obcy w macicy

[wielkafuria]

naprawde, naprawde nie chce wkładac kija w mrowisko.
nie chce hejtu ani nikogo obrazac. to zwykła ciekawość o odczucia, doznania, myśli, emocje.
pytanie do kobiet które były w ciąży i urodziły dziecko.
nie umiem tez jakos mega dyplomatycznie sformułować pytania.
ja nie mam dzieci wiec temat jest mi obcy, ale..
tak na chlopski rozum i pomijajac metafizykę, cud zycia itp. to kobieta w ciąży ma w brzuchu obce ciało, ktore żyje i rośnie.
cos wam sie w tym brzuchu rusza, niejako "pasozytując" na żywicielu.
Czy to nie jest jakies takie dziwne i przerazajace?
nie mialyscie tak,ze patrzylyscie na swoj brzuch i dziwiłyscie sie ze macie "coś" w srodku?

czlowiek pomijajac oczywiscie ciaze, dazy do pozbycia sie ciala obcego z organizmu: tasiemce itp.

dziecko jest w waszym srodku kilka miesiecy, polaczone z waszym ciałem.

ps. nie , nic nie brałam, watek na podstawie rozmowy z koleznką która wpadła i teraz dosłownie patrzy na brzuch jaby tam jakis obcy siedział...

[nangaparbat3]

Mogę mowić tylko za siebie, ciąża chciana, nieplanowana. Najpierw sie po prostu bardzo cieszyłam, a od momentu kiedy poczulam ruchy, po prostu odlot. Żaden tam obcy, ukochana istota, ktorej bym nieba przychyliła.

[annajustyna]

Ooo!!!

[wielkafuria]

ja jakies 10 lat temu ogladałam dokument o rozwoju plodu i szczerze mowiac wygladało to "kosmicznie". Troche przerazające to było

czyli rozumiem, ze przyszłe mamy nie interesuje fizyka i genetyka tylko odczucia i emocje?

[nangaparbat3]

No genow to połowę ma moich. Fizyka? Moze Ci chodziło o fizjologię? Nigdy w zyciu nie czułam sie rownie dobrze ani nie wyglądalam rownie ładnie. Na samym początku nazywalam ją "krewetką", uwielbiałam oglądać ilustracje przedstawiające płód w kolejnych miesiącach. Cieszylam się jak głupia.

[wielkafuria]

tak, tak jak juz kliknełam wyslij to sie zorientowałam

[franczii]

> czyli rozumiem, ze przyszłe mamy nie interesuje fizyka i genetyka tylko odczuci
> a i emocje


A twoje wywiody maja cos wspolnego z nauka? ty przeciez tez piszesz o emocjach: obcy w brzuchu, przerazajace, kosmiczne itp. .
Ja ci napisze, ze fascynujace bylo odkrywanie tej fizjologii i biologii na sobie. I byc moze to pozytywne nastawienie, ciekawosc, wiedza sprawily, ze plodu nie traktowalam jako obcego ciala, ze nie okreslam tego przezycia jako przerazajacego.

[klamkas]

Czyli, że jak kobieta nie ma pozytywnego nastawienia to jest przynajmniej niedouczona, żeby nie powiedzieć głupia? A wiesz, że hormony mogą cię do ciąży nastawić pozytywnie albo nie (w przypadku anomalii i zaburzeń)? Co z tego, że doskonale znałam "teorię" jak moje ciało działało przeciwko mnie?

[klamkas]

Dodam jeszcze, że właśnie dobijająca była świadomość, że nie jest tak jak powinno być - bo jak to, wszystkie kobiety się cieszą, delektują, odczuwają więź z dzieckiem, z zachwytem znoszą kopniaki, a ja cierpię. Wszystkim hormony pomagają, a u mnie jest zupełnie odwrotnie. A jeszcze jak jedna z drugą podejrzliwie patrzyły i na boku komentowały, że pewnie nie dorosłam do ciąży, albo wręcz jej nie chciałam, to miałam ochotę palnąć sobie w głowę. I nawet męża mi pocieszały tekstami w stylu: "nie martw się, w razie czego ja ci chętnie pomogę przy dziecku".

