jak go ukarac? dlugie

[kochamcie]

W sobote bylismy na weselu. Bylismy z dzieckiem, chociaz on uwazal, ze to zly
pomysl. Ja chcialam, zeby mala sie pobawila. Miala tam byc zapewniona opieka
dla dzieci i sypialnia. Okazalo sie na miejscu, ze nic nie ma. Wiec on
poszedl z mala spac do samochodu. Jak poszlam ich obudzic, zeby wrocili na
sale on wola spac. Potem sie obudzil i zrobil mi awanture, ze ja sie bawie a
jego olalam, ze powinnam byla po jakims czasie go obudzic a sama zostac w
samochodzie.
Na tym sie nie skonczylo.
Nastepnego dnia caly ranek o to awantura. Na koniec stwierdzil, ze on
wychodzi z dzieckiem na spacer. Zadzwonil do swojego brata i umowili sie na
piwo. Nie chcialam z nimi isc. Po 2 godzinach poszlam jednak do nich (sama
nie wiem po co?) ale bylam taka zla, ze nie chcialam z nimi siedziec. Corka
chciala isc ze mna. On powiedzial,zebym zaczekala, to on dopije piwo i
pojdzie z nami. Ja na to, ze nie bede czekac, ale ide do parku i bede tam
przez chwile, wiec ma szanse nas zastac. I ze jak nie przyjdzie, to moze
szukac "wiatru w polu", ze nas nie znajdzie, bo nie wiem gdzie sobie pozniej
pojdziemy. No to on powiedzial, ze idzie szukac "wiatru w polu". I poszedl w
cholere. Caly dzien plakalam, denerwowalam sie gdzie on jest, czy mu sie nic
nie stalo. Wrocil kompletnie zalany w nocy. Nie wiem gdzie byl, z kim, i co
robil. Nadmienie, ze kilka lat temu tez po jakiejs klotni tak zniknal, tylko
ze na cala noc.
Naprawde go teraz nienawidze. Wczoraj mialam ochote go zabic.
Przed tym weselem nasze malzenstwo mialo bardzo dobry okres: bylismy dla
siebie mili i kochani jak nigdy.

Nie wiem co robic. Jak go za to ukarac. Nie bede sie z nim za czesto widywac,
bo on w tym tygodniu pracuje na druga zmiane, wiec wraca po 23.00. Na pewno
bede spala w drugim pokojuk, bo nie chce nawet na niego patrzec. Chetnie
spakowalabym mu walizki, ale ktos sie musi zajac mala, jak ja jestem w pracy
a nie moge rodzicow w to angazowac, bo i tak czesto z nia siedza. Najlepiej
byloby, gdybym zrobila to samo, co on (tak zrobilam kilka lat temu i bylo to
dobre wyjscie) ale nie moge, bo on wraca pozno i znowu musialabym dziecko
zostawiac rodzicom. Nie chce ich martwic ani wciagac w nasze problemy.
Nie wiem, co mam zrobic.
Na razie nie moge na niego patrzec, nie moge o nim myslec bo mnie szlag
trafia. Mam dola, nie moge skupic sie na pracy.
Chcialabym zrobic tak, zeby zalowal tego do konca zycia i zeby zobaczyl, ze
ze nie moze robic tego, co mu sie podoba, ze musi sie ze mna liczyc. I ze
moze mnie stracic.

Na razie postanowilam nie zwracac uwagi na to, ze on z nami mieszka. Zawsze
ja robilam zakupy spozywcze - teraz bede kupowala tylko tyle, zeby mi i corce
straczylo na obiad czy kolacje. Zadnego prania czy sprzatania - chyba ze moje
lub corki rzeczy. Bede sobie wmawiac, ze go nie ma. On nie przejal sie
wczoraj mna, ja nie bede przejmowac sie nim.

[higa]

wiesz co? nie chcę być nie miła ale ile masz lat? to strasznie dziecinne: jak
go ukarać.... Chryste...
rozumiem ze jesteś rożalona ale najlepiej jest po prostu spokojnie i rzeczowo
porozmawiać i przedstawić swoje racje - tak jak starałaś się tutaj opisać. Ty
powiesz facetowi co czułaś a on powie Tobie dlaczego go cała ta sytuacja
wkurzyła i się nawzajem przeprosicie. Tak robią ludzie dorośli którym zależy na
tym, co razem tworzą (związek). Myślenie: jak go ukarać jest szczytem głupoty i
do czego to Was doprowadzi??? Ty będziesz karać jego - on coraz bardziej się
wkurzać. Na co liczysz?? że przyjdzie na kolanach Cię przepraszać? On nie
chciał brać dziecka na wesele a Ty go zmusiłaś po czym się bawiłaś a on się
zajmował dzieckiem (widać że ma trochę rozsądku, bo inny to by się zawinął z
flaszką z innymi goścmi a Ty byś siedziała z dzieckiem).
Przestańcie się licytować kto kogo bardziej ukarze i do tego jeszcze wciągacie
w to dziecko (on je gdzieś bierze potem ty mu zabierasz). Nie mam słów.
Zastanów się czy zależy Ci na tym człowieku i na tym związku. Jeśli nie -
ciągnij takie zachowanie dalej. jesteś na najlepszej drodze żeby faceta stracić.

nie chcę być złośliwa - uwierz mi - znam po prostu trochę życie. Złośliwości to
nie jest dobry pomysł na dorosły związek.
higa

[ewa2233]

Hmmm...
Zachowujesz się jak mała dziewczynka!
Zbierasz zabawki i do innej piaskownicy idziesz ?
Raczej powinnaś poczekać do 23:00 i po prostu powiedzieć:
"było tak dobrze między nami, niech nadal tak będzie!"
No, oczywiście jeśli tego chcesz.
Bo jeśli chcesz męża ukarać (!) to nie wiem co masz zrobić.
Dziwnie to brzmi, jak na małżeństwo ...
No i raczej wiadomo co z tego "karania" wyniknie.

Postaraj zachować się DOJRZALE !
Pozdrawiam

[adzia_a]

Ja myslę podobnie jak Higa.
Twoja sytuacja przypomina mi kilka z naszego życia -
1. niedogadanie się co do ważnej kwestii (kto się zaopiekuje dzieckiem -
naprawdę nie myśleliście o tym???)
2. Obopólne żale
3. Jakieś tam próby nawiązania kontaktu, które to Ty niestety storpedowałaś (ja
często tak robiłam - myślałam, że jak postroję fochy, to on się rzuci
przepraszać, tiaaaa, akurat...)
4. Facet ciepie wszystkim i idzie sobie pobyć sam (no, w tym przypadku
towarzystwo miał...)
5. im dalej w las, tym głupsze rzeczy robicie oboje, żeby się nawzajem
przekonać o swoich racjach...

Twój facet nie jest jedynym winnym tej sytuacji, dobrze byłoby, gdybyś
spojrzała na nią z dystansem i pomyślała, jak przeciąć temat, bo jak się
zaczniecie karać, to się naprawdę pogubicie...Przykro mi, że nie podaję Ci na
tacy pomysłów na ukaranie faceta, po prostu zgadzam się z przemówczynią, że to
strasznie niedojrzałe...

