usunąć ciążę!?!?!

[Gość: Agata]

Właśnie dostaliśmy wyniki abadań genetycznych. Okazało się, że dziecko ma
zespół Downa. Czuję ulgę na myśl, że mogłabym tą ciażę usunąć. Jestem
przerażona kiedy wyobrażam sobie przyszłość tego dziecka, jego życie i
wegetacje. Ta niepewność to udręka, a decyzję trzeba podjać w ciągu
najbliższych dni. Co zrobić?

[Gość: malakunia]

Decyzje musicie podjac sami , ale jesli pojawiacie sie na forum to pozwole
sobie o komentarz.W tym momencie trzeba sie zastanowic czy usuwajac ciaze
jestescie w stanie w przyszłosci zyc z ta swiadomoscia , ze zabiliscie własne
dziecko czy tworzyc rodzine zchorym dzieckiem.tak naprawde jak bedzie
wygladało zycie waszego nienarodzonego dziecka zalezy w duzej mierze od Was
rodziców.Dzieci z Z.Downa sa bardzo cudownymi osobami mogacymi dac wiele
radosci i miłosci( wiem to z doswiadczenia, mam chora siostre).Maja
niewatpliwie własny swiat , zainteresowania i jesli zapeweni im sie zycie w
miłosci to sa szczesliwe(mam taka nadzieje).Najgorsze jest wzyciu z chora
osoba to , ze ona tak naprawde czuje , ze jest inna i to sprawia najwiekszy ból.

[Gość: Anucha]

Zajrzyj koniecznie na forum Dar Życia. Znajdziesz tam wszelkie informacje o
zespole Downa. Znajdziesz cudowne zdjęcia tych maluszków. Znajdziesz
szczęśliwych rodziców.
darzycia.nowoczesny.pl/forum/viewtopic.php?t=2445&postdays=0&postorder=asc&start=0

Poczytaj, popytaj. Póki nie jest zapóżno.
darzycia.nowoczesny.pl/forum/index.php
Pozdrawiam Cię serdecznie!

[Gość: sonia]

Droga Agato
Rozumiem Twoje emocje, ale pomyśl że to dziecko nie jest niczmeu winne.
To Twoje dzieciątko ma przyjść na świat i od Ciebie zależy jego ŻYCIE.
Zespół Downa jest odmiennością genetyczną polegającą na pojawieniu się
dodatkowego chromosomu. To on zaburza rozwój dziecka.
Twoja miłość, akceptacja to najlepsze lekarstwo na jego rozwój.
Mam 8-letnią córeczkę Monikę także z zespołem Downa.
To dziecko jest pełne miłości, wrażliwości. Ją też odrzucili najbliżsi-
zostałam sama i poradziłam sobie.
Dziś nie zamienię jej za żadne inne dziecko.
Nie wierz w mity o tych dzieciach!!!!
Chętnie pomożemy Ci w rzetelnych informacjach o zespole Downa, ktore mam
nadzieję pomogą Ci w podjęciu decyzji. Dałaś mu życie - proszę nie odbieraj
lekkomyślnie.
skontaktuj się ze mną [e-mail]

[Gość: Echo]

Pytasz o zdanie. Po pierwsze - jak najszczerzej wspolczuje. Po drugie - ja bym
usunela. Co na to Twoj maz? Bardzo, bardzo mi przykro, ze stoisz przed takim
dylematem.

[Gość: Sardynja]

> Po pierwsze - jak najszczerzej wspolczuje.

Dlaczego współczujesz? Ta kobieta nie oczekuje współczucia to jej nie wzmocni.

>Po drugie - ja bym
> usunela.

Tak lekką ręką byś poradziła usuń, jakby to była mowa o ekstrakcji zęba. Zęby
można wstawić zmarłego nie ożywisz.
IMO skoro kobieta o to pyta, znak, że szuka przyjaznej duszy, która ją wesprze
w trudnej chwili a nie rzuci byle jakim hasłem.

Polecam Dar Życia tam jest wielu szczęśliwych, okrzepłych w decyzji rodziców.
Nie znajdziesz ani jednego, który żałuje życia swojego dziecka ale nikt też nie
powie, że jest to życie lekkie, łatwe a przyjemne.... jest

[Gość: Boszka59]

Dobrze się zastanów. Jestem mamą 11miesiącznego chłopca z zD. Wiedziałam w
ciąży o trisomi i też musiałam podjąć decyzję.W ciąży było trudno, czekanie
jest straszne jeśli się czeka na "kalekie" dziecko. Kiedy maluszek już się
urodził cały stres minął. Nigdy nie żałowałam swojej decyzji. Jestem dumna z
majego dzieciątka. Kliknij do nas na Dar Życia i zobacz jakie są wspaniałe. Są
gorsze nieszczęścia niż zD.

[Gość: Agata]

dziś w nocy nie mogłam spać. Cały czas myślałam żeby jak najszybciej nastąpiło.
To znaczy zabieg ... niestety jestem taka wredna, ale płakać mi się chce jak
bobr. Mam czas do poniedzialku - idę na konsultace do instytutu Genetyki właśnie
w poniedzialek i prawdopodobnie wtedy zaproponują mi skierowanie na zabieg, albo
...najbardziej zależy mi na opini rodziców, ktore mają takie dzieci. Dla mnie to
nie do przeskoczenia. Już czuję jak kopie ... nie jest to moja pierwsza ciaża...
wcześniej nie wyobrażałam sobie że można usunąć ciaże ... w jakimkolwiek
przypadku, ale przeraża mnie to. Małe dziecko z zespołem Downa może nie tak
bardzo, ale jak sobie pomyślę, co będzie póżniej .... jak to dziecko dorośnie
.... Mój maż jest Za zabiegiem, a przecież on pracuje z niepełnosprawnymi ... on
się tym zajmuje na codzień !

[Gość: sonia]

Przeczytaj odczucia innych rodziców
darzycia.nowoczesny.pl/zdi.php?zid=3
z Informatora o zD

[Gość: sonia]

Poczytaj jeszcze o drugiej stronie Twojej ewentualnej decyzji na NIE
mateusz.pl/mz/ws-zuc/index.htm
zespół utarty ciąży

[Gość: anka27]

cześć,

Zachęcam do ponownego rozważenia decyzji. Dziecko z ZD wniesie w Pani życie
tyle radości, nadziei i dobra ile sie Pani nie spodziewa. Miałam kontakt z
takimi dziećmi więc wiem to. Dzieciaki mogą się ładnie rozwijać, wiele nauczyć.
A za każde zainteresowanie odwdzięczają się miłością.

[Gość: Małgorzata]

Agato nie obawiaj sie. Nie ma czego. To są takie same dzieci jak wszystkie
inne.Dzisiejszy Zespól Downa nie jest tym samym co 20 lat temu. To maleństwo
spowoduje, że przekonasz sie co znaczy kochać i być kochaną. Ja nie żartuję,
wiem o czym mówie, bo jestem matką Maksia i Weroniki bliżniąt z trisomią. I
pamietaj: "Kto ratuje jedno życie ludzkie, ratuje cały świat". A przeciez jest
to Twoje dziecko, Twoje ciało i krew. A że bogatsze o jeden chromosom więcej?
Odwagi i miłości Ci życzę.

[Gość: sonia]

sonia.low.pl/sonia/art/wyj_matki.htm
Jak zrozumieć fakt zostania matką dziecka niepełnosprawnego

darzycia.nowoczesny.pl/artykuly.php?art=4
"Trudno pokochać upośledzone dziecko - swojego synka porzuciłam w szpitalu"
darzycia.nowoczesny.pl/artykuly.php?art=3
Nasze bliźniaki to Dar od Boga

sonia.low.pl/sonia/zdjecia/1wal.jpg
to Moniczka z zD

darzycia.nowoczesny.pl/artykuly.php?art=2
Nie bójcie się mnie, jestem człowiekiem

Tak, to jest kobieta, którą obdarzę dzieckiem niedoskonałym. Ona jeszcze sobie
tego nie uświadamia, ale stanie się ona przedmiotem zazdrości.”

“Ona nigdy nie przyjmie za rzecz naturalną wypowiedziane słówko. Nigdy nie uzna
zrobienie kroczku za coś zwyczajnego. Kiedy jej dziecko powie “Mama” po raz
pierwszy, będzie ona świadkiem cudu i będzie świadoma tego. Gdy będzie
opisywała drzewo lub zachód słońca swojemu niewidomemu dziecku, będzie to
widziała oczami, jakimi tylko niewielu ludzi ogląda moje dzieła.”

“Ja pozwolę zobaczyć jej jasno rzeczy, które ja widzę – ignorancję,
okrucieństwo, uprzedzenie – i pozwolę jej wspiąć się powyżej nich. Ona nigdy
nie będzie samotna. Będę przy jej boku w każdej minucie, każdego dnia jej
życia, ponieważ ona wykonuje moją pracę tak, jak gdyby znajdowała się tutaj
przy moim boku.”

Teraz tylko otwórz Agatko Serce tak jakbyś miała to dzieciątko wtulone w siebie
i wołało: "Mamo pokochaj mnie"
GG3334991
[e-mail]

[Gość: MadziaO]

Mam nadzieję, że jeszcze przeczytasz mój list, choć może nie odbiega on
specjalnie treścią od pozostałych. Jestem mamą 1,5 rocznego Dawidka z zD nigdy
w najśmielszych myślach nie przyszłoby mi do głowy, że to właśnie ja urodzę
takiego dzidziusia. Mogę się jedynie domyślać co czujesz, i że stoisz przed
najtrudniejszą decyzją w swoim życiu. Ja też zastanawiałam się jak będzie
wyglądało nasze życie, gdy już wiedzieliśmy, że to nie nasze plany odgrywają
najważniejszą role. Zaliśmy sobie sprawę, że przyszedł czas otworzyć się na to
co w konsekwencji może mieć wpływ na całe nasze (do tej pory tak przewidywalne)
życie. I tak było. w rzeczywistości najważniejsza jest miłość. pokochaliśmy
naszego synka całym sercem, i uznaliśmy, że to jest nasza, jedyna,
niepowtarzalna wspólna droga przez życie. Warto zaryzykować. Płaczę, kiedy
Dawidek się uśmiecha, a uśmiecha się całą buzią. Wtedy przepraszam go za te
wszystkie myśli, kiedy dałam się ponieść lękowi. A przecież to on pierwszy mnie
pokochał. Tak jest z twoim dzidziusiem, ono już cię kocha i marzy o odważnej
mamie, która wbrew wszystkim i wszystkiemu nie podda się i stanie do walki o tę
jedyną szansę na taką miłość. Ogromnie ściskam.