[franczii]

Nie wiem czy zauwazylas ale ja pisalam o sobie.
I nie biore tu pod uwage zaburzen i anomalii tylko stan nomalny. Twoje odczucia w duzej mierze byly wynikiem zaburzen a wiec stanowia jakis margines a nie sa udzialem wiekszosci zdrowych kobiet.

[dziennik-niecodziennik]

> czyli rozumiem, ze przyszłe mamy nie interesuje fizyka i genetyka tylko odczuci
> a i emocje?

fizjologicznie dziecko to ciało z mojego ciała. genetycznie - połowę materiału genetycznego ma moją.
jaki to obcy i jaki kosmita?...

[sylwia1607]

Kolezanka ma tzw "dol" tak jest czesto na poczatku ciazy, hormony niestety. Niech poczeka kilka miesiecy minie jej)
Jestem mama od ponad 3 lat.

[wielkafuria]

moze jej minie. na razie ona traktuje ciaze jak obcego ktory sie tam zagniezdził wbrew niej. twierdzi ze rownie dobrze moglaby miec zabe w brzuchu, podobny stopien obrzydzenia

[basia_400]

wielkafuria napisał(a):

> moze jej minie. na razie ona traktuje ciaze jak obcego ktory sie tam zagniezdzi
> ł wbrew niej. twierdzi ze rownie dobrze moglaby miec zabe w brzuchu, podobny st
> opien obrzydzenia

Wbrew niej? Tzn. to dziecko samo tam wlazło?
Mogła się nie dymać, to i tego ,,obcego'' nie miałaby w brzuchu.

[mayaalex]

u mnie nie
a nawet jakis czas po porodzie zazwyczaj mi brakuje tego, ze ktos tam w srodku sie ruszal. nie lubie tez pierwszego usg po ciazy - 9 miesiecy wpatrywalam sie w to, co tam roslo, bajery typu bijace serduszko, machajace konczyny, widac czy chlopiec czy dziewczynka - a tu nagle pusto no jakos tak smutno mi sie robi (mam prawie miesieczniaka na rekach wlasnie i jestem na takim hormonalnym haju, ze jak pomysle, ze to byla ostatnia ciaza i ostatni noworodek to mam ochote szybciutko jeszcze jedno sobie strzelic

ale nie wyobrazam, jak czuje sie kobieta/dziewczyna, dla ktorej to rzeczywiscie jest cialo obce (ciaza niechciana czy juz w ogole koszmar czyli z gwaltu) albo taka, ktora dziecka chciala ale musi donosic ciaze z bardzo uszkodzonym i niezdolnym do zycia plodem, wiedzac, ze dziecko rodzi de facto po to, zeby umarlo. straszne.

[echtom]

> jestem na takim hormonalnym haju, ze jak pomysle, ze to byla ostatnia ciaza i ostatni noworodek to mam ochote szybciutko jeszcze jedno sobie strzelic

Bardzo zdradliwe - ja na takim haju strzeliłam sobie jedno ponad plan

[demonii.larua]

Przerażające nie, ale dziwne, niesamowite, fascynujące. Miałam tak za każdym razem, im intensywniejsze ruchy czułam tym bardziej mnie to kręciło w sensie i metafizycznym i biologicznym że tak to ujmę. Wnikliwie obserwowałam swój brzuch, rosnące w nim dziecko. Eksperymentowałam z dźwiękami, z mówieniem, z dotykaniem dziecka wystawiającego kończyny... Myślę, że dzięki temu że tak mnie to fascynowało przetrwałam ciążę, nie skupiałam się tak bardzo na tych wszystkich pie...tach przypisanych do ciąży pt. sikanie jak koń, zgagi, wymioty, zachwiania równowagi rzuty dziwnych zachowań i inne takie. Potrafiłam się gapić w brzuch jak w szklaną kulę I na sam koniec jak młode już raczyło się wyłuskać takie " ooo ranyyyy jaki człowiek mały ze mnie wylazł" i fascynacja przechodziła zwyczajnie na inny poziom

[nie-matka]

Racjonalnie rzecz ujmując - tak jest. Przy czym nie jest to do końca obcy, tylko krew z Twojej krwi, Twoje geny, Twoje ciało. Sama będąc w ciąży żartowałam, że to nic jak alien u mnie się zagnieździł. Ale będąc w ciąży, włączają się jeszcze hormony, jeżeli dziecko jest chciane (nieważne, czy wpadka, czy nie) to świadomość, że rośnie w Tobie nowy człowiek, to niemal jak magia. Niby biologia i medycyna wszystko wyjaśniła, ale nadal dla mnie to było coś wykraczające poza granice racjonalnego rozumienia. Odlot, mistycyzm, cud etc. Myślę, że to pytanie można też skierować do mężczyzn, jak oni to odbierają, nie doświadczają przecież hormonalnego haju, a też na widok usg nowego człowieka, wielu z nich rozkłada na łopatki. I ta świadomość, że oni to zrobili, przyczynili się do powstania nowego życia.

