Wyjątkowo przyzwoity artykuł

[triss_merigold6]

forum.gazeta.pl/forum/w,933,115680483,,Zabron_mi_wreszcie_.html?v=2

Konkretnie, wywiad.
Warto go dedykować wszystkim matkom, które regularnie pytają na
forach jak zareagować kiedy kilkuletnie dziecko w złości
rzuciło "nie kocham cię" i czy należy natychmiast udać się do
psychologa. Wszystkim pozwalającym na to, żeby dziecko (nie
niemowlę) dyktowało rytm dnia, jadłospis i model spędzania wolnego
czasu.

[bea.bea]

bardzo fajny artykuł

Może nie powinnam linkować bloga

[triss_merigold6]

drugirazodzera.blox.pl/2010/08/kwestia-drugiego-sniadania.html
Może nie powinnam linkować bloga, ale ten opis idealnie pasuje do
artykułu. Co to znaczy, że dziecko w wieku szkolnym nie je jak
najbadziej normalnych, standardowych wręcz rzeczy i kaprysi do bólu?
Moje też twierdziło mnóstwo razy, że tego czy tamtego nie zje, bo
nie lubi (nie próbując nawet), a jakoś zjadało po brutalnym
wyjaśnieniu, że jest do jedzenia to, tamto i owamto więc coś musi
wybrać, game over.

[pade]

Nie pasuje Triss, to nie o to chodzi. Gdybyś naprawdę posiadała niejadka, nigdy byś tego nie napisała. Tu nie chodzi o grymaszenie przy jedzeniu, tu chodzi o to, że dziecko może nie jeść kilka dni, o jedzenie się nie upomni i w życiu nie weźmie do ust tego, czego "nie lubi".

[gazeta_mi_placi]

Ja taka byłam.

[lola211]

Ja mam inne podejscie.Jedzenie ma byc przyjemnoscia, a nie karą.Znam
mnostwo dorosłych, którzy nie lubia czosnku, cebuli albo
pomidora.Dla mnie to rodzaj kalectwa, bo bez tych produktów nie
wyobrazam sobie smacznej kuchni.Ale akceptuje.I tak samo akceptuje
fakt, ze dziecko nie lubi wielu produktów, które inne dzieci jedza
bez oporu.
Co robię? Ano daje wybór: jest 5 dni szkolnych w tygodniu.Dziecko
ma wybrac 5 rodzajow kanapek , jakjie bedzie w szkole jesc.Samo
zdecyduje, z czym ta kanapka bedzie, pod warunkiem ze codziennie z
czym innym.
Raz moze byc z nutella,nie ma sprawy.
Diata sukcesywnie sie rozszerza z tego co widze.W sposób pokojowy.I
kazdy jest zadowolony.

[pade]

Lola, ale to nie o to chodzi. Są dzieci, które nie potrzebują jeść! Po prostu. I dla nich jedzenie to kara. I mają wręcz fobię na nowości w jadłospisie. Uwierz w to.
Ja mam takie dziecko, co prawda wyrósł już z tego troszkę, ale przez pierwsze 6 lat jego zycia wyrywałam sobie włosy z głowy ze zmartwienia. Przeczytałam na temat jedzenia wiele artykułów, próbowałam setek sposóbów i nic. W końcu po latach męczarni odpuściłam i zaczęłam gotować mu tylko to, co lubił. Tylko. A było to baaardzo ograniczone menu. I powoli, powolutku coś zaczeło się zmieniać. Teraz je więcej i nawet jedzenie niektórych rzeczy sprawia mu przyjemność ale nie namówisz go do zjedzenia tego, czego smaku nie zna i poznać nie chce.
Podam przykład: nie zna smaku truskawek, ma 12 lat...

[pade]

I jeszcze jedno, gdybym dała mu wybór, wybrałby cokolwiek a potem, po powrocie ze szkoły wrzuciłby za szafę.

[lola211]

Za to byłaby u mnie kara.Umówilismy sie, ze wybierasz, nie
dotrzymujesz słowa- poniesiesz konsekwencje.

[pade]

jakie?
Na mojego syna kary typu: nie wyjdziesz, nie obejrzysz tv, nie pograsz na kompie nie działają. W ogóle.

[lola211]

Nie dzialaja w sensie, ze dalej robi to samo, rozumiem? Ok, niech
robi.Konsekwentnie odbierac mu przyjemnosc(wlasnie ow komp czy cos
co lubi)- bedzie wiedzial, ze w slad za działaniem nastąpi
reakcja.Odczuje, nie ma bata.Realna szansa, ze przestanie mu sie
oplacac negatywne zachowanie.Moze nie od razu, ale w koncu- tak.

[pade]

I tym sposobem, cały rok szkolny nie ogląda tv i nie gra na kompie, chyba, ze u babci i dziadka.
Jakoś nie czuję, żebym osiągnęła cel...
Dziecka nie mozna złamać. Czasami trzeba odpuścić, albo iść na kompromis. Nie zawsze to, co robimy, lub chcemy, żeby robiło nasze dziecko jest słuszne.

[lola211]

Nie chodzi o łamanie dziecka , ale o jego jawne
nieposłuszenstwo.Jesli jak twierdzisz, dzieciak wywalalby kanapki
mimo twoich prostestów, to jest to po prostu skrajna niesubordynacja.
Rozumiem bunt, gdy rodzic wciska dziecku jedzenie którego nie
znosi.Nie rozumiem zas takiego zachowania, gdy idzie sie na reke i
pozwoli ustalic menu- kompromisem.

[pade]

Kanapki wywala, bo wie, że będę zła, jak się dowiem, że nie zjadł. Wie, że mnie to martwi, że będe zrzędzić, itd. Chce sobie i mnie tego oszczędzić.
A nie zjadł, bo nie ma poczucia głodu, zupełnie. Ze dwa razy w życiu usłyszałam od niego, ze jest glodny. A jest zdrowym, wysokim chłopcem, który prowadzi dość intensywny tryb życia.
Ja wiem, ze niesubordynacja, ale jaką karę za to powinnam zastosować Twoim zdaniem?

[lola211]

Moja karmiła kaczki w pobliskim stawie.
Tez byl problem tych kanapek, bo albo nie smakowalo, albo nie bylo czasu- glodna
to ona nie byla.No to pozwolilam zabierac do szkoly jogurt, banana,cos co wiem,
ze spozyje.Rogalik z maslem.Przestalam pakowac kanapki z szynka, bo bylo
wiadomo, ze kanapke zezre pies po powrocie do domu.
Co do kar, to juz kwestia indywidualna- zalezy co dziecko ruszy, takze wtedy gdy
tego nie okaże.Albo wrecz przeciwnie- nagroda,jesli dotrzyma słowa.
Kolezanka rozwiazala to w ten sposob, ze pilnuje, aby dziecko porzadnie zjadlo
przed wyjsciem, a kanapek w ogole do szkoly nie daje.

[pade]

Hmmm, jakos mi te nagrody przekupstwem pachną
Synuś je rano porządne sniadanie, ale to o 7 30, a zajęcia ma często do 14 30. Nie pojmuję jak można przez tyle godzin nic nie zjeść...

[pade]

i jeszcze jedno: wyobrażam sobie ten jogurt i banana rozciapcianego w plecaku
w szkole syna dzieci dostają mleko smakowe do picia, ile razy prałam plecak i czyściłam książki bo się zepsuło i "wybuchło" nawet nie chcę pamiętać

[lola211]

Moja uzywa twardego pudelka sniadaniowego- to rozwiazuje sprawe.

[lola211]

To nie przekupstwo, tylko faktyczna nagroda za pozytywne zachowanie.
Cos jak premia w pracy za wykonane zadanie.

[verdana]

To są kanapki dziecka - nie chce, niech nie je. Karać za brak
apetytu? Bzdura.
Jedynym dobrym wyjściem, które stosowałam z niejadkiem z dobrym
efektem, jest niedawanie mu tych kanapek. Po cholerę _ ja się
narobię, on wyrzuci, awantura gotowa.
Nie chce - nie je, proste.

[triss_merigold6]

O toto. Owoce olałam: je jabłka, banany, gruszki, nektarynki,
mandarynki, brzoskwinie, (maliny od biedy skubnie). Do spróbowania
naleśników z serem - polubił - zmusiłam. Podobnie do zupy
pieczarkowej, ogórkowej czy wielu surówek - zmusiłam i teraz je.

[bacha1979]

Zmusiłaś do polubienia warzyw??Jak?? Zdradź sposób o ile humanitarny... I w
jakim wieku był wtedy Młody?

[triss_merigold6]

Nadal twierdzi, że nie lubi. No, marchew, ziemniaki, pomidory i
ogórki lubi. Ale je przynajmniej część. Po prośbach uprzejmych,
zabawie z jedzeniem, propozycjach żeby chociaż łyżeczkę etc.
zaczęłam grozić, że dostanie w d... + ja potrafię bardzo konkretnie
krzyczeć. Albo była jazda "nie wyjdziesz dopóki nie zjesz" i
pilnowałam godzinę z zegarkiem w ręku. Zjadał po trochu ze strachu,
teraz je bez entuzjazmu i czasem się wykłóca, że chce mniejszą
porcję (zgadzam się) ale ZJADA.
Jak wspomniałam, wyjeżdżamy regularnie z opcją 3 posiłki w pakiecie
i bawić się nie będę.