[kochamcie]

dziewczyny, wiem, ze moze moje zachowanie nie jest teraz przemyslane, ale ja
dzialam jeszcze pod wplywem emocji, on naprawde wyrzadzil mi wielka krzywde! Do
poznej nocy czekalam i wylam jak bobr, bo nie wiedzialam co sie z nim dzieje.
To on zachowal sie jak maly chlopczyk uciekajac na caly dzien i upijac sie do
nieprzytomnosci. To on chcial specjalnie zrobic mi na zlosc. Dlaczego nie
uwazacie, ze on powinien porozmawiac ze mna, a nie uciekac i pic? Ze on
zachowal sie dojrzale?
Boje sie, ze on nie bedzie sie ze mna liczyl, jesli nie zareaguje odpowiednio
na to, co mi zrobil.

[melka_x]

> Dlaczego nie
> uwazacie, ze on powinien porozmawiac ze mna, a nie uciekac i pic?

Hmm może próbował, ale nie dałaś mu szansy? Kiedy przyszłaś do niego ze
znajomym, prosił, żebyś poczekała na niego, chciał żebyście wrócili razem, a Ty
zaserwowałaś mu tekst o wietrze w polu i obróciłaś się na pięcie. I to jeszcze
przy znajomym. Nie wiem jaką osobą jest Twój mąż, ale mnie by porządnie
rozłościł taki komentarz w obecności osoby trzeciej. Szczególnie w momencie gdy
staram się wyciągnąć rękę.

A może nie próbował rozpocząć żadnej rozmowy, bo uważał, że jesteś tak
wściekła, że żadne próby nie miały w tamtym momencie sensu, że każda próba
porozumienia doprowadziłaby tylko do eskalacji konfliktu? I czy myśląc w ten
sposób nie miałby racji?))

Zastanów się, czy Ty naprawdę chciałaś/chcesz rozmowy, wyjaśnienia, czy
byłaś/jesteś gotowa wysłuchać jego wersji, czy też jedynie chciałaś/chcesz
pokrzyczeć? Jesteś gotowa na rozmowę, czy może jednak jedyne statysfakcjonujące
Cię rozwiązanie to mąż na kolanach?)) I zrozum mnie kochamcię, nie twierdzę,
że mąż zachował się świetnie, ale Ty zachowujesz się tak jakby kompletnie nie
zależało Ci na rozwiązaniu problemu, a jedynie na doprowadzeniu do postawienia
na swoim. Nie zawsze i nie każdy konflikt kończy się kajaniem jednej strony.
Czasem warto przyjąć do wiadomości, że Twój partner również może mieć swoje
racje i warto ich wysłuchać, a nie wychodzić z założenia, że dopóki nie
wczołga się na kolanach błagając o przebaczenia, dopóty będziesz obrażona. Bo z
tym czekaniem na błagania o przebaczenie można daleko się przejechać, z
własnego doświadczenia mówię))

[adzia_a]

melka_x napisała:
> Bo z
>
> tym czekaniem na błagania o przebaczenie można daleko się przejechać, z
> własnego doświadczenia mówię))

Dokładnie, ja też z własnego. Jak tak patrzę w tył, to łądne parę problemów
można było rozwiązać bez strojenia fochów.

I wcale nie uważam, że Twój facet zachował się OK - znikając z domu na noc
zachował się obrzydliwie - to był kolejny etap eskalacji konfliktu. A może
wystarczy niewiele, żeby i on zarozumiałswoje błędy i powiedział, co dokładnie
go wkurzyło, a i Ty miałabyś szansę na zrozumienie - chociazby częściowe - a
jego strony.

[higa]

po pierwsze; po prostu porozmawiajcie (jeszcze raz to powtarzam) o tym co OBOJE
CZUJECIE.
Ty - że no może nie do końca był dobry pomysł z zabieraniem dziecka na wesele a
jeśli już - to nie ustaliliście kto się będzie nim zajmował w rezultacie żadne
z Was się nie bawiło dobrze (jeśli już ktoś to chyba Ty). Przyznaj się do
błędu. Powiedz także że się denerwowałaś kiedy go nie było (bo pił) bo go
kochasz. Nie ma sensu się ranić i karać na wzajem. trzeba rozmawiać o dwoich
uczuciach.
Niech on Ci powie co on czuł lub czuje cały czas - tylko go wtedy nie atakuj i
nie zwalaj winy na niego tylko po prostu postaraj się wejść w jego skórę, tak
jak my tutaj robimy z Tobą. Na pewno wtedy zyskasz sobie jego szacunek i
dojdziecie do porozumienia a nie wtdy kiedy oboje bedziecie siebie ranić na
wzajem. Czasem warto jest wyciągnąć rękę na zgodę pierwszemu. To procentuje.
Twoje podejście prowadzi w dłużeszj perspektywie do tego, że facet przestanie
Cię szanować i odejdzie (kiedyś albo niedługo).Jeśłi go kochasz - poszanuj też
jego prawo do bycia złym na Ciebie (stracona zabawa na weselu a potem jeszcze
fochy z Twojej strony i teksty o szukaniu wiatru w polu).
Kiedyś też tak postępowałam. Facet mnie latami przepraszał za każdą pierdołę
wiedząc że jestem uparta i pierwsza reki do zgody nie wyciągnę. W końcu coś w
nim pękło. Miał już dość. Ja się zachowywałam jak dziecko. Teraz już wiem -
trzeba rozmawiać, wyciągać do kogoś rękę i właśnie z to mnie szanuje mój Mąż a
nie za głupi upór i karanie się bo tak robią dzieci, nie dorośli ludzie którzy
mają dziecko.
higa plus 27 tyg. niespodzianka

[l.e.a]

Witaj

Proszę, nie pomyśl, że jestem źle do Ciebie nastawiona, absolutnie nie.
Ale malżeństwo to sprawa wyrzeczeń, rozmów, porozumiewania się i wspólnych
decyzji. Idąc razem na wesele z dzieckiem powinniscie razem zdecydować czy
jedziecie do domu ze wzgledu na zmęczenie córeczki. Bo w momencie zmęczenia
córki RAZEM powinniście zadecydowac co dalej.
Czyli wybrać się wspólnie do domu, ew. umówić się, że będziecie się zmieniać w
samochodzie.
W drugim dniu chyba powinniście siebie wzajemnie przeprosić, bo wina nie była
tylko po jego stronie, no i nie rozumiem dlaczego nie chciałas pójśc z nim na
piwo, a skoro juz zdecydowałas sie dojść to czemu zabrałas córeczke i poszłaś
obrazona - bo wybacz ale takiego postepowania nie rozumiem.
Natomiast jestem w stanie zrozumieć Twojego męża, bo pewnie źle się poczuł w
takiej sytuacji, co absolutnie nie usprawiedliwia jego upicia się.
W Waszym życiu zapewne pojawią się inne bardziej powazne problemy - oby
nie !!! Ciekawe jak sobie poradzicie w takich napawdę trudnych sytuacjach.
Życzę Ci wszystkiego dobrego.

lea

[ewa2233]

"Dlaczego nie uwazacie, ze on powinien porozmawiac ze mna, a nie uciekac i pic?
Ze on zachowal sie dojrzale?"


Tak naprawdę to On zajął się córką (czyt. zachował się odpowiedzialnie).
A jego późniejsze żale były tylko "wylaniem" złości na całą tą sytuację
z wzięciem dziecka na wesele.