PiotrO:
Jeżeli myślicie, że życie z dzieckiem z zD jest za trudne dla Was to jaką macie
pewność, że po jego usunięciu będzie to życie łatwiejsze. Może okazać się, że
zabieg ten uczyni wasze życie trudnym do uniesienia.

[Gość: [e-mail]]

Twój mąż Agato pracując z takimi dziecmi powinein dostrzegac w nich nie tylko
ich niepełnosprawność, czy odmienność.
Oprócz aparycji dzieci z zD mają coś więcej -ich Kochane serduszko i empatia są
jak wabik. (przyciągają do siebie).
To tylko trzeba troszkę czasu, żeby to czuć widzieć i zrozumieć.
Moją córeczkę rodzina zaakceptowala dopiero teraz (19 lutego) w dniu jej 8
urodzin.
Agatko posiadanie takiego dziecka - to Dar, a ich nie oderzuca się, a
tymbardziej nie pozbawia życia.
Spójrz ile jest dzieci na Dar Życia, prowadzę ten serwis aby pomóc rodzicom
dzieci niepełnosparwnych.

darzycia.nowoczesny.pl/forum/viewforum.php?f=46&sid=e783ef8c783964a259f5bcb944846c9c
Nie bierz tego skierowania, ono chce żyć

[Gość: Agata]

Droga Soniu!
Nie mogę się pozbierać. Bardzo pragnęłam tego dziecka i byłam bardzo szczęśliwa
kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciaży. Półtora roku temu urodziłam martwe
dziecko, ktoremu też groziły ciężkie choroby z wodogłowiem na czele. W tym
wypadku Pan Bóg sam zadecydował .. bardzo cierpialam, ale paradoksalnie ... w
pewnym sensie poczułam ulgę, że lepiej tak się stało, niż miałaby wegetować ta
biedna istotka jak roślinka. Dziś w nocy nie moglam spać i cały czas myśłałam,
że tam u Pana Boga moje dziecko będzie szczęśliwsze - ze swoim braciszkiem, nie
będą razem się nudzić i w gruncie rzeczy będą tam mieli dużo lepiej niż tu.
Ale nie potrafię rozsądnie myśleć. Cały czas chce mi się płakać.
Właściwie mój mąż też jest w szoku. Jest "za" ale nie do końca z przekonaniem.
Właśnie przejrzałam stronę "Dar życia" i jestem jeszcze bardziej
wstrząśnięta.Mój jedyny kontakt z takimi dziećmi do tej pory to przedszkole
integracyjne do którego chodzi moja 6 - letnia córeczka. Mam głowę pełną
stereotypów, ale z drugiej strony ... jestem przerażona tym, że takie dziecko
pozostaje dzieckiem na zawsze i nie ma żadnych szans na jakiekolwiek wyleczenie.
Co będzie jak my z mężem będziemy starzy - a ta istota wciąż będzie potrzebowała
naszej pomocy i opieki, której my nie będziemy mogli jej zapewnić? A tak przy
okazji... dotarlam do mojego postu na forum "dar życia" ale zgubiłam gdzieś tą
postronę, czy mogę prosić o powtórzenie adresu podstrony własnie z moim postem?
pozdrawiam

[Gość: aneblue]

Kochana Agatko!
Rozumiem Twoje rozterki doskonale...
8 miesiecy temu urodziłam Kubusia. Ciąża przebiegała doskonale, nigdy wcześniej
tak cudownie się nie czułam. O tym ,że Kubuś ma zespół Downa dowiedziałam się
na sali porodowej...uwierz mi, lepiej jest wiedzieć wcześniej.
Teraz, gdy na niego patrzę i go przytulam jestem najszczęśliwszą matką na
świecie!!!
Codziennie dziękuję Bogu za to, że Kubuś właśnie do nas trafił.
Byłam smutasem, teraz chce mi się życ, bo wiem, że jest ktoś, kto mnie tak
bardzo potrzebuje!
Tworzymy teraz pełną, cudowną rodzinę!
To wspaniale, że dzidzia będzie mieć starsze rodzeństwo.
Mój synek(Kacper lat 5) Kubusia wręcz uwielbia!
Nie zamieniłabym się moim życiem z nikim!!!
Mocno Cię ściskam!

[Gość: Katarzyna]

ludzie o czym w ogóle ta mowa??!! Rozmawiamy o zamordowaniu niewinnego
człowieczka jakby to było np obcięcie włosów: obciąć czy nie - będzie mi lepiej
w krótkich, czy w długich włosach?? Obudźcie się!! Czy można zabić dziecko tylko
dlatego, że jest inne?? 8 lat temu jako niespełna 20 letnia dziewczyna urodziłam
kajusię - dziecko wytęsknione i wymarzone - jak się okazało - dziewczynka ma
zespół Downa. Wiadomość była wtedy dla nas szokiem - jak to - przecież to się
nie zdarza młodym ludziom - kolejny stereotyp... Byliśmy załamani - nie tym, że
mamy takie dziecko, ale tym, jak zostanie przyjęte... I widzę dziś na tym forum,
że nasze obawy były słuszne!!! Jak inteligentni wykształceni dzisiejsi ludzie
mogą wypowiadać słowa: współczuję ci - ja bym usunęła!!! Rozmawiamy o
człowieku!!! Człowieku, któremu Bóg dał prawo do życia!! Do przeżycia czegoś
wspaniałego i do nauczenia kolejnych ludzi - czym jest miłość, radość i
szczęście, bo tego właśnie uczą swoich rodziców dzieci z ZD!!! Człowieku,
którego Bóg wysyła do nastęnych wybrańców - do Was!! Bo Wy, tak jak my i cała
reszta rodziców tych dzieci jesteśmy wybrańcami!!! Zdrowe dziecko może mieć
każdy ale dziecko z Zespołem Downa trafia tylko do specjalnych rodziców, którzy
dostają szansę przezycia czegoś wspaniałego w życiu i dokonania czegoś
wspaniałego!!! Kiedy po 5 latach zaszłam znowu w ciążę zostałam zaatakowana
przez lekarzy którzy prawie zmuszali mnie do zrobienia badań prenatalnych!!!
Byłam oburzona - powiedziałam: Dajcie mi spokój! to moje dziecko i nie będę go
narażać na ryzyko związane z tym badaniem! A co jeśli znowu będzie ZD?- pytali.
To będę szczęśliwa! - odpowiedziałam. Kocham moją córeczkę tak bardzo, że trudno
to sobie wyobrazić - trudno sobie wyobrazić, że mogłoby jej nie być!!! Dajcie
szansę swojemu słoneczku, żeby mogło was poznać, żeby mogło Wam pokazać, jakie
jest wspaniałe, żeby nauczyło Was prawdziwej, najszczerszej i bezinteresownej
miłości!!! Zobaczycie, że to będzie dla Was dar!!! Najwspanialszy dar, jaki Bóg
może Wam przekazać!!! ci, którzy twierdzą inaczej - to grupa (już coraz
mniejsza) ludzi, którzy zapatrzeni w siebie, we własne wygody, w luksusowe i
beztroskie życie nie zauważają, że nie na tym ono polega!!! Nie umieją dostrzec
prawdziwych jego wartości i nie umieją docenić darów Bożych. Dlatego właśnie MY
a nie oni jesteśmy WYBRANI!!! Bo oni i tak nie wiedzieliby jak ten dar przyjąć i
jak się z NIM obchodzić Pozdrawiam gorąco mama Kajusi z Zespołem Downa
Mój email: [e-mail]
nr gg: 3986066

[Gość: anka27]

Witam

Ależ to nie jest tak, że jest to jakaś "istota"! To Pani córeczka lub synek.
Juz żyje, już daje o sobie znać. Oprocz tego, że będzie miała/ miał o jeden
chromosom więcej to przecież będzie miał/ miała swoją osobowość,
zainteresowania, pasje, chwile szczęścia. Za każdy uśmiech opłaci się
stukrotnie. To wcale nie jest tak, ze do końca życia będzie bezwolną, dziecinną
istotą. Wiele może się nauczyć. Proszę przeczytać "Cela - odpowiedź na zespół
DOwna" Anny Sobolewskiej. W innej książce (autorstwa Małgorzaty Kościelskiej)
ukazany jest mężczyzna z Zespołem Downa, który skończyć szkołę, pracuje, nie
jest ciężarem dla swojej rodziny. To wcale nie jest tak jak pokazują
stereotypy. te dzieci wiele mogą osiągnąć, pozostają ciekawymi, pełnymi osobami.
Wiele jest chorób, których nie da się wyleczyć. Ale można z nimi żyć. Ja sama
mam chorobę, z którą będę musiala żyć do końca i pogodzić się z nią. I także
dlatego zachęcam Panią aby jednak się zastanowić, dać sobie i dziecku szansę.
Stereotypy są krzywdzące.

[Gość: sonia]

Agatko danie cytatów i wątku w moim serwisie Dar życia zmierza tylko i
wyłącznie do pomocy Tobie. U nas jest dużo matek mających dzieci z zD, dlatego
chciałam aby napisały Ci swoje odczucia i być może pomogły Ci podjąć stosowną
decyzję.(mam nadzieję, że będę dobrze zrozumiana)
darzycia.nowoczesny.pl/forum/viewtopic.php?p=13195#13195
Agatko proszę nie śpiesz się z decyzją, wiem że to szok na początku, ale potem
dostzregamy tyle Dobra, serca i miłości od dzieci z zD. Pozwól mu się urodzić,
nie zabijaj.
Moja córeczka kończy już zerówkę wśród zdrowych dzieci. Świetnie się rozwija,
wyprzedzając zdrowe dzieci o 3 lata.
każde z nich jest inne- nie można ich wrzucać do 1 worka. A najbardziej
krzywdzące są stereotypowe informacje o zD.
Wyszedł teraz kwartalnik o zD "światło i cienie", mamy Informator o zD -
naprawdę można żyć z takim dzieckiem i być szczęśliwym.
Czy Ty będziesz mogła być szczęśliwa i spać spokojnie jeśli twoja decyzja
będzie na NIE?
Ono już kopie, żyje i chce żyć - Agatko przytul go, pokochaj -resztą On się
zajmie, nigdy nie da upaść an dno- nawet w najbardziej krytycznych sytuacjach.
Najpierw żal, bunt, determinacja- potem Siła i Radość.

