niezależność finansowa

[roodolff]

Czym dla Was jest?

Wg mnie to sytuacja, w której mogę w każdej chwili wystawić za drzwi męża z walizką jego prywatnych rzeczy i mimo to (bez alimentów, z którymi wiadomo, jak bywa) żyć na tym samym poziomie, co dotychczas. Z pewnością nie łapie się na tak rozumianą "niezależność" babka, która zarabia 1/2 dochodów męża (pod warunkiem, że oboje z nich żyją).

Czyli ja i wiele kobiet, które zarabiają tyle co mąż (połączone dochody jednak dają więcej możliwości) lub mniej są jednak od męża zależne. Chyba że w sytuacji awaryjnej przeprowadzenie się np. do domu rodzinnego, zamiast samodzielnego mieszkania w domu na przedmieściach nie stanowiłoby dla nich problemu, w co wątpię...

Jak to widzicie?

Sama absolutnie nie mam w planach rozstania, ani nie czuję takiej potrzeby, ale czytając niektóre wątki i obserwując świat dokoła, uświadamiam sobie, że choćby mi było najlepiej, nigdy nie mam gwarancji, czy aby za chwilę, nie nastanie taki czas, w którym będę mogła liczyć tylko na siebie. A przecież dziecko na utrzymaniu...

[bella_roza]

roodolff napisał:

Z pewnością nie łapie się na tak
> rozumianą "niezależność" babka, która zarabia 1/2 dochodów męża (pod warunkiem,
> że oboje z nich żyją).

ależ łapie, pod warunkiem że te 1/2 to wystarczająca kwota

[roodolff]

W takiej sytuacji - oczywiście
Ale tzn. że oboje w sumie zarabiają krocie. Oby jak najwięcej takich rodzin

Po prostu patrzę po sobie. Teraz możemy sobie pozwolić na pewien poziom życia (dom, prywatna edukacja dla córki, itp.). Ale sama z pewnością bym nie dała rady.

Oczywiście zaraz zaznaczam: nie znaczy to, że ktoś kto mieszka w m3 i posyła dziecko do państwowej szkoły/przedszkola nie żyje dobrze. Chodzi tylko o jakiś bliżej nieokreślony indywidualnie postrzegany komfort.

[wuika]

Chyba jest błędne założenie, że poziom musi być dokładnie taki sam.

[echtom]

Po rozstaniu z mężem mój poziom życia szybko poszybował w górę. Muszę jednak przyznać, że dostałam pomoc na wejściu - życzliwa osoba znalazła dla mnie ofertę pracy z tanim mieszkaniem służbowym.

[wuika]

Może niekoniecznie od razu taki sam poziom, bo oznaczałoby, że dwie bardzo dobrze zarabiające osoby, które nie odkładają co najmniej połowy tego, co zarabiają, są od siebie zależne, a przecież nie są.
Mój mąż nie jest ode mnie zależny, utrzymałby się sam, nawet z dwójką naszych dzieci i psem. Ja też bym się utrzymała, choć na niższym poziomie niż mąż. Żadne z nas, pozbawione drugiej osoby i jej pensji, nie umrze z głodu, nie wyląduje na bruku, nie będzie się musiało zapożyczać czy sprzedawać nerki, żeby zapłacić rachunki, żłobek, czy mieć na jedzenie.

[e-milia1]

zgodze sie z wuika. ale znam przypadki gdzie po rozstaniu pani wziela sie za siebie, porobila kursy, poszukala lepszej pracy i wspiela sie wyzej i lepiej zarabia. moja byla szefowa byla po rozwodzie na socjalu. w sumie mogla by na tym socjalu przyzwoicie zyc. po jakims czasie zaczela pracowac, robic kursy i awansowac. podejrzewam, ze aktualnie zarabia wiecej niz jej byly...

[lauren6]

wuika napisała:

> Może niekoniecznie od razu taki sam poziom, bo oznaczałoby, że dwie bardzo dobr
> ze zarabiające osoby

O to to. Dla mnie niezależna jest kobieta, która może siebie i dzieci utrzymać bez jakiejkolwiek pomocy. I fizycznej i materialnej. Nie oznacza to automatycznie, że musi to być ten sam poziom życia co wcześniej. Wystarczy, że w każdej chwili może spakować siebie i dziecko, przeprowadzić się do wynajętego mieszkania i zapewnić sobie i dzieciom utrzymanie, nawet na niskim poziomie. Wbrew pozorom, niestety niewiele kobiet tak ma.

[zlotarybka_1]

> Wg mnie to sytuacja, w której mogę w każdej chwili wystawić za drzwi męża z wal
> izką jego prywatnych rzeczy i mimo to (bez alimentów, z którymi wiadomo, jak by
> wa) żyć na tym samym poziomie, co dotychczas. Z pewnością nie łapie się na tak
> rozumianą "niezależność" babka, która zarabia 1/2 dochodów męża (pod warunkiem,
> że oboje z nich żyją).

W takiej sytuacji nie spełniłabym Twoich "norm" bo poziom życia bardzo by mi się obniżył. Jednak mogłabym się utrzymać z własnych dochodów (siebie i dzieci), co dla mnie jak najbardziej oznacza niezależność finansową.

[amonette]

Niezależność to zdolność do samodzielnego utrzymania się.