I nie pora teraz na czekanie aż pierwszy wyciągnie rękę !
Mąż też ma prawo nie wiedzieć co zrobić ze swą złością zwłaszcza,
że nie ma dostępu do forum i otrzymania tylu wspaniałych rad !
No i pewnie dobrze, że nie ma, bo od panów dostałby rady stokroć
bardziej "atrakcyjne"

Nie licytuj się więc z nami mądralami: "dlaczego ty",
tylko jeśli chcesz zgody - ZRÓB COŚ w jej kierunku!
No! Bądź dużą dziewczynką !

[melanie]

kochamcie napisała:

> Nadmienie, ze kilka lat temu tez po jakiejs klotni tak zniknal, tylko
> ze na cala noc.
*******************************
Niedlugo zniknie, ale juz na zawsze. I to ty bedziesz szukc wiatru w polu. Masz
zle serduszko, albo jestes zaglupia.

[triss_merigold6]

Pisałaś parę razy, że Twój mąż ma problem z alkoholem (trzeba go pilnować, nie
chodzi sam na imprezy bo pije). Zareagował chyba typowo dla siebie czyli
poszedł się narąbać.
Wzięcie dziecka na wesele było bez sensu.
Karać też nie ma sensu bo masz do czynienia z dorosłym człowiekiem a nie
dzieckiem, nic nie osiągniesz.
Nie odejdziesz więc szantaże typu "możesz mnie stracić" brzmią śmiesznie.
Chyba oboje macie kłopoty ze spokojnym dogadaniem się.

[melka_x]

triss_merigold6 napisała:

> Pisałaś parę razy, że Twój mąż ma problem z alkoholem (trzeba go pilnować,
nie
> chodzi sam na imprezy bo pije). Zareagował chyba typowo dla siebie czyli
> poszedł się narąbać.

Triss poruszyła niebagatelną rzecz. Ja mogę mylić nicki - i jeśli tak to
przepraszam- ale też mam wrażenie, że to nie pierwszy Twój post, w którym
piszesz o niekontrolowanym piciu męża. Myślę, że to jest dużo poważniejszy
problem niż to, kto co powiedział, czego nie powiedział, gdzie poszedł i
dlaczego nie przeprosił. Naprawdę nie chcę Cię urazić, ale mam wrażenie, że
skupiasz się na rzeczach średnio istotnych, za to lekceważysz te, które mogą
mieć długofalowe i bardzo poważne skutki.

[kochamcie]

To prawda, problem alkoholu istnieje, chociaz ostatnio wydawalo mi sie, ze jest
dobrze, bo on sie nie upijal, po alkohol siegal czasami, przy wiekszych
okazjach, ale zawsze w granicach rozsadku, albo i w ogole z niego rezygnowal.
Dlatego tez bylo nam ostatnio ze soba dobrze.

Jednak nadal nie wiem, co robic.
Z cala reakcja na to, co sie wczoraj stalo musze zaczekac. Jest we mnie teraz
bardzo duzo nienawisci i zalu. Chociaz po waszych postach moze ciut mniej.

[julia128]

Dziewczyny! A gdyby to ona wkurzyla sie na meza za cos tam, nawet majac 100 %
racji i zniknelaby na caly dzien, po czym przyszla w nocy pijana, a on by
czekal przez ten caly czas denerwujac sie o nia i odchodzac od zmyslow gdzie
jest, co i z kim robi, czy nie stalo jej sie cos zlego, to pewnie nadal
bronilybyscie jej meza, prawda? Bo biedaczek siedzial w domu i plakal.
Niektore wasze wypowiedzi sa naprawde madre i pouczajace, ale mam wrazenie, ze
w odwrotnej sytuacji skracilybyscie ja a nie faceta, myle sie? Ja staram sie
zawsze stawac po stronie kobiety, a wy chyba wrecz odwrotnie.

[l.e.a]

Julio 128
Ależ nikt z wypowiadających się nie pochwala jego upicia się, gdyby upiła sie
kobieta tez bym ją karciła za takowe zachowanie. I nie staję po stronie kobiety
lub mężczyzny, tylko staram się obiektywnie patrzeć na problem i
postępowanie "winnego" nie obchodzi mnie czy jest to mężczyzna czy kobieta.
Pozdrawiam - lea

[verdana]

O ile rozumiem poczatek tej kłótni, to zona śmiertelnie obraziła się na męża,
bo zamiast się bawić na weselu zajmował się dzieckiem, które rozsądnie radził
zostawić w domu. I nawet nie pomyślała, ze on tez moze chcieć mieć coś z tego
wesela, nie umożliwiła mu zabawy - zastępując go przy dziecku.
Czy możan się dziwić, ze facet się wściekł? Tu chodzi o coś głębszego, niż kto
zajmował się dzieckiem. Chodzi o to, ze autorce postu najwyraźniej nie zalezy
na tym, aby mąż miał przyjemność - zabiera dziecko, choć on tego nie chce, bawi
się, a o nim zapomina. To co działo się potem, jest prostą konsekwencją
zlekceważenie uczuć partnera.
A chęć nie tyle nawet ukarania, co zemsty? Przecież sytuacja u jest jasna -
kocham cię, o ile jesteś posłuszny i robisz to co ja chcę, a może raczej - to
ja decyduję co będziemy robili, a ty masz się podporzadkować (bo sobie pójdę,
nie będe się odzywać).
Mąż też nie jest bez winy, ale na pewno zaczęła żona. I ona także (a moim
zdaniem przede wszystkim) powinna przeprosić.
A swoją drogą - jedna z dziewczyn mówi, że zawsze bierze stronę kobiet.
Dlaczego? Co to, my bezgrzeszne jesteśmy?

[allga]

Kochamcie, zgadzam się z dziewczynami, że prawdziwy problem dotyczy czegoś
innego. Czasem nie chcąc/nie mogąc wyrazić złości/żalu w trudnej sprawie,
podświadomie szukamy "tematów zastępczych". A ludzie z zewnątrz się dziwią, że
o takie pierdoły może chodzić... Mówię z doświadczenia.

Twoja chęć zemsty jest spora. Czy tylko o tę konkretną sprawę jesteś na niego
wściekła? Może energii dodaje coś jeszcze, co sama chciałabyś ominąć?

Z serca życzę, abyście mogli otwarcie pogadać. Namawiam i trzymam kciuki!

[kochamcie]

No to nie zrozumialas.
Na weselu miala byc zapewniona opieka i pokoj do spania dla dzieci. Na miejscu
okazalo sie, ze nic takiego nie ma. Z winy organizatorow. Jak mala chciala spac
to moj maz zaproponowal, ze pojdzie z nia do samochodu, ja go o to nawet nie
prosilam. Jak przyszlam go obudzic powiedzial, ze chce spac. Po czym jak sam
sie obudzil po kilku godzinach zrobil mi awanture, ze go olalam.
To za co mam przeprosic?
Caly niedzielny ranek mi to krzykiem wypominal.
I uwazasz, ze to moja wina, ze dorosly facet ucieka z domu nie wiadomo z kim i
gdzie i wraca w nocy kompletnie zalany?
Ja malo nie umarlam ze strachu o niego. A on sie swietnie bawil z kolegami, nie
zadzwonil, zebym sie nie martwila, olal mnie calkowicie. A ja nie wiedzialam
nawet, czy on zyje, mialam juz dzwonic po szpitalach.
To, ze ja cierpialam, plakalam caly dzien, denerwowalam sie, to rozumiem, ze na
wlasne zyczenie?
Widze, ze tylko ja uwazam, ze zachowal sie jak gowniarz i bardzo, ale to bardzo
mnie skrzywdzil.