[Gość: Mama]

Jestem mamą dziewczynki z ZD obecnie skończy 21 lat w tym roku.
To bardzo tródna decyzja ,ale ja na twoim miejscu urodziła bym to dziecko.
Moja córka jest bardzo kochana przez swoje siostry i przez nas samych .To moje
oczko w głowie zważywszy, że kiedyś nie było tyle informacji na temat tej wady
jednak sobie poradziliśmy.
TO JEST NAJKOCHAŃSZE DZIECKO W NASZEJ RODZINIE.
Nie jest przeszkodą dla swoich starszych sióstr w zawarcu związku małużeńskim.
Pozdrwiam i życze powodzenia w trafnej decyzji.

[Gość: Mama]

Poczytaj sobie o karolinie
sonia.low.pl/sonia/rady/gdera.html
może to ci troche pomoże w podięci decyzji.
Pozdrawiam.

bez moralizowania

[Gość: mamusia]

mysle, ze podstawa szczescia dziecka uposledzonego jest milosc i akceptacja
rodzicow. wysilek zwiazany z zapewnieniem mu optymalnego rozwoju wymaga takiego
poswiecenia, ze moze ono byc tylko dobrowolne. wszystko staje sie duzo
latwiejsze wlasnie w momencie, kiedy suwerennie podejmiesz ta decyzje. nie
czujesz sie wtedy zmuszona, uwieziona, skazana.

znam dwie dziewczynki z downem, jedna z nich rozwija sie swietnie, druga nieco
wolniej, ale obie sa kochane, radosne i bardzo lubiane w przedszkolu. mialy
tez to szczescie, ze nie musialy przejsc zadnych operacji (down to zespol
wlasnie dlatego ze uposledzenie jest nie tylko umyslowe, lecz wystepuja rowniez
uszkodzenia organiczne zoladka, jelit, serca). jesli masz troche czasu nawiaz
kontakt z rodzicami takich dzieci, zobacz jak zyja i ile sie od swoich dzieci
nauczyli, ile uczy sie ich rodzenstwo. moze pomoze ci to w podjeciu decyzji. te
dwie mamy, ktore znam, zgodnie mowia, ze wszystko okazalo sie duzo latwiejsze
niz myslaly w pierwszym szoku. i obie wolalyby z perspektywy czasu dowiedziec
sie w czasie ciazy, moc sie przygotowac. masz ta przewage.
ja robilam badania genetyczne z premisa, ze usune ew. ciaze z ciezkimi
uszkodzeniami (dla mnie down bez wielokrotnych operacji niemowlecia to nie jest
ciezki, mozna to stwierdzic wysokorozdzielczym USG), tak zeby nie odchodzic od
zmyslow z milosci i strachu o moje operowane malenstwo. ale w czasie punkcji
widzialam jak malenstwo wyciaga do nas raczki i chyba nie dalabym rady. mamy
wielkie szczescie i nasz synek ma prawidlowy zestaw chromosomow.

a jesli zdecydujesz sie usunac to nie daj sie nikomu wpedzic w poczucie winy,
nie ma zadnej pewnosci, ze natura nie rozwiazalaby twojego dylematu sama.

[Gość: Katarzyna]

"mamy wielkie szczescie i nasz synek ma prawidlowy zestaw chromosomow" czyżby??
Czyli ja i mnie podobni rodzice mamy pecha... No nieźle to brzmi, ale myślę, że
to my mamy szczęście, mając dzieciaczki z "nieprawidłowym" zestawem chromosomów
i tylko my wiemy dlaczego Mamy "normalnych" dzieci mogą nam dalej współczuć i
patrzeć na nas z politowaniem, skoro chcą...
A'propos - wad związanych z ZD - moja córeczka przeszła bardzo poważną operację
serduszka i bardzo martwiliśmy się gdyż miała mniej niż 50% szans na przeżycie.
Ale ufaliśmy Bogu i wiedzieliśmy w duchu, że skoro dał nam tą małą istotkę w
jakimś celu, to może nie będzie nam jej chciał teraz zabierać
Drugie dziecko nie ma Zespołu Downa i nic z tych rzeczy a jednak problemy z jego
zdrowiem były równie, jeśli nie bardziej poważne... Pierwsze 1,5 m-ca spędził
na Intensywnej Terapii, gdyż po porodzie został "uszkodzony" - co zaowocowało
wylewem wewnątrzczaszkowym i nie wiedzieliśmy, czy w ogóle przeżyje, a jeśli tak
to czy będzie w ogóle funkcjonował. na szczęście wszystko dobrze się skończyło
ku wielkiemu zdziwieniu całego personelu...
Widzicie więc - że nie trzeba Zespołu Downa, żeby odchodzić od zmysłów ze
strachu o swoje maleństwo Każde dziecko - i to z normalną liczba chromosomów
i to z zaburzoną może mieć różne problemy i każde wymaga od nas opieki
odpowiedniej do swojego rozwoju, więc nie dramatyzujmy i nie róbmy z rodziców
dzieci z różnymi problemami - w tym z ZD męczenników i cierpiętników, bo wcale
nimi nie są
A skoro twierdzisz, że nie ma zadnej pewnosci, ze natura nie rozwiazalaby
dylematu sama, to czemu ni zaczekać i się upewnić?? A nuż nie rozwiąże??
Pozdrawiam gorąco
[e-mail]
gg:3986066

[Gość: aneblue]

Kasiu, popieram!!!
Odkad Cie poznałam wiedziałam, że jesteś wielka!
To są najbardziej właściwe słowa jakie mogłyby tu paść!!!

Dla niewtajemniczonych: Kasię, jej męża i dzieci( w tym Kajusię z zD)poznałam w
punkcie szczepień, kiedy to właśnie ona podeszła do mnie i wyciągnęła dłoń.
Wiedziała, że matki takie jak my potrzebujemy siebie nawzajem. I to wcale nie
dlatego aby się nad sobą użalać, ale po to aby razem cieszyć się tym co dane
nam jest od Boga.
My nie potrzebujemy litości, ani współczucia. Współczujemy tym, którzy myślą,
że jest inaczej...

>Kiedy uświadomiłam sobie, że moje dziecko będzie "inne", nie ukrywam, byłam
przerażona.....jeszcze wtedy należałam do tych, którzy boją się swojej
niewiedzy.
>Bałam się braku akceptacji, odrzucenia nie tylko mojego dziecka, ale i nas
samych.
>Myliłam się bardzo!
>Wszyscy nasi znajomi są całym sercem z nami i teraz poznajemy dopiero jacy są
naprawdę.
> Masz rację, te stereotypy są nadal i to często w ludziach zupełnie młodych.
> To straszne!
> Dzisiaj Kuba jest dzieckiem, które wzbudza powszechny zachwyt. Lgną do niego
dzieci zupełnie niezainteresowane "maluchami".
> Uszkodzenia jakie nisie z sobą zespół Dauna nie sa regułą. Owszem, czeka
Kubusia operacja serduszka, ale poza tym nic takiego się nie dzieje.
> Jest silny, rozwija się doskonale, rehabilitacja przynosi doskonałe rezultaty.
> Również rozwój umysłowy przebiega prawidłowo.
> I racja w tym, że nie trzeba wcale zD, aby drżec o swoje dziecko i jego
zdrowie.
> Od momentu porodu wiem,że niczego nie możemy być pewni w życiu i również to,
że to co dzisiaj wydaje się nam tragedią, za chwilę może okazać się
błogosławieństwem.
> Mam wielką nadzieję, że Agata postanowi przyjąć ten dar i dołaczy do nas
wybrańców i wielkich szczęściarzy!!!
[e-mail]
gg 2819114

[imagina]

Jestem szczęśliwy, że Kubuś wybrał nas.
Nie oddam go nikomu.

Marek (mąż "Aneblue")

Nie rób nic!

[Gość: Anucha]

Agatko, proszę, po prostu urodź to dziecko. NIE ZABIJAJ. Jeśli nie bedziesz
mogła je wychowywać, oddaj innym ludziom do adopcji. Wiele małżeństw przyjmie
Twój skarb, pokocha i wychowa. Po prostu na razie nie rób nic!!!!!Urodź!

[Gość: Echo]

No to ja napisze jeszcze raz to, co juz wczesniej - ja bym usunela. Z bardzo
wielu wzgledow. Miedzy innymi przeciez po to zrobilas badania, prawda? Gdybys
nie brala pod uwage usuwania tej ciazy, nie mialoby znaczenia, co wykaza
badania prenatalne. Rozmawiaj z mezem - to jest Wasza wspolna decyzja -
jakakolwiek nie podejmiecie, ktores z Was bedzie jej zalowac raz na jakis czas.
Pytanie tylko, czyj zal Wasze malzenstwo bedzie w stanie przetrwac.
Wspolczuje, bardzo serdecznie Ci wspolczuje, life sucks

[Gość: Katarzyna]

Kobieto!! (bo chyba nią jesteś...) współczujesz??? A wiesz w ogóle czego??? masz
pojęcie co to znaczy??? Masz takie dziecko??? Chyba nie, bo wtedy na pewno Twoje
zdanie byłoby inne!!! A skoro nie - nie masz pojęcia o czym mówisz i nie masz
żadnego prawa udzielać takich rad i nie masz prawa współczuć, bo to Tobie należy
się współczucie... A PRZEDE WSZYSTKIM ani Ty ani żadna z tutaj obecnych NIE MA
PRAWA ODBIERAĆ ŻYCIA TEJ CZY INNEJ ISTOCIE BO ŻADNA Z NAS NIKOMU TEGO ŻYCIA NIE
DAŁA!!!!!!!!!!!!!! O CZYM W OGÓLE TA DYSKUSJA!!!!!!!!!!!!
Pozdrawiam wszystkich i mam nadzieję, że do Agaty dotrą tylko sugestie, które
płyną z głębi serca, a nie te wypływające z czystej ludzkiej wygody i lęku przed
innością... Agatko pozdrawiam Cię z całego serca i całym sercem jestem z Tobą
[e-mail]
gg:3986066

[Gość: Małgorzata]

Agatko zauważ ile fałszywego współczucia i jadu w wypowiedzi ECHO! I zauważ ile
radości i miłości w słowach matek dzieci z zespołem. To mówi samo za siebie.
Jestem meżatką od 30 lat i nigdy nawet po ślubie nie bylismy z mężem tak
szczęśliwi jak teraz gdy mamy bliżniaki z zD! Nasze dzieci są autentycznie
DAREM. Jedynym i niepowtarzalnym. Proszę nie zabijaj. Jeśli nie będziesz
chciała Go zatrzymać, gotowi jesteśmy adoptować Twoje dziecko i wychować jak
swoje w miłości i szacunku. Serdecznie
pozdrawiam gg.5062069 e-mail [e-mail]

[Gość: Ania]

Z calym szacunkiem, ale echo tez ma prawo do wlasnego zdania i je
zaprezentowala.Wy macie swoje zdanie i nikt do was nie wrzeszczy, ze
nierozsadnym jest doradzanie urodzenia uposledzonego dziecka, a wiele osób tak
mysli.
Nie kazdy wierzy w Boga, wiec te teorie o darze itp. nie dla kazdego beda
argumentem.A zycie daja rodzice, bo niby kto, jesli nie oni?To ich dzialania
doprowadzaja do powstania zalazka człowieka, czyz nie?
Mysle, ze kazda mama dziecka z ZD chciałaby zeby ono było jednak zdrowe, mimo
ich cudownych cech - łagodnosci, dawania miłosci, naiwnosci.
Stopien uposledzenia moze byc rózny, wy przedstawiacie same rózowe historyjki ,
jak te dzieci pieknie sie rozwijaja.To wspaniale.Ale są i takie, które w wieku
nastu lat nie mówia, zachowuja sie dziwnie, przez co społeczenstwo ich nie
akceptuje,i wcale to tak rózowo nie wyglada.
Małe dzieci sa milusie, tylko co później, gdy dorosnie?
Dla kochajacej matki nawet najbardziej uposledzone i kalekie dziecko bedzie
miloscia zycia, ale czesto one nie miały wyboru, czy to dziecko urodzic,
stawały przed faktem dokonanym.
Ja równiez optowalabym za aborcja,choc z ciezkim sercem, ale jednak.