[wielkafuria]

maz mojej kuzynki dopoki nic nie było widac to nie mial "problemow", ale jak wrocil z delegacji po miesiacu i zobaczył ja nago w lożku to doznał szoku i nie był w stanie jej dotkac, spał na kanapie, kzunka wyła 2 dni, bo on tylko na kilka dni przyjechał i liczyła na romantyczne, gorace noce a on mial opor.
no miał biedaczyna, nie robil tego celowo, no dziwny był
dopiero jak wrocil na stałe i widzial ja codziennie to sie oswoił

[whitney85]

Ty to w ogóle masz jakiś problem n/t ciąży / macierzyństwa. Siedź lepiej na forum kobieta i dalej przedstawiaj swoje staropanieńskie dziwactwa.

[rosapulchra-0]

Znaczy się - mąż twojej koleżanki to głupi buc i nic więcej.

[klamkas]

Zaraz będzie tu mnóstwo wpisów o metafizyce, haju, emocjach, zachwytach i motylkach, głaskaniu brzuszków, wspaniałości ruchów dziecka itp., a ja się wyłamię - całą ciążę miałam wrażenie, że tkwi we mnie ciało obce i nie mogłam tego znieść. Nie miałam hormonalnego haju, raczej kilkumiesięczny dół (gdzieś od 9 tygodnia) wymagający leczenia psychiatrycznego przed i po porodzie. Denerwowały mnie ruchy dziecka, dolegliwości ciążowe, nie płakałam na USG, nie wyobrażałam sobie jakie to wspaniałe maleństwo we mnie rośnie. Potraktowałam ten czas zadaniowo - trzeba przetrwać i urodzić, potem będzie lepiej.

Dziecko było chciane i planowane. M.in. ze względu na ten stan emocjonalno-psychiczny nie zdecydowałam się na drugie dziecko. Nawet mąż, który bardzo chciałby więcej niż jedno nie namawiał jakoś specjalnie bo i dla niego ten czas nie był łatwy ze względu na mojego świra.

[mamameg]

Dla mnie to było od początku fascynujące, uwielbiałam czytać i oglądać o tym co się w moim brzuchu dzieje. I czułam się przez całą ciążę rewelacyjnie, niesamowicie szczęśliwa, w zasadzie mogłabym co dwa lata być w ciąży

[mondovi]

To nie żaden obcy, to swój. Krew z krwi, kość z kości. Niby nic nie robisz, bo śpisz, a właśnie tworzysz nowe serce, oczy, włosy, płuca... Potem wystawi łokieć czy kolanko, co jest najbardziej namacalnym dowodem istnienia - oprócz cholernej zgagi

[franczii]

Ja mialam problem z okresleniem swoich uczuc w stosunku do dziecka w pierwszej ciazy do samego konca, nie wiedzialam co to milosc, czulosc do dziecka, ta mnie zalala kiedy sie syn urodzil (w kolejnych ciazach projektowalam na plod te uczucia, ktore juz poznalam po pierwszym porodzie) ale mimo wszystko nigdy nie mialam poczucia ze to obce cialo. Mam porownanie do pasozyta bo mialam kiedys gliste ludzka i wtedy rzeczywiscie czulam sie nieswojo, ze mam obcego i moge cie zapewnic, ze to nie jest ani troche podobne. W ciazy moj brzuch nawet wielki byl nadal moj a to co w srodku mimo ze sie ruszalo wedlug swojego uznania bylo czescia mnie. Dla mnie ciaza to jest cos niesamowitego w sensie pozytywnym , odkrywanie etapow rozwoju plodu na sobie w miare zaawansowania ciazy jest super interesujacym doswiadczeniem ale wszystkie moje dzieci byly chciane i planowane. Jednak mysle ze nawet gdyby mi sie wpadka trafila teraz kiedy juz wiem to tez nie byloby to cialo obce.