[gku25]

U mnie "w dupę" nie działa, stanie z zegarkiem w ręku wcale, a szantaż że nie
pojedziemy do Zoo, na wycieczkę itp to sobie mogę w buty wsadzić, bo nie pojadę
również ja. Moja córka od 5-go miesiąca życia ma stale niedowagę.

[falka32]

> O toto. Owoce olałam: je jabłka, banany, gruszki, nektarynki,
> mandarynki, brzoskwinie, (maliny od biedy skubnie). Do spróbowania
> naleśników z serem - polubił - zmusiłam. Podobnie do zupy
> pieczarkowej, ogórkowej czy wielu surówek - zmusiłam i teraz je.

Ja sie jednak podpiszę pod pade powyżej. Dzieci miewają różnie swoje jazdy. Mój
syn ma naście lat i również nie zna np. smaku brokułów, szpinaku, kapusty,
kalafiora, nie wziął nigdy do ust pasztetu i wielu innych rzeczy, których nie
chciał spróbować i już. Nie dało się go zmusić, ani metodami humanitarnymi, ani
niehumanitarnymi, ani podstępem. Odpuściłam mu, jak tylko do mnie dotarło, że to
nie foch i wybrzydzanie, tylko organiczny, zupełnie fizjologiczny wstręt. Potem
dopiero dowiedziałam się o istnieniu zaburzeń integracji sensorycznej.

[falka32]

Odpuściłam mu, jak tylko do mnie dotarło, że t
> o
> nie foch i wybrzydzanie, tylko organiczny, zupełnie fizjologiczny wstręt.

I żeby nie było, że jestem miętka: innego młodzieńca, który przebywał ze mną i
moją koleżanką na wakacjach, z dala od matki, nauczyłyśmy jeść takie rzeczy, o
jakich jego matce się nie śniło. A też zapowiadało się, że na stołówce wczasowej
to się on nie wyżywi, matka nam dała całą listę rzeczy, które dziecko jada i
których nie tknie, włącznie z markami keczupu, które je i których nie je. Po
dwóch tygodniach z nami jadł wszystko, włącznie z keczupem ze spodeczka.

[pade]

pierwsze lepsze z googla:
www.edupoint.pl/zaburzenia-integracji-sensorycznej-a-brak-apetytu-u-dzieci
cholerka, podejrzewano u mojego syna zaburzenia integracji sensorycznej, trzeba się będzie temu bliżej przyjrzeć
dzięki falka za info

[przeciwcialo]

Skoro jedzenie to dla nich kara to skądś tę traume mają. A jesli
mają zaburzenia łaknienia to kwalifikują sie do leczenia.
Niejadki to często wytwór rodziców.

E taaam

[triss_merigold6]

E taaam, nie dorabiajmy ideolo. Moje zawsze niewiele jadło, jako
niemowlę też (nikt go nie zmuszał) i nie było specjalnie
zainteresowane jedzeniem. Wyniki badań w porzo. Teraz przynajmniej
potrafi zjeść konkretną porcję. Nie ma żadnej traumy.

[przeciwcialo]

No ale popatrz co sie dzieje na placach zabaw- niańki, babcie czy
matki lataja za dzieckiem wpychając do dzioba jedzenie a potem jazda
bo histerie przy jedzeniu posiłku.

[lola211]

Wierzę.Sama mam córkę, której jadospis byl baardzo ograniczony, a
pierwsze "jestem głodna" uslyszalam moze 2 lata temu.Gdybym nie
przypomniala o jedzeniu, to by sie nie domagała całe dnie.
Nie lubi wielu potraw,ma odruch wymiotny np przy kalafiorze.Nie
zmuszam, je to co lubi, stopniowo rozszerza sie menu.Sukcesem bylo
zaakceptowanie makaronu z białym serem czy pieczonej kaczki.Uwielbia
ryby.
Z warzyw zajada sie fasolka szparagowa i bobem, a zwyklego ogórka
nie cierpi.Nie zna smaku wielu produktow i ani mysli spróbowac.
Nie rusza mnie to juz.Widze, ze to sie zmienia na korzysc, wyrosnie,
dojrzeje do poszerzenia asortymentu, jestem tego pewna.

W końcu po lata
> ch męczarni odpuściłam i zaczęłam gotować mu tylko to, co lubił

Ja zrobilam to duzo szybciej i zaoszczedzilo nam obu to mase nerwów.

[gaja78]

lola211 napisała:

> Nie zna smaku wielu produktow i ani mysli spróbowac.

Dzieci wykazują w pewnym wieku silną, ewolucyjnie wykształconą nieufność do
nowego pożywienia. Podobno. I podobno to samo przechodzi Nie pamiętam
niestety, jaki to dokładnie wiek.

[triss_merigold6]

I toż właśnie robię konsekwentnie. Mam dziecko, które nigdy nie było
fanem jedzenia, jeśli o coś się upominało to o słodycze (w tym
słodkie serki, jogurty, inne paćki). Metoda "jak zgłodnieje to zje"
nie nadaje się dla dziecka, które zapomina o jedzeniu albo je
kompletnie zlewa. Cenię swoje nerwy, nie będę podgrzewać obiadu 10
razy.
Jeść MUSI. I nie mogą to być 2 zupy na krzyż, bo nie prowadzę
podwójnej kuchni. Nie proponuję rzeczy, które dziecko odrzucają
bardzo - cebuli, papryki, oliwek (ja lubię) czy śledzia, bo
rozumiem, że do pewnych smaków się dorasta. Na wszystkich wyjazdach
biorę opcję z jedzeniem w pakiecie i nie będę ganiać po danej
miejscowości w poszukiwaniu czegoś co potomek by łaskawie zjadł, bo
mu się uwidziało, że nie lubi jarzynowej czy barszczu.

[pade]

Wiesz, dla mnie krzyczenie na dziecko albo klap w tyłek, żeby zjadło to nie jest metoda. Próbowałam kiedyś nakrzyczec, nic to nie dało, ja sie popłakałam z bezsilności i wyrzutów sumienia, dziecko aż się zanosiło, zjeść i tak nie zjadło. Zresztą co to za przyjemnośc z jedzenia jak na kanapke leją się łzy.
Jestem bardzo stanowczą i konsekwentną osobą jesli chodzi o zdrowie i bezpieczeństwo dziecka, nie ma zmiłuj się. A mimo to, moje dziecko było silniejsze ode mnie. Nie chciało, nie jadło.

[przeciwcialo]

No ale próbowałaś jak długo mogłaby nie jeść bez twojego
nagabywania. Po prostu stawiasz sniadanie, nie je to następny
posiłek to obiad- stawiasz obiad. I tak do oporu.

[pade]

Do oporu...miałam tego nie pisać, bo i tak pewnie nikt nie uwierzy, ale co tam.
Poszłam kiedyś do pediatry po radę co zrobic z moim niejadkiem. Jadł jedynie ziemniaki, sos pomidorowy, pulpety, kotlet schabowy, rosół i pomodorówkę, mleko z płatkami i chleb z masłem, bez dodatków. I NIC wiecej, dzień po dniu, miesiąc po miesiącu, rok po roku to samo. ZERO jakichkolwiek warzyw czy owoców. Porcje malutkie jak dla niemowlęcia. Za każdym razem płacz przy jedzeniu, nerwy.
Lekarka kazała mi odpuścić, nie wołać na śniadanie czy obiad, nie prosić. Ok, jeden dzień zjadł pół kroki suchego chleba, drugi tylko picie, trzeciego dnia tylko picie, czwartego dostał gorączki ponad 40 stopni. Miałam ochotę samą siebie pobić za to, że posłuchalam tej lekarki.
Nie odpusciłam już nigdy więcej, jadł to co chciał jeść, mało ale często, siedziałam przy nim aż zjadł. Do rosołu do tej pory mam uraz

[przeciwcialo]

Pediatra mówił mi że miał "rekordzistę" co 5 dni nie jadł tylko pił.
Dostęp do jedzenia miał, do picia woda. Po tych 5 dniach zaczał
smakowac po trochę, rózne rzeczy. Do teraz ponoc nie ma problemów.

[pade]

Widać mielismy pecha
Kiedy skończyła się u nas w domu presja na jedzenie, syn sam z siebie zaczął próbować nowych rzeczy. Co prawda bardzo powoli, raz na kilka miesięcy, ale postęp jest. W moim przypadku ani namawianie, ani całkowite odpuszczenie nie zdało egzaminu.

[karambol45]

a mi podoba się szczególnie zakończenie bo o uczuciach mówi

[triss_merigold6]

Tak. Mądra miłość to uczucia + socjalizowanie dziecka m.in. przez
dawanie ram, granic, wzorców.

[mikas73]

socjalizowanie dziecka m.in. przez
> dawanie ram, granic, wzorców.

