Dzieci bez matki

[wisniowy_sad]

W dość wczesnym wieku straciłam matkę, a koleżanek jako nastolatka też kompletnie nie miałam. W wieku 25 lat ze zdziwieniem odkryłam, że istnieją pilniki do paznokci i specjalne nożyczki do skórek, bo babcia mnie nauczyła obcinać paznokcie nożycami krawieckimi... Długo nie umiałam zrobić kreski na oku eyelinerem, bo kiedyś w szpitalu podpatrzyłam, jak pielęgniarka miała takie wielkie krechy i też takie robiłam. Zgroza. Kiedy dostałam pierwszego okresu (wiek: jakieś 11 lat) myślałam, że umieram, a ojciec poratował mnie watą. Cud, że jeszcze umiałam się odpowiednio ubrać, ale też nie od razu (tę umiejętność nabyłam dopiero w późnym liceum - metodą prób i błędów). Ale przede wszystkim - i co najważniejsze - nie zaznałam tego matczynego ciepła, co się odbiło na całym moim życiu.

Znacie ludzi, którzy wychowywali się bez matki? Jakie widzicie u nich deficyty?

[kitek_maly]

Znam bardzo blisko taką osobę.
Ale nie widzę u niej deficytów tego kalibru, o którym piszesz.

Hmm przez x lat krępowałam się rozmawiać o rodzicach/ rodzinie z tą osobą. Po prostu nie przechodziło mi to przez gardło.

[andaba]

Współczuję, ale chyba przeceniasz matki, zwłaszcza te nasze i ze starszych pokoleń.
To co było normą, albo przynajmniej powszechnością zwalasz na brak matki. To nie tak.
Może jedynie przez brak mamy i ciepła w domu byłaś wycofana i zaniedbana, stąd pewne oderwanie od rzeczywistości.

[zlababa35]

Moja koleżanka, wychowywana potem przez ojca i macochę.
Nielekko jej było, wywędrowała do LO dosłownie na drugi koniec Polski.
Samotna. Jak twierdzi, zawsze chciała mieć fajnego chłopa i chociaż 2 dzieci, a jej się to nie udało. Czy to przez brak matki? Nie wiem. Pamiętam, że taka... trochę smutna zawsze była, już jako młoda dorosła.
Co do makijaży i skórek, moja mama nie malowała się w ogóle, więc też nie miałam się od kogo uczyć . Maluję się oszczędnie i w sumie bez przekonania. Dla mnie to mało istotne, że tej akurat wiedzy nie dostałam. Moja córka też pewnie niewiele jej ode mnie dostanie, ale jak zechce się malować - to błogosławię z góry internet i vlogerki.

[tol8]

Wychowywała mnie matka. Matka, która pragnęła mieć syna.
Paznokcie, makijaż, ubiór, higiena- edukowała mnie szkoła, bravo girl i własne obserwacje.
Do dziś mamy chłodne stosunki

[turzyca]

Kreske nauczylam sie robic, jak sie pojawily fajne tutoriale na jutubie, czyli dluuugo po studiach. Moja matka nie robi kreski i podejrzewam, ze w ogole nie umie. A nawet jak umie, to nie umie wytlumaczyc tak dobrze jak red lipstick monster.


A co do ciepla matczynego... mam taka dosc bliska znajoma, ktora majac 16 lat w koncu przeprowadzila sie do wiekszego miasta, gdzie chodzila do zawodowki, do ojca i macochy, wczesniej dojezdzala z domu rodzinnego w miejscowosci w okolicy ok. 45 minut. Mieszkala z nimi dwa lata i mowi, ze te dwa lata to najwazniejsze lata w jej zyciu. Zostala ustawiona do pionu, ze ino furczalo, od zasady, ze nie pali sie w mieszkaniu (jesli sie juz musi palic) przez gospodarowanie pieniedzmi po kwestie tego, ze zaufania nie mozna zawodzic. Ale chyba tez dostala tam znacznie wiecej ciepla niz w domu rodzinnym, lacznie z tym ze macocha zawsze odkladala dla niej udko z pieczonego drobiu, bo ona tak strasznie kocha udka, a milo sprawiac ludziom radosc. A przede wszystkim byla traktowana - tak jak wszyscy ludzie - z szacunkiem. Bez wyzwisk, bez awantur, z uwzglednieniem mlodego wieku i ograniczonego doswiadczenia zyciowego. U macochy bywa co tydzien. U matki raz na dwa miesiace.

I nie chce mowic, ze Twoja mama bylaby choc troche zblizona do mamy tej mojej kolezanki, ale ze nie wszyscy dostaja od matek cieplo i wsparcie. I oczywiscie masz gorzej niz mialabys, gdyby los sie inaczej potoczyl, ale sa ludzie, ktorym los rowniez ulozyl wyboista sciezke. Moze dobrze by bylo nie sprowadzac wszystkiego do jednej przyczyny i to przyczyny, ktorej nie mozesz zmienic?