Na jakim poziomie to insza inszość. Biorąc pod uwagę pułap typu dom i prywatna szkoła otrzymujemy wniosek, że całkiem spora część społeczeństwa polskiego nie jest samodzielna finansowo

O swoich oczekiwanych poziomach nie będę pisać, bo to tak naprawdę zupełnie inny temat.

Niezależność finansowa to mozliwość samodzielnego

[iwoniaw]

utrzymania siebie i rodziny w razie nagłej utraty innych źródeł dochodu (tzn. dochodów męża i ewentualnej - jeśli ktoś korzysta - pomocy reszty rodziny). Obniżenie poziomu życia w takiej sytuacji jak najbardziej wchodzi w grę (tzn. nadal jest się niezależnym, jeśli ten obniżony poziom nadal pozwala na życie, a nie wegetacje poniżej minimum). Obawiam się jednak, że tutaj dochodzimy do punktu, w którym każdy sobie sam określa definicję "niekoniecznych luksusów" oraz "wegetacji poniżej normy".

[e-milia1]

tak sobie mysle, ze kasa to nie wszystko. bo mozna miec ja i mozna sobie na wszystko pozwolic ale nie dac sobie rady z cala reszta, np. z zawozeniem dzieci gdzies tam jesli robil to partner. z obowiazkami domowymi i innymi pierdolkami. to fakt, mozna sobie za kase zatrudnic ludzi do roboty, ale zanim wpadniemy rytm....

[iwoniaw]

Nie nie, niezależność finansowa to posiadanie takiej kasy, żeby niezbędne rzeczy opłacić, natomiast opanowanie wszystkiego - z kasą czy bez - i wpadanie w rytm to już kwestia ogarnięcia osobniczego, a nie (nie)zależności od innych.

[e-milia1]

tak, wiem, ale mnie chodzilo o calosc. mozna byc niezaleznym finansowo, ale dalej siedziec przy facecie, ktorego sie nie kocha bo po sobie zycie utrudniac? znam taka parke, choc ona i tak bez jego kasy musiala duzo gorzej zyc, ale oprocz tego, ze on w nia kupe kasy laduje to jeszcze robi cala reszte. ostatnio padlam wrazenia jak przygotowal impreze urodzinowa dla swojego dzieck, tylko ciasto kupil. potem siedzial w kuchni i zmywal. ona nie robila nic. i ona raz na rok "rozwodzi" sie z nim

[e-milia1]

tzn. tylko ciasto bylo kupione, reszte zrobil sam i sie jeszcze denerwowal bo wydawalo mu sie ze zbyt malo majonezu dosaltki dodal.

[default]

roodolff napisał:

> Czym dla Was jest?
>
> Wg mnie to sytuacja, w której mogę w każdej chwili wystawić za drzwi męża z wal
> izką jego prywatnych rzeczy

No to ja się nie łapię na Twoją definicję niezależności, bo dom jest naszą współwłasnością i wystawianie męża za drzwi mogłabym zrobić najwyżej jako teatralny gest, a nie formalnie.

[wuika]

Normalnie zniewolona jesteś

[default]

No - tym bardziej, że obydwoje tak kochamy ten dom, że w razie co - to byłaby "Wojna państwa Rose"

[jusytka]

Dla mnie jest bardzo cenna, mimo ze podobnie jak ty nie mam zamiaru rozbijać swojej rodziny. Wydaje mi się, że panowie często całkiem nieświadomie bardziej liczą się i doceniają niezależne żony. Wiedzą bowiem, że jak z czymś przesadzą taka żona może odejść i będzie się miała całkiem dobrze
Niestety w naszym kraju to wciąż luksus, ale jest z tym coraz lepiej. Niestety przyczynia się to również do wzrostu liczby rozwodów i to nie zawsze z istotnego powodu!

[amonette]

Moim zdaniem to duże uproszczenie. Raczej przyczyn szukałabym w zmianie oczekiwać co do związku i pojmowania obowiązków...
Wcale nie uważam trwania kiepskiego związku za sukces. Zwłaszcza, jeśli jedna osoba jest uzależniona od drugiej i dlatego związek istnieje - często ze sporą krzywdą.
Dojrzali ludzie nad swoją relacją chcą pracować, niezależnie, czy łatwiej się z niej wymiksować, czy trudniej. Fakt, że można wstać i wyjść, niekoniecznie oznacza realizację tej możliwości.

[roodolff]

No to redefiniuję pojecie niezależności finansowej

Wychodzi na to, że trwanie przy osobie, która zawiodła, to często bardziej kwestia charakteru niż finansów.

U wczesnej Agaty Christie

[olena.s]

trafiłam niegdyś na taką definicję niezależności (zauważcie, bezprzymiotnikowej): otóż niezależny człowiek był wówczas osobą, która mogła żyć z dochodów z papierów wartościowych bez pracy zarobkowej.
Chciałabym tak.
A w nieco późniejszej Christie jedna babcia plotkuje drugiej o pewnej rodzinie, którą określa mianem 'zamożni, ale nie bogaci'. No i okazuje się, że ci 'zamożni' mają dom w Anglii z obsługą służby, oczywiście, parkę dzieci w prywatnych szkołach, a kilka miesięcy w roku oddają się swojemu hobby, jakim jest podróżowanie po egzotycznych wyspach i obserwowanie ptaków (dodam, że w latach 30 taka podróż byłaby z 15 razy droższa niż obecnie).