To też trzeba umieć robić, niektórzy mają przegięcie w drugą stronę
i gdzie się nie obejrzysz: granica.
Jest jeszcze coś takiego jak : „rodzaj obrabianego dziecka” są takie
mądre od urodzenia: rozumieją i nie walczą, nie muszą (ja taka
byłam) ale są też urodzeni „buntownicy” – testują i testują te
granice – mój mały taki niesamowity egzemplarz, niektórym rodzicom
właśnie taki się trafi, niektórym nie, takie życie… dla każdego
egzemplarza trzeba dopracować metodę… nie ma patentów…

Ja tu czegoś nie rozumiem

[gaja78]

W jednym miejscu jest napisane, że należy rozmawiać o uczuciach trudnych a w innym:

"'Nie kocham cię!'. Ona zamiast powiedzieć: 'No, no, ja ci zaraz dam!'(...)"

Niech mi ktoś wytłumaczy - dlaczego nie wolno mówić "nie kocham cię" ?! Jak
można zabraniać takiego sposobu wyrażania złości ?

Poza tym artykuł fajny, ale w tym jednym miejscu pan psycholog się potknął.

[lila1974]

Dziecko trzeba nauczyć, że owszem złość czuć może i ma do niej prawo, ale nie ma
prawa ranić innych.

[martishia7]

O to to to. Trzeba pokazać, że nie wolno palnąć takiej głupoty tylko żeby kogoś
zranić i zaszantażować go uczuciami.

[lila1974]

Kiedy strzeliło do mnie takim tekstem pierwszy raz powiedziałam:
- Rozumiem, że jesteś na mnie zła. To mi to po prostu powiedz "mamo jestem na
ciebie zła" ale "nie kocham cię" jest bardzo bardzo przykre i chyba nigdy nie
chciałabyś usłyszec ode mnie tego samego, prawda?

Teraz, kiedy się im wymsknie spoglądam tylko wymownie - reflektują się.

[gaja78]

martishia7 napisała:

> O to to to. Trzeba pokazać, że nie wolno palnąć takiej głupoty tylko żeby kogoś
> zranić i zaszantażować go uczuciami.

Bo przecież dziecko mówi "nie kocham cię" właśnie po to, żeby szantażować matkę
uczuciami. Boszzz ....

[lila1974]

Wiesz, nie takie znowu "Boszzz ..." ... zależy własnie od reakcji rodzica i od
jego poczucia włąsnej wartości.

Jeśli rodzic jej nie ma i w dodatku pokaże dziecku, że te słowa robią na nim
piorunujące wrazenie, to jest duże prawdopodobieństwo, że dziecko sięgnie po tę
metodę ponownie i to nie raz.

Jesli rodzic ją ma, to te słowa go nie dotkną i nie sprawią, ze się skuli w
sobie, ale ma obowiązek wyjasnić dziecku, że się takimi słowami nie szafuje.

[nangaparbat3]

Jak ktoś ma aż takie problemy z poczuciem własnej wartosci, to za wcześnie na
dzieci, po prostu.
I tu jest istota sprawy - wszyscy rodzice przegną w tę czy tamtą strone, ale
niepewni siebie, niedojrzali (wiek nie ma nic do rzeczy) przegną nadmiernie.

[gaja78]

lila1974 napisała:

> Dziecko trzeba nauczyć, że owszem złość czuć może i ma do niej prawo, ale nie m
> a
> prawa ranić innych.

A ciebie rani to, że dziecko powie do ciebie "nie kocham cię" ? Dzieciak nie
zamyka się w sobie, nie niszczy niczego, nie szczypie brata, ale uczciwie mówi,
że jest zły. Karanie za to uważam za strzał w stopę.

[lila1974]

Ale czy ja gdzieś napisałam, że wymierzam karę?
Nie.
Informuję dziecko, że te słowa mogą mocno zranić, więc nie wolno nimi szafować,
bo się np. nie dostało lizaka.

Lila

[nangaparbat3]

Jak przeczytałam kolejne Twoje wypowiedzi to widzę, że w sumie postępujemy podobnie.
Ale bardziej teoretycznie: nie da się przejsc przez zycie nikogo nie raniąc,
nigdy. Nie da się życ bez złości, agresji, dokuczenia drugiej osobie. Fajnie,
kiedy się wie, że takie zdarzenia (w których możemy pełnic i czynną, i bierną
rolę) nie są nieodwracalną katastrofą, końcem miłości, związku, świata.
Jeśli człowiek za bardzo boi się zranic, może go to zablokowac, może też złosc
zwrócic przeciwko sobie, może to byc - paradoksalnie - przyczyną niezdolności do
bycia z innymi.

Nan

[lila1974]

No, to się cieszę, ze mnie w czambuł nie potępiasz

Tak, nie twierdzę, ze nie może czuć, że ma ważyć każde słowo i zawsze ... ale
tam, gdzie podejrzewam, że slowa nie oddają, tego co dziecko na prawdę myśli
pokazuję, jak to można zrobić.

[nangaparbat3]

To się zgadzamy

[gemmavera]

gaja78 napisała:

> A ciebie rani to, że dziecko powie do ciebie "nie kocham cię" ? Dzieciak nie
> zamyka się w sobie, nie niszczy niczego, nie szczypie brata, ale uczciwie mówi,
> że jest zły. Karanie za to uważam za strzał w stopę.

Problem polega właśnie na tym, że dzieciak wcale NIE mówi, że jest zły. Ja jako
rodzic nie czuję się zraniona - wiem, że dziecko jest złe, bo je znam. Ale
przekaz werbalny jest inny i uważam, że nie wolno na takie sformułowania
pozwalać. Dziecko musi się nauczyć, że słowa mają wielką moc i nawet mnóstwo
nagromadzonych emocji nie daje nam prawa do chlapania językiem i strzelania na
ślepo.

Oczywiście dziecię od razu nie nauczy się ważenia słów i nieraz jeszcze strzeli,
że mnie nienawidzi. Ale musi widzieć mój brak akceptacji dla tego typu tekstów.
Oczywiście o karaniu nie ma mowy - zresztą psycholog z artykułu również o
karaniu za takie teksty nie wspominał. IMO on jedynie doradzał wyrażenie
dezaprobaty i niebranie słów dziecka na serio, no i żeby nie nabierać się na
emocjonalny szantażyk.

[gaja78]

gemmavera napisała:

> Problem polega właśnie na tym, że dzieciak wcale NIE mówi, że jest zły.

Może dlatego, że jeszcze nie umie prawidłowo identyfikować swoich emocji ?

gaja

[lila1974]

a jak ma się nauczyć, że tak mówić nie należy, skoro mu tego nie powiemy?

Nasza dezaprobata nie odnosi się do emocji, która targa dzieckiem, a jedynie do
formy jej wyrażenia. Wazy tez nie pozwolisz zbić, prawda?

[gaja78]

lila1974 napisała:

> a jak ma się nauczyć, że tak mówić nie należy, skoro mu tego nie powiemy?

Dziecko posiada empatię, inteligencję emocjonalną. One się rozwijają pod wpływem
doświadczeń i obserwacji, a nie pod wpływem tego, że mama pokażę listę - jak
mówić nie należy, żeby nie krzywdzić.

Rani cię to "nie kocham cię" - to powiedz, że to cię rani i już. A jeśli cię to
nie rani, to po co ściemniać dziecku, że takie słowa krzywdzą - skoro ciebie nie
krzywdzą ?

>
> Nasza dezaprobata nie odnosi się do emocji, która targa dzieckiem, a jedynie do
> formy jej wyrażenia. Wazy tez nie pozwolisz zbić, prawda?

Nie.

[lila1974]

Ta empatia i inteligencja emocjonalna nie są nam dane a priori.

[gaja78]

lila1974 napisała:

> Ta empatia i inteligencja emocjonalna nie są nam dane a priori.

Ale też nie rozwijają się za specjalnie, kiedy otrzymuje się słowny komunikat
"takie słowa ranią" w momencie, kiedy nie ranią.

[lila1974]

Ale mogą zranić w innym przypadku, w nieco późniejszym wieku itp.
Dziecko powinno otrzymać jasny komunikat, że to nie są słowa, którymi można
pogrywać.

[gaja78]

lila1974 napisała:

> Ale mogą zranić w innym przypadku, w nieco późniejszym wieku itp.

No to zranią kogoś kiedyś i będą jakieś tego konsekwencje. W czym problem ?

[lila1974]

Na prawdę, muszę to po raz kolejny tłumaczyć?
W nauce, że słowa mają wielką moc i warto je ważyć.
A złość można wyartykułować lub okazać inaczej.

Tyle i tylko tyle.

[gaja78]

lila1974 napisała:

> Na prawdę, muszę to po raz kolejny tłumaczyć?
> W nauce, że słowa mają wielką moc i warto je ważyć.

Tak i warto ważyć słowa, które wyszydzają, poniżają, są przytykami osobistymi.

Umiejętność "nie kocham cię" natomiast może się kiedyś przydać - w życiu dorosłym.

[lila1974]

Gaja wyciągasz zdecydowanie za dalekie wnioski.
Gdzie w moich słowach do dziecka doszukałaś się wyszydzania, poniżania
ewentualnie przytyku? No, proszę cię!

