sayyida
21.06.16, 12:07
- A teraz pójdziemy papu i spaciulki...
- A teraz będziemy się bawili w przedszkolu...
- A teraz odrobimy lekcje...
- A teraz pojedziemy na żagle...
- A teraz napiszemy pracę doktorską...
Tekst z pracą doktorską jest autentyczny.
Wydaje mi się, że pokolenie moich rodziców mniej się interesowało życiem dziecka. OK, nie mieli takich możliwości kontroli jak komórki i apka "Gdzie jest dziecko", ani kamerek internetowych w przedszkolu, ale też nie odrabiali lekcji z dzieckiem powyżej 4 klasy, nie wozili na milion zajęć dodatkowych, można sobie było chodzić do osiedlowego domu kultury, w wyjątkowych przypadkach autobusem do miejskiego czy wojewódzkiego.
Teraz jakoś bardziej się o dzieci troszczymy, mniej w nie wierzymy, mocniej je kontrolujemy i robimy z nich "projekty", przez które osiągniemy pełnię szczęścia. Wręcz obarczamy je odpowiedzialnością za to szczęście.
Jasne, że zdarzało się i w "moich" czasach, że ktoś szedł na medycynę, bo mu tatuś kazał, a marzył o muzykologii. Ale teraz to się zaczyna jakby wcześniej, z taką presją na sukcesy.
A może ja idealizuję "tamte czasy"?