cytrynka3
22.04.04, 18:25
Odkąd Julciu przyszłaś na ten piękny świat. Kiedy o tym myślę, ogarnia mnie
wzruszenie. Bardzo zmieniło się moje życie. Na lepsze. Jestem innym człowiekiem
– dzięki Tobie. Nie wiedziałam, że mam w sobie tyle pokładów miłości.
Urodziłaś się 10 dni przed terminem. Pierwsze skurcze poczułam o 7 rano. To nie
może być poród – tak myślałam. Poprzedniego wieczoru lekarz powiedział, że mimo
niewielkiego rozwarcia, jeszcze z tydzień przyjdzie nam poczekać na ten ważny
moment w naszym życiu.
Miałam nadzieję, że się myli, tak bardzo chciałam Cię już mieć w ramionach,
tulić i całować.
Przez część dnia rozmawiałam przez gg z koleżankami. Konsultowałam z nimi
objawy, jedna z nich „nakrzyczała” na mnie, że poród spędza się w szpitalu a nie
na konwersacjach przy komputerze.
Zaczęły sączyć się wody, ból się pogłębiał. Kiedy skurcze były co 10 minut, Twój
tata zawiózł mnie do lekarza, aby sprawdził co się dzieje. Najpierw zbadała mnie
Jennifer, potem doktor Giacomo. BABY DAY, BABY DAY – usłyszeliśmy radosną wieść.
W szpitalu znaleźliśmy się o 15, na sali porodowej godzinę później. Myślałam
tylko o Tobie.
Skurcze były coraz boleśniejsze, podłączono mnie pod oksytocynę, czekałam na
możliwość otrzymania znieczulenia. Miałam wrażenie, że czas stanął w miejscu.
Ból, ból, ból. Moja dyskretna modlitwa i cieche popłakiwanie. Tata trzymał mnie
za ręke, zwilżał wargi lodem, był przy nas, robił zdjęcia.
Wreszcie zrobiono mi zastrzyk znieczulający – w trakcie apogeum skurczu. Z
wysiłku wylądowałam nosem między bujnym biustem pielęgniarki.
Potem nastała błogość.Tak to mogę rodzić co tydzień.
Znieczulenie swietnie działa, nie wiem, czy nie za dobrze. Nie czuję skurczy.
Tata patrzy na wykres i mówi kiedy mam skurcze. Dwoi się i troi, żeby mi pomóc.
O skurczach partych też się dowiaduję od niego. Nawet zaczynam je delikatnie
odczuwać. Prę. Tata trzyma moją lewą nogę, położna prawą. Prę. Nie mam siły.
„Tylko Ty możesz wypchnąć dziecko na zewnątrz” –słyszę.
Racja, tylko ja. Ciężko pracuję. „Widać główkę” – słowa położnej dodają mi sił.
Położna chwyta moją prawą rękę i pomaga pogłaskać maluszka po główce. Boże, jaka
główka jest delikatna. Pod palcami czuję mokrą czuprynkę. Płaczę. Ze szczęścia,
wzruszenia. Oto jestem uczestniczką cudu. Rodzi się człowiek. Prę. Prę. Prę.
Godzina 21.32. JEST.
Dzięki Bogu. Jest.
Moje maleństwo.
Rodzę łożysko, w okularach lekarza widzę, jak przeciąga igłę z nitką. Nie patrz,
gani mnie.
Moje dziecko przechodzi pierwsze testy. Wreszcie dają mi maleństwo w ramiona.
Nie jestem pewna płci. Sprawdzam. Moja córeczka, wyśniona od lat, wymarzona.
Julcia Magdalena. Waga 2704, wzrost 48 cm.
Patrzy mi prosto w oczy, jakby chciała powiedzieć: „A więc tak wyglądasz mamusiu”
Pierwsze nieudane karmienie. Obie jesteśmy zmęczone. Zabierają Cię. Ja jem
kolację, potem zawożą mnie na salę poporodową.
Dzwonię do mamy, choć w Polsce jest dopiero po 4 rano. Witaj Babciu. Przez
słuchawkę słyszę chlipanie. Moja mama płacze ze szczęścia.
4 rano czasu Miami. Pielęgniarka budzi mnie i podaje w ramiona zawiniątko.
Patrzę na Twoją buzię córeczko w dyskretnym świetle lampy. Masz delikatną,
brzoskwiniową cerę. A ja...
ja kocham Cię najbardziej na świecie. Dziękuję Ci, że jesteś.
Dziękuję Ci, że rozświetlasz mi każdy dzień.
Kocham Cię. Twoja mama