[Gość: Katarzyna]

"Ale są i takie, które w wieku nastu lat nie mówia, zachowuja sie dziwnie,
przez co społeczenstwo ich nie akceptuje,i wcale to tak rózowo nie wyglada.
> Małe dzieci sa milusie, tylko co później, gdy dorosnie? "
Hmmm... czyli lepiej w ogóle je zabić zaraz na początku - po co mają denerwować
społeczeństwo... A może skoro małe są milusie, to może poczekajmy aż urosną,
przestaną być milusie a wtedy - nóż i do dzieła!!! Zaoszczędzimy społeczeństwu
problemów z akceptacją... A tak w ogóle - mam sąsiadkę, której syn jest
"normalnym" zdrowym facetem z odpowiednim garniturem chromosomów. Podobno, kiedy
był mały był baaardzo milusim dzieckiem... Cóż, skoro teraz mając 30 parę lat co
dzień przychodzi do domu pijany, leje matkę, wyzywa ją od k... itd itp... No ale
przynajmniej matka nie musi się wstydzić, że ma downa w domu - to jest solidny
argument...
Wiesz co, zastanawiam się, czy Twoja Mama nie podjęłaby takiej decyzji do jakiej
nakłaniacie Agatę, gdyby wiedziała, że jej córka wyrośnie kiedyś na snoba, który
boi się tego, że inny człowiek wygląda, czy zachowuje sę dziwnie...
Czy to aż takie straszne?? Czy wszyscy musimy wyglądać tak samo i tak samo się
zachowywać??
A może np wybijmy wszystkich grubasów, czy anorektyków, przecież też są inni -
wyglądają dziwnie...
Pozdrawiam.
kasiula, mama Kajusi z ZD

[Gość: Ania]

Ja nie chce urazic Ciebie, ani Twojego dziecka.
Chodzi mi o to, ze dla rodzica to bardzo duze obciazenie, gdy wychowuje dziecko
nieakceptowane w społeczenstwie, z widocznym uposledzeniem czy kalectwem.Dla
niektórych jest to nie do przeskoczenia.
Dla Ciebie aborcja jest tym samym co morderstwo człowieka, który juz sie
urodził, dla mnie nie, zwłaszcza ta we wczesnym stadium ciazy.

[Gość: Katarzyna]

Ale to cały czas jest jego dziecko! akceptowane czy nie! Czasem dzieci w
okularkach, czy piegowate też są nieakceptowane i nie jest to powodem, żeby
robić badania prenatalne w tym kierunku i ew. zabiajać takie dziecko -tak!
dziecko, bo płód, czy jakkolwiek inaczej "to" nazwiemy to od początku dziecko!
Człowiek, który dostał szansę na przeżycie czegoś wspaniałego, a któremu tak
wcześnie się tę szansę odbiera!
Pisałaś wcześniej, że nie każdy wierzy w Boga... Cóż z przykrością stwierdzam,
że masz rację... I to bardzo bolesne... Może gdyby każdy w Niego wierzył, ten
świat byłby lepszy?? Może nie byłoby dzisiaj takiego dylematu?
A zamiast tego kraj, który kiedyś ciemiężyli faszyści staje się takim właśnie
faszystowskim krajem, zezwalającym na segregację "odpadów" ludzkich dla
udoskonalenia rasy...
Zezwala się na zabijanie człowieka, tylko dlatego, że jest inny, że jest
"kaleką", że jest nieakceptowany... jednak tak krytykowany przez Polaków Hitler
dopiął swego - rządzi światem nawet teraz, jego potrzeba czystości rasy dotarła
także i tutaj...
Pozdrawiam.
kasiula mama Kai z ZD

[Gość: Ania]

A natura co robi? Sama bardzo czesto usuwa zycie, które w przyszłosci byłoby
ułomne.Jakis sens w tym jest, to własnie dbałosc o przetrwanie gatunku.To
brutalne, niehumanitarne, ale tak własnie ten swiat jest urzadzony.I Bóg jakos
pozwala na obumarcie zapoczatkowanego zycia, dzieli to zycie na lepsze i gorsze.
W takim razie tez jest okrutny, faszysta, segreguje odpady, i to pewnie w duzo
wiekszej skali niz ludzie- poronienia naturalne to powszechne zjawisko.

[Gość: Gagula]

I ja mam nadzieję ,że Agata zastanowi się ,a przynajmiej urodzi .Jest dużo
rodzin , które dadzą miłość dzieciątku.
Artykuł:

Znaleźli nowe rodziny

Troje osieroconych niepełnosprawnych dzieci, dla których nie było żadnych szans
adopcji, znalazło nowe rodziny.

Żródło: tvp.pl/368,2004022081751.strona

[Gość: Przemek]

Witaj Agato, ale także, a może przede wszystkim witaj Mężu Agaty
Nie jestem krasomówcą, ale słowa te płyną z mojego serca, są bardzo szczere,
sam się sobie dziwię, że się odważyłem odpowiedzieć. Jestem bardzo szczęśliwym
ojcem i pragnę życzyć Wam byście byli szczęśliwi.
Prawie 8 lat temu, gdy miałem 23 lata urodziła się Oleńka. Nie byłbym sobą,
gdyby się nie urodziła. O tym, że ma ZD dowiedziałem się w nocy, 2 godziny po
porodzie. To była długa, samotna noc. Wielu mówiło, świat wam się zawalił, ale
też wielu, że to Bóg wybrał dla tej niewinnej istoty rodziców. A On nie dałby
nam tego, czego nie dalibyśmy rady podźwignąć. Dacie radę i Wy. Wierzę w to
głęboko, a także wszyscy życzliwi Wam, którzy odpowiedzieli choćby na tym
forum. Lekarz do którego się udaliśmy, powiedział, że najlepszym lekarstwem dla
Oleńki jest rodzeństwo. Nie było łatwo, ale dziś Oleńka "opiekuje" się 3-
miesięcznym braciszkiem, a 5-letnia Kasia, jest jej kochaną siostrą
i "nauczycielką". Ani przy drugiej ciąży, ani tej ostatniej nie robiliśmy nawet
żadnych badań. Ponieważ nie wyobrażałbym sobie życia bez Oleńki.
Nie jest też prawdą, że życie Oli, czy innych dzieci z ZD jest wegetacją. Wręcz
przeciwnie. Jestem pewny, że jesteś dobrym tatą swojej córki oraz że będziesz
wspaniałym ojcem dziecka z ZD, tak jak Ty Agato wspaniałą matką. Trzymam za
całą Waszą Rodzinę kciuki.

[Gość: Przemek]

Jeszcze dwa słowa: jeśli będziesz chciał pogadać, mój e-mail:
[e-mail]

[Gość: Agata]

Bardzo dziękuje Wam wszystkim! Jestem mile zaskoczona odzewem! I trochę
podbudowana. Zastanawiam się czy są jakieś ośrodki, warsztaty czy coś w tym
rodzaju, które pomagają takim ludziom. Najbardziej martwi mnie przyszłość tego
dziecka. Kiedy będzie miało już naście i więcej lat a wciaz będzie dzieckiem.
Czy ja zawsze będę mogła być przy nim? Mój maż przekonuje mnie do zabiegu, ale
widzę że sam się męczy. Całą noc siedział przy komputerze i robił coś zupełnie
bez sensu. A potem męczyły go straszne sny. Już straciłam jedno dzieko. W ósmym
miesiącu urodziło się martwe, chociaż nie miało żadnych wad genetycznych...
Chyba jednak nie byłabym w stanie tego zrobić... był taki moment, że o tym
pomyślałam ... to było w kilka godzin po otrzymaniu wiadomości, a teraz
przechodzę różne fazy i staram się zaakceptować ... Na pewno dużo da jutrzejsza
rozmowa z genetykiem w Instytucie Genetyki ... może się dowiem jaka jest szansa
na rozwój tego dziecka ... ale kiedy wczoraj prawie 6-letnia córeczka przytuliła
się do mojego brzucha i powiedziała: "kocham moją siostrzyczkę" to aż zadrżałam.
Muszę się jeszcze dużo dowiedzieć, ale bardzo bym chciała móc z takim dzieckiem
normalnie żyć! Czy to jest możliwe? Czy będę mogła normalnie chodzić do pracy,
mieć swoje zainteresowania, pasje które mam do tej pory i funkcjonować w
społeczeństwie jak gdyby nigdy nic? Moj maż twierdzi, że nie...

[Gość: Agata]

i jeszcze jedno ... dziękuje za adresy i e-maila, na razie muszę wszystko
jeszcze przemyśleć "w samotności", ale jak będę miała znowu jakieś wątpliwości
na pewno się będe z wami kontaktować!

