Dodaj do ulubionych

Życie życiem dziecka

21.06.16, 12:07
- A teraz pójdziemy papu i spaciulki...
- A teraz będziemy się bawili w przedszkolu...
- A teraz odrobimy lekcje...
- A teraz pojedziemy na żagle...
- A teraz napiszemy pracę doktorską...
Tekst z pracą doktorską jest autentyczny.

Wydaje mi się, że pokolenie moich rodziców mniej się interesowało życiem dziecka. OK, nie mieli takich możliwości kontroli jak komórki i apka "Gdzie jest dziecko", ani kamerek internetowych w przedszkolu, ale też nie odrabiali lekcji z dzieckiem powyżej 4 klasy, nie wozili na milion zajęć dodatkowych, można sobie było chodzić do osiedlowego domu kultury, w wyjątkowych przypadkach autobusem do miejskiego czy wojewódzkiego.

Teraz jakoś bardziej się o dzieci troszczymy, mniej w nie wierzymy, mocniej je kontrolujemy i robimy z nich "projekty", przez które osiągniemy pełnię szczęścia. Wręcz obarczamy je odpowiedzialnością za to szczęście.

Jasne, że zdarzało się i w "moich" czasach, że ktoś szedł na medycynę, bo mu tatuś kazał, a marzył o muzykologii. Ale teraz to się zaczyna jakby wcześniej, z taką presją na sukcesy.

A może ja idealizuję "tamte czasy"?
Obserwuj wątek
    • liisa.valo Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 12:10
      Mam podobne wrażenie. Tylko, że ja się wychowywałam w małym miasteczku, gdzie nie było tematu wożenia i jeżdżenia gdziekolwiek. Pewnie, że ojciec czasem do domu kultury podrzucił (3 km), jak akurat gdzieś jechał i tyle. Ogólnie to kojarzę to sobie tak, że wracałam ze szkoły, jadłam obiad i się wychodziło: na rowery, na boisko, do domu kultury. Zajęć rozwijających jakoś nie miałam. Kiedyś na korki z matematyki chodziłam, ale to w ogólniaku dopiero, do matury. Do domu przychodziło się wieczorem. Czasami mama zapytała czy lekcje zrobione, zwykle kłamałam, że nic nie było tongue_out
    • jehanette Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 12:20
      Myślę że to zależy od ludzi, bo jak analizuję zachowanie swojej mamy to ona bardzo by chciała żyć bardzo blisko ze mną, z mojego punktu widzenia za blisko i zbyt mocno włączać się w przeżywanie mojego życia. I z jej strony szlo do mnie oczekiwanie, by być blisko z rodzicami, spędzać czas, zwierzać się.
    • otomanaiczipsy Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 12:29
      To zależy jak na to patrzeć. Teraz jest dość silny trend spędzania czasu razem z dziećmi, warsztaty rodzinne, wycieczki, wyjazdy weekendowe, wspólne jeżdżenie na rolkach i rowerze.
      To jest ta dobra strona medalu, kiedyś moim zdaniem tego nie było.

      Z drugiej strony życie dziecka staje się jakby ważniejsze od życia dorosłych - tzn. jak dziecko aktywnie uczestniczy w zajęciach pozalekcyjnych, to popołudnia i weekendy cała rodzina spędza na wystepach, konkursach, meczach, piknikach muzycznych ognisk i tak dalej.

    • ola_dom Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 12:29
      sayyida napisała:

      > Teraz jakoś bardziej się o dzieci troszczymy, mniej w nie wierzymy, mocniej je
      > kontrolujemy i robimy z nich "projekty", przez które osiągniemy pełnię szczęścia.
      > Wręcz obarczamy je odpowiedzialnością za to szczęście.

