Życiowe zakręty

[alfa36]

Czy rzeczywiście "nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło"? Jakie są Wasze doświadczenia z zakrętami życiowymi. Jakim trzeba być człowiekiem, żeby podnieść się po traumie rozwodu? Czy zawsze czas jest lekarstwem?

[dziennik-niecodziennik]

> Jakim trzeba być człowiekiem, żeby podnieść się po traumie rozwodu?

wierzącym w siebie i w słusznosć swojego postepowania.

> Czy zawsze czas jest lekarstwem?

czas i przepracowanie emocji.

[alfa36]

dziennik-niecodziennik napisała:

> > Jakim trzeba być człowiekiem, żeby podnieść się po traumie rozwodu?
>
> wierzącym w siebie i w słusznosć swojego postepowania.
Ale, jak okazuje się, ze po latach dbania o męża, wyciągania go z kłopotów on układa sobie życie na nowo (nie zamykając jeszcze poprzedniego życia, tj. ze "starą" zoną), to jednak człowiek zastanawia się, co źle zrobił, gdzie popełnił błąd. Wtedy o wiarę w siebie trudno.

[rhodesian_ridgeback]

Pomyliłaś skutek z przyczyną.

PONIEWAŻ z wiarą w siebie jest u ciebie źle, to twierdzisz, że popełniłaś błąd.

Gdybyś miała poczucie własnej wartości na przyzwoitym poziomie, to mówiłabyś, że ON popełnił błąd.

[nowel1]

rhodesian_ridgeback napisał(a):

> Pomyliłaś skutek z przyczyną.
>
> PONIEWAŻ z wiarą w siebie jest u ciebie źle, to twierdzisz, że popełniłaś błąd.
>
> Gdybyś miała poczucie własnej wartości na przyzwoitym poziomie, to mówiłabyś, ż
> e ON popełnił błąd.

Skąd taka pewność?
Człowiek z dobrze ugruntowanym poczuciem własnej wartości potrafi przyznawać się do własnych błędów.

[rhodesian_ridgeback]

Wątkodajka napisała:

ze po latach dbania o męża, wyciągania go z kłopotów on układa sobie życie na nowo (nie zamykając jeszcze poprzedniego życia, tj. ze "starą" zoną)

Nie widać tu świadomości błędów, a raczej żal do małżonka i poczucie niesprawiedliwości.

Poza tym, nie chodzi o faktyczną winę, która zwykle jakoś tam się rozkłada na obie strony konfliktu, ale o pewną postawę typu: co jeszcze mogłam zrobić, jestem nie dość dobra. To prowadzi do dodatkowego stresu, bo tego rodzaju roztrząsanie zazwyczaj niczego nie zmienia w postawie odchodzącego małżonka.

W tym samym układzie kobieta pewna swoich czynów i świadoma wartości powiedziałaby: zrobiłam bardzo dużo, a ten du..k nie docenił, kij mu w oko.

Nie potępiam autorki, sygnalizuję tylko, że obraz samego siebie, który się nosi w głowie może bardzo zmienić postrzeganie rzeczywistości, która obiektywnie biorąc jest niezmienna.

[blond_suflerka]

alfa36 napisała:

> Ale, jak okazuje się, ze po latach dbania o męża, wyciągania go z kłopotów on u
> kłada sobie życie na nowo (nie zamykając jeszcze poprzedniego życia, tj. ze "st
> arą" zoną), to jednak człowiek zastanawia się, co źle zrobił, gdzie popełnił bł
> ąd. Wtedy o wiarę w siebie trudno.

To jest właśnie coś od czego trzeba by zacząć przepracowanie tych trudnych emocji. Mąż potraktował Cię okrutnie-korzystał z Twojej pomocy a potem poszedł do innej, tak?
A jak Ty traktowałaś siebie? Wyciągając go z kłopotów, dbając-najpewniej o kogoś kto kiepsko rokował? I najpewniej zapominając o sobie? To na pewno bardzo trudna lekcja ale warto zobaczyć w niej szansę na zmianę stosunku do siebie samej. I zobaczyć też swoją odpowiedzialność za pewne wybory. Jak się okazuje niewłaściwe. O siebie trzeba dbać, wtedy związek jest dobry. Jak się dba tylko o patnera to to nigdy nie jest dobra miłość i dobry związek-w tym sensie nie ma czego żałować. Trzeba tylko teraz odrobić tę lekcję a potem już tylko być szczęśliwą

[beatrycja.30]

Rozwodzisz sie i sprzdajesz dopiero co kupiony dom? Przykro mi. Będzie dobrze.