[virtual_moth]

Moim zdaniem facet jest alkoholikiem i wygląda na to, że Wasza kłótnia była dla
niego pretekstem, aby w końcu móc "bezkarnie" iść w tango i pójść na całość.

Nie polepszysz sytuacji próbując go ukarać, to już wiesz.

Nie zmusisz go do leczenia, bo on prawdopodobnie nie uważa się za chorego. Ty
chyba też tak uwazasz?
Jesli mu na Tobie zależy, to gdy będzie już naprawdę źle (czytaj - odejdziesz
od niego), to MOŻE będzie chciał się leczyć. Alkoholik musi sięgnąć dna, aby
zauważyć swoją chorobę. A z tego co widzę, do tego dna jeszcze trochę daleko.

Życzę siły.

Pozdrawiam

[slimak13]

Czy ta sprawa warta jest tej całej szamotaniny? Nie można spokojnie
porozmawiać? Szkoda czasu i nerwów na takie "przepychanki".

[bambo44]

Zastanów się i zadaj sobie następujące pytania:

Kim on dla Ciebie jest, że chcesz go ukarać?
Jakie masz to tego prawo, żeby go karać?
Czy on jest Twoim partnerem, czy Twoim podopiecznym, wychowankiem?

Moim zdaniem próbując go ukarać nie traktujesz go po partnersku. Jego reakcja
prawdopodobnie będzie zupełnie odwrotna do przez Ciebie oczekiwanej. Ponadto
Ty możesz bardzo wiele stracić na swojej atrakcyjności. Dla mężczyzny to
raczej nie jest ideał kobiety: kobieta groźna i karcąca maluczkiego
chłopczyka. Zresztą zastanów się także, czy Ty chcesz właśnie taką rolę
odgrywać w Waszym związku.

Przecież masz alternatywę. Możesz najnormalniej w świecie zakomunikować mu, co
Cię uraziło, i czego oczekujesz od niego w takiej sytuacji. Przy okazji
powinnaś zadać sobie nieco trudu, i zaciekawić się, jak sytuacja wygląda z jego
perspektywy.

Zaciekawić się szczerze. Bo ja bym się wcale nie zdziwił, gdyby się okazało,
że on poszedł pić przez całą noc, bo nie chciał wcale wracać do groźnej i
karcącej kobiety. Do domu gdzie czekała go kara (on pewnie nawet nie wie za
co). Być może to właśnie Twój do niego stosunek sprawia, że on ucieka od
Ciebie na całą noc.


Jeszcze raz powtórzę, że to Ty decydujesz, kim będziesz

miłym, kochającym, pełnym zrozumienia i szukającym
rozwiązania partnerem,

czy

groźną kobietą wymierzającą okrutne kary.


Zastanów się, kim chcesz być. Wybór naprawdę należy do Ciebie.

[kochamcie]

nie bede dla niego mila
wyobrazasz sobie bycie milym, jak ktos bardzo Cie skrzywdzi?
jestem caly czas rozzalona, ciagle placze, a zawsze taka twarda bylam
nienawidze go za to, co zrobil
wiem, ze nienawisc z czasem mi przejdzie, ale jeszcze nie potrafie myslec
racjonalnie
nie chodzi mi o jakies specjalne ukaranie go, tylko o takie zalatwienie tej
sprawy, zeby wiedzial, ze juz nigdy nie moze mi czegos takiego zrobic, zeby
tego naprawde zalowal, ale nie wiem, jak mam to sprawe zalatwic
Wczoraj przeprosil za to, ale dopiero po tym, jak wylalam wszystkie swoje zale,
powiedzial, ze nie pomyslal o tym, ze tak to wyjdzie, ale nie zauwazylam, zeby
sie za bardzo przejal, wolal ogladac telewizje...

[mysia.8]

> nie bede dla niego mila
> wyobrazasz sobie bycie milym, jak ktos bardzo Cie skrzywdzi?
> jestem caly czas rozzalona, ciagle placze, a zawsze taka twarda bylam
> nienawidze go za to, co zrobil
> wiem, ze nienawisc z czasem mi przejdzie, ale jeszcze nie potrafie myslec
> racjonalnie

rany boskie! dziewczyno ile ty masz lat? 18? po co w ogole bralas slub i
zakladalas rodzine, skoro nie umiesz rozwiazywac najprostszych konfliktow ze
swoim mezem??? malzenstwo to nie zabawa i ciagle przepychanki! skoro nie dajesz
sobie sama rady ze swoimi emocjami to radze pojsc do poradni rodzinnej razem z
mezem

[evee1]

>Czy ta sprawa warta jest tej całej szamotaniny? Nie można spokojnie
>porozmawiać? Szkoda czasu i nerwów na takie "przepychanki".
Wlasnie! Ja tego w ogole nie rozumiem. Moim zdaniem alkohol nie ma tu
nic do rzeczy. U mnie ta sprawa zakonczylaby sie bez zadnych zalow juz
wieczorem w samochodzie.
Czy Wy ludzie nie potraficie ze soba rozmawiac!?!? Ile razy czytam tu posty,
w ktorych obie strony tylko tokuja jak te gluszce i w ogole nie sluchaja
co mowi druga strona. Ja wiem, ze tego trzeba sie nauczyc, ale moze
najpierw trzeba zaczac chciec!!!

A mnie jeszcze przyszło do głowy...

[adzia_a]

...i powiedz kochamcie - mylę się? Twój facet idąc w tango na 90% właśnie miał
zamiar Cię "ukarać"...

Wiesz co, nie rób nic na siłę. Nie bądź miła na siłę, nie musisz, nie powinnaś.
Ale też nie szukaj zemsty. To nie jest dobry moment na podejmowanie decyzji.
Poczekaj, pośpiech jest złym doradcą...

[kochamcie]

pewnie masz racje, dlatego moja zlosc jest taka wielka

ja nie uwazam, ze zrobilam w ogole cos zlego, a juz na pewno nie cos, za co
trzeba mnie tak krzywdzic. On na pewno jest innego zdania.

Wiem, ze pospiech jest zlym doradca zwlaszcza, ze takich sytuacjach dzialam
zbyt emocjonalnie
Na razie spie z corka, prawie nie bedziemy sie widywac w tym tygodniu, bo on
wraca dopiero przed polnoca z pracy.
Jednak nadal brakuje mi pomyslu, jak sprawe rozwiazac.

Ale serce mi peka, jak ja w jednym pokoju placze w poduszke a on w drugim
oglada sobie telewizje

Chcialabym, zeby zaczelo mu zalezec na mnie, zeby wszystko wrocilo do normy,
chcialabym, zeby mi pokazal, ze zaluje, zeby on naprawde przeprosil, zrozumial,
ze zrobil zle.

[triss_merigold6]

Dziewczyno co Ty z tą telewizją? Co ma facet robić?
Przeprosił. Chcesz żeby demonstracyjnie, z kwiatami i na kolanach się kajał,
prosił o wybaczenie dzień w dzień i na każdym kroku podkreślał jak bardzo
zawinił? Fajnie tylko, że nie macie 18 lat... w szczenięcym wieku taka
egzaltacja jest dość zrozumiała.
Poszedł pić - niewątpliwie brzydko i wkurzająco ale jak nie masz czym
szantażować to nie szantażuj wcale.