[gaja78]

lila1974 napisała:

> Gdzie w moich słowach do dziecka doszukałaś się wyszydzania, poniżania
> ewentualnie przytyku? No, proszę cię!

No właśnie nie doszukałam się Również w słowach "nie kocham cię".

[lila1974]

Coś czuję, że tak w nieskończoność będziemy się przerzucać.

Moje dziecko dostało komunikat, że takie pogrywanie mi się nie podoba, tak jak
nie podoba mi się plucie, czy gwizdanie na klatce. Też nikogo nie rani, nie?

[gaja78]

lila1974 napisała:


> Moje dziecko dostało komunikat, że takie pogrywanie mi się nie podoba, tak jak
> nie podoba mi się plucie, czy gwizdanie na klatce. Też nikogo nie rani, nie?


Ok - dla mnie to jest jasny komunikat Ty nie lubisz jak dziecko tak mówi i git.

[lila1974]

To nawet nie jest kwestia nie lubienia, bo na mnie te słowa nie zrobią
piorunującego wrażenia. Odbieram je jako komunikat mojego dziecka "jestem na
ciebie wściekła" - zatem uczę je, że to uczucie, które go w tej chwili ogarnęło,
to złość i ma do niego prawo, ale metodę proszę wybrać inną. Słowa "kocham cię"
niosą za sobą inna przesłanie.

[iwles]

Gaja
chodzi też o to, żeby dziecko wiedziało, że mówiąc "nie kocham cię" nie mówi
prawdy. Bo przecież dziecko tak naprawdę nie przestaje rodzica kochać, ono jest
złe na matkę/ojca w tej danej chwili.
Czyli, jeśli nie wytłumaczymy dziecku, co w tej chwili dzieje się z jego
uczuciami, nie nazwiemy ich - jednocześnie pozwalamy na "niezamierzone"
kłamstwo. Niezamierzone - bo dziecko nie zdaje sobie sprawy, że mówi nieprawdę,
ono szuka słów, które wydają mu się najgorszymi, których samo nigdy nie
chciałoby usłyszeć.

[gaja78]

iwles napisała:

> Gaja
> chodzi też o to, żeby dziecko wiedziało, że mówiąc "nie kocham cię" nie mówi
> prawdy. Bo przecież dziecko tak naprawdę nie przestaje rodzica kochać, ono jest
> złe na matkę/ojca w tej danej chwili.
> Czyli, jeśli nie wytłumaczymy dziecku, co w tej chwili dzieje się z jego
> uczuciami, nie nazwiemy ich - jednocześnie pozwalamy na "niezamierzone"
> kłamstwo.

Tak, ale - przypomina mi się historyjka obrazkowa z "Rodzeństwa bez rywalizacji".

Dziecko mówi o siostrze: "Oddaj ją komuś !"
Negatywna odpowiedź matki: "Wcale tak nie myślisz, przecież ją kochasz"
Pozytywna odpowiedź matki: "Czasem jej nie lubisz, chcesz żeby jej tu nie było".

Globalne "kocham cię" jest dla dziecka pojęciem zbyt abstrakcyjnym. Dziecko mówi
"kocham cię" gdy się cieszy i "nie kocham cię" gdy się złości. Bo dokładnie tak
się wtedy czuje. Tak jak to dziecko z przykładu globalnie nie chce pozbywać się
siostry, ale tu i teraz chciałoby, żeby siostry nie było.

Uważam że należy tłumaczyć dziecku jego emocje, ale bez zakazów. W tym powyższym
przykładzie też nikt nie mówi do dziecka "nie wolno ci tak mówić, bo możesz
kogoś zranić". Uważam, że wystarczy tłumaczenie dziecku, iż to "nie kocham cię"
to takie uczucie związane ze złością na konkretną sytuację, a samo zamieni to
"nie kocham cię" na "jestem zły".

Bzdura

[triss_merigold6]

Nie uogólniaj.
Moje dziecko znakomicie potrafi opisać uczucia i powiedzieć
wprost "jestem zdenerwowany (ze stopniowaniem bardzo, troszeczkę,
trochę)", "jestem smutny", "jestem nieszczęśliwy", a frazy "nie
kocham cię" używa jako ordynarnego szantażu.
"Jak mi nie pozwolisz obejrzeć cartoon network to cię nie będę
kochał" - dosłownie tak to leci. I wiem, że to szantaż, podobnie jak
próby udawania płaczu. Wtedy zlewam emocje szantażysty, któremu
żadna krzywda się nie dzieje i mówię "chrzanisz dziecko drogie, nie
wolno mówić w ten sposób".

[iwles]

samo zamieni to
> "nie kocham cię" na "jestem zły".


nie zamieni, dopóki tego wyrażenia "jestem zły" nie pozna. A kiedy i od kogo ma
się dowiedziec, że własnie to, co teraz czuje to jest dokładnie uczucie "jestem
zły", jak nie od rodzica ?

[triss_merigold6]

Luzik, moje zna, a słów "nie kocham cię" czasem używa w charakterze
szantażu emocjonalnego. I nie nauczył sie tego ode mnie, bo nigdy
tak nie mówiłam.

[iwles]

no własnie - Ty wiesz, że dziecko zna różnicę, i dziecko wie, że ty wiesz, że ono wie. (kurcze, wyszlo jak w kabarecie otto )

[gaja78]

iwles napisała:

> nie zamieni, dopóki tego wyrażenia "jestem zły" nie pozna. A kiedy i od kogo ma
> się dowiedziec, że własnie to, co teraz czuje to jest dokładnie uczucie "jestem
> zły", jak nie od rodzica ?

Przecież rodzic też czasem używa słów "jestem zły" ? ... chyba ? Mi się zdarza.

[iwles]

chodzi o skojarzenie u dziecka konkretnego uczucia z konkretnym słowem.

I bardzo dobrą okazją jest własnie taka sytuacja, bo dziecko wie, jak się czuje,
a rodzic to uczucie nazywa słowem.

[gaja78]

iwles napisała:

>
> chodzi o skojarzenie u dziecka konkretnego uczucia z konkretnym słowem.
>
> I bardzo dobrą okazją jest własnie taka sytuacja, bo dziecko wie, jak się czuje
> ,
> a rodzic to uczucie nazywa słowem.


Tak, prawda, nie ma niczego złego w odpowiadaniu "rozumiem, że jesteś zły, bo
..." na "nie kocham cię".
Jestem tylko przeciwniczką zakazywania dziecku mówienia "nie kocham cię".

[lila1974]

No to doszlyśmy do porozumienia

[iwles]

> No to zranią kogoś kiedyś i będą jakieś tego konsekwencje. W czym problem ?


a co złego jest w prewencji ? w tym, że dziecko wcześniej dostanie komunikat, że
czegoś robić nie należy ?
czy lepiej jest wytłumaczyć dziecku: z nożem nalezy obchodzić się ostrożnie? czy
lepiej - niech dzieciak robi z nożem, co chce, a jak się skaleczy, to poniesie
konsekwencje w postaci bólu i krwi?

[gaja78]

iwles napisała:

> a co złego jest w prewencji ? w tym, że dziecko wcześniej dostanie komunikat,
że czegoś robić nie należy ?

Ja tu widzę pewną nadgorliwość, która może w przyszłości zaowocować tym, że
dorosły człowiek będzie miał problem z powiedzeniem "nie kocham cię" wtedy,
kiedy będzie należało to powiedzieć. Ale może przesadzam

> czy lepiej jest wytłumaczyć dziecku: z nożem nalezy obchodzić się ostrożnie?

Nożem dziecko będzie się posługiwało stosunkowo szybko. Słowami "kocham cię" - w
życiu dorosłym i do tego czasu zdąży się nauczyć ważyć słowa i bez tłumaczenia
teraz, że kiedyś może kogoś zranić.

Jeśli dziecko rani matkę - komunikat jest prosty: "nie mów tak, bo mnie ranisz".
Jeśli matka nie lubi - "nie mówi tak, bo tego nie lubię"
Ale - "nie wolno tak mówić, kiedy jesteś zły, bo kiedyś możesz kogoś
zranić" wydaje się być zbyt złożonym komunikatem, z którego wyłania się
przesłanie takie, że z "nie kocham cię" jest coś nie tak, ale dokładnie nie
wiadomo co. W moim odczuciu.

[iwles]

nienienie
napisalam wyżej, że dziecko mówi "Nie kocham cię", bo nie zna słowa, które
określałyby ego obecny faktyczny stan uczuć.

Mówienie w dorosłym życiu "nie kocham cię" nie jest absolutnie związane z tym
tematem, który teraz poruszamy. TO dorosłe/dojrzałe/świadome "nie kocham cie"
związane jest raczej z nauczeniem dziecka mówienia prawdy, asertywności,
wyrażania uczuć.
Natomiast to dziecinne "nie kocham cię" jest wyrazem złości dziecka i chęci
"ukarania" rodzica, nie jest prawdziwymi uczuciami, które dziecko w tej chwili
czuje, bo ono nie przestaje rodzica kochać.

