Lepiej być dzieckiem czy dorosłym?

[agnieszka77_11]

Kiedy jest się dzieckiem marzy się, aby stać się dorosłym. Aby być niezależnym, samodzielnym, zarabiać własne pieniądze i rozwijać swoje zainteresowania bez względu na to co oczekują od nas rodzice i co nam radzą. Wtedy wydaje nam się, że dorośli mają łatwiejsze życie, gdyż nie muszą wracać wcześniej do domu, godzinami odrabiać lekcji i się uczyć, nie muszą nikogo pytać o zdanie co mogą robić w wolnym czasie i z kim się zadawać.

Gdy jesteśmy dorośli tęsknimy za latami, gdy na wszystko mieliśmy czas (mimo tych lekcji i nauki) i dużo chęci. Gdy nie musieliśmy myśleć o wielu ważnych rzeczach, a odpowiedzialność za całą rodzinę spoczywała na rodzicach. Gdy mieliśmy w sobie tyle wiary i nadziei oraz tyle czasu, że mogliśmy jeszcze tyle w swoim życiu zrobić czy zmienić.

Czy lepiej być dzieckiem czy dorosłym? Kiedy był najlepszy moment Waszego życia? Dzieciństwo? Okres dorastania? Okres studiów? A może trwa on właśnie teraz?

Lepiej jest być dzieckiem, a może dorosłym? Wiem, że życie nie każdego dziecka jest beztroskie i nie można generalizować, kiedy jest komuś łatwiej i lepiej. Ale patrząc tylko na życie emam?

[rhaenyra]

powiedz ze ci chociaż za to dobrze placa

[a.va]

[solejrolia]

Dorosłym, jednak.
Mój najlepszy okres właśnie trwa.

[kochamruskieileniwe]

a ja czasami marzę by się cofnąć do przedszkola, gdy drzemki poobiednie były obowiązkowe

dzieckiem

[jablkomalina]

nie musiałam się martwić żeby znależć fajnego męża, miałam czas, nie myślalam o facetach teraz szukam i za chiny mi nie wychodzi. Jak zostane sama to sie zalamie.

[mid.week]

lepiej być piękną, młodą i bogatą.

[jablkomalina]

Jestem piękna, chyba młoda bo 28letnia, na finanse nie narzeka i jestem samotna więc naprawde z tym piekna, mloda i bogata to pojecie wzgeldne. Najlepiej byc szczesliwa bez wzgledu na wiek.

[agnieszka77_11]

A może lepiej być dzieckiem, bo dorośli stawiają sobie zbyt wygórowane wymagania? Zbyt dużo oczekują od drugiego człowieka? Nie umieją cieszyć się szczęściem?

Nie mówię, że tak jest w Twoim przypadku, ale często tak się zdarza.

[anorektycznazdzira]

jak nie umieją, to ich problem nie? jak ktoś ma taką skłonność, to jako dziecko też będzie sobie wymyślał problemy i martwił, że nie ma czegoś albo że nie jest jakiś

[mid.week]

i pięknym, młodym i bogatym

[z_lasu]

Trudno być szczęśliwym nie umiejąc docenić tego co się ma, i widząc tylko to, czego się nie ma.

[tol8]

Najlepszy okres w życiu to pierwsze miłości, zakochania, dyskotekowe tańce-przytulańce, pierwsze wagary, alkohol itp. U mnie to czas miedzy 14. a 20. rokiem życia. Potem już nigdy nie było tak super.

Wg mnie lepiej być dzieckiem, szczególnie gdy przytłaczają Cię jakieś ciężkie sytuacje.
Moje dzieci marzą o dorosłości- wg nich dorosłość to wypłacanie kasy z bankomatu, możliwość całodziennego siedzenia na kompie, robienia co się chce itp. Każdego dnia sprowadzam ich na ziemie, że to jednak tak nie wygląda. Np syn mówi, że jak dostanie pierwszą wypłatę, to sobie nakupuje tyyyyle rzeczy. Od razu mu uświadomiłam , że jak zapłaci czynsz, media, zatankuje, kupi jedzenie, to moż mu jeszcze coś zostanie...

[dziennik-niecodziennik]

a Ty co takie ankiety jedna za druga puszczasz? a co wy byscie, a co zrobiliscie, a jak wolalybyscie itd?
artykuly z tego piszesz?