Ja jestem za tym żeby próby podobnych zachowań kasować w zarodku czyli jeszcze
na etapie b. wczesnego związku (poznawania się). Mój raz miał taką akcję, że z
pubu przyjechał podpity do mnie w nocy. Nie wpuściłam go do domu. Nie
mieszkaliśmy razem więc było mi łatwo tak zrobić. Taka mała próba nerwów na co
kto może sobie pozwolić. Ja określiłam b. precyzyjnie czego nie akceptuje i
albo facet się zgadza albo nie musimy ze sobą być.

[ewa2233]

No, coś tu nie tak...
Chciałaś, by Cię przeprosił? Przeprosił!
A Ty co? Nadal śpisz z córką i płaczesz !
I czekasz na co? Aż ZNOWU będzie Cię przepraszał? Ile razy?

Na jego miejscu nie kajałabym się 10 razy, żeby TRAFIĆ,
aż Ty UZNASZ się za PRZEPROSZONĄ.

[triss_merigold6]

Właśnie sobie wyobraziłam, że to ja zrobiłam coś nie tak i mąż życzy sobie
przepraszania do oporu, dąsa się, przenosi ze spaniem itd. czyli prezentuje
pełen repertuar zachowań Kochamcie.
Najdalej po dwóch dniach trzasnęłabym drzwiami i poszła się bawić olewając
obrażonego księcia.

[kochamcie]

tak bardzo bym chciala, zeby ktos postawil sie w koncu w mojej sytuacji a nie
jego! Posiedzcie sobie caly dzien i pol nocy w takiej niewiedzy, bezsilnosci,
zalu i strachu.

ja sie nie dasam, ale nie przyjmuje przeprosin, jak widze, ze nie sa szczere,
on wcale nie zaluje tego, co zrobil

zrozumcie, ja boje sie jednego, ze jak powiem "OK, nie ma sprawy, przeprosiles,
bylo minelo", to przy kolejnej awanturze on zrobi to samo, bo bedzie wiedzial,
ze przeciez poprzednim razem w sumie nic wielkiego sie nie stalo.

[triss_merigold6]

Nareszcie piszesz z sensem. Boisz się żeby akcja się nie powtórzyła jeśli facet
uzna "sankcje" za opłacalne tj. że warto iść pochlać beztrosko jeśli ceną za to
jest kilkudniowe marudzenie i konieczność bąknięcia "sorry skarbie".
Takie obawy rozumiem w 100%.
Nie wiem czy da się coś zrobić odnosząc się TYLKO do Waszego zachowania
poweselnego, mam wrażenie, że problem leży głębiej. Chyba nie uważasz męża za
specjalnie odpowiedzialnego, co?
Wybacz ale czas na radykalne reakcje minął. Trzeba było zasady ustalać na
początku związku, wtedy istnieje większe pole manewru.

[ewa2233]

Wiesz, Kochamcie, my polemizując tutaj z Tobą,
tak naprawdę nie wiemy CO powinien ZROBIĆ Twój mąż, aby Cię zadowolić.
A co dopiero on, który z Tobą nie rozmawia?
O to chodzi! A nie o szukanie kto jest BARDZIEJ winny!
Albo z NIM wyjaśnisz czego OCZEKUJESZ, albo będziecie się mijać!

Wcale nie uważam, że zniknięcie na całą noc jest czymkolwiek usprawiedliwione,
ale mąż musi WIEDZIEĆ o co Ci chodzi i jakie wnioski na przyszłość z tego płyną.

[ewa2233]

A za co Cię przeprosił?
Za wybuch poweselny, czy za to fatalne zniknięcie i alkohol?
Może mu przypomnij jaka była umowa?
Jeśli dobrze pamiętam było jakieś ultimatum odnośnie alkoholu?
Może o tym powinniście pogadać?

[kochamcie]

tak, to prawda, bylo ultimatum i on rzeczywiscie sie do niego stosowal,
zwlaszcza, ze ja tez poszlam na pewne ustepstwa. Ale niestety to "stosowanie
sie" mialo tez wyjatki

nie wiem za co przeprosil, bo rzucil to slowo ot tak sobie i tyle

najgorsze jest to, ze jemu tak latwo przychodza pewne sprawy:
Jak siedzial w knajpie przy piwku w to "piekne niedzielne popoludnie" a ja
przyszlam i powiedzialam ,ze nie zostane, ale jesli on chce, to moze isc ze
mna, to on powiedzial, ze pojdzie ale musi dopic piwo i zeby poczekala. Ja na
to, ze nie poczekam, ze jak chce, to niech zostawi piwo i idzie ze mna. Wiec on
oczywiscie zostal.
Potem zadzwonil pytajac gdzie jestem. Powiedzialam, ze jestem tu i tu ale tylko
przez chwile, jak nie przyjdzie to potem moze sobie mnie szukac. Wiec w ogole
nie przyszedl tylko poszedl w cholere.

[kochamcie]

ja mu wyjasnilam, ze bardzo mnie zranil, ze bardzo sie denerwowalam, ze zepsul
to, co bylo dobre miedzy nami (ostatnio naprawde dobrze nam sie ukladalo)
on rzucil "przepraszam" od niechcenia i uznal sprawe za zakonczona

Tu nie chodzi o to, ze on ma cos zrobic, zebym ja czula sie usatysfakcjonowana,
nie chodzi mi o blaganie o przebaczenie
tylko o to, zeby on zrozumial, ze zrobil bardzo zle i zeby nigdy wiecej taki
pomysl nie przyszedl mu do glowy
na razie to on uwaza, ze mial do tego prawo, bo przeciez byl na mnie zly

[ewa2233]

No, a to ultimatum w sprawie alkoholu? Było w końcu czy nie?
Może czas na uświadomienie CO IDZIE ZA TYM, gdy będzie alkohol pił ?
Takie "straszenie" bez konsekwencji nic nie da.
Albo macie umowę, albo szkoda się wygłupiać w obietnice.
Mąż NIE MOŻE czuć się usprawiedliwiony tym, że się wkurzył!

Ale jeśli tego WSPÓLNIE nie wypracujecie, możesz być pewna,
że na przyszłość będzie tylko gorzej.
To naprawdę wygląda na początek alkoholizmu.
Poszukaj może fachowej porady?
Przecież telefon jak forum - anonimowo też Ci pomogą!

[melka_x]

> tak bardzo bym chciala, zeby ktos postawil sie w koncu w mojej sytuacji a nie
> jego! Posiedzcie sobie caly dzien i pol nocy w takiej niewiedzy, bezsilnosci,
> zalu i strachu.

Ja Ci współczuję. I uważam, że mąż jest niepoważny. Nie można najpierw się na
coś decydować (wezmę córkę do samochodu), a później z tego powodu robić
awanturę, bo druga osoba nie domyśliła się, że pierwsza wcale nie była pewna
tej decyzji i nie protestowała. Ale to co nastąpiło później to była Wasza
wspólna wina. Ty postanowiłaś go ukarać, więc odeszłaś mimo jego prośby, żebyś
została. On postanowił Cię ukarać, więc wyszedł na wiele godzin. I tak sami się
nakręcacie.

> zrozumcie, ja boje sie jednego, ze jak powiem "OK, nie ma sprawy,
przeprosiles,
>
> bylo minelo", to przy kolejnej awanturze on zrobi to samo, bo bedzie
wiedzial,
> ze przeciez poprzednim razem w sumie nic wielkiego sie nie stalo.