[Gość: sonia]

Agatko życie ma różne blaski.
Straciłaś poprzednie dziecko w 8-miesiącu- może właśnie to jeszcze
nienarodzopne będzie dla Ciebie rekopmpensatą.
Gdybym mogła się z Tobą spotkać, pokazać Ci moją coreczkę, której lekarze nie
dawali żadnych szans na normalne życie. Ona żyje, jest zupełnie samodzielna,
inteligentna, daje mi tyle Siły, radości.
Tak jest w większości rodzin, że początkow wydaej się to wielkim darmatem ,
karą Boską. Czas robi swoje, te dzieci uczą nas spostrzegania sensu życia w
zupełnie innym wymiarze.
Nie chcę nic na siłę, bo wiem jak musi Ci być teraz ciężko na sercu.
Nie licz zbytnio na rzetelne informacje od lekarza, czy potwierdzenie rozwoju
Twojego dziecka. To niemożliwe do uzyskanie przed czasem. Każde z nich jest
inne i żaden genetyk tego nei przewidzi. On Ci może powiedzieć czego go
nauczono, lub coś z praktyki. Ale najlepszymi praktykami jesteśmy my rodzice,
to wymaga serca, miłości, cierpliwości.
Agatko moja prośba dojrzałej już matki. Nie zabijaj. Po urodzeniu zobaczysz go
sama, przytulisz, popatrzysz na oczka, uśmiech, poczujesz magnes, który Cię
przyciągnie do dziecka. Miłość macierzyńska jest wielka.
Pomyśl, co będzie jeśli pozbawisz go życia. To będzie nieodwracalne. W
najgorszym przypadku oddasz do adopcji, ale nie pozbawiaj go życia-to
największy Dar w naszym życiu.
Modlę się ze znanymi mi matkami mającymi dzieci z zD o właściwą Twoją decyzję.
Masz tu wypowiedzi matek i ojców takich dzieci.
Podam Ci jeszcze j.n.:

Nie zabijajcie dzieci z zD - Komunikat prasowy posła Marcina Libickiego

W swoim niezwykle dramatycznym wystąpieniu "chora" na zespół Downa Pani
Andrea Halder z Niemiec (Europejskie Stowarzyszenie Osób z Zespołem Downa)
zaapelowała o zaniechanie dokonywania aborcji na dzieciach, u których odkryto
zespół Downa w fazie prenatalnej (tekst wypowiedzi w wersji oryginalnej w
załączeniu)

W dniach 10-11 listopada 2003r, jako członek Delegacji Polskich Obserwatorów w
Parlamencie Europejskim uczestniczyłem we wspólnym posiedzeniu Komisji
Zatrudnienia i Spraw Społecznych Parlamentu Europejskiego (Committee on
Employment and Social Affairs) oraz tzw."Parlamentu Osób Niepełnosprawnych".

Komunikat prasowy posła Marcina Libickiego

W trakcie posiedzenia wywiązała się ożywiona debata, w której zabierali głos
zarówno członkowie Parlamentu Europejskiego, jak i przedstawiciele organizacji
osób niepełnosprawnych.

W swoim niezwykle dramatycznym wystąpieniu "chora" na zespół Downa Pani Andrea
Halder z Niemiec (Europejskie Stowarzyszenie Osób z Zespołem Downa) zaapelowała
o zaniechanie dokonywania aborcji na dzieciach, u których odkryto zespół Downa
w fazie prenatalnej (tekst wypowiedzi w wersji oryginalnej w załączeniu):

Cytat"Dzień Dobry
Nazywam się Andrea Halder i jestem z Niemiec. Reprezentuję Europejskie
Stowarzyszenie Osób z zespołem Downa. Obecnie w Europie jest około 300 tys.
osób z tym syndromem.

W tej chwili możliwe jest ustalenie przed urodzeniem, czy dziecko będzie miało
zespół Downa. Zwykle dzieje się tak, że rodzice dowiedziawszy się o tym,
decydują się na aborcję. Dlaczego panuje tak wielki strach przed ludźmi z
zespołem Downa?

Mogę powiedzieć, że ludzie z zespołem Downa mogliby prowadzić szczęśliwe życie.
Kwestia nie tkwi w samej chorobie, ale w tym, jak ludzie nas traktują. To czyni
nasze życie tak trudnym, również nasz rozwój w społeczeństwie.

Nie zabijajcie dzieci z zespołem Downa, ale zmieńcie negatywny obraz ludzi z
tym syndromem. To może się stać pod warunkiem, że choroba stanie się bardziej
znana. To jedyny sposób, abyśmy mogli walczyć z naszymi obawami.

Prawo ludzi do życia nie powinno być kwestionowane na podstawie
niepełnosprawności. Musimy stworzyć warunki do prowadzenia normalnego życia
przez ludzi z zespołem Downa.

Nie powinniśmy być zmuszeni do tłumaczenia się oraz błagania o prawo do życia.

To coś, co trzeba zrobić w mediach, które powinny przedstawiać nas w bardziej
pozytywnym świetle. Dotyczy to także polityków.
Proszę, weźcie pod rozwagę potrzeby oraz troski ludzi z zespołem Downa w
Europie na wszystkich płaszczyznach.
Bardzo dziękuję.

Tym przejmującym przemówieniem Pani Halder wpisała się niezwykle żywo w
dyskusję o dopuszczalności aborcji.

Zwróćmy uwagę, że zgodnie z obowiązującym w Polsce prawem, ustawowo dopuszcza
się aborcję w przypadku wykrycia u płodu nieodwracalnych zmian genetycznych.
Dlatego głos Pani Halder był również tak ważny dla nas w Polsce.
Nie chodzi bowiem o to, by jak twierdzą niektórzy &"na nowo odgrzebywać sprawy
dawno już zamknięte". Pamiętamy, że obowiązująca ustawa o ochronie życia była
trudnym kompromisem wielu sił politycznych. Wiemy, że chroni ludzkie życie w
większości przypadków. Są jednak takie przypadki, o których pisze Pani Halder,
których prawo nie chroni.

Wypowiedź Pani Halder odebrałem, jako rozpaczliwą prośbę skierowaną do
europejskiej opinii publicznej o głębszą refleksję nad postępowaniem
współczesnego społeczeństwa, w którym tak często odpowiedzialność ustępuje
miejsca zwykłemu wygodnictwu. Co gorsza objawia się to w tym konkretnym
przypadku w sposób najgorszy z możliwych, żywo przypominający nam tragiczne
przykłady z historii. Wszak znamy doskonale sposób traktowania kalekich dzieci
przez hitlerowców. Ale czy są to przykłady, które mają naśladować współcześni
Europejczycy?"

Agatko bądź matką, proszę.
Pozdrawiam Was i Wasze nienarodzone
Sonia

[Gość: Asia i Przemek]

Witam Agato,
Przeczytaliśmy właśnie Twoją wiadomość. Piszesz o wątpliwościach związanych z
wychowaniem swojej córeczki z ZD, o wątpliwościach związanych z podjęciem pracy
i rozwijaniem swoich zainteresowań. Jestem mamą 8-letniej Oleńki z ZD i chcę Ci
napisać jak to było u nas. Pierwsze 2 lata spędziłam z Olą w domu, myślałam, że
trzeba tak dalej, ale kiedy zobaczyłam jak bardzo garnie się do dzieci
zapisałam ją do żłobka integracyjnego. To była dobra decyzja, Olcia zaczęła się
wspaniale rozwijać, potrzebowała kontaktu z innymi dziećmi.Ja wtedy mogłam
spokojnie pójść do pracy wiedząc, że moje dziecko jest pod dobrą opieką. Teraz
chodzi ze swoją siostrą 5-letnia Kasią do przedszkola integracyjnego, a po
powrocie z niego zajmujemy się naszą kolejną "pasją" 3-miesięcznym Piotrusiem.
Jak widzisz nasze życie nie różni się specjalnie od innych, no może
jesteśmy troszkę bogatsi bo mamy przecież Oleńkę. My też mieliśmy wiele obaw,
rozumiemy Twoje, są naturalne, ale czy rodzice tylko zdrowych dzieci ich nie
mają ?
Pozdrowienia dla męża i córeczki.
Asia i Przemek ([e-mail])

[Gość: Agata]

Moj mąż przekonuje mnie z podobną do Waszej siłą ... ale w drugim kierunku ... a
ja muszę razem z nim podjąć tą decyzję. Bez niego sobie nie poradzę z chorym
dzieckiem... i w tajemnicy przed nim czytam wasze posty.

[Gość: sonia]

Może zostaw mu otwarty ten temat przy włączonym komputerze?
Może zechce poczytać (nawet jak Ty nie będziesz widziała)
Mój ex mąż nie odebrał Monisi z porodówki - trzeba było dłuższego czasu, aby ją
zaakceptował. Teraz świata poza nią nie widzi.
Może i Twój mąż wymaga czasu.
Zobacz jak uratowaliśmy wspólnie dziecko z zD pozostawione do adopcji w Łodzi.
Stał się to możliwe dzięki operatywnej pani posycholog Magdzie L z Ośrodka
Adopcyjnego w Łodzi i rodzicom dzieci z zD skupionym w moim serwisie Dar Życia
darzycia.nowoczesny.pl/forum/viewtopic.php?t=833
Apel do rodziców dzieci z zespołem Downa z Łodzi
Agatko moja Monisia też modliła się o żcie Waszego dzieciątka- wierzę, że ją
Bozia wysłucha najbardziej.
Całujemy Ws wszystkich.

[Gość: Stella]

Urodzilam mojego syna w 28 tygodniu ciazy. Mial 31 cm dlugosci i wazyl 1310g.
Byl malenstwem, ktore utrzymywano przy zyciu aparatem, ktory podawal mu tlen. Z
jednej strony zyciodajny tlen z drugiej zas strony powodujacy czesto u takich
wczesniakow niedorozwoj organow wzrokowych lub sluchowych. Kiedy siedzialam
przy jego inkubatorze, to wierz mi, absolutnie obojetne mi bylo czy bedzie
niewidomy czy gluchoniemy. Najwazniejsze dla mnie bylo, ze to dziecko zyje i ze
mnie potrzebuje a ja jego. I to sie dla mnie najbardziej liczylo. Nie masz
niestety gwarancji na to, nawet po zrobieniu badan genetycznych,ze twoje
dziecko bedzie zdrowe. Nie masz gwarancji ze w czasie porodu nie dojdzie do
jakiejs komplikacji i w rezultacie Twoje dziecko bedzie inne niz pozostale
dzieci. Badania genetyczne tez nie daja 100% pewnosci!! Tylko 99%. Jest tez
czesto odwrotnie, badanie wykazuje ze plod jest uszkodzony a rodzi sie zdrowe
dziecko. Popatrz ile dzieci zdrowych ulega roznym wypadkom i staje sie kalekami
i co?? Rodzice powinni takie dziecko usunac, zabic, oddac do adopcji?
To niesamowity dar zostac rodzicem i wprowadzac taka mala istote w zycie. Kazdy
jej male powodzenie bedziesz przezywac dwukrotnie i bedziesz dumna ze swojego
dziecka.