[gaja78]

iwles napisała:

> Natomiast to dziecinne "nie kocham cię" jest wyrazem złości dziecka i chęci
> "ukarania" rodzica, nie jest prawdziwymi uczuciami, które dziecko w tej chwili
> czuje, bo ono nie przestaje rodzica kochać.

A ja się będę upierać, że bywają takie chwile, że dziecko tu i teraz czuje że
nie kocha rodzica i ma do tego święte prawo

[lila1974]

Też dopuszczam taką ewentualność - u dziecka nieco starszego, które rzeczywiście
wie, jaki przekaz to niesie ... ale to moje starsze już tak nie mówi

[iwles]

może my inaczej rozumiemy słowo "kocham"?

bo ja rozumiem, że można być na kogoś zlym, można się kłocić, mieć odmienne
zdanie, mozna nawet chcieć kogoś zranić (slowem! nie nożem), można być
złośliwym, ale nie oznacza to niekochania.

[gaja78]

iwles napisała:

>
> może my inaczej rozumiemy słowo "kocham"?

My pewnie rozumiemy podobnie, a dzieci ?

[iwles]

i dlatego my rodzice, powinniśmy pomóc dzieciom w nazywaniu różnych uczuć, żeby
nie nie nazywały wszystkiego "kocham" albo "nie kocham".

My zaczęliśmy od bardzo wczesnego wieku, robiąc miny i nazywając je, potem
doszlo rysowanie "minek" wyrażających uczucia. Nawet w przedszkolu dzieci miały
zajęcia o nazywaniu uczuć.

No i jednocześnie wzbogacamy slownictwo dziecka

[lila1974]

Gaju, no proszę Cię - zbyt daleko idące wnioski

Słowem "kocham cię" posługuje się zdecydowanie szybciej

> Ale - "nie wolno tak mówić, kiedy jesteś zły, bo kiedyś możesz kogoś
> zranić" wydaje się być zbyt złożonym komunikatem, z którego wyłania się
> przesłanie takie, że z "nie kocham cię" jest coś nie tak, ale dokładnie nie
> wiadomo co. W moim odczuciu.

nadal zbyt daleko idące wnioski

[gaja78]

lila1974 napisała:

> Słowem "kocham cię" posługuje się zdecydowanie szybciej

Tak, w wielu przypadkach wtedy, gdy się z czegoś cieszy. Czy wtedy korygujemy
jego sposób identyfikowania uczuć ?

[lila1974]

Nie, zdecydowanie nie

[falka32]

> Ja tu widzę pewną nadgorliwość, która może w przyszłości zaowocować tym, że
> dorosły człowiek będzie miał problem z powiedzeniem "nie kocham cię" wtedy,
> kiedy będzie należało to powiedzieć. Ale może przesadzam

Z drugiej strony istnieje niebezpieczeństwo, że nie nauczywszy się właściwego
emocjonalnego odpowiednika słowa "kochać", w dorosłym życiu taki człowiek będzie
mówił "kocham cię" za każdym razem, kiedy poczuje jakiekolwiek pozytywne emocje,
albo będzie mówił "ale ja go kooooocham, chociaż on mnie bije", bo będzie
sądził, że to, co czuje dostając kwiaty i patrząc w te piękne oczy to właśnie
jest miłość.

[gaja78]

falka32 napisała:

> Z drugiej strony istnieje niebezpieczeństwo, że nie nauczywszy się właściwego
> emocjonalnego odpowiednika słowa "kochać", w dorosłym życiu taki człowiek
będzie mówił "kocham cię" za każdym razem, kiedy poczuje jakiekolwiek pozytywne
emocje, albo będzie mówił "ale ja go kooooocham, chociaż on mnie bije", bo
będzie sądził, że to, co czuje dostając kwiaty i patrząc w te piękne oczy to
właśnie jest miłość.

Czy zdolność identyfikowania emocji rozwija się tylko i wyłącznie pod wpływem
tego, co dziecku wytłumaczy matka ? Mam dziwne przeczycie, że nie.

[nangaparbat3]

lila1974 napisała:

> Dziecko trzeba nauczyć, że owszem złość czuć może i ma do niej prawo, ale nie m
> a
> prawa ranić innych.
A zwłaszcza, nade wszystko nie ma prawa ranic mamusi.

Bzdura.
Mamusia powinna byc na tyle pewna siebie, by rozumiec, że "nie kocham cię"
znaczy "jestem na ciebie wściekła, zraniłaś mnie" - przyjąc to spokojnie, zając
się raczej przyczyną gniewu dziecka (bo to wazna informacja przecież, co takiego
robimy, co w dziecku wyzwala tak silną złosc), a w bardziej sprzyjajacych
okolicznosciach wyjaśnic, że zamiast "nie kocham cię" mozna powiedziec "Zła
jestem, kiedy to robisz"

nan - tak z czystej ciekawości

[lila1974]

słowa "a zwłąszcza ranić mamusi" to rozumiem Twój komentarz? Bo z pewnością nie
są to moje słowa.

> Bzdura.
> Mamusia powinna byc na tyle pewna siebie, by rozumiec, że "nie kocham cię"
> znaczy "jestem na ciebie wściekła, zraniłaś mnie" - przyjąc to spokojnie, zając
> się raczej przyczyną gniewu dziecka (bo to wazna informacja przecież, co takieg
> o
> robimy, co w dziecku wyzwala tak silną złosc), a w bardziej sprzyjajacych
> okolicznosciach wyjaśnic, że zamiast "nie kocham cię" mozna powiedziec "Zła
> jestem, kiedy to robisz"

Nan, a przeczytałas i zrozumiałaś o czym ja piszę, czy tak nie do końca?

[nangaparbat3]

Napisałam to po jednym chyba Twoim poście, potem dopiero czytałam następne, i
napisałam jeszcze, ale to jest gdzieś wyżej.

[triss_merigold6]

Tak, zraniłam bardzo nie pozwalając oglądać druga godzinę cartoon
network. Z pewnością. Albo odmawiając kupna juz natychmiast jakiegoś
reklamowanego badziewia do picia. Na taki szantaż odpowiadam
wprost "nie życzę sobie żebys tak mówił".

[nangaparbat3]

A wystarczyło powiedziec: lepiej, żebyś powiedział "jestem na ciebie zły, że nie
pozwalasz mi oglądac tv".

[triss_merigold6]

Niczego w mojej reakcji by to nie zmieniło. Również nie życzę sobie
słuchać, że dziecko strzela fochy z powodu zmiany kanału w tv czy
wyłączenia tegoż. Na jego tatusia to działa niestety i wdaje się w
zawiłe próby wyjaśniania o co potomkowi chodzi i co chciał wyrazić.
A to tylko dziecko nakręca do jeszcze większego focha i marudzenia.

[nangaparbat3]

Powiedzenie "jestem zły, bo robisz..." nie jest fochem. Ma prawo byc zły, ma
prawo Ci o tym powiedziec, a Ty nie musisz się tym przejmowac, ba, nie powinnaś
się tym przejmowac, tylko przyjac do wiadomości. Powiedziałabym: Trudno,
rozumiem, że cię to złości, ale zdania nie zmienię.
Wiesz, najgorzej jest, kiedy jest zły albo smutny albo zrozpaczony i nie mówi,
że jest. Nie mówi nic. Wtedy jest prawdziwy kłopot.

[martishia7]

Wydaje mi się, że autorowi wcale nie chodziło o to, że "nie wolno", tylko, że
takie popisy wobec rodzica powinny być ignorowane lub coś koło tego, natomiast
absolutnie nie można ich brać do siebie i co gorsza, podejmować prób jakiejś
niezdrowej "naprawy" tego stanu (poprzez rozpuszczanie).

[gaja78]

martishia7 napisała:

> Wydaje mi się, że autorowi wcale nie chodziło o to, że "nie wolno", tylko, że
> takie popisy wobec rodzica powinny być ignorowane lub coś koło tego, natomiast
> absolutnie nie można ich brać do siebie i co gorsza, podejmować prób jakiejś
> niezdrowej "naprawy" tego stanu (poprzez rozpuszczanie).

On podał za przykład prawidłowej reakcji matki karanie, a nie ignorowanie.

[martishia7]

Dlatego napisałam "co najmniej". Z całą pewnością nie należy ulegać
emocjonalnemu szantażowi. Ignorowanie jest, moim zdaniem, względnie ok. A kara
jest słuszna, bo dziecko rzuca takie "armaty na komara" tylko po to żeby kogoś
złośliwie zranić i coś ugrać. To jest raczej nieakceptowalna forma "prowadzenia
sporu", nie uważasz?
P.S. Się nie znam się, dzieci nie mam, ale artykuł przeczytałam z
zainteresowaniem, gdyż się przymierzam.

[gaja78]

martishia7 napisała:

> Dlatego napisałam "co najmniej". Z całą pewnością nie należy ulegać
> emocjonalnemu szantażowi. Ignorowanie jest, moim zdaniem, względnie ok. A kara
> jest słuszna, bo dziecko rzuca takie "armaty na komara" tylko po to żeby kogoś
> złośliwie zranić i coś ugrać.

A skąd wiesz, że właśnie po to to robi, jakieś dziecko powiedziało ci o tym ?