[baltycki]

Mlodziencem 17-18 lat.
Jesc dadza, ubiora,
i dziewczyne mozna przytulic, i piwo wypic

[bominka]

Być dzieckiem i chodzić do podstawówki,dostać pałe i traktować ją jako największe zmartwienie życiowe)))

[anorektycznazdzira]

Lepiej być dorosłym. To oczywiste, nigdy nie zrozumiem ludzi, którzy mówią, że chcieliby znowu być dzieckiem (WTF?!).
Dorosły może decydować o wszystkim, spróbować wszystkiego, robić i nie robić tego, co wybiera że będzie robił albo nie robił, może pracować i mieć swoje pieniądze które samodzielnie wydaje, może się samodzielnie i zgodnie z własną zachcianką poruszać po świecie, mieszkać gdzie chce, może też prowadzić pojazdy mechaniczne, wodne, pilotować samoloty i helikoptery a nawet polecieć w kosmos.
Ktoś woli ze wszystkiego zrezygnować i być dzieckiem tylko po to, żeby go ktoś inny utrzymywał i za niego sprzątał???
Nigdy tego nie zrozumiem.

[figrut]

Po przeanalizowaniu plusów i minusów dla mnie lepiej być dorosłym i niezależnym. Mogę sprawdzać się w tym, co robię i nikt nie ma prawa mnie prowadzić przez życie według własnego widzimisię. Najlepszy okres to teraz, kiedy dzieci już samoobsługowe, a ja nabyłam tyle mądrości życiowej, że nie przejmuję się pierdołami które kiedyś nie dawały mi spokoju. Fajna jest też świadomość samej siebie. Tego, że nie muszę dorównywać innym i mogę być sobą.

[szamanta]

Nie lublam być dorosły bycia podległym pod rodzicami, czuć ta hierarchie na każdy kroku i w szkole i w domu
Wole być dorosłym , być niezależnym i swoja umiarkowaną autonomia się podkreślać.

[kj-78]

Doroslym bez dwoch zdan! Jestem niezalezna, moge robic co chce, jestem pania swojego zycia (mimo kredytu i dwojki dzieci), popelniam zdecydowanie mniej glupich bledow, nie mam kompleksow, ktore mialam jako nastolatka, nie podosi mi sie cisnienie w dyskusjach jesl ktos mowi glupoty, itd... Te pierwsze zakochania, lzy, rozstania, ta finansowa niepewnosc, a wczesniej oceny, czy dostane sie do dobrego liceum, na wymarzone studia. Z Musierowicz za zawsze zapamietalam, jak stary nauczyciel mowi " staram sie dla mlodziezy byc wyrozumialy... w koncu kazdy musi przejsc przez to pieklo zwane mlodoscia". W punkt, moim zdaniem Najlepszy okres mojego zycia zaczal sie kolo 30-tki i trwa

[agnieszka77_11]

kj-78 napisała:

> ta finansowa niepewnosc,

finansowa niepewność to też domena dorosłości, niestety

[kj-78]

No wiec pewnie dlatego kazdy inaczej to widzi. Ostatnia niepewnosc finansowa dopadla mnie na studiach, czyli ponad 10 lat temu (tfu tfu odpukac). Wiec dla mnie doroslosc to mozliwosci, zaspokajanie zachcianek dla duszy i ciala, rozwoj osobisty i zaleznosc tylko od siebie, co na obecnym etapie zycia bardzo lubie. Bycie samowystarczalna jest wspanialym uczuciem!

[guderianka]

Dorosłym. Czynnikiem przeważającym jest beztroski wspaniały sex

[whitney85]

Ja najmilej wspominam okres studiów, imprez, wyjazdów. Zarabiałam niezłą kasę za granicą i nie miałam żadnych poważnych obowiązków.

[3-mamuska]

Dorosłym, gdzieś 25+...
Jaki dorosły mige realizować swoje marzenia.
Jako dziecko musiałam słuchać i muec pozwolenie dorosłych, którzy absolutnie nie rozumieli moich marzeń. Ciagle podcinając mi skrzydła.
Nienawidziłam szkoły .

W życiu nie chciałabym byc znów dzieckiem, chyba ze z innymi rodzicami.

[malwa51]

brzmi jak wstep do artykulu

[fikus_na]

Lepiej być dorosłym. Nie zamieniłabym swobody decydowania o sobie w każdym wymiarze za obsługę w rodzaju pranie, jedzenie, fundowanie wakacji, itd.
Teraz mi w życiu najlepiej. Ale każdy wiek ma swoje zalety.