      Bo to niezupełnie jest życie życiem dziecka, ile realizowanie projektu przy użyciu dziecka.
      Chyba zawsze miało miejsce, tylko inaczej się przejawiało - inne były możliwości, "projekty" nie były w tak powszechnym użyciu, więc trochę inaczej to wyglądało.
      • mikams75 Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 15:43
        nazewnictwo bylo inne, ja ostatnio uslyszalam o robieniu projektu z dziecmi - co pol roku nowy projekt do wykonania z dziecmi np. posadzili na balkonie pomidory czy fasolke uncertain
        • liisa.valo Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 15:44
          Fasolkę w słoiku to chyba każdy do szkoły targał faktycznie smile
          • mikams75 Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 15:47
            i bez szkoly sadzilo sie fasolki czy inne rzeczy, ale nikt nie nazywal sadzenia fasoli projektem.
            Ja pamietam noszenie do szkoly sloika z wyhodowana plesna.
            • liisa.valo Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 22:33
              Tak. I kryształki soli smile
    • julita165 Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 12:34
      Z jednej strony na pewno masz rację. Było nieco inaczej np. pamietam jak mój 6-letni wowczas brat sam wypuszczał się rowerem do kolegi a było to naprawdę dość daleko. Mało tego, był po złamaniu nogi i nie potrafił z tego roweru sam zsiąść. Mama przed domem go "puszczała", i szla dzwonić do mamy kolegi żeby ta wyszla przed dom i go "odebrała". Jakoś nie sądzę, że byłabym w stanie 6-letniego syna tak samopas puszczać. Z drugiej strony nie było tez tak, że rodzice całkiem wychowawczo szli "na zywioł". Owszem, regułą było że sama odrabiam lekcje ale jak miałam z czyms problem zawsze mi pomogli, dużo mi czytali zanim sama opanowalam dosatatecznie tą sztukę, jeździli ze mną na basen, na tenisa, na narty, prawie od początku SP miałam prywatne lekcje angilekiego i tata mnie odwoził chyba do końca SP.
    • dziennik-niecodziennik Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 12:35
      Idealizujesz. Owszem, kiedys się mniej dzieckiem interesowano, ale czy to bylo dobrze - to tez nie tak latwo powiedziec.
    • ewa_mama_jasia Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 12:47
      Były inne obyczaje. Dzieciaki z drugiej czy pierwszej nawet klasy wracały same. Nie było świetlic dla dzieci powyżej 3 klasy. Normą był "klucz na szyi". Nie było tylu możliwości kontaktu po lekcjach co teraz, więc jeśli chciało sie kontaktu, trzeba było się spotkać. Jak się trafiały uwagi w dzienniczku, to sporadycznie i dotyczyły ważnych rzeczy lub powtarzalnych, np. uporczywego gadania czy dokuczania innym. Oceny rodzic dostawał raz w miesiącu. Szkoła tak nie angażowała rodzica w to, co dziecko robi w szkole. Teraz każde brzęknięcie na lekcji, bujanie się na krześle, nazwanie kolegi "kalafiorem" od razu znajduje oddźwięk w korespondencji szkoły do rodzica.
      Zresztą rodzice mieli inne, wazniejsze sprawy niż zyć życiem dziecka. Załątwić to i owo, zdobyć jedzenie, wystać w kolejce pod sklepem rozmaite niezbędne artykuły. Nie mieli czasu / sił ochoty angażować się w każdą banalna uwagę czy regularnie sprawdzać lekcje.
      • sayyida Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 13:25
        O toto. Szkoła oczekuje, że stawię się osobiście po list gratulacyjny, w piątek o 9.15. To nie jest klasa kończąca szkołę ani ją rozpoczynająca, dlaczego mam się pojawiać na zakończeniu roku? A gratulacje są za trójkę klasową...
    • jakw Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 13:03
      Odrabianie z dzieckiem lekcji w dużej mierze zależy nie tyle od klasy ile od ewentualnych problemów dziecka. Z opowieści rodzinnych kojarzę moją babcię po 4 klasach , która odrabiała lekcje z córką nastoletnią. Bo akurat były jakieś problemy i małolata wymagała przypilnowania. Przy czym babcia na pewno nie była nadopiekuńcza, za to doceniała wagę wykształcenia.
      Ze mną nikt lekcji nie odrabiał nawet w I klasie, odrabianie lekcji ze starszą córką skończyło się gdzieś w I klasie - po prostu nie było takiej potrzeby. Z młodszą pewnie trzeba będzie posiedzieć i w IV klasie. A z moich czasów pamiętam dość powszechne korki w liceach - imho to było jednak odrabianie z "dziećmi" lekcji.
    • labianka Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 13:08
      Popadanie w skrajności nie jest dobre. Ani rodzic-bluszcz ani rodzic-luzak w stylu: ja się nie wtrącam w sprawy dziecka (spotykam często) - nie jest ideałem. A presja na sukces rzeczywiście jest, można się sprzeczać gdzie tkwi źródło tej presji: dom/rodzic, szkoła/system edukacji, media - czy gdzie? Pierwsze zalecenie dla rodziców na bazie moich doświadczeń brzmi: nie ulegaj ślepo tej presji, a będzie ci łatwiej poprowadzić swoje dziecko.
      • bi_scotti Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 15:18
        Teraz jakoś bardziej się o dzieci troszczymy, mniej w nie wierzymy, mocniej je kontrolujemy i robimy z nich "projekty", przez które osiągniemy pełnię szczęścia. Wręcz obarczamy je odpowiedzialnością za to szczęście.