[Gość: Agata]

najbardziej mnie przeraża, że okaże sie, że dziecko zatrzyma się na poziomie
2-latka na całe życie ... zastanawiam się czy to zależy od nas, naszej miłości i
wychowania czy nie. Jeżeli nie, to jestem w kropce. Mój maż opowiadał mi o
takich przypadkach - 40-letnich dwulatków ... czy to może efekt zaniedbania
takiego dziecka i postawienia na nim krzyżyka. Na to pytanie nikt prawdopodobnie
mi nie odpowie. Życie samo pokaże.

[Gość: anka27]

Nawet statystyka pokazuje, że szanse na to aby Twoje dziecko z zespołem Downa
miało zatrzymać się w rozwoju na poziomie 2 latka są... niezmiernie małe. Są
tak małe jak to, że dziecko bez zespołu Downa zatrzyma się na tym poziomie. Bo
przecież Zespoł Downa to tylko jedna z przyczyn opóźnienia rozwoju. Większości
z nich nie wykrywa się przed urodzeniem - urazy, niedotlenienia a często
zupełnie bez przyczyny. Uwierz, to jest stereotyp. Jeżeli z czasem pokochasz
dziecko, zatroszczysz się o nie to zobaczysz jak się rozwija. A każdy krok w
rozwoju będzie wielką radością dla Ciebie.
Z mężami to różnie jest. W końcu to Ty jesteś Mamą, czujesz ruchy dziecka,
wiesz jak się w Tobie rozwija. Inna jest więź. Ale gdy Twój mąż zobaczy
dziecko, będzie widział jak się rozwija... to pokocha.
Jasne, że rozwój dziecka zależy od Was, od Waszej miłości i wychowania. Tak
przecież jak i z każdym dzieckiem.

[Gość: Asia]

Droga Agato, mam nadzieję, że nasze głosy pozwolą Ci podjąć tę ważną decyzję.
Ja nie wyobrażam sobie życia bez mojej Oli.Kiedy się urodziła mój mąż najpierw
przepłakał całą noc a póżniej dziękował za to,że Ola wybrała właśnie nas, a nie
kogoś kto by ją porzucił. Teraz kiedy widzę ile wokół nas zła, nieszczęść i
tragedii jest mi wstyd, że czasami zdarzało mi się myśleć jaka jestem
nieszczęśliwa. Ale to już przeszłość.
Nasze dzieci z ZD kochają po stokroć, nie jestem w stanie opisać Ci tego
uczucia gdy Ola po raz dziesiąty w ciągu dnia rzuca mi się na szyję ze słowami
mamo kocham cię. Sprawdź, opłaca się

[Gość: Mariusz t. Kajusi]

Miałem nie dokładać nic do tych rozmów - moja żona ma konkretne argumenty.
jednak chciałem się zwrócić do Twojego męża - chciałem przekazać mu swoje odczucia.
kiedy czekaliśmy na naszą córeczkę nie wiedząc, że będzie miała Zespół Downa
marzyłem że będę mial wspaniałą cudowną córunię, która będzie moim oczkiem w
głowie i jak wrócę z pracy wskoczy mi na kolana i powie: tatusiu!! kocham Cię!
Kiedy ogłoszono nam "wyrok" byłem w szoku. Runął mój obraz, myslałem sobie -
mówią, że nie będzie chodzić, mówić, jakie będzie mieć życie?
jednak razem opanowaliśmy nasz lęk, strach i wzięliśmy się do pracy. Otoczyliśmy
naszą córunię taką miłością, jaką trudno opisać. Jest dla nas wszystkim
W wieku 2 latek miała ciężką operację serca i gdy czekaliśmy przed blokiem
operacyjnym modliłem się: Boże! Nie zabieraj mi mojego słoneczka!
Teraz gdy odbieram ją po pracy z przedszkola - rzuca mi się na szyję i woła:
Tatusiu mój kochany jesteś wreszcie! Tatusiu kocham Cię bardzo!
Cóż myślę, że za taką miłość każdy oddałby wszystko
Pozdrawiam Was oboje a przede wszystkim Ciebie przyszły tato Twoje dziecko
czeka na Twoją miłość

[Gość: uncja]

Mam znajomych, którzy mają upośledzone dziecko (nie jest to ZD). Wiodą niby
zwyczajne życie, jeżdżą na wakacje, na narty... Tyle, że o żadnej pracy ani jej
pasjach nie może być mowy - ona nie ma chwili czasu dla siebie, dziecko wymaga
całodobowej opieki, nie można spuścić go z oczu, ciągle ktoś musi być obok. Nie
wierzę, że da się prowadzić "zupełnie normalne" zycie. Co dalej - kiedy będą
już starzy? Dziecko trafi do domu opieki, bo któż nim się zajmie? Wytrwali
razem jako rodzina - a przecież to nie jest takie oczywiste! Czytałam gdzieś
statystyki, że rozpada się 3/4 związków, w których jest chore dziecko. To też
trzeba wziąć pod uwagę. Na szczęście mają świetną szkołę (mieszkają za granicą,
tam o to łatwiej). Ale to nie zmieni faktu że dziecko nigdy nie będzie zdolne
do samodzielnego życia. U nas - sama wiesz - bardzo trudno o przedszkole,
szkołę integracyjną. I trzeba się liczyć z tym, że trzeba będzie albo opłacać
prywatne placówki, albo prywatną opiekę. Oni nie mieli pewności, że dziecko
będzie chore, ale było duże prawdopodobieństwo, że tak może być. I mimo, że
kochają to dziecko i zajmują się nim z pełnym poświęceniem, zdarzyło mu się
powiedzieć kiedyś szczerze, że żałuje, że nie usunęli tej ciąży... Zszokowało
mnie to, ale daleka jestem od oceniania. I ciebie też nie będę, sama musisz
sobie odpowiedzieć na pytanie co dalej, czy ty dasz radę (bo większość
obowiązków spadnie na ciebie); a przede wszystkim musisz tę decyzję podjąć
wspólnie z mężem, on nie może stać z boku.

[Gość: anka27]

Chciałabym też odnieść się do Twoich wątpliwości dotyczących przyszłego
funkcjonowania jako matka dziecka z ZD. Jasne, że możesz później wrócićdo
pracy, mieć swoje pasje, hobby. Zobacz chociażby na prof. Annę SObolewską czy
prof. Manterys lub dr. Krajewskiego. Oni są naukowcami, jeżdżą na konferencje,
piszą książki, wykładają, mają swoje pasje i aktywne życie. A jednocześnie
wychowują dzieci z ZD, są ich rodzicami. Więc w żadnym razie to nie jest tak,
ze trzeba ze wszystkiego zrezygnować, że świat się kończy. Uwierz, to jest
kolejny stereotyp.

[Gość: sonia]

Jeszcze adekwatny wiersz nienarodzonego jeszcze dziecka proszącego o miłośc
matki:

Mateczko kochana

"Mateczko kochana,
Jak strasznie drżą Ci kolana
Boisz sie czegoś strasznie
Ja to czuję - mój płomień gaśnie
Usiądź i odpocznij sobie
Twoje dziecię coś Ci powie:

Wczoraj wykształciły mi się rączki
Jak na drzewie
Wczesną wiosną pączki
Serce bije ku Tobie
Nie miej nic do zarzucenia sobie

Mam juz uszka, tułów, brzuszek
A na pleckach miły puszek
Ty mnie słuchasz?
Mateczko kochana

Boisz sie czegoś strasznie
Jest mi smutno - mój płomień gaśnie
Gdybyś tylko chciała
Tak troszeczkę pokochała
Myślę o Tobie cały czas
Coś nas łączy, trzyma nas

Pogłaszcz czasem mnie po główce
Bądź po raczce czy tez stópce
Lecz niebawem rozwiązanie
Troche bólu, krzyku, łkanie
Czy mnie kochasz, czy też nie
Błagam !nie zostawiaj mnie!!!!

Jeśli jednak zdecydujesz
I w połogu medytujesz
Błagam!! nie zabijaj mnie!!!
Mateczko kochana

Spojrzyj na mnie chociaż raz
Rozważ wszystko póki czas
Jesli jednak przeważyła szala
Chcesz się mnie pozbyć jak ROBALA
I uparcie mówisz NIE!!
Błagam!!! NIE ZABIJAJ MNIE !!!!

/z miesięcznika "Pielęgniarka i położna"/
nadesłała Danuta L.

[Gość: aneblue]

Agatko, cały czas wierzę, że w głebi duszy chcesz, aby to dzieciatko przyszło
na świat...zwróciłaś się o pomoc, to o czymś świadczy...
Robiąc USG w 8 miesiącu ciąży usłyszałam, że wg. najnowszych badań wyklucza się
zD w przypadku kiedy widoczna jest kosć nosowa w profilu. I tak było w naszym
przypadku, mam nagrany obraz nawet na kasetę video. No i co? Na ile pewne są te
najnowsze badania...???
Patrzyłam teraz jeszcze na śpiacego Kubusia i postanowiłam jeszcze raz do
Ciebie napisać.
Dodać otuchy i zapewnić, że taki spokój jaki ogarnia matkę, gdy patrzy na swoje
śpiace maleństwo nie można porównać z niczym innym.
Wewnetrzny spokój i cicha radość
Wygladał jak aniołek,pełen ufności i taki bezbronny...
Jesteśmy całym sercem z WAMI,
Aneta i Marek

[Gość: laura]

Agato
piszesz ze najbardziej obawiasz się o przyszłość swojego chorego dziecka, jego
los, rozważasz hipotetyczne sytuacje, co bedzie jak jego rozwój zatrzyma się na
poziomie dwulatka itd.
A wyobraż sobie sytuację, ze Twoja córka(odpukać) nagle zaczyna chorować na
jakąś chorobę, która ją upośledza podobnie jak ZD (podkreślam ze ro teoretyczne
rozwazania).Czy zaczynasz ją mniej kochać? Wolałabyś wtedy , zeby nie żyła?(w
ramach skrócenia cierpień?) jestem pewna , że nie.
Kochałabyś ją tak samo jak teraz.
Więc dlaczego z Twoim drugim dzieckiem ma byc inaczej? Dlatego, ze jest
mlodsze, dlatego, ze juz znasz wynik badania, ze paralizuje Cię strach?
A za co kochamy nasze dzieci- za to ze są takie milutkie, slodkie, mądre,
zabawne sliczne itp? NIE!!! Kochamy je za nic, po prostu kochamy je!!
Dzeci nie są po to zeby spelnic jakies nasze oczekiwania, ambicje, nie są po
to , zebyśmy czuli się potrzebni, kochani, czy doceniani- my mamy je tylko
kochać, nie żądając nic w zamian, nie oczekując wdzięczności.
Gdy się przyjmie i uświadomi te oczywiste skądinąd założenia, nagle okaże się,
wyjście jest tylko jedno.
Twoje dziecko może być szczęśliwe- przecież prawdziwe szczęście nie zależy od
takich rzeczy jak -nie wiem- dobra materialne, uznanie innych, prestiż itd...
Jedyne , czego Wasze dziecko potrzebuje na tym świecie do szczęścia - to
miłość, którą przecież mozecie mu dać.........
Zresztą co tu dużo gadać- to dziecko już jest na swiecie, a że po innej stronie
brzuszka i ze ma na razie mniej komórek niż my.....
Nie chcę Cię pocieszać w takim duchu, że ZD to jeszcze nic takiego, ze nie musi
byc tak strasznie, że może wada nie będzie duża-chodzi mi o to , ze
jakakolwiek bedzie sytuacja, Twoje dziecko MOŻE BYĆ SZCZĘŚLIWYM CZŁOWIEKIEM, a
TY szczęśliwą matką.Przecież tyle dowodów tu na tym forum padlo!!
Nie pozwól by Twój chwilowy strach(bo jestem pewna ze minie)doprowadził do
czegoś złego.
Życzę Ci z całego serca wszystkiego dobrego, siły , odwagi,mądrości.Tobie i
Twojej rodzinie.Pozdrawiam gorąco

[Gość: ww]

Na poziomie dwulatka? Znam przypadek, gdy osoba z zD ukończyła studia
(medycyna!) i prowadzi samodzielne życie (zawodowe, osobiste). Może nie jest to
norma, ale stereotyp, jakoby dzieci z zD wegetują na etapie dwulatka jest
bardzo krzywdzący. Natomiast wnioskuję z postów Agaty, że jest stawiana
poniekąd pod murem przez męża: albo ja, albo ono... I tu niewiele można pomóc :-
((
Trzymam kciuki za słuszną decyzję, po której będziesz potrafiła spojrzeć na
siebie w lustrze. Ja bym nie usunęła, ale to nie moje życie... Nasza córka,
mimo, że ma "słuszną" liczbę chromosomów, wskutek urazu okołoporodowego
niestety też nie rozwija się podręcznikowo (oględnie mówiąc), też nie wiemy,
jak daleko zajdzie w samodzielności i w swoich możliwościach intelektualnych,
ale jaka by nie była, jest naszym dzieckiem, najukochańszym i najpiękniejszym.
Nie wiemy, co nam zapisano tam, u góry: zdrowy noworodek może zapaść na ciężką
chorobę ( w dowolnym wieku) lub ulec wypadkowi i zostać niepełnosprawnym... A
dziecko z zD może skończyć "normalną" szkołę, czasem studia...
Trzymam za Was (całą rodzinę) kciuki. I za słuszną (dla Ciebie) decyzję.

[Gość: pp]

W naszej szkole chłopiec z ZD skończył klasę szóstę z zupełnie znośnymi
wynikami. Niestety dalej w gimnazjum uczyc sie nie mógł. To przykre, gdy
zobaczyłam w wrzesniu dzieci prezentujące tragiczny poziom kultury osobistej,
gorliwosci w zdobywaniu wiedzy, kto wie czy nie niższy IQ, które dostały sie
bez przeszkód do gimnazjum. On nie, choroba zbyt rzucała się w oczy, tylko to
było przyczyna.

[malakunia]

Sledze ta dyskusje od dwoch dni i jednoczesnie pojawia sie usmiech i łzy na
mojej tawrzy , bo piszecie naprawde cudowne rzeczy , o prawdziwej miłosci.Moja
siostra tez ma ZD i jest najdrozsza mi osoba na swiecie .Niestety nie mieszkamy
razem ( ona z rodzicami )i nie widziałam jej od tygodnia .Strasznie za nią
tesknie.Pozdrawiam Was serdecznie i bardzo gorąco.

nie

[mamalgosia]

i nie raz będziesz się cieszyła, ze taką decyzje podjęłaś, a to dziecko da Ci
więcej miłości niż ktokolwiek inny

[ewencja]

Witaj jestem Ewa mam 18 lat, bardzo częśto jestem na DAR ZYCIA. Nie mam
rodzeństwa, mam dwoje rodziców. Bardzo chcę mieć dziecko, ale przede mną
jeszcze matura, no i studia...jak sie uda.
Jestem wolontariuszką i czwarty rok staram się pomagać dzievciom
niepełnosprawnym. Masz rację nie mogę wiedzieć w 100% co czują rodzice dzieci
chorych, ale staram się być chociaz tyle.
Agato, ja wierzę że będziesz kochać, że już kochasz że je urodzisz. |Wierzę w
to. Adresy., strony maile, i wszystko to co tutaj jest napisane zachowaj dla
siebie i czytaj gdy tylko bęziesz miała gorszą chwilę.
NIe będzie łatwo, ale będzie pięknie....Będziesz najbardziej kochaną z mam.
Trzymaj się ... nas.... POMORZEMY!!!

[Gość: Andrzej]

Droga "Agatko" trudno mi pisać akurat w takiej sytuacji w jakiej się
znalazłaś - a jeszcze trudniej jest mi udzielać rad.... Jestem ojcem 2 -letniej
Basi z ZD........Dla nas był to szok jak dowiedzieliśmy sie o wyniku
kariotypu .Basia miała 4 miesiace i rozwijała sie całkiem normalnie - bez
jakichkolwiek tzw "chorób współistniejacych"( opisanych szeroko przy ZD).
Tym bardziej było to niewiarygodne......miałem nadzieję ze to pomyłka. Niestety
lekarz genetyk potwierdził rozpoznanie - ale stwierdził, że jak prowadzi
praktyke od 30 lat to może widział ze 2- 3 dzieci w tak dobrym stanie - i
powiedział tylko : nie ważcie się zaniedbać waszego dziecka....
Ból był ogromny - nawet miałem urwać łeb "lekarzowi" który wprowadził mnie w
błąd w sprawie badan prenatalnych......i tylko jego szczęście ,że jak sie
dowiedziałem w szpitalu o wyniku to...nie mogłem się podnieść z miejsca.
Moge Ci powiedzieć tylko jedno : ten ból mija i zamienia się w chęć działania
na rzecz własnego dziecka. Widziałem wiele ( i wielu rodziców walczących o
każdy świadomy ruch ich dzieci) i muszę Ci powiedzieć ,że to co spotkało moją
córeczkę - to tylko trisomia 21 ........powszechnie znana pod określeniem "
Zespół Downa". Jak narazie Basia rozwija sie praktycznie w normie - i jak się
lekarzowi nie powie , to często nie zorientuje się o co chodzi.
Myslę sobie Droga Agatko : - nie rób nic... jak przyjdzie czas to urodzisz ,
i zdecydujesz czy chcesz zatrzymać dziecko - czy też przeznaczysz do
adopcji... zapewniam Cię ,że znajdą się ludzie którzy podejmą się tego zadania
i Je pokochają.....więc "nie zabijaj". A tymczasem żyj i odżywiaj się zdrowo -
bierz wszystkie witaminy dla "przyszłych mam" i koniecznie kwas foliowy -
poprawiajacy rozwój układu nerwowego dziecka. Czas leczy rany - i umozliwia
podejmowanie słusznych decyzji . Pozdrawiam Ciebie , Męża , i Wasze Maleństwo.

[Gość: Agata]

Macie wszyscy rację. Przy okazji konsultacji w Instytucie Genetyki dowiedziałam
się że to będzie dzieczynka. Moja wymarzona dziewczynka. Ma mieć na imię
Marysia. To prawda że ja już kocham bardzo i tak ciężko mi jest kiedy pomyślę o
jej chorobie. Przecież wszyscy wiemy że na tym naszym świecie, najszczęśliwsi sa
Ci którzy są piękni, młodzi, zdrowi i atrakcyjni. Wystarczy, że jesteś troszkę
za gruby, a już Cię wytykają palcami i krzyczą "grubas grubas!". Jesteśmy bardzo
nietolerancyjni. Musiałaby powstać jakaś komuna rodzin z dziećmi z ZD. Te dzieci
podbono najlepiej czują się we własnym towarzystwie. Żle im z "normalnymi". Są
wyśmiewane, poniewierane, a rodzice wstydzą się z nimi wychodzić na spacer. A
leczenie chorego dziecka? Codzienne, kilkugodzinne kolejki do lekarzy
specjalistów w naszych przychodniach publicznych? A potem, nie zawsze
"Specjaliści" okazują się "specjalistami" ... nie mówię że to powód dla ktorego
ktoś ma się pozbywać chorego dziecka, ale jak być cierpliwym, wyrozumiałym,
pogodnym i zrównoważonym w stosunku do takiego dziecka (bo inaczej sobie nie
wyobrażam, żeby takie dziecko mogło się rozwijać) jak samemu sie jest
zestresowanym i maksymalnie wkurzonym choćby z tak głupiego powodu jak
pięciogodzinne wyczekiwanie przed gabinetem do specjalisty w duchocie i tłumie
ludzi. Już to przećwiczyłam ze starszą córką. Jej choroba na szczęście była
uleczalna i miała dobre rokowania. A to biedne stworzenie ...

a poza tym to nie ma co gadać, moja ciaza byla od samego początku zagrożona,
brałam duphaston i musiałam leżeć. Byłam cierpliwa, ale czy teraz wystarczy mi
siły, kiedy znów coś się zacznie dziać niedobrego ... ? Moją poprzednią ciąże
długi czas spędziłam w szpitalu i musiałam leżeć, bo ciągle coś się działo co
jej zagrażało ... w końcu dziecko i tak zmarło, a było bardzo chore... lekarze
rokowali mu wegetacje roślinki ... choć chromosomy miało w porządku ... teraz
rokują wegetacje przedszkolaka ... miałam siłe do ostatniego momentu ... i
nadzieję, że jednak serduszko będzie biło. Boję się że tym razem siły mi
zabraknie ...

Mam już w głowie zbyt duży zamęt. Niech Pan Bóg sam zdecyduje...