[landora]

Najlepiej było być studentką
Taki okres pomiędzy dzieciństwem a dorosłością, z zaletami obu tych stanów. Dodatkowo stypendium naukowe, które można było wydać na wakacje i kosmetyki, bo rodzice zapewniali utrzymanie. A już w ogóle najlepiej było na Ersmusie

[z_lasu]

Dorosłym, bez dwóch zdań. Od dziecka cierpiałam na chorobliwą wręcz potrzebę niezależności, wyprowadziłam się zaraz po 18-tych urodzinach (mimo, że obiektywnie nie miałam powodu czuć się w dzieciństwie nieszczęśliwa, rodzinę miałam niepatologiczną, kochającą). Uważam dzieciństwo za sytuację skrajnie niekomfortową, wręcz opresyjną i współczuję mojemu dziecku, że jest dzieckiem.

[noemi29]

Nigdy nie chciałabym wrócić do czasów dzieciństwa. Najpiękniejszy, najbardziej beztroski czas to początek małżeństwa - "hajlajf".. Sielanka trwała 8 lat, wtedy urodziło się nasze dziecko i musieliśmy powalczyć o jego zdrowie, ale mimo problemów początek małżeństwa do teraz, to najlepszy okres w moim życiu.

[riki_i]

Absolutnie nie tęsknię za czasami, kiedy byłem dzieckiem. Myślę, że dla faceta najlepszy okres to tak w okolicach 35 lat. Ale generalnie jestem zadowolony również i dziś - póki zdrowie dopisuje nie jest źle.

[nolus]

Raczej nie dzieckiem, zdecydowanie nie nastolatką, chyba dorosłość jest jednak fajniejsza - trudno przecenić uroki niezależności. Mi tam było najfajniej w okresie 20 - 25 lat i chyba sporo osób mnie w tym poprze ))

[to_ja_caryca_katarzyna]

Jedyne sensowne zdanie jakie napisalas to "Wiem, że życie nie każdego dziecka jest beztroskie i nie można generalizować"... To powinno wystarczyc za odpowiedz.

[leanne_paul_piper]

Dla mnie najlepszy jest czas, w jakim teraz się znajduję, czyli między 30. a 40. rokiem życia. Nie wiem co prawda, co będzie dalej, ale imho mam teraz time of my life.
Jestem niezależna, zarabiam jakieś tam nienajgorsze pieniądze, mam stabilizację typu własne mieszkanie, jakoś tam rozwijające się życie zawodowe, do tego środki, by wizualnie wyglądać lepiej niż jako 20latka. Do tego z każdym rokiem staję się coraz bardziej asertywna i pewna siebie, więc nie boję się żyć tak, jak mam na to ochotę. Mam pewne cechy Piotrusia Pana? No to mam, nie będę się z tym kryć ani zmieniać. Jak komuś to nie pasuje, to mogę tylko powiedzieć - idź swoją drogą.
Ale ponieważ ja lubię tak dodać zawsze łyżkę dziegciu do tej beczki miodu (bo tak jest uczciwiej) to powiem, że jednej rzeczy mi szkoda. Że nie będę już ważyć 50 kilo, no chyba, że mnie zamkną przymusowo w obozie na robotach i będą głodzić. Że coś, co jako 20latka miałam bez wysiłku, teraz coraz bardziej staje się nieosiągalne. Albo osiągalne bardzo wysokim kosztem. Nie jestem gruba, bo ważę jakieś 62kg/170 cm, ale mam wrażenie, że w tym naszym konsumpcyjnym świecie, gdzie normy są bardzo wyśrubowane, ja nie doskakuję. Wiem, głupie.

[pani.jezowa]

Przypisujesz innym swoje własne marzenia.
Ja nie chciałabym wrócić do czasu, gdy byłam dzieckiem.
Jestem szczęśliwa teraz.

[isa_bella1]

Czasem tez się nad tym zastanawiam. I szczerze mówiąc, ale nie umiem odpowiedzieć na to pytanie. Jestem niestety z natury pesymistką więc dla mnie szklanka w połowie jest pusta. Widzę zalety i wady kazdego okresu. Jak byłam mała, byłam beztroska i radosna, miałam rodziców i było fajne. Potem przejmowałam się koleżankami i akceptacją otoczenia, potem były dylematy sercowe i brak kasy ( studia), pracy. Teraz mam fajna rodzinę w miare stabilną pracę ale nie mam rodziców. Jakby nie patrzeć, zawsze coś kosztem czegoś, przynajmniej u mnie. A ogólnie czasem tęsknię za dziecinną beztroską a codziennie za rodzicami