        Przyznam, ze z powyzszego cytatu za najbardziej niepokojaca uwazam diagnoze "mniej w nie wierzymy". I widze to na codzien w pracy. Paradoksalnie, wiekszosc rodzicow bardzo chce i robi wszystko zeby ich dzieci mialy high elf-esteem ale jednoczesnie upupiajac je na kazdym kroku, eliminujac jakiekolwiek potencjalne ryzyko czy przeszkody, ulatwiajac wszystko przez wiele lat, nieustajaco pokazuja tym swoim dzieciom, ze sami nie wierza w ich umiejetnosci zyciowe, ze nie wierza w to, ze ich dzieci, przez nich wychowane poradza sobie same w zyciu. I do facto nie wierza na zadnym etapie - opozniaja przekraczanie kolejnych progow samodzielnosci i dorastania od odpieluchowania poczynajac a na samodzielnym szukaniu pracy czy mieszkania konczac. Z tym, ze moze to jest bardziej brak wiary we wlasne umiejetnosci rodzicielskie niz brak wiary w owe dzieci ... gdzies to sie niefortunnie zazebia, eh ... Cheers.
      • julita165 Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 15:32
        labianka napisała:


        > A presja na sukces rzeczywiście jest, można się sprzeczać gdzie tkwi źródło tej
        > presji: dom/rodzic, szkoła/system edukacji, media - czy gdzie? Pierwsze zalece
        > nie dla rodziców na bazie moich doświadczeń brzmi: nie ulegaj ślepo tej presji,
        > a będzie ci łatwiej poprowadzić swoje dziecko.

        Ja nie wiem czy to taka presja na sukces dla samego sukcesu Ludzie widzą jak im się ciężko zyje, jak niełatwo znaleźć dobra pracę, zarabiać niezłe pieniądze i robią to chyba głównie dlatego. Nikt nie chce żeby jego dziecko wylądowało na śmieciowej umowie za marne grosze więc robią co uważają za słuszne żeby tego uniknąć. Inna sprawa, że niekiedy bładzą.
        • evee1 Re: Życie życiem dziecka 23.06.16, 05:50
          No i co, te prace mu zalatwia, pojda na interview za dziecko. I tak do czasu jak dziecie bedzie mialo 50 i wiecej lat? Bez przesady, jakie warunki tudne by nie byly, to mlode pokolenie musi nauczyc sobie dawac rade. Inaczej zawsze bedzie wisialo u fartuszka mamusi.
    • lokitty Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 15:41
      Chyba troszkę idealizujesz.
      Osobiście pamiętam tresowaną od małego koleżankę, dzisiaj to babka 40+,która pracuje na uczelni, bo tak rodzicom się podobało.
      Wykładowca starszy ode mnie o jakieś 5-6 lat, z którym miałam zajęcia na I roku, opowiedział mojej grupie podobną historię. Chłopaczyna chciał być księdzem, jest obecnie dr hab. od literatury staropolskiej , ani było mowy o pójściu do seminarium wink.
      Na zajęcia aż tak nie wozili, bo po prostu nie było takiej oferty (a oferta jest po to, żeby kasę trzepać z rodziców).
      No i wreszcie - tort do podziału niegdyś między ustawionych, tych z układami, np. dzieci partyjnych, jest teoretycznie do osiągnięcia przez wszystkich, teoretycznie są równe szanse na skończenie wiodącego kierunku, tzw. dobrą pracę, kierownicze stanowisko i dobre zarobki.
      I sporo rodziców sądzi, że osiągnięcie tego to będzie raj dla ich dzieci.
    • tully.makker Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 15:47
      nie wozili na milion zajęć dodatkowych

