Kto pisal, ze w domu z dzieckiem jest super??

[biaga]

Taki watek przeczytalam na ktorejs grupie - 'Kocham byc mama'. I tak sobie
mysle, ze zazdroszcze takim dziewczynom. Mnie juz szlag trafia, czuje sie
jakby mi wyrosla trzecia reka albo ogon, albo nie przymierzajac garb. Jakie
cieple lapki, usmiechy? Ze to niby rekompensuje.
Nie prowadzilam nadmiernie rozrywkowego trybu zycia, wiek tez juz mam
wlasciwie balzakowski, normalne zycie, czasem do znajomych, do kina, jakis
wyjazd. A tu nagle dzien w dzien jedynym rozmowca jest 8-miesieczne dziecko.
Marzenie scietej glowy: usiasc na kanapie, zrobic sobie herbate i przez 2
godziny poczytac ksiazke... I nie wysluchiwac ciaglego meee meee bee bee yyy
yyy, wykapac sie kiedy sie jest brudnym a nie kiedy maz jest w domu i zabawia
dziecko, zyc jak czlowiek a nie jak maszynka do karmienia i przewijania.
Najgorsze jest wymyslanie zabaw, w ogole nie mam do tego talentu, a jak tego
nie robie to mam niszczace wyrzuty sumienia... Gdzie jest ta oslawiona radosc
z macierzynstwa sie pytam??? Ja czekam z utesknieniem na dzien kiedy moje
dziecko wreszcie zlapie kontakt werbalny i bede mogla mu wytlumaczyc
cokolwiek jak czlowiekowi. Czemu dziecko musi wyc za kazdym razem jak mu sie
zaklada czapke???
To nie depresja jesienna ani baby blues, ja cholera niestety wiedzialam od
poczatku, od wiekow, ze z dzieckiem bedzie wlasnie tak...

[marteczka77]

Porodze Ci bys wlozyla dziecko do kijca wrzucila mu kilka zabawek i poszla
wziasc prysznic .Nie musisz całego czasu skupiac na dziecku.Pozdrawiam

[sommer1]

Nie chcę sie wymadrzać, ale może to właśnie twoje negatywne nastawienie
powoduje, że dziecko ciagle płacze. Też nie mam jakiegoś szczególnego talentu
do wymyslania zabaw, mam 9-cio miesiecznego synka i 35 lat i nie jest tak źle.
Oczywiście nie ma mowy o niektórych rzeczach ( np. czytanie w spokoju książki )
ale to chyba normalne przy takim brzdącu. Nadrabiam wieczorami, kiedy synuś śpi.
Dodam tylko, że w domu szaleje jeszcze 3-latek.
Głowa do góry, będzie coraz lepiej!

[lusia8]

Strasznie współczuje twojemu dziecku. Piszesz takie rzeczy, że włos na głowie
się jeży. Nie wiem, czy kiedykolwiek zdasz sobie sprawę z tego, że właśnie
upływają najmilsze i najwspanialsze lata twojego dziecka. Już niedługo twoje
dziecko zacznie mieć swoich znajomych i swoje sprawy i zobaczysz- zacznie
traktować cię tak jak ty go teraz, czyli staniesz się dla niego tylko
utrudnieniem. I wiedz jeszcze jedno- można być idealną matką mając lat 18 i
kompletnie się do tego nienadawać mając lat 30. I skoro wiedziałaś,że z
dzieckiem w domu jest tak okropnie to trzeba było odłożyć decyzje o
macierzyństwie na później bo teraz w tej sytuacji najbardziej cierpi twoje
dziecko.

[biaga]

> I wiedz jeszcze jedno- można być idealną matką mając lat 18 i
> kompletnie się do tego nienadawać mając lat 30.
Wcale nie neguje, zadna rewelacja.

> bo teraz w tej sytuacji najbardziej cierpi twoje dziecko.
Wiesz co, ono wcale nie wyglada na cierpiace. To ja sie czuje nie najlepiej.
Wlasnie dlatego ze caly czas jestem zaprzatnieta tym zeby moje dziecko nie bylo
cierpiace.

Alez upraszczasz, o matko.

[biaga]

Wiesz co jeszcze mi przyszlo do glowy? Ze skoro zdaje sobie sprawe z moich
odczuc i nie podoba mi sie, ze je mam, i chce cos z nimi zrobic, to chyba nie
jestem taka najgorsza matka. Co wiecej, nie jestem jak widac jedyna (plaga
patologicznych matek?). Nie kazda z nas umie sie odnalezc w tym matkowaniu ot
tak, pstryk i juz, i czerpac z niego satysfakcje. Bardzo latwo jest potepiac i
roztaczac czarne wizje patologii, jakie hoduje w domu z powodu mojego egoizmu.

[lusia8]

EGOIŚCI NIE POWINNI MIEĆ DZIECI BO MACIERZYŃSWTO ZDECYDOWANIE NIE IDZIE W PARZE
Z EGOIZMEM.

[biaga]

1. Ludzkosc by wymarla.
2. Mam rozumiec, ze jakiekolwiek wlasne potrzeby, tzn. przyznanie sie do ich
posiadania (nawet nie do realizowania) to grzech przeciwko macierzynstwu?

[lusia8]

Biago! Egoizm to jest uznawanie własnych potrzeb za najważniejsze i stawianie
ich ponad wszystko i nie ma to nic wspólnego z samym posiadaniem pragnień. To
normalne,że kazdy człowiek posiada swoje potrzeby ale dla mnie potrzeby mojego
dziecka są najważniejsze. Przynajmniej teraz,kiedy ma osiem miesięcy.

[biaga]

Czyli wychodzi na to, ze grzechem glownym jest powiedziec glosno, ze sie te
potrzeby ma i ze skupianie sie wylacznie na potrzebach innych (w tym przypadku
dziecka) juz uszami wychodzi. Czy to automatycznie oznacza, ze sie te potrzeby
olewa???
A ja mam dosc bo jestem z dzieckiem w domu 8 miesiecy i pobede jeszcze 4
chociaz pracowalam przedtem 9 lat. Zrezygnowalam z pol roku dochodow chociaz
dobija mnie fakt zaleznosci finansowej (nie kazda kobieta lubi wieszac sie
finansowo na facecie). Moje dziecko przez pol roku bylo karmione wylacznie
piersia. Jest pogodne, malo placze. Spi z nami, przez co od 8 miesiecy nie
wyspalam sie wygodnie.
Nie produkuje tu listy swoich poswiecen, probuje Ci pokazac, ze troche zbyt
predko ferujesz wyroki.

[umasumak]

Wydaje mi się, że poświęcasz się za bardzo. Skoro taki układ Ci uwiera,
powinnaś jednak wrócić po macierzyńskim do pracy, jak robi to wiele kobiet i
wtedy być może problem by nie istniał. Faktem jest, że nie każda kobieta się
nadaje do siedzenia w domu na wychowawczym, a jeśli tak jest, nie powinna się
do tego zmuszać.

[kajokaw]

Całkowicie się z tobą zgadzam i chyba wiem o co ci chodzi. Ja od roku siedzę w domu z moim trzylatkiem, a od 4 miesięcy jeszcze "dodatkowo" z moją małą córeczką. Kiedy mąż wieczorem wraca do domu mam ochotę wyjść i chociaż pobiegać dookoła bloku. Kocham te moje dzieci bardziej niż siebie i jestem na każde ich zawołanie, ale czasem mi z tym ciężko. Po prostu. Chciałabym CZASAMI zamknąć się gdzieś i poczytać. Żeby nikt nie wołał : "Mamo, pić! Mamo, kupę!" i nie płakał tylko dlatego, że chwilkę musi poleżeć w łóżeczku. Każde wyjście z nimi z domu to mordęga, bo mała zawsze płacze, a starszy chce na rączki. Czy ja muszę to lubić? Czy nie wolno mi się przyznać, że tego nie znoszę? Czy na pewno w przyszłości akurat do tych chwil będę wracała z rozrzewnieniem? Wcale nie jesteś egoistką, tylko człowiekiem. Denerwują mnie te wszystkie nawiedzone matki, które twierdzą, że są idealne, bo nie mają żadnych potrzeb nie związanych z dziećmi. To, że dziecko jest najważniejsze, to dosyć oczywista sprawa. Człowiek (czytaj: matka) chciałby tylko czasem poczuć, że też czasem jest ważny. Kończę, bo moje słodkie maleństwo właśnie mnie woła

PODZIWIAM CIĘ BIAGA za odwagę, że głośno wyrażasz

[aszyrl]

...to co czujesz !