To akurat rozumiem. Chyba Triss mówiła o wyznaczaniu granic i ma świętą rację.
Kundera napisał, że dla związku najbardziej decydujące są pierwsze tygodnie,
zasady które wtedy przyjmujemy mają wpływ na to jak będziemy funkcjonować przez
lata. Nie zrobiłaś tego na początku - już trudno, mleko jest rozlane. Starasz
się teraz - ok. Ale sądzę, że sposób w jaki próbujesz wyznaczyć te granice jest
mało efektywny. Chyba już lepiej byłoby nie wpuścić go w takim stanie do
domu. Teraz możesz tylko stanowczo oświadczyć, że nad kolejnym takim numerem
nie przejdziez do porządku i być konsekwetną (o ile coś takiego przydarzy się
jeszcze, czego Ci oczywiście nie życzę). Natomiast czekanie na bardziej
spektakularne przeprosiny i pielęgnowanie poczucia krzywdy tylko pogarsza
sprawę.

No wiecie co

[ruskiepierogi1]

czy w tym calym internecie nie ma ani jednej osoby ktora moze tej dziewczynie
powiedziec cos milego?
czy ktoras z was w ogole dokladnie przeczytala te historie biorac jednoczesnie
pod uwage wzburzenie autorki, ktore powoduje ze wczytac sie trzeba dokladniej??
po 1. stoi wyrazie napisane ze wziela dziecko na impreze bo miala tam byc
infrastruktura zapewniona i dziecko mogloby sie tez pobawic i to fajnie
po 2. to on nie chcial wziac dziecka i sadzac po dalszych wydarzeniach moglo to
wynikac z potrzeby usuniecia przeszkody w ew. szampanskiej zabawie
po3. wnioskuje ze skoro dziecko jednak sie zalapalo - nie byl zachwycony i
poszedl spac (z tego co czytam na wlasne zyczenie poszedl spac a nie dlatego ze
taki z niego kochajacy tatus)- moj maz notorycznie gapi sie w telewizor albo
kladzie spac jak sie wkurzy
po 4. a potem wylal swoje pretensje w postaci awantury, nastapila eskalacja
negatywnych emocji z obu stron i ruszyla lawina wzajemnych zlosliwosci, w
wyniku ktorych:
po 5. to jednak on postawil na swoim i zadal wiecej bolu bo sie schlal i
pokazal gdzie to wszystko ma i ze kochamcie moze mu skoczyc

dla mnie jest jasne od poczatku ze kochamcie nie szuka kary sensu stricte, ani
zemsty tylko sposobu na skuteczne i calosciowe rozwiazanie tej syt. i ew.
przyszlych bo jej facet jest egoista
moglbyscie naprawde cos doradzic a nie ja gnoic i obrazac
osobiscie tez jestem za rozmowa, spokojna itd. ale o takich glownie sie czyta w
poradnikach, pytanie brzmi jak wprowadzic w zycie powazna rozmowe z kims kto
olewa temat i sie gapi w telewizor
takei scenki rodzajowe zdarzaja sie w niejednym zwiazku i nei wierze ze nie
macie w zanadrzu jakichs trickow na swoich chlopow, ze wszytkie zalatwiacie
wszytko spokojna rozmowa zanim jeszcze cokolwiek sie stanie
jesli tak - gratuluje wam tego raju na ziemi, ale w tej sytuacji nie macie
prawa sie wypowiadac i rugac tej dziewczyny
rozne sa zwiazki - mniej lub bardziej burzliwe i ludzie tez sa rozni, mniej lub
bardziej dojrzali; takie teskty w stylu ile masz lat i dojrzej wreszcie mozecie
sobie w buty wsadzic!
tu jest potrzebna dobra rada szyta na miare - dla tych konkretnych osob
pozdrawiam was wszytkie

[kochamcie]

dzieki! takiego slowa naprawde mi brakowalo! Naprawde zaczynalam sie czuc, jak
nienormalna i do tego winna, ze niby mam za swoje.

i we wszystkim, co pisalas, masz chyba racje

[ewa2233]

Ruskiepierogi 1 napisała: nie macie prawa sie wypowiadac i rugac tej dziewczyny

Raczej chyba mamy PRAWO bo Kochamcie prosiła o wypowiedzi
A forum, jak wszystkim wiadomo, nie sprowadza się do poklepywania po ramieniu,
czego doświadczyła chyba każda z nas.

Osobiście bardzo współczuję Ci Kochamcie, ale to NIE POMOŻE!
Musisz sama zadziałać i pomóc Wam, bo mąż nie jest chyba świadomy zagrożenia.
Skoro istnieje problem z alkoholem i jest on chyba najważniejszy -
trzeba na pierwszym miejscu go rozwiązać! Uciekanie od niego nic nie da.
A co my tu możemy zrobić? Tylko mówić: POROZMAWIAJ!
Przecież nie pogadamy z mężem Kochamcię, bo niby jak?

PS. Przypuszczam, że nieźle by mu się dostało!

[triss_merigold6]

Podpisuję się.
Również współczuję i rozumiem obawy przed powtarzalnością sytuacji (napisałam
wyżej) ale skoro te obawy już są - i to uzasadnione - to kluczowy wydaje mi się
problem z alkoholem i reagowanie przekorną ucieczką.
ZA Ciebie nikt nie porozmawia.

[ruskiepierogi1]

sorry zle sie wyrazilam, oczywiscie ze kazdy moze sie wypowiedziec po to jest
forum, ale nie pochwalam wyzywania sie z masa wykrzyknikow, a mowiac "nie macie
prawa" mialam na mysli prawo moralne;
takie jest moje stanowisko, po co kopac lezacego, ktory w dodatku prosi o
pomoc; nawet jesli robi to nieumiejetnie, nie umie wyartykulowac problemu albo
widac ewidentne bledy w sposobie myslenia- jesli ktos nie porafi pomoc, to
niech chociaz nie pogarsza sytuacji;
ja nawet nie wiem czy wspolczuje kocham cie, ale rozumiem mechanizmy ktore
opisala i powtarzam- tez jestem za dialogiem i stawieniem czoła materii tylko
jak ten dialog poprowadzic zeby byl dialogiem nie wiem
aha- i rowniez uwazam ze problem tkwi duzo glebiej niz opisywany incydent
odnioslam sie tylko do tej syt. bo taka widzialam potrzebe

[ruskiepierogi1]

no problemo, widze ze w czasie gdy to pisalam pojawilo sie pare rozsadniejszych
propozycji dla ciebie a i ty sie powoli uspokajasz;
gadanie o ustaleniach przed slubem itd. to bzdura, nie znam osob ktore
powiedzialyby ze ich zycie po slubie wyglada tak jak to zostalo ustalone )
chyba ze sa z afganistanu
malzenstwo zawsze jest czyms nowym, wynikaja nieprzewidziane komplikacje, a
poza tym zwiazek caly czas "pracuje" i daj boze ewoluuje w dobrym kierunku ale
nie zawsze;
nie ma stalych recept, trzeba dzialac na biezaco, trzeba mase wysilku wlozyc,
jednej stronie moze sie zwiazek znudzic, moze sie okazac niedobrany, kurcze-
miliony rzeczy moga wyjsc, ktore nie byly do wylapania wczesniej bo np. nie
bylo dziecka, pracy, pieniedzy, psa, tersciowa nagle wrocila z ameryki..i co tu
mozna ustalic zawczasu oprocz ze cie bede kochal i szanowal az do smierci.