[martishia7]

Bez jaj. Sama byłam dzieckiem. Przesadny dramatyzm to chyba standardowy
arsenał, który każde dziecko/nastolatek próbuje wykorzystać żeby coś ugrać.

[gaja78]

martishia7 napisała:

> Bez jaj. Sama byłam dzieckiem. Przesadny dramatyzm to chyba standardowy
> arsenał, który każde dziecko/nastolatek próbuje wykorzystać żeby coś ugrać.

I robiłaś to, żeby złośliwie kogoś zranić ?

[martishia7]

Żeby osiągnąć swój cel - tak. Raczej słowami "ty mnie nie kochasz, gdybyś mnie
kochał/kochała, to ...". Naprawdę nie miałam 5 lat tak dawno żeby kompletnie
niczego nie pamiętać I w zasadzie nie ma dziecka w moim otoczeniu, które do
rodzica nie wypaliłoby w ten sposób chociaż raz.

[gaja78]

martishia7 napisała:

> Żeby osiągnąć swój cel - tak. Raczej słowami "ty mnie nie kochasz, gdybyś mnie
> kochał/kochała, to ...". Naprawdę nie miałam 5 lat tak dawno żeby kompletnie
> niczego nie pamiętać I w zasadzie nie ma dziecka w moim otoczeniu, które do
> rodzica nie wypaliłoby w ten sposób chociaż raz.

Kurcze, ale celem było osiągnięcie czegoś, a nie złośliwe sprawie przykrości ?
Chyba .... ?

gaja ale o co ty walczysz?

[lila1974]

Próbuję zrozumieć

[gaja78]

fenomen strachu przed "nie kocham cię" z ust małego dziecka.

[lila1974]

A czy ktoś tutaj piszę, ze się tych słów BOI? Nie zauważyłam.

[gaja78]

lila1974 napisała:

> A czy ktoś tutaj piszę, ze się tych słów BOI? Nie zauważyłam.

Takie odniosłam wrażenie - że chodzi o strach przed tym, że dziecko kogoś zrani.

[lila1974]

Wychowujesz kierując się wyłącznie strachem?

[gaja78]

lila1974 napisała:

> Wychowujesz kierując się wyłącznie strachem?

Nie. Chodzi też o dostosowanie się do pewnych norm społecznych. Ale akurat
stwierdzenie "nie kocham cię" chyba nie jest zakazane przez żadne normy
społeczne. Nie poniża nikogo, nie szydzi. Tak samo jak "nie lubię cię" albo
"wolałabym mieszkać z babcią".

[lila1974]

Mam wrażenie, ze doszukujesz się w moich wypowiedziach czegoś czego nie ma -
trudno, przeżyję.

[gaja78]

lila1974 napisała:

> Mam wrażenie, ze doszukujesz się w moich wypowiedziach czegoś czego nie ma -
> trudno, przeżyję.

A ja mam wrażenie, że nie możemy się porozumieć, może ja mam dziś jakieś
zaćmienie w pisaniu tego, co mam na myśli

[lila1974]

Też mam takie wrażenie, że nasze stanowiska są dość podobne a różnią się
doslownie o włos

[lila1974]

Tak, dokładnie tak.
"Nie kocham cię" miało być karą dla mamy!

[gaja78]

lila1974 napisała:

> Tak, dokładnie tak.
> "Nie kocham cię" miało być karą dla mamy!

A ty, jak karzesz dziecko, to robisz to, żeby je złośliwie zranić ?

[lila1974]

Nie, nie robię tego złośliwie, ale może zastanów się kogo porównujesz?

[gaja78]

lila1974 napisała:

> Nie, nie robię tego złośliwie, ale może zastanów się kogo porównujesz?

A ty zauważ, że dziecko kopiuje twoje zachowanie.

tzn?

[lila1974]

które konkretnie?

[gaja78]

lila1974 napisała:

> które konkretnie?

Wymierzanie kary. Jeśli posługuje się "nie kocham cię" żeby ukarać , to robi to
na wzór wymierzania kary przez rodzica. Chyba. A nie z powodu diabła w głowie,
który mu podpowiada bycie złośliwym.

[lila1974]

Gaja ty się gdzieś w głowę stuknęląś w trakcie czytania???
A gdzie ja napisałam, ze mówię do dziecka "nie kocham cię?"????

[gaja78]

lila1974 napisała:

> Gaja ty się gdzieś w głowę stuknęląś w trakcie czytania???
> A gdzie ja napisałam, ze mówię do dziecka "nie kocham cię?"????

Może źle się wyraziłam - nie chodzi mi o to, że ty też mówisz nie kocham cię,
ale o motywację. Ty zabierasz zabawkę za karę, bo uważasz to za konieczną
konsekwencję. Dziecko mówi ci "nie kocham cię" za karę, bo też uważa to za
konieczną konsekwencję.

[lila1974]

Wyjaśniłam nieco niżej.
Tak, wiem, że dziecko chce mnie ukarać.
I tak, jak ja mogę zastosować karę nieadekwatną do przewinienia, tak dziecko
może coś chlapnąć nieadekwatnie do sytuacji, prawda?

[gaja78]

lila1974 napisała:


> I tak, jak ja mogę zastosować karę nieadekwatną do przewinienia, tak dziecko
> może coś chlapnąć nieadekwatnie do sytuacji, prawda?

Prawda

Kara?

[lila1974]

Ale za co?
I jaka?

[martishia7]

Miałam na myśli wyrażenie werbalnej dezaprobaty dla takiego zachowania <które w
pewnym sensie jest dla dziecka "karą">. Rozumiem, że jesteś zły, ale nie masz
prawa z tego powodu mówić bezmyślnie podłych rzeczy, sam nie chciałbyś być tak
potraktowany. Krytyka tego typu zachowania, wydaje mi się, być musi.

[gaja78]

martishia7 napisała:

> Rozumiem, że jesteś zły, ale nie ma
> sz
> prawa z tego powodu mówić bezmyślnie podłych rzeczy, sam nie chciałbyś być tak
> potraktowany. Krytyka tego typu zachowania, wydaje mi się, być musi.

A co jeśli dziecko naprawdę czuje, że nie kocha ? Ma do takiego uczucia prawo,
czy nie ?

[martishia7]

Oczywiście, że ma, tylko wątpliwym jest, żeby to była prawda. Nawet dzieci
rodziców-przemocowców i alkoholików kochają swoich rodziców.

[gaja78]

martishia7 napisała:

> Oczywiście, że ma, tylko wątpliwym jest, żeby to była prawda. Nawet dzieci
> rodziców-przemocowców i alkoholików kochają swoich rodziców.

Ale bywają takie krótkie momenty, kiedy nie lubią, kiedy są wściekłe, kiedy są
rozgoryczone. Trudno mi sobie wyobrazić 4-latkę, która mówi "jestem rozżalona",
w jej przypadku komunikat "nie kocham cię" czy "nie lubię cię" mówi mi wszystko
na temat stanu jej duszy. I jakoś się nie martwię, że jako dorosła osoba też tak
będzie do mnie mówić, kiedy będzie na mnie zła.

[lila1974]

Dlatego właśnie rodzic może pomóc dziecku nazwac targające nim uczucia.

Gaja, tu nikt nie nawołuje do potępienia dziecka w czambuł, a jedynie do
pokazania mu drogi wyrażania swoich emocji.

[duzeq]

Trudno mi sobie wyobrazić 4-latkę, która mówi "jestem rozżalona",
> w jej przypadku komunikat "nie kocham cię" czy "nie lubię cię"
mówi mi wszystko
> na temat stanu jej duszy. I jakoś się nie martwię, że jako dorosła
osoba też ta
> k
> będzie do mnie mówić, kiedy będzie na mnie zła.

Ty sie calkiem platasz w zeznaniach. W watku o klapsach bronisz
inteliencji 4-latka jako tak juz rozwienietej, ze wszytko mu mozna
wytlumaczyc, teraz uwazasz, ze nalezy ignorowac "nie kocham cie", bo
wiadomo jest, ze chodzi o to, ze dziecko jest tylko o cos zle. Skoro
4-latek stoi na takim poziomie umyslowym, ze rozumie doskonale
konsekwecncje wbiegniecia na ulice, to powienien tez doskonale
rozumiec, ze jezeli jest zly, to poiwnien powiedziec, ze jest zly i
na dodatek o co jest zly. Wtedy jak rodzic mozesz mu pomoc problem
rozwiazac. A tak to co? Klekniesz, popatrzysz dziecku w oczy i
powiesz, ze mamusia cie i tak kocha? A problem?

[gaja78]

duzeq napisała:

> Ty sie calkiem platasz w zeznaniach. W watku o klapsach bronisz
> inteliencji 4-latka jako tak juz rozwienietej, ze wszytko mu mozna
> wytlumaczyc, teraz uwazasz, ze nalezy ignorowac "nie kocham cie", bo
> wiadomo jest, ze chodzi o to, ze dziecko jest tylko o cos zle.

Mieszasz pojęcia. W tym wątku mowa jest o inteligencji emocjonalnej.