[franczii]

A propos haju w ciazy to tez mialam, zreszta nadal mnie nie odpuszcza choc juz 3 mce od porodu ale u mnie to nie polega na glaskaniu brzusia i rozczulaniu sie tylko na tym ze jestem non stop na grzbiecie fali , niesamowity power, optymizm, pewnosc ze poradze sobie ze wszystkim mimo przeciwnosci losu, upierdliwych dolegliwosci, zagrozonej ciazy itp.

[antyideal]

Czulam tak na poczatku, po teście, gdy bylam smiertelnie przerazona i nie
akceptowalam ciąży.
Potem mi przeszlo i juz byla sama blogość, moglabym byc w ciazy cale zycie, tylko ten poród...

[guderianka]

nigdy tak nie myślałam, jeśli mówiłam 'obcy' to żartobliwie

[aquella]

przerażające było dla mnie to co się dzieje z moim ciałem, bo to była pierwsza ( i jedyna jak dotąd) taka transformacja, dobrze jednak, że nie wiedziałam co mnie czeka na porodówce, bo chyba bym w ciążę nie zaszła i dlatego właśnie nie bardzo chcę zachodzić w drugą
Jeśli chodzi o uczucia do dziecka to pozytywne, natomiast strach o jego zdrowie był
i bardzo kiepskie samopoczucie w końcówce ciąży

[spalona_gora]

Miewałam takie odczucia, ale nie były dominujące. Takie przebłyski raczej. I raczej we wczesnej ciąży.

> dziecko jest w waszym srodku kilka miesiecy, polaczone z waszym ciałem.

Oddawałam raz osocze metodą plazmaferezy. Poczucie, że mam jeden krwiobieg z maszyną było tak szokujące, że nigdy więcej się na tę metodę nie zdecydowałam. Nigdy nie miałam takiego odczucia w ciąży, bo dziecko jest połączone z matką jednokierunkowo - nie mają wspólnych obiegów.

[anika772]

Owszem, byłam przerażona ( i nadal czasami bywam), ale to z powodu cholernej, dożywotniej odpowiedzialności i strachu, które to zafundowałam sobie na własne życzenie.
Absolutnie żadnych myśli i odczuć n/t "przerażającego obcego", "pasożyta" itp.

[joanekjoanek]

Tak, tak, ja tak miałam!
Nic przyjemnego.
W pierwszej ciąży tylko, w następnych już nie, bo w następnych już wiedziałam, że jak się to urodzi, to to pokocham, więc mnie ta świadomość uspokajała. Ale pierwsza ciąża jak najbardziej była alienem, z całym zestawem dziwnych odczuć temu przeświadczeniu towarzyszących.
Może nie jest to typowe, ale też nic strasznego. Chyba to może wynikać z... braku wyobraźni, tak to sobie opisuję w uproszczeniu.

[asia_i_p]

Nie, nie miałam poczucia obcego, natomiast przy pierwszym dziecku w ogóle miałam trudność z ogarnięciem, że tam ktoś siedzi. Ok, brzuch mi rósł, coś w nim czułam, ale miałam kłopoty z uświadomieniem sobie, że rośnie mi tam osobny organizm.
Przy drugiej ciąży było inaczej, łatwiej sobie było wyobrazić dziecko, ale pomimo, że je nazywałam czasem w żartach obcym, to tej obcości nie czułam.

[cosmetic.wipes]

natomiast przy pierwszym dziecku w ogóle miała
> m trudność z ogarnięciem, że tam ktoś siedzi. Ok, brzuch mi rósł, coś w nim czu
> łam, ale miałam kłopoty z uświadomieniem sobie, że rośnie mi tam osobny organiz
> m.

Miałam takie same odczucia

Drugą ciążę przechodziłam bardziej "świadomie".

[beverly1985]

Ja sie tylko dziwiłam, ze jak to dziecko moze żyć jak tam nie ma powietrza? no jak?! Oczywiscie na poziomie racjonalnym wiedziałam, ze tak juz jest, i że dzieci dostaja tlen innymi drogami, ale podswiadomie wydawalo mi sie, ze ono się tam dusi! I w ogóle musi mu byc strasznie niewygodnie w takiej małej przestrzeni.