[nastjaa]

Ja uczyłam się malować, ubierać, poznawalam nowinki kosmetyczne od koleżanek. Moja mam sie nie malowała, więc nie nauczyła mnie takich rzeczy. Jeździć na rowerze, rollach i łyżwach nauczyłam się sama. Kiedys były inne czasy. Przytulanie, ciepło, miłość poznałam jak poznałam mojego męża. A mam mamę.

[morgen_stern]

No już bez przesady z tymi "innymi czasami", po prostu twoja mama była nie wiem, nieczuła? Kiedyś matki też pieściły, tuliły i kochały swoje dzieci.

[nastjaa]

Nie mówię o braku czułości w tamtych czasach tylko o tym, że wielu rzeczy musielismy uczyć sie sami lub od kolegów. Co do czułości to chodziło o to, że czasem nnawet obecność matki jej nie dawała.

[nastjaa]

Ale fakt, że w poprzednim poście powinnam była to zręczniej napisać.

[mikams75]

mnie wychowywala matka a kresek na oku nadal zrobic nie umiem i specjalnych nozyczek do skorek tez nie mam.
I za mlodu to sie eksperymentowalo z ciuchami i efekty tez byly dziwaczne.
Nie mozna nieobecnej matki za wszystko obwiniac.

[muchy_w_nosie]

Współczuję, miałam 2 koleżanki którym mamy umarły rok po roku. One były przyjaciółkami bo rozumiały się bez słów. Były w 3-4 klasie podstawówki, były moimi koleżankami. One do tej pory się przyjaźnią a minęło 30 lat. To rysa na zawsze. Jest taki piękny dokument amerykański o dorosłych już kobietach których dosiegła śmierć matki, wyłam na nim jak bóbr, nie pamiętam tytułu ale występują w nim też znane aktorki amerykańskie.
To jest jedna z tych strat po ktorych człowiek wychodzi trochę połamany, druga to strata dziecka.
Ps.
Ja jak dostałam okres to myślałam, że umieram, dostałm okres w 6 klasie już wszystkie dziewczyny miały, wiedziałam sporo z opowieści, a mimo to w pierwszym szoku nie wiedziałam co się dzieje - mamę mam

[wisniowy_sad]

Ja pamiętam bardzo wiele (właściwie większość) wyfiokowanych mamuś koleżanek ze swojego dzieciństwa. Na pewno im przekazały, jak robić kreskę

[aqua48]

wisniowy_sad napisał(a):

> Ja pamiętam bardzo wiele (właściwie większość) wyfiokowanych mamuś koleżanek ze
> swojego dzieciństwa. Na pewno im przekazały, jak robić kreskę

Moja - nie malowała się wcale, i nie tylko nie umiałaby zrobić kreski ale nawet rzęs wytuszować nie potrafiła (kiedyś raz przy mnie spróbowała i dała sobie spokój pomalowawszy cały grzbiet nosa na czarno). Za to robiła fantastyczne rysunki techniczne (!) i malowała pejzaże i inne obrazy. Preferowała sportowe ubrania, krótkie włosy i spodnie - zatem kwestię odpowiednich ubrań i wyglądu musiałam ogarnąć sama i na dodatek pod górkę - bo przy utyskiwaniu: "włożyłabyś spodnie to byłoby ci cieplej/wygodniej/ładniej, obetnij włosy na krótko przecież będzie ci wygodniej..itp"
Dała mi jednak dużo matczynej miłości, opieki i troski, wspierała, ale jak jej się coś nie podobało rąbała prawdę prosto w oczy nie przejmując się niczym, dla moich dzieci była babcią-lwicą kochającą miłością wielką, ale mądrą. Ustawiła mnie mocno psychicznie na całe życie (czasami w świadomej i akceptującej inność wyborów opozycji do siebie) i dała mi siłę. Trudno by mi było być bez niej taką osobą jaką jestem.

[yuka12]

Moja sie maluje i chodzi do fryzjera, a ja sztuki makijazu nauczylam sie sama. Bowiem sztuka jest pokazac dziecku i umozliwic nauke np. prowadzac do kosmetyczki, moja mama poprzestawala na gderaniu i ocenianiu mojego wygladu ("jaka masz brzydka cere-musisz cos z tym zrobic"). Zreszta gadulstwo i tzw. dobre rady zostaly jej do dzisiaj, najczesciej sie nie przejmuje, choc bywa, ze oferuje jej praktyczne zastosowanie jej rad, co zdecydowanie konczy rozmowe .
Jak sie ubierac, swoj styl itp. tez nauczylam sie sama i niestety czasem w bolach.
Mama dala mi milosc, ale wiele praktycznych rzeczy, lacznie z gotowaniem, pieczeniem i pewnoscia siebie, musialam nauczyc sie sama lub ucze sie nadal.

[gama2003]

Znam dwóch facetów, braci, stracili mamę wcześnie, mieli 12i 14 lat. Obaj są lekarzami, obaj w dziedzinie, która teraz mamę by uratowała. Radzili sobie, ale tęsknota była wielka i brak odczuwalny. Ojciec ponowanie się ożenił, mają z jego żoną od zawsze serdeczny kontakt. Ale to nie mama...