W Polszcze być SUPER-MAMĄ to CEL, ambicja. Reszta sie nie liczy. Masz dać
społeczeństwu odchowane i happy dziecko a Ty ?!?! Twoje uczucia są g.. warte.
(Moja żona też tak uważa).

Wszelkie problemy, przemyślenia nad OGROMEM ciężaru macierzyństwa są TABU, bo
przez tyle lat komunizmu CIERPIENIE było normą. Teraz w QUASI-KAPITALIŹMIE, 100%
radzenie sobie we wszystkim (najlepiej samemu -> macho-Mama) to IDEAŁ, cel,
sens. "Nie wypada" publicznie czy nawet w towarzystwie znajomych gadać takich
rzeczy jak Ty, przyznawać się do słabości bo .. zrobią z Ciebię wyrodną Matkę !

Napisz do mnie mejla na priva ! Pogadamy...

Tata

[jklk]

Cieszę się, że ktoś napisał taki post. Opisuje on idealnie moje odczucia z
początków mojej macierzyńskiej kariery. Powiem szczerze, że zawsze się
zastanawiałam, czy ja jestem jakaś absolutnie patologiczna, że tak to czuję?
Czy też istnieje jakaś zmowa milczenia, która nie pozwala pisać w ten sposób
(sama nie wychylałam się z takimi refleksjami, bo strach). Dla mnie koszmarnym
przeżyciem było też to, ze to wszytsko spadło na mnie, tylko na mnie, a mój
mąż, z którym miałam niby taki partnerski związek, wychodził sobie, kiedy
chciał, robił, co chciał. I do dzisiaj, jak ja godzinami usypiam moją córkę (ma
wyjątkowy antytalent do spania!) to słysze tylko jak wyjmuje z lodówki i
otwiera kolejne puszki piwa.
Autorkę postu mogę jedynie pocieszyć, ze z czasem jest lepiej - raz, że dziecko
staje się coraz bardziej podobne do człowieka; dwa, że można je stopniowo
powierzać na coraz więcej czasu osobom trzecim - rodzicom, niani,
wychowawczyniom w przedszkolu.
Mam nadzieję, ze nie jestem wyrodną matką, ale zauważyłąm, że najbardziej
kocham moją córkę, kiedy nie spędzam z nią całego dnia.

[jklk]

Nie wykluczone, że ten "wiek balzakowski" też ma tu znaczenie. Ja też urodziłam
córkę raczej późno i wydaje mi się, że właśnie z powodu wczesniejszego
wieloletniego życia w pełnej wolności i swobodzie, tak trudno było mi się
przestawić i pozbyć wszystkich moich przyzwyczajeń...

[krozy]

bzdury wypisujesz - jak ja nie lubię generalizowania!

[iv72]

ja też urodziłam Synka po 30-tce, ale uważam, że to nie ma nic do rzeczy.
Zawsze na pytanie: jak mogłaś tak szybko wrócić do pracy ? (Robciu miał 6 mies.)
odpowiadam: wolę być szczęśliwą pracującą mamą, niż nieszczęśliwą pracującą.
Oderwałam się od swego Synka z bólem, ale praca pozwoliła mi myśleć przez kilka
godzin dziennie tylko o sobie. Z utęsknieniem wracam do domu i poświęcam czas
tylko rodzinie. Moje dziecko jest radosne, prawidłowo się rozwija i uwielbia
swoją nianię. Ja mam czas tylko dla niego - nawet nie przepadam za oddawaniem
go pod opiekę Dziadkom. Robciu ma 14 mies. i do tej pory tylko 4 noce spędził u
Dziadków. Natomiast swoje zajęcia, np.: basen staram się organizować późnym
wieczorem, kiedy Robciu już śpi. W mojej krótkiej karierze macierzyńskiej,
tylko (albo aż!)raz dopadły mnie wątpliwości czy podołam- Robciu miał
kilkugodzinne kolki i strasznie płakał - stracił nawet głos z tego ryku. I ten
jeden jedyny raz pomyślałam, ze się nie nadaję, ze już za późno na zminę mojego
egoistycznego charakteru, ze chciałabym być w knajpie, na piwie, ze
znajomymi.Gdziekolwiek, tylko nie z Synkiem sama w domu.Ale to minęło.
Przeszliśmy z powodzeniem rehabilitacje, przechodzimy ząbkowanie i bezsenne
noce. I kocham go bardzo.Ale każdy musi znaleźć swoją równowagę. Przecież nie
jesteśmy wszyscy tacy sami. Powodzenia.

[iv72]

MIAŁO BYĆ "WOLĘ BYŚ SZCZĘŚLIWĄ PRACUJĄCĄ MAMĄ< NIŻ NIESZCZĘŚLIWĄ NIEPRACUJĄCĄ"

[twinmama76]

Po pierwsze - kto ci każe wymyslać zabawy???? Co się stanie, jak mały zajmie
się chwilę jakąś zabawką, albo choćby gazetą kolorową???
PO drugie - jak długo władasz tę czapkę? Jak sie podrze przez 3 skundy, to nic
mu sie nie stanie.
PO trzecie - 8-miesięczne dziecko chyba śpi w dzień? więc jak śpi, to ty nie
rób NIC. Sprzątanie, gotowanie itp. wykonuj gdy dziecko nie śpi. Będzie ci się
z ciekawością przyglądać, a tobie przy robocie czas szybciej zleci. Gdy śpi, ty
czytaj, oglądaj tv i rób to, na co masz ochotę.
W ten sposób ani sie spostrzeżesz, jak mąż przyjdzie z pracy, zajmie się
młodym, a ty będziesz mogła wziąść kąpiel )))
Powiem ci w sekrecie, że czasami mam ochotę sprzedać swoje dzieci Cyganom ))
Ae dzięcki przedstawionemu wyżej systemowi udaje mi sie nie zwariować i w
dodatku być przeważnie zadowoloną mamą.

[biaga]

> PO drugie - jak długo władasz tę czapkę? Jak sie podrze przez 3 skundy,
> to nic mu sie nie stanie.
To nie darcie mnie denerwuje, to trwa chwile bo juz doszlam prawie do perfekcji
w bezawaryjnym zakladaniu czapki. Najbardziej frustrujaca jest niemoznosc
normalnego wytlumaczenia ze sluchaj to tylko czapka, musimy zalozyc bo zimno, a
moze nie lubisz tej czapki i wolisz tamta? Raz ustalic, wytlumaczyc, a nie za
kazdym razem od nowa stosowac sztuczki zeby obejsc problem.

[lusia8]

Przecież twoje dziecko ma dopiero 8 miesięcy. Ono nic nie rozumie z tego co do
niego mówisz. poznaje tylko intonacje głosu. I uwierz mi, jeszcze długo nie
będzie rozumiał. ono płacze bo jest mu newygodnie, uwiera go ta czapka. Każdy
czlowiek woli chodzić bez czapki. A swoją drogą, czy zakładanie czapki to dla
ciebie taki poważny problem?

[kajokaw]

no biadze właśnie o to chodzi, że frustruje ją to, że takiemu małemu dziecku nie można jeszcze nic wytłumaczyć. I nie oczekuje od ciebie, że ją nauczysz jak to wytłumaczyć ośmiomiesięcznemu dziecku. Chce się tylko podzielić swoimi frustracjami.

[wieczna-gosia]

To nie darcie mnie denerwuje, to trwa chwile bo juz doszlam prawie do perfekcji
>
> w bezawaryjnym zakladaniu czapki. Najbardziej frustrujaca jest niemoznosc
> normalnego wytlumaczenia ze sluchaj to tylko czapka, musimy zalozyc bo zimno,
a
>
> moze nie lubisz tej czapki i wolisz tamta? Raz ustalic, wytlumaczyc, a nie za
> kazdym razem od nowa stosowac sztuczki zeby obejsc problem.

biago, dorosli ludzie maja klopoty z komunikacja swoich potrzeb, nie umiemy
mezowi po ludzku powiedziec sprzatnij gary tylko snujemy sie po domu jak kupka
nieszczescie ) wiec nie wymagaj tego od dziecka

[aleksandrynka]

No skoro od zawsze wiedziałaś, że tak będzie, to nic nie poradzisz. To kwestia
nastawienia. Proroctwo, po prostu...