Nie zgadzam się absolutnie

[triss_merigold6]

Owszem pewnych rzeczy nie można przewidzieć (dziecko, pies, problemy finansowe)
ale wiele rzeczy można i należy ustalać wcześniej.
Przykład? Facet lubi wypić. Jeśli lubi to nie jest dla mnie odpowiednim
partnerem i nie kontynuuję znajomości anie myślę jak to zmienić. Eliminacja
osobników z niepożądanymi cechami po prostu. Kurczę, przecież masa rzeczy jest
widoczna na początku i można się do nich odnieść i zastanowić jak to może
wyglądać w przyszłości.
W kwestii trików: triki to stosuję wobec psa żeby zeżarł gorzką tabletkę a nie
wobec dorosłego mężczyzny.

Zgadzam się absolutnie

[ruskiepierogi1]

masz racje, ja bym nie zwiazala sie z facetem ktory pije, ale tu juz jest po
ptakach;
nie mam pojecia w jaki sposob kocham cie dobrala sobie partnera i czy to dobry
partner, ale powtarzam bo juz gdzies to pisalam- odnosze sie do tej tyko
sytuacji; moze ten zwiazek ma sznase tylko trzeba go umiejetnie poprowadzic
jesli chodzi o tricki to z kolei sie nie zgadzam - kazdy jest inny i z kazdym
rozmawia sie i postepuje w indywidualny sposob; osoby ktorym na sobie zalezy
wzajemnie traktuja sie odpowiednio- nie urazajac uczuc, pewne tematy drazac a
innych nie itd. wynika to z wzajemnego szacunku i uwazam ze problem rozszerza
sie do postepowania z dana osoba w ogole, sposobu efektywnej komunikacji z
jednostka- o takei tricki mi chodzilo, a nie cos w stylu: zrob mu jego ulubione
schabowe

[triss_merigold6]

Jeszcze w kwestii tego co widać na początku związku: podejście do rodziny
(wizja tradycyjnego modelu czy partnerskiego), do kwestii obowiązków domowych,
pracy, dysponowania pieniędzmi, spędzania czasu (tylko wspólnie czy raz razem a
raz osobno), znajomych itd.
Na temat dopasowywania komunikacji do osoby nie mogę się wypowiadać. Ja wywalam
wszystko wprost, nie czekam, mało subtelna jestem ale za to nie mam
nieporozumień.

[ruskiepierogi1]

zgadzam sie z kazdym slowem; u mnie jest podobnie, ale u innych bywa roznie jak
widac, jak to niektorzy okreslili "na wlasne zyczenie" i z tym sie nie zgadzam,
bo nie jest tak ze wszyscy rodza sie super madrzy, przewidujacy, konsekwentni
itd. po prostu tak nie jest; ale tez maja prawo zyc, czasami potrzebuja pomocy
bo sie zaplacza, a ci madrzy tez nie sa w stanie przewidziec wszystkiego i
trafiaja im sie sytuacje, ktore ich przerastaja;

[triss_merigold6]

To od wieku trochę zależy. Jak patrzę na pierwsze swoje związki, pierwsze
małżeństwo to dochodze do wniosku, że popełniłam większość z możliwych błędów
(no, poza związaniem się z sadystą lub fanatykiem czegokolwiek). Teraz to mi
łatwo mówić bo jednak z własnych błędów jakieś wnioski wyciągnęłam.

Wracając do tematu: Kochamcie ma od dawna nabrzmiały gdzieś podskórnie konflikt
z mężem (raz lepiej raz gorzej) i połowiczne załatwienie sprawy (przeprosiny,
obietnice) chyba niewiele da. Uciekanie (spanie z córką, podział ciuchów do
prania i zakupów na moje-twoje) też chyba nie będzie skuteczne na dłuższą metę.

[ruskiepierogi1]

zgadzam sie, widze to wyraznie; innych spraw nie poruszalam, bo nie znam
detali, ale "na oko" to sie nadaje co najmniej do jakiejs poradni malzenskiej
jesli w ogole im obojgu zalezy na przetrwaniu;
nie tez mam pojecia ile maja lat i jakie doswiadczenia za soba dlatego
pozowlilam sobie przeanalizowac tylko te opisana sytuacje czyli wybiorczo, co
oczywsicie oznacza nierzetelnie, ale kochamcie prosila o stanowisko w tej
sprawie, a poza tym to tylko internet, ktorego nie uwazam za idealne zrodlo
wskazowek na udane zycie

[flo_mama]

Wiecie co... sprawa jest rzeczywiście złożona. Pewnie gdybyśmy poznały
wszytskie fakty (w jaki sposób kochamcie poznała sowjego męża, jakie były ich
początki itp.), miałybyśmy lepszą perspektywę. Zdaje się, jak to w życiu bywa,
że prawda leży gdzieś po środku. Natomiast najpoważniejszy jest problem
alkoholowy w tym związku - jeśli mąż kochamcię nie zacznie z tym walczyć (nie
zrozumie), będą jeszcze gorzej.A to nie jest sprawa do załatwienia w 2 dni.
I tu ważną rolę odgrywa kochamcię - musi sobie odpowiedzieć na pytania, czy
kocha go na tyle, że rzeczywiście chce mu w tym pomóc (a to trudna droga,
totalne oddanie), czy uważa, że ma na niego taki wpływ i jest dla niego tak
ważna (ona i córka), że on się "weźmie za siebie", czy kochamcię naprawdę chce
to zrobić... . To pytania, które wyznaczają dalszy los tej rodziny.
Poza tym, nie wiem czy zauważyłyscie dziewczyny ale... my chyba zupełnie, w
natłoku informacji od kochamcie i naszych własnych rad i przemyśleń
przgapiłyśmy chyba najistotniejszą sprawę - jak tę całą sytuację znosi dziecko,
na ile w tym uczestniczy, przecież kochamcie nie jest w stanie chronić Małej
przed tym wszystkim... . Nie wiem ile ma lat, ale na pewno ma to wpływa na jej
psychikę, dużo widzi i pewnie w jakiś sposób "ocenia".


kochamcie... trzymam kciuki... odezwij się

mama flo

[ruskiepierogi1]

Prawda.
Nie wiem czy zawsze, ale na pewno zazwyczaj dzieci obwiniaja siebie.

[kochamcie]

Zazwyczaj mowi ona wtedy "tato nie krzycz na mame", "mamo nie mow tak do taty"
itp. Nic nie wskazuje na to, ze obwinia siebie, chociaz tak naprawde nie wiem,
co mysli

[kochamcie]

problem alkoholu uzmyslawialam mu juz wiele razy
powiedzial, ze potrafi sobie z tym poradzic (z reszta on oczywiscie tak nie
bardzo wierzy w to, ze jest to problem)
Sam obiecal, ze bedzie uwazal, pil w malych ilosciach i tylko w wyjatkowych
sytuacjach. Sam mi to zaproponowal podczas, gdy ja sie juz pakowalam (chcialam
sie wyprowadzic po kolejnej "imprezce").
Rzeczywiscie dotrzymal slowa, nie bylo wiekszych problemow. I wtedy naprawde
dobrze nam sie zylo. W ten weekend wszystko sie zmienilo.
Nie wiem, czy mam tyle sily, zeby walczyc. Kochamy sie, ale co z tego? Ja nie
widze, zeby on walczyl o mnie, o nasze szczescie.