[stacie_o]

To nie o brak instruktażu kreski chodzi prawda? Tylko o brak matczynej miłości i kogoś bliskiego w pobliżu.
Nie zgodzę się, że wszystkie matki były oschłe i autorka nie ma co narzekać. Moja mama się nie malowała i kreski też nie umiem, ale świetnie piekła i pamietam jak spędzałam w kuchni długie wieczory czytając jej gdy ucierała w makutrze. Piec nie umiem, ale ciepłe wspomnienia o nici mama-córka zachowałam i chyba tych wspomnień autorce brakuje.

[vaikiria]

Bo to dla dziewczynki jest chyba kluczowa relacja, wyjątkowo ważna w okresie dorastania. Sama widzę, jak moja pasierbica wychowująca się bez matki lgnie do mnie, szukając w tej relacji jakiegoś wypełnienia tego braku. I nie o kreski chodzi, bo od tego to ma yt

[fomica]

Ja jestem z pełnej rodziny, ale te tematy o których wspomniałaś - manicure, kreski, ubieranie - to nie były mocne strony mojej mamy i nikt mnie tego nie uczył. Nie uczyłam się gotować ani szyć. O okresie tez nie rozmawialiśmy, od tego była biologia w szkole. Tak że nie ma to związku z brakiem czy obecnością matki.
Fakt, że obecnie nie uważam kresek i paznokci za elementarne życiowe umiejętności, może to jest ten deficyt o który pytasz

[maslova]

Moja mama zmarła zanim skończyłam 13 lat. Mój ojciec - jak miałam 16.
Moja mama była kochana, ciepła, mam wiele fantastycznych wspomnień z nią związanych. Jednak to nie od niej dowiadywałam się o tzw. "kobiecych" sprawach typu miesiączka, makijaż. Częściowo w tym zakresie edukowała mnie szkoła, częściowo koleżanki, częściowo starsza siostra.
Mamy brakowało mi zawsze, tak jest zresztą do tej pory. Nie zauważyłam jednak u siebie deficytów związanych z jej brakiem. Pewnych rzeczy może nauczyłam się później, niż wtedy, gdyby żyła, ale generalnie zawsze byłam rozsądna i samodzielna i "dawałam radę".

[vaikiria]

Wychowana w pełnej rodzinie do dziś nie umiem zrobić sobie równych kresek Piszesz o dwóch różnych rzeczach: jedna to po prostu poczucie, że brakowało Ci matki, jakaś emocjonalna pustka.
A druga to przekonanie, ze z powodu braku matki masz jakieś braki w tzw. kobiecych sprawach. A tutaj to już trochę bardziej skomplikowane - przecież mogłabyś mieć matkę, która jest kompletną abnegatką, jeśli chodzi o ubiór i w ogóle się nie maluje, albo taką, która robi sobie paskudne kreski...

[aquella]

przytulam, chyba nie da się pocieszyć tym, że ja mam mamę trudną apodyktyczną i toksyczną bo jednak ją mam
może tylko tak, że żyjąc i skupiając się na tym czego nie mamy, tracimy czas po prostu
odnośnie pierwszego okresu- miałam takie same odczucia jak Ty, a od matki dostałam też watę- bo nic innego nie było

[dziennik-niecodziennik]

Znam chlopaka ktoremu mama zmarla jak byl bodajze w trzeciej klasie podstawowki. Nie umie stworzyc zwiazku, im jest starszy tym mlodsze panienki prowadza (i regularnie leje). Ale czy to jest skorelowane to nie wiem.

[ada16]

Miałam 24 lata jak zmarła moja mama.
Była bardzo kobieca i elegancka - jak na tamte czasy i możliwości. Haleczki , szyfonowe bluzki, sukienki.
Zawsze ułożone włosy , puder kupowany w pewexie, czasem jakiś ciuszek z pewexu, wełna na czapkę , która potem sama dziergała .
Dużo szyła - sobie i nam , więc ciuchy miałyśmy inne niż pozostałe dzieci.
Przekazała mi dużo życiowej mądrości.
Do dziś mi jej bardzo brakuje, choć minęło kilka dziesiątek lat.

[lellapolella]

Moja mama i moja córka to mistrzynie subtelnego makijażu (niezależnie od siebie), ja nigdy nie umiałam i nadal nie umiem się malować, mówiąc szczerze, samo myślenie o tym mnie męczy
Tak się jakoś złożyło, że trzy bardzo bliskie mi kobiety wychowywały się bez matki i widzę wspólny mianownik - to bardzo dzielne osoby, samodzielne, odważne, zdolne i pracowite. ZAWSZE dają sobie radę bez względu na koszty. Strasznie obciążające mi się to wydaje, ta niemożność odpuszczenia Z mojego punktu widzenia liczy się tu nie tyle brak matczynego ciepła, które może być także w pełnych rodzinach mocno iluzoryczne lecz bardziej brak oparcia od najmłodszych lat i przymus liczenia tylko na siebie.