[madziulec]

Rozumiem Cie doskonale.
Otoczemnie wymaga od nas tego, bysmy byly doskonale na kazdym polu:
matkowanie, "zonowanie" itp. Czyli musisz doskonale zajmowac sie dzieckiem: z
usmiechem, radoscia. I tu naprawde malo kto rozumie, ze to, co powinno w jakis
sposob sprawiac radosc zaczyna przytlaczac, staje sie codzienna rutyna, te same
powtarzajace sie czynnosci: rano przewijanie, karmienie, potem jakas zabawa,
spacer, karmienie, spanie, znow przewijanie, kupa. Nic ciekawego. Placz do tego
jesli dziecko ma problemu z zasnieciem. Jesli dziecko jest "klopotliwe"
dochodza do tego cwiczenia na usprawnienie dziecka, wizyty u lekarzy. Mozna
zwariowac.
Maz wraca zwykle pozno i niby nie ma pretensji, ze nie ugotowane, nie
posprzatane i nie poprasowane, ale z drugiej strony tego oczekuje. Tego samego
oczekuja od Ciebie obie rodziny, no moze Twoja mniej, wiec masz presje i z tej
strony.
Wiec zamiast miec jakies wsparcie i ze strony rodziny to zaraz ktos Cie dobioja.
Dodatkowo wychodzisz na spacer i nie mozesz wygladac jak ostatnia wywloka -
sasiadki chodza takie eleganckie. Ciekawe, jak one to robia? Kiedy to robia?
Kolejny punkt presji otoczenia. I albo wychodzisz na ten spacer, albo zaczynasz
zamykac sie w domu i wyc sama z dzieckiem. Im bardziej Ty sie stresujesz, tym i
dziecko bardziej jest zestresowane. Kolko sie zamyka. Maz wraca zmeczony, Ty
oczekujesz, ze porozmawia z Toba. On nie ma ochoty, bo jest zmeczony - praca,
nocnym wstawaniem do dziecka....
I tylko sie marzy o tym, by ktos na chwilke zabral dziecko. I to nie dlatego,
ze sie dziecka nie kocha. Bo sie kocha, ale rutyna i zmeczenie zabija.

[chudaaga]

Tak,jak to napisalas,ja dokladnie tak sie czuje,dziennie to samo,synek ma 10m-
cy,ciagle cos odemnie chce.Juz przestalam wychodzic z domu,bo wlasnie nie chce
mi sie szykowac,zreszta kiedy?Kocham moje dziecko bardzo,ale jestem juz troche
nim zmeczona.

[madziulec]

Ja wrocilam do pracy i odzylam. Codziennie podrzucam Malego do dzidkow i
naprawde psychika moja wraca do rownowagi

[domin15]

Doskonale Was rozumiem.Właśnie wróciłam do pracy,czuje sie psychicznie
zrelaksowana ale ogromnie tesknie za dzieckiem. Mała ma 5 miesięcy i mam
wrażenie ze duzo trace kiedy maleńka jest z babcią. Każda z nans powinna
pracować ale krótko, jakieś 4 godzinki. Niestety tak sie nie da.

[bejoy]

JUPI! A mi sie udało !!!
Mała jest po 4 godziny dziennie z babcią, a ja wędruę sobie do pracy i
normalnie tam odpoczywam!
Faktycznie, siedząc w domu myślałam, że kota dostanę. Nie ma to oczywiście nic
wspólnego z miłością czy dbaniem o dziecko, ale to zaczynało być niebezpieczne
dla nas obu - z dnia na dzień przestawić na siedzenie w domu się nie da.
Pozdrawiam
Magda

[fasolka99]

Hej, nie przejmuj sie tak! Na pewno jestes dobra mama, a ze nie umiesz wymyslac
zabaw? Ja tez nie! I niespecjalnie lubie, ale... Trzeba sie wyluzowac, i jak
poradzila ktoras z mam - jak dziecko spi, to Ty odpowczywaj i czytaj sobie A
domowe rzeczy zalatwiaj z mala - daj garnki i lyzki (drewniane - mniej huku )
do zabawy, oddaj malej do dyspozycji jakas szafke albo szuflade w kuchni, musza
w niej byc bezpieczne rzeczy, ale te "dorosle", najlepiej jakies kuchenne, co
jakis czas wymieniane na nowe, zeby sie nie nudzilo. To samo z pudlem zabawek -
co jakis czas chowac czesc, a wyjmowac nastepna, tak rotacyjnie. I kolorowe
magazyny do "ogladania", wszelakie pudelka po roznych rzeczach, u nas hit to
byly butelki PETy po coli np. porzadnie zakrecone, a wsrodku troche wody, ryzu
czy makaronu. Super zabawa! Tylko zdejmij nalepke, bo zostanie zjedzona
Generalnie dziecko nie lubi drogich zabawek, natomiast lubi ogladac wszystko,
co jest w domu, a mozna znalezc mnostwo rzczy bezpiecznych dla dziecka,
szczegolnie wsrod sprzetow kuchennych. Ale tez np. sloiczki plastikowe po
kremach. I mysle sobie, ze chyba sie za bardzo przejmujesz dzieckiem, i ono to
wyczuwa i marudzi. Zostaw ja na chwile sama w kojcu (ja co prawda zostawialam
na podlodze, bo nie uznaje kojca jako "ogranicznika", no ale pewnie zaraz ktos
powie ze to super niebezpieczne) i idz sama siusiu, a nie z nia na reku Jak
troszke poplacze, to nic sie jej nie stanie. Taka madrosc zyciowa sie zdobywa
przy drugim dziecku, he he. To moje drugie jest zupelnie niemarudne, a z
pierwsza corcia mialam dokladnie tak jak Ty.
Co do kapieli i poczytania sobie - jesli nie uda Ci sie tego zrobic jak mala
spi, no to niestety, musisz poczekac na meza, tego sie tak latwo nie przeskoczy.
No i jeszcze jedno, jesli mozesz sobie na to pozwolic finansowo - znajdz kogos
na pare godzin tygodniowo do posiedzenia z mala i urwij sie do kolezanki albo
do sklepow SAMA! Dziala swietnie na psychike, tez sprawdzilam przy drugim (pani
przychodzila 2 razy w tygodniu na 4 godz, super sprawa). Trzymaj sie!

[biaga]

Rzecz w tym, ze ja:
1. nie przejmuje sie pracami domowymi w ogole, oczekiwan co do bycia
supergospodynia nie odczuwam, a nawet gdyby to mialabym je w dalekosci,
2. maz to swiety czlowiek, wraca z pracy i zajmuje sie dzieckiem, i jeszcze
wysluchuje moich zalow,
3. wszyscy ktorzy mogliby miec jakies zdanie mowia, ze mam dziecko grzeczne i
pogodne,
4. zabawki i utensylia domowe daje i samo sie zajmuje soba bardzo czesto,
ALE:
1. chcialabym czuc te RADOSC, a nie tylko dawac sobie rade,
2. to nieprawda ze to kwesia nastawienia - gdybym sie nie nastawila, nie
przerobila problemu teoretycznie zawczasu, to bym zwariowala,
3. zbyt pozno? mysle ze gdybym miala miec dziecko wczesniej, to bym go nie
miala...
4. owszem do lazienki mozna wyjsc, pewnie, ale kurcgalopkiem i trzeba sie
organizowac, a ja bym chciala tak normalnie, po ludzku...
Zastanawiam sie po prostu czy to defekt hormonalny, psychologiczny czy jaki, ja
bym chciala ZYC a nie wegetowac. To co niektorzy nazywaja 'cudownym wyzbyciem
sie egoizmu' i 'wszechogarniajacym poczuciem odpowiedzialnosci za mala
istotke', dla mnie jest uwiazaniem, permanentnym zaprzatnieciem glowy zupka,
kupka, ubrankiem, spacerkiem, kiedy ja bym chciala miec kawalek mozgu nie
zaanektowany przez te dziecinne problemy, a poczucie odpowiedzialnosci mi nie
pozwala wziac i nie myslec.
Codziennie czekam z utesknieniem na wieczor, kiedy bede wiedziec, ze kolejny
dzien juz za mna, i moge z czystym sumieniem przestac do dziecka MOWIC (bo
przeciez do dziecka trzeba mowic, co jest strasznie meczace, bo CO ja niby mam
mowic??) tylko je uspic i miec te 3h dla siebie. I codzienny dylemat - isc
wczesniej spac bo jutro pobudka o 7 czy jeszcze te pare minutek poczytac...
Czy ktos jeszcze ma tak jak ja??