      Hmm, moze ciebie. Nie dlatego, zeby mieli presje na sukces, tylko by zapewnic mi harmonijny rozwoj. I to, gdzie jestem teraz, jako dorosla juz osoba, zawdzieczam wlasnie tym zajeciom dodatkowym.
      Dzieki staruszkowie!
      • sayyida Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 19:32
        Ja chodziłam. Ale wlasnie: ja. Sama. Do domu kultury na angielski i do osiedlowej sekcji sportów walki. Ledwo pamiętam jakiś balet, miałam może 5 lat, ale mama uznała, że raczej nie rokuje, a jej się nie chce mnie wozić w zaawansowanej ciąży i z bratem w wózku. ..
        Wyszłam na ludzi.
    • viridiana73 Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 22:01
      Istotnie, mam wrażenie, że kiedy byłam mała, to świat dzieci i świat dorosłych "zazębiał się" w bardzo niewielkim stopniu. Nie przypominam sobie wspólnie spędzanego czasu, takiej prawdziwej integracji międzypokoleniowej. No może... kiedy byłam bardzo mała, ale wtedy człowiek z racji swojej niesamodzielności żyje w większej symbiozie z matką i ojcem. A kiedy wchodziło się w wiek nastoletni, to taka zażyłość z rodzicami wręcz trącała obciachem.
      Świat się zmienił. I choć mam dziecko, a nie "projekt dziecko", to widzę, że czas który spędzaliśmy/ spędzamy z synem ma zupełnie inną jakość. To są wspólne wyjazdy na wakacje, wyprawy do kina (tak, nawet z nastoletnim, czy dorosłym dzieckiem), spontany w rodzaju: "A, to jedźmy se jutro w góry/ na shopping(!)", wspólne posiłki, czy wreszcie zwykłe "nicnierobienie", kiedy półleżąc na sofie opowiadamy sobie, jak minął dzień. Tak, świat się zmienił. Ale to bardzo dobrze, że się zmienił.