[duzeq]

NIe mieszam pojec. Inteligencja emocjonalna jest na takim samym
poziomie jak inteligencja, nazwijmy to, normalna. Jezeli uwazasz, ze
4-latkowi da sie wytlumaczyc fakt, ktorego nie rozumieja nawet
dorosli, to rownie dobrze, a w zasadzie konieczne byloby nauczenie
go prawidlowego wyrazania swoich uczuc. Po to, zeby mu pomoc w
rozwiazaniu problemu, ktory u podstaw tych uczuc lezy.

[lila1974]

Znasz dzieci, które nie kochają swoich rodziców - małe dzieci?

[gaja78]

lila1974 napisała:

> Znasz dzieci, które nie kochają swoich rodziców - małe dzieci?

Nie wiem.

[mikas73]

Mój starszak, próbował z tym : "nie kocham Cię" ale po mnnie to
spływa po prostu, na zasadzie: "dobra, dobra, pogadaj sobie"... a
najlepiej to go rozładowuje moje: "i tak wiem, że jestem najlepszą
matką na świecie a Ty jesteś nieustannie wniebowzięty" spokojnie, z
usmiechem, na mojego to działa i zaczyna : "przestań mnie
rozśmieszać", na co ja, że to on zaczyna dowcipami rzucać, no i po
sporze....
Dziecko, jak widzi, że to żaden "czuły punkt" a rodzic WIE, że
dziecko go kocha...odpuszcza sobie takie głupie metody...

zauważmy jak zmieniaja się standardy

[matsuda]

co jakiś czas/dekada następuje zrewolucjonizowanie metod wychowawczych-prawie o
180 stopni. "to tylko dziecko>to partner>pas>zero stresu...Psychologowie chyba
sami starają się dowiedzieć o co w ogóle w tym chodzi i jak do tego podejść.
Superniana proponuje terror psychiczny (jeżyki), w angielskim wydaniu bardziej
radykalne metody. Jak nie zgłupieć chcąc najlepiej wychować swoje dziecko?!!

[lila1974]

Kluczem do sukcesu, jak mniemam po swoich relacjach z rodzicami, jest właśnie
komunikacja i prawo dziecka do okazywania uczuć, acz liczenie się z formą ich
okazywania.

[przeciwcialo]

Nie wierzyc psychologom tylko swojej intuicji.

[gaja78]

mikas73 napisała:

> Mój starszak, próbował z tym : "nie kocham Cię" ale po mnnie to
> spływa po prostu, na zasadzie: "dobra, dobra, pogadaj sobie"...

W sumie może pan psycholog miał na myśli obrócenie sprawy w żart za pomocą tego
"no no ja ci zaraz dam!" (i staje mi przed oczami matka goniąca dziecko, udając
groźnego potwora ). Mam nadzieję, że po prostu nie zrozumiałam przekazu

[pade]

dokładnie to miał na mysli, może zabrakło tego na końcu zdania
artykuł świetny, dałam do przeczytania mężowi
ja nie mam problemu z wyznaczaniem granic

[falka32]

> Mój starszak, próbował z tym : "nie kocham Cię" ale po mnnie to
> spływa po prostu, na zasadzie: "dobra, dobra, pogadaj sobie"... a
> najlepiej to go rozładowuje moje: "i tak wiem, że jestem najlepszą
> matką na świecie a Ty jesteś nieustannie wniebowzięty"

Pięknie działa to w każdym wieku. Mam aktualnie na stanie nastolatka w dąsach i
fochach i jeżeli zaczyna on swój wykład o tym, że jestem toksyczną matką, która
go nie rozumie i gwałci jego podstawowe prawa człowieka, a poza ja zawsze to i
ja nigdy tego i nie wiem nic o życiu, to ja rzucam znad gazety "tak, wiem, ja
też cię kocham" i jeszcze się nie zdarzyło, żeby się nie zgotował ze śmiechu i
nie popsuł całego dramatyzmu przemowy.

[lineczkaa]

gaja78 napisała:

> W jednym miejscu jest napisane, że należy rozmawiać o uczuciach
trudnych a w in
> nym:
>
> "'Nie kocham cię!'. Ona zamiast powiedzieć: 'No, no, ja ci zaraz
dam!'(...)"
>
> Niech mi ktoś wytłumaczy - dlaczego nie wolno mówić "nie kocham
cię" ?! Jak
> można zabraniać takiego sposobu wyrażania złości ?
>
> Poza tym artykuł fajny, ale w tym jednym miejscu pan psycholog się
potknął.

Dlaczego potknął? Ja to odebrałam w kategorii rozładowania napięcia o
lekkim zabarwieniu humorystycznym. Sama tak robię jak Lena w złości
krzyczy, że pójdzie sobie od nas na zawsze. Odpowiadam jej
podobnie... dobra, dobra nigdzie nie pójdziesz, bo za bardzo Cię
kocham i nie pozwalam!. Zawsze z uśmiechem i tonem głosu, który nie
pozostawia wątpliwości, że to życzliwość a nie rozkaz czy groźba.

[wieczna-gosia]

takie pitu pitu ze gdybym byla matka wpadajaca w panike z powodu "nie
kocham cie" to po lekturze zamarlabym z nierazgarnietym wyrazem
twarzy i zapytalabym "znaczy ze co?"

Gosiu

[lila1974]

jaśniej poproszę

[tully.makker]

A dla mnie oderwane od zycia rozwazania teoretyka.

[pade]

a w życiu!, albo kompletnie nic nie zrozumiałaś, albo zmień nastawienie, albo masz niemowlę i nie "kumasz" jeszcze o co chodzi

[undomestic_goddess]

Eeee tam zawracanie kijem Wisly. Najlatwiejsze sa dwie rodzicielskie
skrajnosci: totalna kontrolna i zakazy z kazdej strony oraz
pozwalanie na wszystko. A najtrudniej jest jak w podlinkowanym blogu
(ale trzeba wiecej przeczytac) pozwalac tam, gdzie mozna zwiekszajac
autonomie dziecka wraz z wiekiem i dojrzaloscia i zabraniac bez
stosowania terroru.

Głupi artykuł, chociaż wcale nie wyjątkowo.

[malila]

Wrażenie robi wywiad takie, że panu psychologowi coś dzwoni w
uszach, ale nie bardzo wie, skąd pochodzi ten dźwięk.
Największą wadą tego artykułu jest wymieszanie sensownych zdań z
teoriami pana psychologa i ogólny chaos. Aż się prosi, żeby zapytać,
jakie lęki racjonalizuje sobie pan psycholog.

1. Stawianie granic jest potrzebne. Ale nie chodzi o to, żeby nagle
zacząć stawiać masę granic bez potrzeby, bo nagle się przeczytało
wypowiedź pana psychologa o tym, jakie olbrzymie szkody wyrządza
brak granic. A jestem pewna, że taki będzie w większości odbiór
artykułu. Pan pojechał po lękach rodziców - a który z rodziców nie
ma żadnych lęków?;-P - czego efektem będzie proste skojarzenie: mam
lęki -> nie stawiam odpowiednich granic (tudzież: stawiam ich za
mało) -> muszę to nadrobić. A jeżdżenie ludziom po lękach upośledza
racjonalne myślenie. Pan psycholog niby chce zrobić dobrze, ale
stosuje (świadomie bądź nie - nie wiem, co gorsze, bo to w końcu pan
psycholog i świadomość mieć powinien) tani, ale wciaż bardzo
skuteczny chwyt bazujący na straszeniu. Niby chce rodzicom
wytłumaczyć, że lęk nie jest dobrym doradcą i należy coś z nim
zrobić, ale rownocześnie ten lęk w rodzicach podsyca.

2."Słyszałem, jak starsze dzieci w takich rodzinach mówią
nawet: 'No, nakrzycz na mnie! Daj mi klapsa! Powiedz, że nie mogę!'"
To już nie jest nawet śmieszne. Można sie zgodzić, że powodem
takiego zachowania dziecka MOŻE być rozpacz dziecka z powodu braku
granic. Jednak nie można układać zdań w taki sposób, aby łatwo
wysnuwało się z tego wniosek, iż jeśli dziecko w taki sposób się
wypowiada, to przyczyna jest jedna czyli ww. Bo przyczyną takiego
zachowania może być równie dobrze sytuacja odwrotna czyli nadmiar
granic.

3.Stawianie granic w odpowiednich miejscach nie zapewnia stabilności
emocjonalnej rodzica, ani tego, że dziecko nie będzie brać na
siebie odpowiedzialności za rodzica. A artykuł bardzo łatwo
przeczytać w taki sposób, że zapewnia. Błędne myślenie. Najpierw
jest stabilność emocjonalna rodzica, a z tego wynika ustawienie
granic. I wcale nie będą one w różnych rodzinach - stabilnych
emocjonalnie - ustawione w tych samych miejscach. Jak komuś nie
przeszkadza, że dziecko śpi tam, gdzie chce i nie ma żadnego
konkretnego powodu, dla którego miałoby tam nie spać, to nie ma
powodu, aby dziecku sztucznie ustalać miejsce spania. Jeśli powód
istnieje, to będzie to naturalna granica.
Ustawienie dziecku książkowych granic nie sprawi, że dziecko nie
będzie w szachu lęków rodzicielskich i nie będzie się starało wziąć
odpowiedzialności za to, że rodzic boi się: oceny innych rodziców,
nauczycieli, babci, teścia, chorób czyhających za każdym rogiem,
tego, że syn sąsiada będzie miał lesze wyniki, czy tego, że własny
syn zwiąże się z wymagającą laską, ktora wrobi go w dziecko.