[ewaand]

Też tak miałam, doszły do tego jeszcze inne kłopoty i potrafiłam siedzieć i
godzinami patrzec w ścianę, a moje dziecko jakoś się sobą zajmowało. Nie
gotowałam, bo po co, mały i tak nie będzie chciał nic jeść. A potem jeszcze
żal, że czas ucieka. Na szczęście poznałam w swojej okolicy kilka mam
zmaluchami w zbliżonym wieku. Ratowałyśmy się nawzajem od popadania w depresję
i przygnębienie.
pozdrawiam Ewa
ps. W nocy czytałam książki i wisiałam na rodzącym się właśnie (2000 rok)forum
edziecko, lub też prowadziłam niewinne flirty na czatach.(jak słyszeli o 4-
miesięcznym synku to jakoś dziwnie kończyli rozmowy . Oczywiście w dzień
musiałam z małym odespać te zarwane noce.

[diskus]

Ja też tak miałam. Aż zmieniłam login, bo wstyd się przyznać... Napisałam już
na tym forum wiele postów i wstyd z czymś takim występować.
Teraz moja córka jest już większ (prawie 4 lata), ale i do teraz mi się tak
zdarza, kiedy przychodzi dzień, który muszę spędzić w całości z córką, a ona np
jest chora i nie można z nią zrobić nic ciekawego, wyjść itp.
Jedyną rzeczą, która pomaga, jest znalezienie możliwości powierzania dziecka
komuś, choćby na kilka godzin w tygodniu. Komuś, kogo jest się pewnym, wtedy
wiadomo, że dziecko jest bezpieczne i nie traci na tym. Kiedy przestanie się
karmić, bardzo dobrze robią noce u babci (moja córka koszmarnie źle sypiała,
więc taka noc bez niej, bez usypiania do 12.00, bez wstawania, to było coś -
choć zarazem martwiłam się, czy babcia nie chodzi po ścianach czasem... - więc
takiego 100% wyzwolenia to nie ma...).
Jak była zupełnie mała, kiedy nie dawała mi się wyspać, kiedy nie mogłam jej
zostawić nawet na dwie godziny, bo non stop ryczała, to naprawdę był to
koszmar. Śniło mi się w nocy, że idę ulicami jakiegoś nieznanego mi miasta,
sama, z mężem tylko, a potem przypominałam sobie w tym śnie, że to niemożliwe,
że żadnych obcych mi miast już nie będe oglądac, bo mam dziecko i nie moge
wyjść nawet na dwie godziny, a co dopierowo gdzies wyjechać.
Kiedy w telewizji słyszałam informacje o jakiejś patologicznej rodzinie, w
której konkubent rzucił dzieckiem o ścianę, bo płakało, to - powiem szczerze -
czułam jakąś nić porozumienia łączącą mnie tym pijanym konkubentem. Dla
jasności dodam może, ża sama nie rzucałam dzieckiem o ścianę (choć, kurwa,
nieraz miałam ochotę).
Kiedy szliśmy w niedzielę na rodzinny spacer, gonilismy sie po łące, graliśmy w
corką w piłkę, i ja np. biegłam po za daleko kopnięta piłkę, to - powiem wam,
marzyłam, że jak się odwróce spowrotem w ich stronę, to okaże się że tej mojej
rodziny nie ma, że zniknęli i jestem sama, i będę wreszcie wolna, będę mogła
pobiec tak daleko jak zechcę...
Teraz jest lepiej, ale na drugie dziecko się nie zdecyduję. CHoć mam poczucie,
ż krzywdzę tym moją córeczkę i że nie spełniam wymogów, jakie wszyscy przede
mną stawiają...

[kuku-007]

Dla
> jasności dodam może, ża sama nie rzucałam dzieckiem o ścianę (choć, kurwa,
> nieraz miałam ochotę).

))))))) Już cię lubię
MIałam podobnie, ale bardzo krótko. Wymyśliłam sobie bowiem własny plan na ten
czas, kiedy byłam w domu z dzieckiem (2 lata) i konsekwentnie go realizowałam.
Jasne, że pewne rzeczy przy dziecku muszą się zdarzyć - przewijanie, spacery,
itp. Tego sie nie przeskoczy. Ale ja pewne rzeczy robiłam tylko dla siebie.
Otóż codziennie w określonych porach, kiedy dziecko spało, uczyłam się. Uczyłam
sie dwóch jęz. obcych - niemiecki znałam ze szkoły i powtarzałam, a nowych słów
i uczyłam sie z ... niemieckiego talk show Nauczyłam sie też angielskiego od
podstaw. Dzięki tej powtarzalności miałam poczucie, że czas mi nie ucieka i z
każdym dniem oprócz tego, że dziecko rośnie i jest dopieszczone, ja sama też
więcej korzystam i rozwijam się. MOże więc to będzie dla ciebie wyjście?
Znaleźć sobie coś, co będzie sprawiało ci radość i co będziesz rozwijać z
każdym dniem czując, że jest tylko twoje? A wtedy radość z bycia z dzieckiem
przyjdzie sama? Pomyśl o tym i nos do góry!
pozdrawiam, kuku

[mama-tusi]

Ja Cię rozumiem i mam podobnie, choć bliższy jest mi post "jklk". Eufori
macierzyństwa też nie czuję i nie czułam właściwie od początku ale z drugiej
strony zdaję sobie sprawę, że córcia jest jedyną osobą za którą oddałabym życie
bez chwili wachania. To tak jakby były we mnie dwie osoby jedna chce mieć
święty spokój i "wszystko zostawić w cholerę" a druga ma wyrzuty sumienia i
stara sie wszystko robić "jak trzeba".
Najbardziej mnie wkurza to, że nie mogę wyjść swobodnie na zakupy czy
wieczorkiem do kina, teatru lub na piwo a facetowi to wolno.

[milarka]

mama-tusi napisała:

> Najbardziej mnie wkurza to, że nie mogę wyjść swobodnie na zakupy czy
> wieczorkiem do kina, teatru lub na piwo a facetowi to wolno.

A dlaczego tak jest, że facet może a ty nie? Rozumiem w okresie, kiedy dziecko
jest karmione wyłączne piersią i nie jest dokarmiane butelką.
Ale kiedy dziecko jest już karmione innymi posiłkami to co za problem
powiedzieć swojemu mężowi, że dziś ty gdzieś wychodzisz, a jutro ja.

[mama-tusi]

Teoretycznie to żaden problem, gorzej wygląda praktyka. Po pierwsze dziecko
przy cycku. Po drugie z tatą za skarby świata nie chce zasnąć i strasznie
płacze. Po trzecie tacie brakuje cierpliwości wiec boję sie dziecko zostawiać.
po czwarte facetom łatwiej gdzieś wyjść, bo tylko jeden do drugiego zadzwoni i
frrrr... A wybrać się gdzieś z koleżanką, która też ma rodzinę, dzieci i cierpi
na chroniczny brak czasu - nie jest łatwo. Po piąte ledwo ja wyjdę (udało mi
się to 2 razy) już teściowa do mnie wydzwania, że sama wychodzę doprowadzając
mnie tym do furi). Po szóste chciałabym żeby to mąż mnie czasem gdzieś zabrał a
nie tylko kolegów. tak naprrewdę to mogłabym jeszcze wymieniać

Trochę mnie przekonałaś, mamo-tusi

[milarka]

Rzeczywiście jakoś tak to jest, że facet jeden do drugiego zadzwoni i już coś
tam organizują, a wyciągnąć koleżankę nie jest już tak prosto.

Natomiast u mnie, całe szczęście, głównym specjalistą od usypiania jest właśnie
tata, zresztą stał się nim przy odstawianiu małego od piersi.

A teściowej nie słuchaj bo głupio gada i tyle.

[olamad]

Tym się różnimy od facetów (przynajmniej ja), że ja nie mam ochoty wychodzić
sama, bez niego, czyli nie wychodzę wcale, a on nie ma z tym żadnych problemów.
Ileż to już razy o to się kłóciliśmy...

[diskus]

mama-tusi napisała:

> ale z drugiej strony zdaję sobie sprawę, że córcia jest jedyną osobą za którą
oddałabym życie bez chwili wachania. To tak jakby były we mnie dwie osoby jedna
chce mieć > święty spokój i "wszystko zostawić w cholerę" a druga ma wyrzuty
sumienia i > stara sie wszystko robić "jak trzeba".

To jest bardzo trafne określenie - o tych dwóch osobach. Tez tak to czułam.
Z jednej strony kompletna frustracja, chęć ucieczki i nienawiść - nie wiadomo
właściwie do kogo?, raczej nie do dziecka, tylko do męża, do sytuacji całej.
Z drugiej strony - przecież, gdyby mojej córce miało coś się stać, gdyby miała
zachorować, to przecież zrobiłabym wszytsko dla niej, życie bym oddała swoje. Z
nikim innym na świecie takiego związku mie czułam jak z nią. Takiej miłości.
Moja córeczka jest już większa, teraz to wygląda inaczej. Ale powiem Wam, że
nie pokonałam w sobie tych złych uczuć, nie zmieniłam się, raczej sytuacja
sama z siebie zmieniła się na lepsze - po prostu dziecko urosło i nie wymaga
już 100% uwagi z mojej strony.
Dlatego myślę, że zamiast zastanawiać się nad sobą (swoją krzywdą lub swoim
patologicznym egoizmem) lepiej jest postawić na praktyczne rozwiązania -
koniecznie poszukac możliwości zostawiania dziecka z kimś (mi pomagały nawet
dwie godziny - jeśli wiedziałam, że córka jest bezpieczna i że osoba opiekująca
się daje sobie radę i nie jest nazbyt obciążona przez moje dziecko). Później -
wyjazd - choćby na dwa dni.

[silvik]

To tak jakby były we mnie dwie osoby jedna chce mieć
> święty spokój i "wszystko zostawić w cholerę" a druga ma wyrzuty sumienia i
> stara sie wszystko robić "jak trzeba".
Świetnie to napisałaś, naprawdę czuję się tak jakbym to sama pisała. Kocham nad
życie mojego synka ale czasem nadmiar obowiązków czuję że mnie przerasta.
U mnie jest trochę inna sytuacja bo ja pracuję. A po powrocie do domu nie wiem
za co się zabrać -czy (najchętniej zabawa z synkiem)czy obowiązki-czyli obiad
itd
Mąż pracuje i się dodatkowo uczy wieczorowo więc wszystko jest praktycznie na
mojej głowie.Pozdrawiam wszystkie mamusie

[etka2]

Hmmm, skądś to znam i to bardzo dobrze (to moje pierwsze dziecko więc jeszcze
błądzę ). Do 10.tego miesiąca życia córki byłam wyłącznie z dzieckiem w domu.
Od jakiegoś czasu pracuję i wcale nie jest lżej (choć tak naprawdę praca
zawodowa jest mniej wyczerpująca niż opieka dziecka i prowadzenie domu). A
wygląda to mniej więcej tak:
5.25 - pobudka i karmienie małej - piersią oczywiście (mój cycomaniak nie ma
zamiaru rezygnować; najczęściej muszę jeszcze trochę poczekać aż znów zapadnie
w sen - nie mogę przecież jej obudzić, bo tata też musi trochę pospać
6.00 - biegiem na tramwaj
7.00-15.00 - praca (i całe szczęście niezbyt męcząca)
16. z minutami - zawsze pędem do domu, bo przecież muszę zmienić opiekunkę, w
drodze powrotnej robie bardzo, bardzo szybkie zakupy, z siatami w rękach wdadam
na to nasze 3-piętro, od progu już słyszę moje stęsknione dziecko (ciekawe czy
bardziej stęsknione cyca czy mamy ). Karmię więc mojego cycojadka. Już
podczas karmienia myślę co tu zrobić na ten obiad. Wbiegam z córcią do kuchni -
ona w foteliku zawsze zniecierpliwiona i znudzona bo zabawki zawsze tak szybko
lądują na podłodze - więc między jednym podniesieniem czegoś z podłogi a drugim
próbuję coś upichcić. No chyba, że wczoraj wieczorem przygotowałam coś, to
tylko odgrzewam. No więc obiad się gotuje - ja zabawiam dziecko i próbuję
ogarnąć dom. Wszędzie pełno "kotów" na podłodze (ciekawe skąd one się biorą -
przecież codziennie sprzątam). Córci nie bardzo się to podoba, że ja się gdzieś
kręcę więc bardzo często jest krzyk - moje próby zajęcia jej czymś spełzają na
niczym - więc wracam do dziecka. Jest już i tatuś.
Ok. 17.-tej obiad ląduje na stole. Ja karmiąc małą (bo z nami też je) próbuję
coś też zjeść (zawsze w pośpiechu i w krótkich przerwach kiedy mi na to dziecko
pozwoli) - generalnie jest to koszmarny sposób przyjmowania jakiś posiłków.
Ufff, no i po obiedzie - trzeba sprzątnąć naczynia i wrócić do dziecka. Tatuś
nie zawsze może się zając małą, bo on też ciężko pracuje, więc nie zawsze jest
w stanie mnie wspomóc (no cóż - trzeba sobie jakoś radzić).
17.40 - najczęściej mała ma już dosyć siedzenia w domu i zaczyna się marudzenie-
tymbardziej, że idą ząbki no i zbliżą się wieczór czyli zmęczenie też robi
swoje.
Ok. 18.-tej jak starczy mi sił i pogoda pozwala - to wychodzimy na dwór - jest
czas na dokończenie zakupów, zapłącenie rachunków.
18. z groszami - wracamy do domu - tzreba jeszcze nakarmić małą (jakaś
kanapeczka tudzież coś innego)
19. z minutami (oby nie za późno, bo będzie z córcią cyrk nie z tej ziemi)-
kąpiel
19.30 - karmienie piersią i usypianie, najczęściej jest jeszcze jednak jakiś
zapas niespożytkowanych sił u córki i musi się "wyszaleć", po czym obraca si en
a boczek i zasypia
Ok. 20.-tej (jak dobrze pójdzie) - właściwie nie wiem co robić - sobie kolację
czy też kanapki na jutro do pracy, a może przygotować jakieś pranie, a może
trzebaby umyć podłogę (opiekunka znów wylała herbatkę córki). Najczęściej
krzątam się jeszcze w kuchni do godziny 21. z hakiem po czym ok. 22. sewuję
sobie zasłyżoną kąpiel i właściwie jestem już taka zmęczona, że myślę tylko o
przyłożeniu głowy do poduszki (bo po 1. w nocy znów mnie obudzi córka -
karmienie ciąg dalszy, po 2. rano tak wcześnie trzeba wstać). No a kiedy jakaś
przyjemność, czas dla siebie (tylko dla siebie - jakaś ksiązka, albo jakiś
film), rozmowa z mężem - NIE MAM SIŁY NA NIC - IDĘ SPAĆ - tu: niezadowolenie
męża - znów nie masz czasu dla mnie (no nie mam ).
Dodam, że bardzo często popołudniowe czynności wykonuję najczęściej sama, bo
mąż ma jeszcze innego zobowiązania zawodowe i czasem wraca jak ja już śpię.
Nic ując i nic dodać - KIERAT MATKI POLKI - często zastanawiam się skąd te
matki (widziane w parku) mają czas, aby się zając sobą i wyglądają tak dobrze -
NIE MAM POJĘCIA
Po mału przestaję się tym zamartwiać, bo chyba bym zwariowała - cieszę się
każdą minutką (dosłownie) którą uda się wyrwać - choć jest ich jak na lekarstwo.
Pozdrawiam i życzę wytrwałości i więcej dystansu.
Dzieci też kiedyś dorosną ))))

[magolcia]

))) Mam idealnie tak samo, tylko nie wiedziałam, jak to ująć w słowa. Chyba
druknę post i pokażę mężowi, bo on "nie rozumie o co mi chodzi..."
A już z tym codziennym dylematem: wieczorny film, lub książeczka, czy spanko o
21.00 - żeby następny dzień jakoś przeżyć )))
Na szczęście ja wróciłam do pracy i teraz w ciągu dnia bardzoooo kocham Olę ;-
))))
Pozdrawiam

[mamahanki]

Tak, dzieci moga dac sie popamietac. Ale nie przejmuj sie bedzie lepiej (tylko
kiedy?). Moja corka tez byla i jest jeszcze troche straszna jekula, we dnie i w
nocy. Do roku karmilam ja piersia i chodzilam na rzesach, bo wiecznie sie tylko
domagala cysia i ciagle bylo me i bee i nie wiadomo bylo co jest. Teraz (ma 2,5
roku) i potrafi gadac, ale czapki nadal nie chce zakladac i potrafi jeszcze
czlowiekowi nawrzucac. Nie jestes sama ja tez bylam zmeczona moim malym
dzieckiem, ale im wiecej umie gadac tym jest smieszniej. Mysle ze powinnas
troche zmienic nastawienie, jak juz ktos wczesniej pisal, bo dziecko wbrew
pozorom bardzo dobrze wyczuwa nasze nastroje.
O wlasnie ja polozylam spac i znowu cos chce, nie ma spokoju, ale nie dajmy sie
malym terrorystom. Musisz jej dac szanse pobawic sie ze sama soba.
Pozdrawiam

[antonina_74]

Lepiej nie można tego ująć Miałam dokładnie takie same odczucia. No cóż,
jedyna rada - zatrudnij opiekunkę wróć do pracy i od razu będzie inaczej. ja
pracuję od 2 tygodni od kiedy młodszej stuknął roczek i pędzę do pracy jak na
skrzydłach, a z pracy... jak na skrzydłach do domu do eee, bee, yyy, myyy, bo
już zdążę się stęsknić
Ale wczoraj (niedziela) byłam z obojgiem sama w domu cały dzień bo mąż wyjechał
i mogłabym się pod Twoim postem podpisać...
pozdrawiam,
Antonina
mama Kuby (5) i Zosi (roczek)

[biaga]

Dzieki za rady i slowa otuchy nie jestem sama jak widac Tez przypuszczam,
ze jak wroce do pracy to bedzie lepiej, jeszcze tylko 4m. Chyba po prostu
brakuje mi tych wszystkich utraconych mozliwosci, gdybym nawet z zadnej z nich
miala nie skorzystac... tej wolnosci wyboru. Chcialabym przez chwile znowu
poczuc sie 'jednoosobowo' chocby to nazwac egoizmem.
Pozdrawiam wszystkie etatowe mamy

[madeyowa]

Rozumiem Cię doskonale. Siedzę z moimi dziećmi w domu od 4 lat. Mieszkamy na
odludziu, samochód potrzebny jest mężowi na dojazdy do pracy, więc nie bardzo
jak mam się stąd wydostać, żeby wyskoczyć np. do sklepu czy koleżanki. Od rana
do wieczora jedynym moim towarzystwem są dzieciaki. Czasami cieszę się, że
jestem z nimi, a czasami mam wszystkiego dość, mimo, że moje dzieci nie są
zbytnio uciążliwe. W miarę spokojnie mogę przy nich zrobić obiad czy ogarnąć
mieszkanie. Niestety bywa tak, że ich kwiki przy ubieraniu, myciu itp.
doprowadzają mnie do szału. Myślę, że odczucia o jakich piszesz towarzyszą
większości matek siedzących z dziećmi w domu. Nie masz czego sobie wyrzucać.
Przy pierwszym dziecku też miałam wyrzuty sumienia,kiedy zamiast sią nim zająć
robiłam obiad czy coś tam innego. Teraz jak mam coś do zrobienia, a
dzieciaki "włażą mi na głowę" to włączam im bajkę albo wyciągam jakieś zabawki,
którymi dawno się już nie bawiły i biorę się za robotę. Tak samo jak potrzebuję
trochę czasu dla siebie. Chociaż włąściwie wystarcza mi te 1,5 godziny w ciągu
dnia, kiedy śpią. Moge wtedy spokojnie wypić kawę, posiedzieć przy komputerze
czy poczytać gazetkę.

[zebra12]

Kurcze, miałam podobnie. Tylko, że ja baaardzo chciałam mieć dziecko. No i
urodziłam mając 24 lata. Te godziny, miesiące, lata w domu, to doprowadzało
mnie do szaleństwa. Każdy dzień przebiegający tak samo: pobudka ok 6,
śniadanie, mycie itd, nocne pobudki...Miałam szczerze dosć. Odliczałam każdy
dzień do następnego miesiąca, do kolejnych urodzin. Najgorsze były choroby,
szpitale... I to uwiązanie, brak możliwosci wyjścia zajęcia się czymkolwiek
innym po za dzieckiem. Jednak zaszłam w kolejną ciążę. Poroniłam! To zmieniło
trochę mój punt widzenia. Nie tak łatwo jest mieć dziecko, łatwo mozna je
stracić, dzieci są takie kruche... Potem kolejna próba i znów poronienie.
Załamamłam się totalnie. Czy mi sie uda? Czy będę mogła poczuć znów to
przeklęte zmęczenie i słyszeć płacz noworodka i niemowlaka? Było mi już
wszystko jedno, chciałam mieć nawet trojaczki, byle tylko mieć! Znów test
stwierdził ciążę. Cieszyłam się i bałam. Urodziłam zdrową córeczkę. Byłam
szczęśliwa. Nosiłam ją na rękach i płakałam ze szczęścia. Oczywiście znowu była
ta rytyna i te dłuugie dni z niemowlakiem, ale nie śmiałam juz narzekać. Potem
były choroby, otarcie się o śmierć. Spokorniałam. Cieszyłam się i cieszę każdym
dniem moich dzieci. Choć czasem wybiegam myślami w przyszlość i planuję, co
zrobię jak już dorosną i będę mogła zostać przez moment sama z sobą. I myślę,
że będę za nimi tęsknić tak jak teraz, gdy jestem cały dzień w pracy z dala od
nich. A one są z dnia na dzień bardziej dorosłe, samodzielne, obce...To mnie
przeraża. Starsza ma prawie 8 lat, swoje koleżanki, szkołę, swój świat. Młodsza
4,5 jest jeszcze taka dziecinna, szczera, bezbronna, ale i ona zaczyna mieć juz
własne zdanie. Cieszmy się chwilą, bo szybko mija, a nie wiemy czy jutro bedzie
lepsze...a jak nie?

[lola211]

Mam co prawda juz wieksze dziecko- 6 lat- ale tez czasem łapie takie doly, np.
teraz ona jest chora i juz 4 dni siedze z nią non stop w domu.Juz nie moge
wytrzymac, mam ochote krzyczec!!!Ja chce wyjsc do ludzi, ratunku!
Meza całe dnie nie ma, córka sie nudzi, ciagle czegos ode mnie chce, a ja sie
opedzam jak od muchy i mam wyrzuty sumienia.Dusze sie, mam nadzieje, ze za 2
dni pójdzie juz do zerówki.

A kto wymyślił termin "urlop wychowawczy"?

[erinaceus]

[koleandra]

He he, no lekko nie jest...
Ja to nawet śniadanie swoje przesunęłam na godzinę 12-13 bo nie cierpię jeść w
zamieszaniu i rozgardiaszu ani jak mi dzieciak grzebie w talerzu. Ada ma juz
prawie dwa lata to jest lżej bo conieco mozna wytłumaczyć - ale ale!! - ona ma
już własne zdanie i to zawsze inne od mojego Jednym słowem jest draka,
bywają histerie itp. Kąpiel - super - mogę kiedy chcę ale ona musi mnie w tej
łazience pilnować Czytanie książki odpada bo ona się drze nademną mama mama
mama mama!! i może tak przez dwie godziny a jak sie pytam "co chcesz" to ona
wpada w wielki śmiech aż się mało nie udusi.
Ja raczej zabaw nie wymyślam bo ona sama ma mnóstwo swoich pomysłów. Nie lubię
tylko wychodzenia na dwór bo ja sama to bym mogła i w domu siedzieć cały dzień
ale dla dobra dziecka trzeba wyjśc i się przewietrzyć - no tak, niby to jest
dla dobra dziecka a dziecko najwięcej problemów stwarza - to ucieka, nie chce
sie ubrać, to sie uprze, żeby wziąść ze soba 5 misków, to czapka nie taka....
Jak mała śpi to ja zakładam nogi na biórko, jem śniadanie, pije kawę,
przegladam strony w internecie - jednym słowem sam relaks a jak sie budzi to
wtedy biorę sie za sprzątanie, obiad... itp. a ona mi tak strasznie pomaga
robiąc wciąż bałagan i zabierając garnki z kuchni.
Kocham byc mamą bo pewnie, że kocham to swoje dziecko ale... staram się zawsze
wyluzować, żyć normalnym życiem i nie podporządkowywac wszystkiego dziecku -
czego i Tobie życzę.
Anka.

[mama_wiktora]

Eee, nie masz garba ani ogona Jeśli tak, to większość matek go ma, co w
związku z tym należy uznać za normę

Ja właściwie nie powinnam się odzywać, bo w porównaniu z wieloma z was mam
idealne warunki, tzn. rodziców na miejscu, którymi w każdej sytuacji mogę się
wspomóc, to oni zajmowali się Wiktorkiem, gdy ja wróciłam do pracy, brali na
spacery itp., teraz odwiedzają, tak abym mogła cokolwiek zrobić w domu albo
koło siebie. No i mąż teraz znacznie lepiej orientuje się w mojej sytuacji niż
przy pierwszym, "eksperymentalnym" dziecku.

Tym niemniej doskonale pamiętam to znużenie podczas macierzyńskiego po
urodzeniu Wiktora, tę cholerną depresję i zmęczenie, gdy włosy czesałam raz
dziennie bo na więcej razy nie miałam czasu, a wieczorem gdy tylko mały zasnął
ja już nawet nie myślałam o kąpieli, tylko o tym, żeby jak najszybciej znaleźć
się w łóżku. Gdy był starszy nie wiedziałam jak zajmować mu czas więc
bezsensownie bujałam go w leżaczku żeby nie krzyczał, a sama po raz kolejny
przeglądałam gazetę albo obżerałam się do oporu. Gdy przejmowali go rodzice, ja
wyskakiwałam na sklepy i odreagowywałam brak życia w moim życiu zakupami.
Tragedia, nie tylko finansowa.

Teraz jestem troszkę mądrzejsza, no ostatecznie każdy się uczy na błędach
Dziś też czuję to znużenie. A gdy Wiktor był chory przez dwa tygodnie i nie
szedł do przedszkola, Julka też zresztą się przeziębiła, to miałam ochotę wyjść
i pójść sobie hen, hen daleko, byle dalej ... I wtedy któregoś ranka mój mąż na
moje warczenie odparł "kochanie ja wiem że tobie w domu się nudzi całymi dniami
z dziećmi". W pierwszym momencie nóż mi się otwarł w kieszeni, oczywiście
poinformowałam mojego męża co robię przez cały dzień i jaka to jestem tym
znudzona Tym niemniej słowo może nieco za mocne, ale coś w tym jest.

Brakuje, przynajmniej mnie, w życiu pasji. Czegoś oprócz pełnienia roli matki i
idealnej gospodyni domowej (bosche jak ja lubię mieć czysto w domu !!! i przez
następne 18 lat mi się to nie zdaży) i jeszcze cholera wie kogo. W każdym
razie brak tego czegoś, na co można z wytęsknieniem czekać, gdy po raz setny
odpowiadam na pytanie "cemu" i po raz kolejny powtarzam dzień w stylu:
karmienie, kupa, karmienie, czkawka, karmienie, kąpiel, karmienie...

Nie wystarczają mi te godziny które wyrywam (dosłownie) sobie, na wyjście do
fryzjera, z koleżankami, na posiedzenie z książką (to akurat przy małym dziecku
się da). Nie dają mi wystarczającej odskoczni.

Aha, dla mnie powrót do pracy początkowo był błogosławieństwem. Wreszcie
spokojnie mogłam wypić kawę, nie trwałam w nieustannym pogotowiu, nikt nie
zrywał mnie na równe nogi swoim krzykiem. Ale do czasu. Kiedy pierwsza euforia
minęła, okazało się, że w takim zapracowanym dniu już na pewno nie ma czasu dla
mnie, jest tylko praca i potrzeby dziecka, no i dziadkowie, których trzeba jak
najszybciej zmienić po wyczerpującym dniu. Mnie w tym nie ma. Nie ma moich
potrzeb, to tak jakby mnie w ogóle nie było.

Tym razem trochę mi lepiej, ale nadal czuję ten brak. Pani Justyna Dąbrowska
napisała w jednej swojej książce o teorii pustej fliżanki (w każdym razie
jakiegoś naczynia). Jeśli masz pełną chcesz się nią podzielić, jeśli masz
pustą dawanie nie sprawia ci już przyjemności. Trzeba napełnić swoją, żeby móc
dalej coś z siebie dawać. Wierzę szczerze w prawdziwość tej teorii,
wypróbowałam na sobie. Ale czasem nie wiem jak napełnić swoją fliżankę.

Jeśli chodzi o twoje Biaga oczekiwanie na następny etap, to obawiam się, że
cudu nie będzie. Problem tkwi w nas, nie w dziecku No i chyba na to, że
dziecko zrozumie o co ci chodzi i jak dorosły zastosuje się do tego, że czapka
jest ważna przyjdzie ci poczekać kilkanaście lat Wcześniej do tłumaczenia
potrzebna jest tona cierpliwości plus tona cierpliwości plus dwadzieścia metrów
czasu i jeszcze jedna tona cierpliwości. Tak a propos jeśli ktoś dysponuje
paroma tonami cierpliwości to chętnie wezmę

Bycie matką to praca non-stop nawet gdy cię przy dziecku nie ma, to cholernie
przytłacza, nie?

Potrzebujemy chyba trochę więcej luzu i odskoczni od tej rutyny domowej. Jeśli
akurat dziś nie poczytamy dziecku przez 7 minut to nie wyrośnie od razu
brutalnego mordercę...

Tyle luźnych uwag i obserwacji matki dwójki dzieci, która pół godziny temu
powinna dobudzić swojego synka, a pisała to bujając córeczkę w leżaczku pomimo
jej dyskretnych sygnałów "mamo, czas na rączki"

[lgosia1]

wiesz co... biaga... nie mam teraz czasu czytać wszystkich postów w twoim
wątku, ale coś czuję, że mogły się na ciebie posypać gromy. A mi się wydaje, że
jesteś super matką, bo po pierwsze, skoro nie masz czasu, tzn. że cały swój
czas poświęcasz dziecku, skoro masz wyrzuty sumienia, że nie masz siły wymyślać
wciąż nowych zabaw, tzn. że starasz się umożliwić dziecku jak najlepszy rozwój,
no i to najlepszy dowód na to jak to dziecko kochasz.
A druga sprawa, że skoro zdajesz sobie sprawę z własnych niedoskonałości, to
masz wielkie poczucie odpowiedzialności i obowiązku i jednak śmię twierdzić, że
to trochę taka depresja jesienna
Oj często myślę podobnie jak ty jednocześnie nie wyobrażam sobie, żeby mogło
być inaczej i wcale nie miałabym ochoty zamienić się na życie z kimś kto nie ma
dziecka. Czasami można sobie ponarzekać no nie? No i załamuję się jak czytam
takie wątki jak "Kocham być mamą". Ja kocham moje dziecko, ale nie za bardzo
kocham być mamą!