[rhaenyra]

jaki blad ?
no chyba ze mialas szklana kule i do niej specjalnie nie zajrzalas
bo jesli nie to zadna twoja wina, ze nie przewidzialas ze facet sie okaze palantem

[dantonka]

Czy rozwód zawsze wywołuje traumę?
Wydaje mi się, że ma na to wpływ sytuacja bytowa. Myślę, że osoba, która ma dobre warunki finansowe po rozwodzie może poczuć ulgę z powodu pozbycia się wrzodu na dupie, a nie traumę.

[priszczilla]

Wszystkie znane mi kobiety rozwód przeżywały jako porażkę, nawet jeśli uwolniły się od naprawdę toksycznych partnerów i doskonale sobie bez nich radziły. Wydaje mi się, że istotny był w tym żal za zmarnowanym czasem i straconymi szansami.

[guderianka]

Jakim trzeba być człowiekiem, żeby podnie
> ść się po traumie rozwodu?

W moich doświadczeniach rozwód to nie żaden zakręt, ot płotek na drodze..

[aagnes]

Z wielu, naprawde wielu przykladow wsrod moich znajomych rozwod dla kobiety byl ZAWSZE pozbyciem sie wrzodu na dupie i po pierwszym smutku, szoku- ulga byla niewymowna.
u facetow -roznie bywalo, czasem jakas nowa kobita zazwyczaj na chwile, ale w wiekszosci przypadkow raczej żałosny żywot.

[echtom]

> rozwod dla kobiety byl ZAWSZE pozbyciem sie wrzodu na dupie i po pierwszym smutku, szoku- ulga byla niewymowna.

Też tak miałam i dlatego bardzo mnie zdziwiło pytanie z pierwszego postu.

[priszczilla]

Nie każdy ze wszystkiego się podniesie. Pomaga posiadanie dobrych nawyków poznawczych, poczucie własnej wartości, wsparcie przyjaciół, rodziny, umiejętność autoterapii, zdrowe strategie poprawiające samopoczucie.

[mamaemmy]

Dla mnie rozwód był pozbyciem się wrzodu....Ale to ja odeszłam,to ja złożyłam pozew,to ja nie chciałam już kolejny raz ratować małżeństwa-bo nie było czego.Miesiąc po ogłoszeniu wyroku,poznałam mojego obecnego męża.Ex też już założył nową rodzinę,po moim ślubie się zaręczyl.
Tak więc ja traumy nie miałam,ale w zyciu zawsze kierowalam się zasadą" nie płacze się nad rozlanym mlekiem". I to chyba dobra zasada.

[fanka_forum]

Mam takie same przemyślenie, jak kilka osób powyżej.
Jest kasa - jest nowe i lepsze.
Nie ma kasy - masz przej...

Bez ironii niestety.

[fanka_forum]

*przemyślenia

[koronka2012]

Brutalnie mówiąc, najczęściej "złe" wychodzi po prostu na "złe" i nie ma się co łudzić.
Czas jest lekarstwem. A trauma - cóż, też mija, czasem szybciej, czasem wolniej. U niektórych jest raczej ulga - a "trauma" sprowadza się raczej do stresu związanego z destabilizacją życia i formalnościami różnego typu, przez które trzeba przejść.

Do tego dochodzi czasem zwyczajny lęk - nie tyle przed samotnością, co przed niepewną przyszłością. Bo nawet w kiepskich związkach liczy się na pomoc, wsparcie, ma się nadzieję, że jak jedno straci pracę, to jest druga pensja, że jak jedno leży w gipsie, to drugie zrobi zakupy itd.
Przy rozstaniu w wieku 25-30 lat może nie odczuwa się tego tak drastycznie, ale już np. koło 50tki to bardziej odczuwalne.

[alfa36]

Dziękuje za odpowiedzi. To rozstanie po wielu latach. Finansowo będzie gorzej, choć większy strach przed destabilizacją życia właśnie.