[spalona_gora]

> ono się tam dusi! I w ogóle musi mu byc strasznie niewygodnie w takiej małej przestrzeni.

Miałam dokładnie odwrotnie. Miałam poczucie, że mojemu dziecku już nigdy nie będzie tak dobrze i bezpiecznie jak u mnie w brzuchu. A że ciąże znosiłam bardzo dobrze, to byłam mocno zniesmaczona faktem, że jesteśmy zmuszeni do porodu i to w nieprzekraczalnym terminie. Jemu dobrze, mnie dobrze - po co to zmieniać?

[lusitania2]

> tak na chlopski rozum i pomijajac metafizykę, cud zycia itp. to kobieta w ciąży
> ma w brzuchu obce ciało, ktore żyje i rośnie.

ano, pomijając metafizykę, to nic bardziej naturalnego, jak dziecko rosnące w brzuchu.
Mnie natura nie dziwi ale rozumiem, że różnych ludzi Ziemia musi nosić...

[ichi51e]

Nie mialam do tego zadnego stosunku. Tz bardziej przezywal niz ja. Dzieciak tez dlugo znakow zycia nie dawal. Pierwszy raz kopnal jak lezalam w wannie i zastanawialam sie czy wogole zyje (bylam po wuzycie u gina gdzie polozne i lekarz sie upierali ze powinien juz kopac) a potem to fajnie jest jak kopie bo wszystko sie bardziej realne robi. Ty go dziubiesz a on ciebie i moje dziecko faktucznie kopalo ze wygladalo jakby obcy siedzial...

[princy-mincy]

Poczucie obcego w brzuchu miałam gdy zaczynały sie mocno ruszać i kopać.
Wystarczyło pare dni, by oswoić sie z ruszającym sie brzuchem i przyzwyczaić.

[semihora]

Ja ten pogląd rozumiem, mnie nie szokuje.

[elle.hivernale]

Uczucie dziwne, ale nie nienaturalne. Czkawki dziecka są odjazdowe. Najbardziej ruszała mnie świadomość ze on tam sika. Sika!

[wielkafuria]

serio? bleh

[rosapulchra-0]

Bleh?
Też sikałaś, gdy byłaś w macicy swojej matki.

[solejrolia]

obcy no miewałam tak, chwilowo, i krótkotrwale, zwłaszcza jak dziecko zaczynało ruszać się, ale po chwili przyzwyczajałam się, i było ok.
dla mnie dość trudnym natomiast uczuciem było, że decyzja została podjęta i stało się, i sie nie odstanie, że cokolwiek nie zrobię, to na nic nie mam wpływu, i że od teraz nic już nie bedzie takie samo. przez całą ciąże miałam właśnie takie dziwne uczucie, że to sie po prostu dzieje, czy chcę, czy nie, dzieje i już.

[ponis1990]

Tak, miałam takie odczucie Ale nie było to obrzydzenie, tylko zdziwienie jedno wielkie przez całe te 32 tygodnie Ze no jak to, we mnie siedzi nowy ludek, taki prawdziwy, z rączkami, nóżkami? Jak to... Trudno to określic. W sumie to naprawdę dopiero uwierzyłam że on tam był jak już wyszedł

[arista80]

ja najpierw byłam przerażona, bo wyobrażałam sobie, że byle czym mogę zrobić skrzywdzić ludzika, który był we mnie. Traktowałam go nie jako część mnie, tylko jako coś bardzo kruchego, na co trzeba bardzo uważać. Dopiero im bardziej rósł brzuch i zaczęłam odczuwać ruchy zaczęłam czuć taką łączącą więź i czuć dziecko jako część mnie. Szczególnie w dzień brzuch nie był dla mnie żadnym problemem, gorzej w nocy bo mi było ciężko wstawać, a musiałam ciągle chodzić do WC.

[nangaparbat3]

Ja się nie moglam nadziwić, że jedna chwila - a taka zmiana. dalej się dziwię.

[echtom]

To było co prawda w poprzednim tysiącleciu, ale jeśli dobrze pamiętam, żyłam z tymi alienami w zgodzie i harmonii.