      No, chyba że mój dom rodzinny był jakiś dysfunkcyjny, a ja o tym nie wiem.
    • mikams75 Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 22:16
      te milion zajec pozaszkolnych i pozaprzedszkolnych po prostu nie istnialo, ja zaczelam chodzic na jakies zajecia jak juz moglam na nie sama chodzic. Albo na jakies kolka w szkole po lekcjach. No i na religie sie chodzilo po szkole do kosciola.
      Ale pamietam wspolny czas z moja mama, nie tak jak teraz, nie byly to zagle czy inne aktywnosci, ale spacery, lody, lepienie pierogow, malowanie pokoju czy jezczenie po miescie w celu upolowania jakiegos pozadanego produktu.
    • ga-ti Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 22:19
      A to różnie bywało. Moja mama pilnowała naszych lekcji, tłumaczyła, sprawdzała, poprawiała, w klasach 1-3 intensywnie, później mniej, ale zawsze pomogła, sprawdziła, gdy się poprosiło. Mieszkaliśmy na niewielkim osiedlu i tam moglismy się bawić do woli, ale już wyjście poza trzeba było zgłaszać wink
      Mama znała moje koleżanki, przychodziły do nas do domu, wyprawiała nam urodziny także dla koleżanek (nie animowała zabaw wink ).
      Chodziłam na zuchy, jakieś kółko muzyczne, czy coś podobnego organizowane popołudniami w naszej małej podstawówce, ale gdy od 4 klasy okazało sie, że drużyny harcerskiej u nas nie ma to żadne z rodziców nie wpadło na pomysł, by mnie wozić kilka kilometrów do szkoły gminnej, a szkoda, ale to były czasy, gdy się dzieci na zaj. dodatkowe nie woziło po prostu.
      Im byliśmy starsi tym luzu bylo więcej, ale też i 'ukryta' kontrola rodzicielska była wink
      Rodzice starali się choć na kilka dni wyjeżdżać z nami w czasie wakacji, jeździliśmy wspólnie nad pobliskie jezioro, do lasu na grzyby i niedzielne spacery. Gdy byliśmy młodsi mama czytała nam książki, grała w planszówki, karty.
      Ale i fakt, że pracowała do 15, kilkanaście minut po była w domu, przedszkole miała po drodze, ze szkoły wracaliśmy sami z kluczem na szyi.
      • ga-ti Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 22:27
        A jeszcze, zawsze jedliśmy wspólnie obiady (może w liceum będąc nie zawsze zdążałam, ale się starałam), czasem tata nie mógł, były okresy, gdy pracował dużo. I w czasie tych obiadów rozmawialiśmy (!) my o szkole, przedszkolu, rodzice o pracy, coś planowaliśmy, coś wspominaliśmy, To był taki czas dla rodziny.
        U mnie w domu kiepsko się sprawdza, dzieciaki chodzą na zmiany do szkoły, mąż ma nienormowany czas pracy, ciężko przewidzieć kiedy będzie w domu. Brakuje mi tego wspólnego czasu przy stole sad
        I pamiętam, jak na studiach, gdy mieszkałam na stancji, samotne jedzenie obiadów początkowo było dla mnie udręką.
    • zuleyka.z.talgaru Re: Życie życiem dziecka 21.06.16, 22:30
      Rodzicielstwo helikopterowe. Brrr.
    • evee1 Re: Życie życiem dziecka 23.06.16, 05:58
      Chyba troche idealizujesz. Wtedy tez byli rodzice, ktorych dzieci chodzily na rozne zajecie dodatkowe (ja - angielski, religia, pianino, teoria muzyki), tak i teraz nie wszyscy przedzaja dzieci na zajecia dodatkowe po szkole. Moje mialy "tylko" muzyke i jakis sport, jaki akurat im odpowiadal na danym etapie.
      Poza tym moi rodzice spedzali ze mna wakacje (3 tygodnie pod namiot, wpominam to swietnie) i czas wolny po pracy czy w weekend. My z naszymi dzieciakami tez jestesmy zzyci, chociaz teraz juz wiecej swojego wolnego czasu spedzaja z rowiesnikami. No, ale sa juz na studiach smile, co jednak nie przeszkadza nam we wsponych wyjazdach na narty, tydzien wakacji czy jakies rowery, spacery i wyprawy na zakupy.
    • kropkacom Re: Życie życiem dziecka 23.06.16, 07:29
      Jaki jest twój problem w temacie?
    • leann32 Re: Życie życiem dziecka 23.06.16, 09:26
      Ostatnio syn mnie pytal w co ja sie bawilam z mamą. I dopiero dotarlo do mnie ze w nic. Nigdy sie ze mna nie bawila, malo rozmawiala, w zasadzie tyle aby wiedziec co w szkole. Nie chodzila na spacery, w przedszkolu bylam od 6-18, w swietlicy do 16 a nie pracowala cale zycie. Dala jesc, wyprala i odchowala. Miala pewnie sporo czasu dla siebie za to dzisiaj nie mamy dobrej relacji, jest mi jakby obojetna. Wiec ja nie jestem kwoką ktora wisi nad dziecmi ale staram sie byc obok, wspierac i spedzac czas dajac swobode jesli tego potrzebuja i chca. Nie wiem czy do dobrze. Ale dziecinstwo wspominam jako nieustanną samotnosc mimo ze teretycznie bylam perfekcyjnie zadbana i miaam wszystko co do zycia niezbedne.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka