Sukcesy

[czustka]

Jako że głodna jestem sukcesu a nic nadzwyczajnego nie osiągnełam zawodowo w
moim życiu. Owszem dla niektórych moich koleżanek praca w administracji
samorządowej w tych czasach jest jak złapanie PANA BOGA ZA NOGI Uważają
że mam świetną bezpieczną posadkę , prestiż , w moim odczuciu zupełnie tak
nie jest.
Chciałam Was zapytać o sukcesy zawodowe. Zaliczyłyscie takie w swoim życiu ,
jestescie dumne z tego co osiągnełyście w sferze zawodowej? A może temat jest
zupełnie poza Wami , priorytetem są inne rzeczy , może rodzina itd ?

[marzeka1]

Pracuję "od zawsze", lubię swoją pracę, ale nigdy w życiu nie była
dla mnie najważniejsza. Za to stworzenie szczęśliwej rodziny i domu-
tak.

[lolinka2]

to trochę moje zboczenie, ale tak: sukcesy zawodowe są dla mnie
szalenie ważne. Mierzyć się je da (w zależności do profesji, a w kilku
pracowałam) na różne sposoby. Mam takie "perełki" w pamięci i CV i
chętnie do nich wracam.
Nie nadaję się do cichych bezpiecznych posadek.

[verdana]

Mam sukcesy w pracy zawodowej, ale na tle innych wykonujacych taki
sam zawód - nie rewelacyjne. Owszem, zalezy mi, ale bez przesady. Na
rodzinie zależy mi bardziej.

[asiorzynka]

moim sukcesem jest teraz to,że udało mi się dostać na kurs(który sobie nota bene
wychodziłam),który być może pozwoli mi w dalszej przyszłości otworzyć swój
skromny biznesik.
Sukcesem jest to ,że potrafiłam po 4 latach siedzenia w domu z dzieckiem ruszyć
tyłek i wyjść do ludzi, by zmienić życie.
A uwierzcie -jest to trudne-zwłaszcza dla człowieka o takim charakterze jak ja.
Sukcesem jest dla mnie to ,że nie mam rodziców ani teściów a radzimy sobie od
dawna sami.I jest ciężko, ale idziemy do przodu.
To jest dla mnie pojęcie sukcesu.

[echtom]

Zaliczyłam parę wyzwań i sukcesów zawodowych, ale od 4,5 roku pracuję na bezpiecznej budżetowej posadce i nie zamierzam tego zmieniać. Może jak dzieci pójdą na swoje.

[vincentyna]

Nigdy nie mialam specjalnego parcia na sukces zawodowy, na przerost ambicji czy
pracoholizm tym bardziej nie cierpie, ale jakims sposobem odnosze gigantyczne
sukcesy zawodowe. Prowadze pare firm, kazda z wielkim sukcesem, nawet sama nie
bardzo wiem dlaczego, hehe. A pracuje okolo 20 h tygodniowo!

Okazuje sie, ze mam dobrego nosa do biznesu, pomysly same mi przychodza do
glowy, wystarczy ze znajde kogos sprytnego, wytlumacze moj pomysl i pozwole
dzialac. Kasa sama plynie, a wraz z nia dowody uznania, jakies nagrody, renoma.
Obecnie sporo tez doswiadczeniem i znajomosciami osiagam. W kazdym razie jestem
zabezpieczona finansowo do konca zycia, a jeszcze 35 lat nie mam. Mysle wiec, ze
pod wzgledem zawodowym osiagnelam sukces. Teraz pora na inne dziedziny zycia

[bi_scotti]

Ja jestem z tych, co sie musza 3 razy tyle narobic zeby uzyskac cos,
co innym przychodzi wlasciwie bez wysilku. W zwiazku z tym nawet
najmniejsze kroczki do przodu sa dla mnie WIELKIMI sukcesami Do
tego dochodza doswiadczenia imigranckie, koniecznosc zaczynania
zycia zawodowego od zera, a wlasciwie ponizej zera. To kolejny
powod, dla ktorego kazda poprawa sytuacji zawodowej jest przeze mnie
ceniona jak kolejny Mount Everest. Wszystko zalezy od perspektywy ...

[aga_sama]

Sukcesy w pracy są dla mnie ważne.
Jakoś tak potoczyła się moja droga zawodowa, że kilkukrotnie startowałam od zera. Branże niby podobne, ale stanowiska bardzo różne, wiec samo zdobycie pracy i utrzymanie się na stanowisku to duży sukces.
Pierwszy zapamiętam do końca życia. Miałam 20 lat, zostałam po pierwszym roku studiów w Wawie i pracowałam w jakiejś knajpie. Któregoś upalnego dnia, siedząc w tramwaju zastanawiałam się nad tym, co chciałabym robić w życiu i wyszło mi jedno: pisać. Więc zamiast jechać do akademika przesiadłam się do innego tramwaju, po pół godzinie pojawiłam się (ciągnąc za sobą smród smażonego oleju) w redakcji pewnego miesięcznika, powiedziałam coś tam o sobie i o czym chciałabym pisać i robiłam to przez następne dwa lata! Ależ to byl sukces!
Kila lat później zostałam copywriterem w dużej agencji, na ogłoszenie odpowiedziało 250 osób. Ależ czułam sie wyjątkowa, he he...
Teraz znowu robię coś innego, bo ktoś uznał, że będę się do tego nadawać. I chociaż rzadko popełniam dzieła spektakularne, to czuję się doceniana i wiem, że to co robię jest dobre. A największym sukcesem jest to, że potrafię łączyć pracę pod presją czasu z wychowaniem dziecka z dużymi problemami rozwojowymi...

[hugo43]

najwiekszym sukcesem okazalo sie porzucenie cieplej posadki za
rozsadne pieniadze i ryzyko otwarcia wlasnego biznesusama nigdy na
to bym sie nie odwazyla,pociagnal mnie maz,jego wizje i wiara w
sukces.no i od 3 lat dajemy niezle rade.oczywiscie sa wzloty i
upadki,ale poczucie panowania nad wlasnym zyciem zawodowym,bez
uzaleznienia od humorow "kogos wyzej",jest bezcenne.no i ciagle ucze
sie czegos nowego,rozszerzamy dzialanosc.a czas miedzy 6 a 7,gdy
trzaskaja drzwi w moim bloku,stukaja obcasy na klatce dla nas jest
czasem obrotu na drugi bokwlasciwie teraz to juz inni pracuja na
nas

[echtom]

A ja nie podejmę ryzyka, bo mając na utrzymaniu troje dzieci muszę mieć pewność, że co miesiąc wpłynie mi na konto określona suma pieniędzy. Jak zwykle punkt widzenia zależy od punktu siedzenia

[xxe-lka]

Zależy czym dla kogo jest sukces. Nie mam pracie na sukcesy zawodowe
w stylu korporacyjnym - wspinanie się po kojenych szczeblach
kariery. Pracowałam w korporacji kilka lat i nie chciałabym tam
wracać
Dla mnie sukcesem jest znalezienie tego co naprawdę lubi się robić i
takie załatwienie sprawy aby można było zarobić na chleb i waciki
właśnie tym co sprawia nam największą satysfakcję. Częściowo w tym
rozumieniu sukces osiągnęłam, ale trochę mi mało i szukam dalej

[triss_merigold6]

Jakieś sukcesy miałam i mam aczkolwiek trudno mówić o wybitnych
osiągnięciach przy podejściu "praca ma przynosić jakieś pieniądze w
możliwie mało uciążliwy sposób". Spokojna (w miarę) budżetówka,
stabilizacja, socjal, 8-16 + praca zgodna z wykształceniem i
zainteresowaniami, wymagająca dokształcania się to mój ideał i
sukces.
Zero ciśnienia na stanowiska i awanse, bo to wymaga czasu, który
wolę przeznaczyć na inne rzeczy.

[inguszetia_2006]

Witam,
No niby jakiś tam sukces osiągnęłam, ale dla mnie to za mało. Apetyt
rośnie w miarę jedzenia. Priorytetem dla mnie jest rodzina dobrze
odżywiona, ubrana i wywczasowana na Haiti, więc tyram jak wół. Teraz
zarabiam na mieszkanie dla córki,żeby miała luz i mogła chłopa
wystawić z walizkami za drzwi;-P Tzn. zarabiamy, ja i małż. Małż
zarabia mniej i nie jest sfrustrowany. Ale ja jestem sfrustrowana,
bo zarabia mniej, a później przychodzi do domu. Może by tak
posiedział w domu i porobił za kurę domową?;-P Mówi że jest na tak,
ale chyba się wygłupia.
Pzdr.
Inguszetia