mniej wyczekiwane Tak sobie myślę...
Gdyby mi się o zgrozo przytrafiło 3 a nie planuję nawet 2 To mogła być mowa o
pewnych obawach Gratuluję i życzę niczym nie pokomplikowanej ciąży i niczym
nie zakłóconego macierzyństwa

[tolka11]

Jak mawia mój mąż: fajnie jest tylko nad niczym nie panujemy.

[poturbowana_przez_los]

Ja jestem komlenie nie w termacie, ale..
Po pierwszym, wczesnym dizecku doszłam do wniosku, że już wiecej nie
planuje. Syn ma 4 lata i nie bedzie mial rodzeństwa. No chyba, że
bedę blisko 40stki i wtedy znów będzie to jak ten PIERWSZY RAZ

[gniewkowiec]

Zawsze chciałam mieć 3 dziecko ale jakoś rozsądek zawsze brał górę i
nie zdecydowałam się. Los za mnie zdecydował i gdy zorientowąłam sie
że jestem w ciąży pomimo założonej wkładki wpadłam w panikę.
ryczałam 2 tygodnie jakbym miała 15 lat i świat mi się zawalił. Jak
wszystko sobie w głowie poukładałam to niestety poroniłam. A teraz
bardzo mi kogoś brakuje - miało być a nie ma. Ale znów świadomie
ciężko mi się zdecydoać. Oj te baby !

[bweiher]

Ja to od zawsze wiedziałam ze bedę mieć 3 dzieci.Tak też mój facet
myślał a wiec nie było między nami niedomówień,że jedno chce a
drugie nie.
Ale pierwsze dziecko poroniłam,drugie ledwo donosiłam i potem nic.I
nic przez jeden rok,nic przez dwa lata,nic przez 3 lata...okazało
się że mam problemy których nie było kiedyś.W końcu udało mi sie
zajść w ciążę i to bliźniaczą!
A więc na dzień dzisiejszy mam 3 dzieci

[joxanna]

Ja jestem w identycznej sytuacji, tylko dzieci mniejsze (4 i 2), teraz będzie
różnica 2,5 roku. Ale jest dokładnie tak, jak chcieliśmy: trójka i tak w
odstępie 2 lat.

I po dwóch już było mi tak fajnie, lekko, dzieci rosły, w pracy jakoś... byłam
bliska rezygnacji. Ale zdecydowaliśmy się - i po kilku miesiącach euforii, teraz
coraz częściej napadają mnie lęki jak sobie damy radę. Boję się. Ale zawsze
jakoś się układa

[gepardzica_z_mlodymi]

Będzie dobrze
Ja też marzyłam o trzecim i marzenie spełniło się dość szybko, zanim
zaczęliśmy planować. Dziwnie mi było z tą trzecią ciążą ale maluch
jest cudny
Radę dajemy, choć czasem jest karkołomnie - powoli wychodzimy na
prostą (najmniejsze ma 4 miesiące).

[reteczu]

Moje trzecie właśnie słodko śpi. Mam córki (7 lat i 3 lata) i aktualnie śpiącego
półrocznego mężczyznę. Nie byłam zadowolona z tego, że po raz trzeci zostanę
mamą, ale teraz jestem bardzo szczęśliwa, zmęczona i szczęśliwa!Trudno pogodzić
pracę, dom i trójkę dzieci, ale gdy padam na twarz, to się pocieszam: "Ludzie
mają pięcioro i więcej i dają radę, to ja sobie nie poradzę?"

[przeciwcialo]

Chciałam troje i mam troje, więcej nie chcę.
Decyzje musisz podjąc z mężem.

[kaka73]

Gratulacje!!! Nie martw się to hormony działają, naturalna rzecz, ze
masz stracha. Ja jestem mamą trójeczki, trzecie pojawiło się znienacka
i jestem bardzo szczęśliwa, choć na początku nie wyglądało to różowo.
Mój najmłodszy ma już 4 lata, córeczka prawie 6 a najstarszy prawie 11.
Różnica między młodszymi to rocznikowo rok, więc jeszcze mniejsza niż u
Ciebie. I też pracuję - dasz radę.

[gabrielle76]

strach na poczatku to normalne ja jestem mamą 2 synów 13 i 10 lat i 3,5
letniej córki

[latajacamysz]

Mamy dzieciaki w takim samy wieku jakiś rok temu spóźniał mi się okres, o 10
dni i byłam przekonana że to ciąża.
Nie byłam, to zmiana klimatu tak na mnie podziałała. Jednak rozmowy z małżonkiem
się już toczyły (ja rozpaczałam, on był spokojny)
Po wyjaśnieniu się sytuacji ustaliliśmy, że owszem chcemy, ale za 2-3 lata.
Najpierw postawiłam na siebie - szkoła i praca, bo dzieciaki trochę odchowane,
mam czas. Po tej decyzji uspokoiłam się, a teraz (od 3 mc), na widok każdego
malucha się rozpływam i chcę już, teraz, natychmiast!
Instynkt macierzyński się dobija ale postaram się mu oprzeć przynajmniej do
skończenia szkoły.
Wszelkie obawy znikły, na wszystkie "ale..." bez kłopotu znajduję odpowiedź
Taka pokręcona jest ludzka natura!
Powodzenia!