[Gość: Mama]

Agatko bardzo sie ciesze za podięcie takiej decyzji.
Wiem, teraz martwisz się o donoszenie ciąży.
Jestem dobrej myśli,że rozwiązanie będzie o czasie i bez dalszych niespodzianek.
Dziś mamy POpielec,że Bóg pomoże w donoszenu tej ciąży.
Marysia też jest pięknym imieniem.
naprawde cieszę się że podieliście wspólnie z mężem o urodzwnu tego dzidzusa.
Proszę zajżyj czasami na Dar, informuj nas o twoim samopoczuciu, o tym jak
rodzine przygotowaliście na przyjście dziecka z odmiennością.
Będziemy bardzo wdzięczni za każdą informację o was.
Sciskam i pozdrawiam was.
Mama 20 letniej Karolinyz ZD.

[Gość: Katarzyna]

Agatko!!! Cieszę się tak bardzo, że nie masz pojęcia
Pamiętaj o nas wszystkich, którzyśmy tutaj zabierali głos, pamiętaj, że zawsze
służymy radą i pomocą Będziesz wspaniałą mamusią Marysi, jestem tego pewna
Stawisz czoła tym wszystkim stereotypom, tak jak my to robimy, bo przecież świat
nie kończy się na tych pięknych i doskonałych
Pozdrawiam
kasiula, mama 8 letniej Kajusi z ZD

[Gość: ww]

Według moich obserwacji to nieprawda, że dzieci z zD są wyśmiewane i
poniewierane, że rodzice wstydzą się z nimi wychodzić na spacer. Tak było może
30 lat temu, ale od tego czasu naprawdę dużo się zmieniło. Nie możesz zamykać
się z Marysią (mam cichutką nadzieję, że ją urodzisz) w domu, musisz wychodzić
z nią do ludzi, z podniesioną głową, bo naprawdę nie ma się czego wstydzić. Do
przedszkola, do którego chodzi moje dziecko, chodzi też dziewczynka z zD: a
nie jest to żadne przedszkole integracyjne: ot, zwyczajne, publiczne
przedszkole w małym miasteczku. jedno z wielu. Ta dziewczynka z zD też chodzi
do niego jak każde inne dziecko. Bo jest jak każde inne dziecko.
Prawidłowy kariotyp nie daje gwarancji zdrowia i szczęścia w przyszłości. Może
Twoja Marysia skończy studia? Ja tego (w odniesieniu do mojej córki nie mogę
być pewna ( ).
Życzę Ci wszystkiego dobrego. Daj od czasu do czasu znać, jak się czujesz i
jaką decyzję podjęłaś.
Jesteśmy z Tobą!

[Gość: Boszka]

Agatko, gratuluję. Wierz mi naprawde ciężko jest do porodu. Czekasz inie wiesz
jak będzie . Z chwilą kiedy ja zobaczysz niepokoje mina a zacznie się życie z
maluszkiem takie jak z innymi dziećmi. Nie szykuj się tak bardzo na dziewuszkę.
Mój Adaś prenatalnie był dziewczynką i tak został opisany po porodzie bo nikt
nie oczekiwał chłopca. Dopiero po odwróceniu na plecki stwierdzono pomyłkę.

[Gość: anka27]

Ogromnie się cieszę, że podjęłaś taką decyzję.
I nie wierz gadaniu, że Twoją cóeczkę czeka wegetacja. Nie żadna wegetacja -
tylko życie. W którym będzie szczęśliwa a Ty z nią.I nie myśl o tym, że może
być chore. Zespół Downa nie musi być sprzężony z żadnymi chorobami.
Trzymam kciuki za zdrowie Marysi i Twoje

[kenta33]

Przeczytalam wszystkie posty, lzy kapaly mi na klawiature, na koniec obeschly i
usmiechnelam sie do Twojej odpowiedzi. Ciesze sie, ze podjelas decyzje o
urodzeniu Marysi. Napewno stworzycie szczesliwa rodzine. Naprawde sie ciesze )

Chcialam napisac o czlowieku, ktory pracuje w mojej firmie jako programista i
ma zD. Nie wiem czy skonczyl informatyke ale napewno ma ukonczone jakies
studia. Do tego ma zone, prawdopodobnie tez z zD i sa szczesliwym malzenstwem.
Gramy czesto razem w squasha i rzadko z nim wygrywam!

[anetta75]

nie śmiałam się wcześniej wypowiadać, ale serdecznie Wam gratuluję!!!

[Gość: zibaj t. Xaverka]

Witaj Agato
i Wy wszyscy którzy tak gorąco wspierali Agatę. Od 14 m-cy jestem ojcem Xaverka
z ZD. Forum to zostawiła włączone moja żona. Czytam wszystkie posty i mimo, iż
jestem facetem łza się w oku zakręciła. To wspaniale wiedzieć, że jest tylu
wspaniałych ludzi.
Nie wiem jak napisać aby nikogo nie urazić, czasem ludzie inaczej odbierają
moje słowa lub nie traktują mnie poważnie, z moje podejście do życia, ale co
tam zdecydowałem się więc i zwami się podziele

Zgadzam się z Wami, że nasze dzieci ZD są wyjątkowe. Ja mam na to inną formę
tłumaczenia (do dla tych którzy nie wierzą w Dar Boży) - niektórzy z Was może
grali w jakiś orkiestrach, chcieli śpiewać itp... chieli mieć własny band, ale
tylko nielicznym to się udawało, a nasze dzieci od urodzenia są wyjątkowe, od
urodzenia mają swoje zespoły (wiem moje poczucie humoru jest straszne, ale
grunt to nie popaść w depresje). Xaverek rozwija się wspaniale, zaczyna mówic
słowa, wydobywa z siebie dźwięki - dziś mu się udało - siedział i bawił sie
zabawkami gdy w MTV zaczeła śpiewać ABBA, a Xavek oczy w TV i krzyczy abbba
Agatko, zobacz to jest mały przykładzik tego, jak może pojawić się światełko w
mroku. ZD to nie koniec świata.

pozdrawiam Krzys Sylwia i śpiący Xaverek

[kanna]

Nie.

Takiej decyzji wiekszość kobiet żałuje przez całe życie.

Ania

[Gość: ww]

Ale jest druga strona medalu... i chyba o to chodzi Agacie: wiele kobiet z
niepełnosprawnymi dziećmi jest opuszczanych przez mężow, stawianych przed
wyborem: albo ja, albo ono. Znam przypadek, gdy ojciec nie odszedł od żony i
dziecka, ale przestał łożyć na utrzymanie, uważając, że "dla takiego dziecka
nie warto". Daje na chleb i mleko, ale np. na leczenie i rehabilitację już nie,
bo przecież ma "za darmo"! Matka nie pracuje. I tu już nasze słowa poparcia dla
Agaty niewiele mogą zdziałać (

[Gość: aneblue]

Błagam!!!!! No jak można teraz wygłaszac takie riposty!!!
Może uszanujesz jej decyzję i pozwolisz się cieszyć własciwym wyborem!
Ja wiem, że każdy ma prawo powiedzieć "swoje", ale na litość nie dołuj kobiety
w ciąży :000
Nie, nasze społeczeństwo jeszcze musi przejść długa drogę tolerancji a przede
wszystkim poszanowania drugiego człowieka. Ja nie wspomnę tu już o wyobraźni,
której brakuje wielu ludziom.(

Agatko, całym sercem jestem z Tobą!!!
Donosisz, urodzisz i będziesz bardzo szczęśliwa!!!
Jestem tego pewna, najtrudniejsze jest już za Tobą: AKCEPTACJA!
Zaglądaj do nas, pisz, jeśli tylko potrzebujesz pomocy )
Pozdrawiam Ciebie i całą Twoja rodzinkę...

[Gość: aneblue]

Muszę chyba jeszcze coś dodać...
Mój poprzedni list to reakcja na wypowiedź "kanny"......
Przepraszam wszystkie DOBRE DUSZKI tego forum jeśli zostało to inaczej
zrozumiane
Krzyś! Popieram i zgadzam się z Tobą w całej rozciągłości...........
Mamy cudowne dzieci a ZD to nie koniec świata.
To szansa na inne, lepsze życie!

[Gość: ewa]

Nie zrozumiałaś annblue
Kanna odpowiedziała na pytanie w tytule.

[Gość: Anuś]

Mam 3 letniego brata z Zespolem. Ja mam 17 lat. Pamietam,jak bardzo chcialam
miec rodzenstwo. Wiem,ze 3 lata temu gdy Macius sie urodzil przezywalismy
wielki szok. Był płacz,rozczarowanie,ból. Ja cierpialam mniej...takie mam
wrazenie. Wtedy mowilam,ze nie interesuje mnie jaki on jest, jaki
bedzie....tylko,zeby byl. W głebi duszy bałam sie tej inności, jego przyszlego
zycia. Teraz jak popatrze na to z perspektywy czasu to mysle ze nie bylo sensu
rozpaczac. Tak samo myśli moja [nasza] mama....Maciek daje nam tyle radosci,
milosci i ciepla jak nikt nigdy w zyciu. Rozwija sie bardzo dobrze, jedynie
niewiele mowi. To Wasza decyzja....ja moge powiedziec tylko tyle, ze to nie
jest zadna wegetacja...ze to tylko utarlo sie tak, ze to sa dzieci uposledzone,
poczwarki itdd....to nieprawda. Macius jest piekny....a ja? nie wyobrazam sobie
zycia bez niego i nie wiem jak moglam przez 14 lat życ bez niego!!!!

[Gość: Hubcio]

Dorga Agatko.
Wiesz sama się kiedyś zastanawiałam co by zrobiła gdyby moje dziecko urodziła
się chore. Dziś wiem nie usunełbym za żadne skarby. I choć mój synek nie ma
zespołu to i tak jest ciężko chory. Urodził się w wadą serca, stopami końsko-
szpotawymi, rozszczepem wargi ipodniebienia, brakiem odporności, wylewami krwi
do mózgu, chorymi nerkami i żołądkiem, i niedorozwojem lewej rączki ma tylko
trzy paluszki. Wież mi nie ukrywam że będzi Tobie ciężko, sama to przeżyłam ale
pamiętaj o tym, że nie jesteś sama i nie tylko Ciebie spotkało to wyróżnienie.
Tak wyróżnienie bo to niej jest kara. Wiesz kiedy urodził się Hubercik
zadawałam sobie pytanie dlaczego my? Wtedy przeszedł do mnie ksiąz i powiedział
słowa, które do dzisiejszego dnia trzymają mnie na duchu "BÓG ZSYŁAJĄC TAKIE
DZIECKO NAJPIERW DŁUGO SZUKA RODZINY DO KTÓREJ MA TRAFIĆ"
Decyzja należy do Ciebie. Jestem całym sercem z Tobą. Jeśli chcesz pogadać pisz
na adres [e-mail]