Niestety nasza coreczka jest swiadkiem wszystkich awantur. Wiem, zla matka
jestem, ale to nie ja wszczynam awantury, nie ja krzycze. Maz ja bardzo kocha i
duza sie nia zajmuje, ja rowniez. Nie wiem co to biedactwo czuje w takich
sytuacjach, ale sama sobie nie poradze z ich zlikwidowaniem, a nie widze checi
pomocy ze strony meza

[triss_merigold6]

Kochamcie: człowiek, który nie ma problemów z alkoholem nie dawkuje i nie
obiecuje sobie oraz innym ile i kiedy będzie pił. Nie planuje - dzisiaj tylko
dwa piwka ale w weekend to sobie pozwolę na osiem bo są imieniny Stasia.

Żaden alkoholik w pierwszej fazie uzależnienia nie dopuści do świadomości
faktu, że może mieć problem. Każdy będzie uważał, że sobie poradzi i że nad
wszystkim panuje.
Masz trudną sytuację. Nie układa się jak powinno ale nie jest tak dramatycznie
żeby podejmować radykalne decyzje (rozwód, wyprowadzka).
Szczerze mówiąc to nie wiem co Ci poradzić.

[flo_mama]

Kochamcie... to wszystko jest smutne ale zalezy tylko od Ciebie. To TY wiesz,
ze on ma problem z piciem (on uważa, że go nie ma), to Ty widzisz więcej,
widzisz cierpienie dziecka... . Dlatego, po pierwsze, niestety musisz sie
zmobilizować i zatanowić się, czy tak bardzo go kochasz że chcesz, za wszelką
cenę mu pomóc. Jeśli nie - daj sobie spokój, bo on będzie dalej brnął w ten
ślepy zaułek zwany piciem. To "sie samo" nie skończy, a alkoholikiem jest i
ten, kto pije jedno piwo, ale codziennie, bo... musi. Ma zupełną rację
triss_merigold6 - alkoholik nie może sobie sam stawiać poprzeczek - dzisiaj
jedno piwo, jutro nic, potem trzy... . Nie może pic w ogóle! Ale do tego
potrzebuje pomocy. I wstrząsu. Zastanów się nad tym. Im szybciej podejmiesz
decyzję, tym lepiej.

Pozdrawiam
mama flo

[mela007]

Kochamcie ( jaki ladny nick))
Pojechalas na wesele nie po to zeby " dziecko sie pobawilo"
bo od tego sa place zabaw a nie wesela z oddawaniem dzieci obcym osobom,
(przyznaj sie sama przed soba ze ta opieka to lipa)
ale po to zeby pilnowac faceta.
Nie udalo sie na weselu (o co bylas na niego wsciekla)
facet sie nawlil i poszedl spac do samochodu,
bo raczej nikt tego nie robi na weselu sam s siebie bez powodu,
byl wsciekly jak troche otrzezwiaz ze nie moze dalej pic tylko ma spac z
dzieckiem, ze go nie obudzialas, ze nie zapanowal nad soba itp itd
Ty wsciekla bo on znowu....
Kolejny dzien:
1. on znowu wybral piwo zamiat Ciebie,
2. kolejny raz nie dotrzymal obietnic,
3. kolejny raz jestes wsciekla i bezradna.
I szukasz postow utwierdzajacych Cie
w sensie trwania w tym zwiazku w roli "ofiary"

Spojrz realnie na rzeczywistosc.
Wtedy latwiej odpowiedziec sobie co dalej.

Twoja prezentacja sily a raczej bezsilnosci wobec niego nie ma sensu.
Zakladamy sie ze mam racje????

[kochamcie]

w ogole tak nie bylo
wesele bylo w mojej rodzinie, moj maz nawet nie bardzo chcial na nie isc
jak szedl z mala do samochodu wcale nie byl pijany, wiec nie mial z czego
trzezwiec
tak wiec Twoja teoria nie jest zgodna z prawda, ale na pewno wymyslilas ja w
dobrej wierze

masz racje z jednym - jestem wsciekla i bezradna, bo nie mam pomyslu co robic
dalej.

[mela007]

No to dobrze ze tak nie bylo )))
Czyli rzeczywistosc nie jest tak odlegla
Sama dokladnie przed soba okres Co akceptujesz a co nie
Czym sie zajmujesz a czym nie (czyli np martwisz sie o swoje uczucia
a nie o to ze jemu sie cos stanie jak popije)
Komunikujesz wyraznie lubemu na czym stoicie w Twojej ocenie i jakie ma wyjscia:
Leczy sie teraz, leczy sie pozniej jak bedzie na dnie gdzie plyniesz z nim lub
go zostawiasz, nie leczy sie wcale
A ty odpowiednio zareagujesz w zaleznosci od tego co wybiera.
Jak - to tylko od Ciebie zalezy.
Nikt na forum nie da Ci recepty i nie zrobi tego za Ciebie.
Krotkotrwale pokazy sily nie maja sensu. Momo ze przynosza Tobie ktorkotrwala
ulge. Ja na jego miejscu tez bym je zlala. Jak moja kolezanka ktora balowala, a
meza przepraszala "hurtem", tak raz na dwa tygodnie, bo czesciej jej sie nie
oplacalo jak mowila " Za duzo stekania z jego strony po przeprosinach"
pozdr

[kochamcie]

dzieki
pomysle o tym
ale pewnie minie jeszcze pare dni, zanim zaczne z nim o tym rozmawiac i zanim
podejme jakakolwiek rozsadna decyzje
na razie jestem rozgoryczona i go nienawidze (chociaz mimo wszystko go kocham),
wiec rozmowa w moim rozchwianym stanie emocjonalnym do niczego dobrego nie
doprowadzi

dziewczyny, kazda wasza uwaga jest dla mnie cenna, ale nie oceniajcie mnie
tylko po tym, co akurat w tym watku pisze, moj stan emocjonalny pozostawia
wiele do zyczenia

[kochamcie]

wczoraj jak wrocil do domu jeszcze nie spalam
zapytal, czy poscielic lozko, na co ja odpowiedzialam, ze spie w drugim pokoju
zapytal, czy kiedys jeszcze bede spala z nim, powiedzialam, ze nie wiem

poszlam spac do malej
on przyszedl, mocno mnie pocalowal i powiedzial "dobranoc"

cholera, taka jakas teraz glupia jestem i nie wiem, jak wyjsc z tej sytuacji!
chyba sie normalnie wybiore do psychologa!

[ruskiepierogi1]

no, tylko chyba idzcie we dwoje

[virtual_moth]

Kochamcie, jesteś współuzależniona (nie mam na myśli tego, ze pijesz) i
wymagasz leczenia tak samo jak Twój mąż. To jest trudna sytuacja - bo on za
żadne skarby nie zgodzi się na leczenie (odstawienie alkoholu na zawsze).
Jedynym bodźcem jest osiągnięcie tzw. dna.

Nie wiem czy on zgodzi się na wizytę u psychologa. Choroba pewnie "powie" mu,
ze to jest niebezpieczne dla jej rozwoju (psycholog od razu dostrzeże problem
alkoholowy) i on podświadomie to wie. A nie chce dopuścić do sytuacji, aby
autorytet powiedział wprost, że jest alkoholikiem.
Jeśli nie będzie chciał iść do psychologa, możesz posłużyć się tym argumentem
(czego się obawiasz, skoro nie masz problemu z alkoholem, to przecież lekarz ci
nie będzie mówił, że masz).
Gdyby nie było problemu z alkoholem, w ogóle nie doszłoby do tej sytuacji.

Pozdrawiam