4."Wystarczy tylko, że rodzic przeczyta w pozostawionym niby przez
nieuwagę pamiętniku dziecka, że przy takich rodzicach to tylko się
zabić. Wtedy rodzice wpadają w panikę i dokonuje się rodzinny zamach
stanu - starzy godzą się na wszystko, czego dzieci zapragną."
Oczywiście w takiej sytuacji należy zignorować wpis i przejść nad
nim do porządku dziennego, stwierdzając że wszystko jest w normie;->
Psycholog, psychoterapeuta i nie wie, że takich stwierdzeń nie
pozostawia się bez odpowiedzi, co NALEŻY w tej sytuacji zrobić, a
nie tylko pouczać, czego NIE robić?

5...

Nie będę już dalej tego komentować, może komuś innemu się zechce.
Jest tu kilka uwag wartych rozważenia: lęk przed dzieckiem, przed
postawieniem mu granicy, zrzucanie odpowiedzialności na dziecko za
dobre samopoczucie i poczucie bezpieczeństwa rodzica. Ale
wypowiedzi, jakich udzielił pan psycholog nie przekonują mnie, że
pan psycholog wie, o czym mówi.

Ktoś pytał, jak w takim razie wychowywać dziecko, skoro poglądy
wciąż diametralnie się zmieniają. Przede wszystkim nie oddawać
się "autorytetom". Mieć dystans do tego, co się czyta i tego, co się
słyszy, nie pozwolić się manipulować, inwestować we własne poczucie
wartości. I mieć świadomość tego, że nikt nie jest idealnym
rodzicem, a miano psychologa to nie namaszczenie

[pade]

Tak, tylko, żeby dojść do takich wniosków jak Ty trzeba mieć wewnętrzne poczucie własnej wartości. Trzeba czuć, że postępuje się dobrze, mądrze, bez szkody dla dziecka, trzeba umieć przedusykutować problem, poszukać rozwiązań i wyciagnąć wnioski. Ty tak pewnie robisz, ja też się staram.
Ale problem polega na tym, i dlatego pewnie też stąd ten wywiad, ze masa rodziców ma problem albo ze sobą, albo z dzieckiem, albo jedno i drugie. I te rady z pewnością nie są dla tych co przeanalizują na wszystkie strony każde zdanie, tylko dla tych co złapią ogólny kontekst: wychowanie bezstresowe to szkodliwy mit, dziecko potrzebuje granic.
Nie da się w tak krótkim wywiadzie i przy tak obszernym temacie poruszyć wszystkich problemów szczególowo i dać radę na każda sytuację bo przeciez ile ludzi, tyle problemów.
Dla mnie artykuł jest dobry, bo potwierdza moje zdanie na temat wychowywania dzieci - granice są konieczne, uczucia dzieci są bardzo ważne.

[triss_merigold6]

Na tle tego co widziałam w wakacje i co mnie szokowało -
przedszkolaki chodzące spać o 23, bo "wcześniej nie chce", artykuł
jest sensowny. Co to znaczy "nie chce"? Zdrowe, wybiegane, bez
drzemki w ciągu dnia, dziecko 5-6-letnie ma iść spać o normalnej
porze, a nie absorbować dorosłych w nocy.

Triss

[lila1974]

Mam dwójkę, jak może wiesz, jedno nie śpi i nigdy nie spało.
I tak w wakacje pozwalam nie chodzić spać nawet i do 6:00 rano, jak okoliczności
są sprzyjające.

Sama też taka byłam.

W roku szkolnym nie ma przebacz

[triss_merigold6]

Ok, nie musi spać. Ma leżeć cichutko w swoim pokoju, mycie,
przytulanie i czytanie zaliczone. W wakacje wieczorem, w weekendy,
na wyjeździe, mam ochotę na rozrywki dla pełnoletnich ludzi i nie
chcę asysty dziecka. IMO jestem rodzicem, dobrym rodzicem ale
potrzebuję mieć elementy własnego życia.

[lila1974]

W pełni rozumiem

[gaja78]

lila1974 napisała:

> Mam dwójkę, jak może wiesz, jedno nie śpi i nigdy nie spało.
> I tak w wakacje pozwalam nie chodzić spać nawet i do 6:00 rano, jak okolicznośc
> i
> są sprzyjające.

Ja też pozwalam - na wakacjach. Zwłaszcza pod namiotem. A w ostatnią sobotę
starsza poszła spać o 0:30 - byliśmy na weselu. Cieszę się, że widziała
oczepiny, że uczestniczyła aktywnie w zabawie, że własne dziecko wymęczyło mnie
w tańcu

[nangaparbat3]

Ja poległam po prostu na froncie chodzenia spac, jestem pewna że własnie
dlatego, że bardzo się starałam i główkowałam, żeby było dobrze. Jako dziecko
trzymane niezwykle łagodnie i jednocześnie krótko chodziłam spac wcześnie, potem
leżałam bez końca nie mogąc zasnąc, i tego koszmaru chciałam oszczędzic własnej
córce. Mam pewnosc, że nie tylko nie oszczędziłam, ale narozrabialam jak pijany
zając.
Za to z jedzeniem, przy którym w ogóle się nie starałam, w ogóle nie
główkowałam, wyszło super, bez wysiłku, bez problemów, lepiej byc nie mogło.
Jako dziecko nie stwarzałam problemów związanych z jedzeniem.

Więc mam wielki dystans do wychowania intencjonalnego i szczerze mówiąc nie
bardzo w nie wierzę.

Skoro wam pasuje - kul

[triss_merigold6]

Skoro Tobie i innym rodzicom pasuje (chodzi o spanie) - kul.
Moje dziecko z tych co potrzebują snu i nie mają problemów z
zasypianiem. Wiem kiedy syn jest śpiący - jest drażliwy, płaczliwy,
poddenerwowany, zmieniają mu się nastroje. Minutę po wypchnięciu do
łóżka zasypia jak kamień i to chyba najlepszy dowód na to, że jednak
chciało mu się spac, mimo, że twierdził coś zupełnie innego.

[wieczna-gosia]

znaczy ze rodzice pozwalaja- to jest stawianie granic.

Mnie na wakacjach nagminnie wkurza to ze moje dzieci ida spac za
wczesnie i nie posiedza ze mna przy ognisku do switu nie popatrza
jak podnosi sie mgla- kaganiec zdjety a te maksymalnie o 21 spac do
lozeczka no zesz ty.....

[nangaparbat3]

Dobre. A nawet znakomite

[franczii]

A ja na wakacjach lubie kiedy dzieci chodza pozno spac, pozniej niz o 23. No
zalezy jeszcze gdzie sie te wakacje spedza. W gorach to jasne, szybko do lozka
bo rano sie wstaje i caly dzien intensywny ale nad morzem kiedy srodkowe godziny
dnia sa zupelnie nie do wykorzystania to jest mi bardzo na reke ze chodza pozno,
przynajmniej mozna gdzies wyjsc co wieczor. Wydaje mi sie ze elastycznosc w tych
sprawach to dobra rzecz. Plan dnia tez trzeba do okolicznosci dostosowac.
Zreszta jak 4,5,6 latki maja towarzystwo to wcale nie absorbuja doroslych.

[czar_bajry]

Nie mam kłopotów wychowawczych i nie potrzebowałam nigdy pomocy psychologa.
Wychowuję swoje dzieci tak jak ja uważam za słuszne a nie tak jak uważają inni i
prawdę mówiąc mam w głębokim poważaniu co inni myślą o moich metodach.
Moje dzieci są dobrymi ludźmi i potrafią sobie radzić nie krzywdząc po drodze
innych, umieją przegrywać gdyż tego też były uczone jako dzieci.
Umieją forsować swoje zdanie i znają pojęcie dobra i zła a także wiedzą ze życie
nie jest czarno-białe.
Moje dzieci znają kary i czasami zdarzało się iż dostały klapsa.
A jak ktoś nie potrafi odróżnić bicia/katowania od klapsa to już jego problem.
Jak mój syn z uporem maniaka wkładał do kontaktu różne rzeczy albo własne palce
to dostał klapsa to samo dotyczyło córki która nie reagując na polecania i
wrzaski stój wbiegła na jezdnię i uważała to za dobrą zabawę- wolę mieć dziecko
"bite" niż martwe.
I warto zapamiętać iż z bezstresowo chowanych dzieci wyrasta taka sama młodzież
i dorośli. Czasami patrząc na niektóre osobniki nóż się w kieszeni otwiera

[lolinka2]

malila, zwerbalizowałaś wszystko, co i ja mam do powiedzenia na
temat przeczytanego artykułu. Oszczędzę sobie zatem zużycia
klawiatury i po prostu podpiszę się pod Twoimi słowami.