[biaga]

Podnioslas mnie na duchu ) Dziekuje )

[jagusia7]

To ja jestem następna do kompletu
Ulgę poczułam tak mniej więcej jak syn zaczął porządnie chodzić i mówić.
Miałam dość tego, że muszę wszystko robić szybko: jeść, myć się, siedzieć w
kibelku, nawet spać musiałam szybko, bo młody nie lubił No i niemożność
komunikacji mnie dobijała. Plus prowadzanie dziecka zgiętym w pół przez kilka
godzin dziennie, kiedy uczyło się chodzić.
Teraz przeważnie uważam, że fajnie mieć takiego czterolatka jak mój syn,
chociaż czasem mam ochotę go udusić(czemu on tyle mówi??). Ale na drugie
dziecko się raczej nie zdecyduję. Chociaż czasem rozczula mnie widok
niemowlaka, zaraz przypomina mi się kursowanie godzinami po pokoju z młodym w
objęciach, jedzenie z mężem na zmianę(to drugie żarło na zimno). Dziękuję
bardzo
Chyba nie ma rady na to, co czujesz. Tak masz i już, nie jesteś sama
Pocieszę Cię, że im starsze dziecko tym więcej radości sprawia mi przebywanie z
nim. Z Tobą pewnie będzie podobnie.
Pozdrawiam serdecznie

[mamamarka]

Nic nie będę pisała, wszystko zostało napisane.
Pozdrawiam i rozumiem doskonale.

[jasiek33]

No gratuluję Diskus i kolejnej genialnej mamie tego łączenia sie w bólu z
piajnym konkubentem. BRAWO Dziewczyny, BRAWO!!!! A potem sie dziwimy skąd
patologia....
mimo wszystko proponuje pzreczytać Eicelberga i Samsona Dobrą miłość nie
patrząc przez pryzmat pana S.
Jest tam o tym, ze to dziecko jest dla nas a nie my dla niego, ze to my w końcy
to dizecko chciałyśmy. A jak ktos nei jets gotowy to nie powinien go miec.
Sory - teksty o tym, że ktos ma ochote rzucić dzieckeim o ścianę, kurwa na
dodatek, dyskwalifikują dla manie taka osobę. I zastanówcie sie pozostaęł mamy
co byscie powiedizały na wieść o takim dziecku ....
A Tobie mamo proponuję pójść do pracy - zobaczysz bedzie lepiej naprawdę.
I jeszce raz błagam - nie piszcie takich bzdur ...
Ania

[mamamarka]

No nie ale bez przesady..... Przecież nikt tu się nie utożsamia z patologicznym
ojcem. O patologii akurat w naszym przypadku mowy nie ma. My się po prostu
przyznajemy, że czasem z dzieckiem jest ciężko i nie zawsze jesteśmy
entuzjastycznie nastawione do jęczącego lub wyjącego dziecka.
"Nie róbcie z nas pederastów!"

[aszar.kari]

jasiek33 napisała:

> mimo wszystko proponuje pzreczytać Eicelberga i Samsona Dobrą miłość nie
> patrząc przez pryzmat pana S.
> Jest tam o tym, ze to dziecko jest dla nas a nie my dla niego, ze to my w
końcy
>
> to dizecko chciałyśmy. A jak ktos nei jets gotowy to nie powinien go miec.

Taaak, tym PANOM (podkreslam - P A N O M) na pewno nie bylo trudno pisac o
Dobrej Milosci i innych takich tam gornolotnosciach, bo to zapewnie nie Oni -
NIE ONI - ta opisana Dobra Milosc przekuwali w czyn siedzeniem przez pol roku,
rok, dwa w domu z dzieciakami! Fajnie sie teoretyzuje, z praktyka bywa roznie.
Tak samo jak wkurzaja mnie starzy faceci i ksieza nawolujacy do ochrony zycia
poczetego, tak samo zlosci mnie napominanie przez facetow (nie majacych za soba
urlopu opiekunczego!) kobiet siedzacych w domu z dziecmi, ze powinny byc tym
zachwycone i wydychac wszystkimi porami swoja milosc macierzynska. A co, to
Matka nie Czlowiek? Nie moze zwyczajnie miec dosc bycia "na bacznosc" przez 24
godziny na dobe? Chwala Bogu i Gazecie, ze jest Forum i normalne kobiety moga
sobie tu chociaz troche ulzyc piszac szczerze, co Im doskwiera.

[bebicka]

No czesc czytam i czytam i chociaz chcialam juz wczesniej sie wpisac to teraz
nie wytrzymalam. Bo najpierw po prostu chcialam napisac ze moze jestem jakas
dziwna wobec tego co tu piszecie bo ja uwilebima swoje dziecko, uwielbiam z nim
przbywac a jego usmiech na moj widok kiedy np wchodze do sypialni, po jego
przebudzeniu... malo jest cudowniejszych rzeczy na swiecie.
Ale moze to dlatego ze mam super dobrze, bo tak maluch byl jak najbardziej
planowany i wyczekany i choc ciaza przbiegala w sumie bez problemow to wlasnie
ja wpsominam najgorzej. Porod wiadomo delikatnie mowiac do przyjemnosci nie
nalezy ja chwile pokory o ktorej pisala ktoras z dziewczyn przezylam
wlasciwie od razu bo dziecko sie urodzilo owiniete pepowina, nie oddychalo,
zabrali mi je do reanimacji, nie wiedzialam co sie dzieje... dal wszystkich
tych narzekajacych, coz mimo wszystko nei zycze...
potem bylo juz lepiej i lepiej.
Moj maz uwielbia malucha, swiata poza nim nie widzi, pomaga mi bardzo, moja mam
tez najchetniej zajmowalaby sie nim bez przerwy... wiec moze faktycznie mam za
dobrze.
Probelmy byly z karmieniem, Mlody nie tolerowal mojego pokarmu, stres, nerwy,
po kazdym karmieniu bole brzucha, dziecko wiecznie marudzace, ja majaca dosc
wszystkiego zmeczona... ale nadal go kochajaca. Walczylismy prawie dwa miesiace
chyba sami ze soba az przeszlismy na butelke. Mlody po dwoch dniach nie do
poznannia zadnych problemow z trawieniem... do tej pory karmimy butelka (Mlody
ma 6 miesiecy), wyreczyc mnie wiec moze w tym maz, czy babcia ...wiec chyba mam
za dobrze.
Nie czuje sie wcale ograniczona, wlasnie wrocilam do pracy, wprawdzie mam to
szczescie ze tylko na ok 12 godzin tygodniowo, na razie Mlodym zajmuje sie
babcia ale znalezlismy mu opiekunke, chyba w porzadku. Do tego praktycznie nie
odczuwam zadnego obciazenia, na zakupy chodze jak chodzilam a nawet wiecej, do
tego spacery wyrabiaja koncycje i pozwalaja sie dotlenic, zreszta spacerowac
akurat zawsze lubilam. Do tej pory juz kilka razy wyjezdzalismy, jak Mlody mial
6 tygodni bylismy w gorach, potem jeszcze raz, niedawno wrocilismy z Hiszpanii
a ostatnio z koelejnej wycieczki. A nastepne w planach.... chyba mam za dobrze
nie moge sie doczekac Swiat bozego Narodzenie, Mlodego pierwszych Swiat z nami,
naszych z Nim.
Mlody duzo bawi sie sam, oczywiscie musze go nakarmic, przewinac, ale mnie to
nie meczy nie w takim sensie o jakim piszecie. fakt ze wieczorem przyjemnie
jest usiasc na kanapie, obejrzec jakis film czy przeczytac ksiazke (na co
zreszta mialam znacznie wiecej czasu jak akrmilam jeszcze piersia).
Fakt ze czesto wieczorem czlowiek jest naprawde zmeczony, ale ja chyba bardziej
pracami domowymi, niz Mlodym...
Tak sie zastanawiam ze moze po 1) nie trzeba sie bylo decydowac na dziecko
skoro wiedzialo sie ze to bedzie takie obciazenie i utrudnienie itp. Ze moze te
frustracje wynikaja nie z uczuc do malucha tylko np do reszty swiata, do meza w
szczegolnosci. Ja wiem ze moj jest ewenementem, ze inni sa inni raczej, ale ja
tez sie zloszcze tylko zazwyczja wlasnie na niego, ze nie zrobi tego czy
tamtego...
Dla mnie kazdy dzien z moim synkiem jest cudowny i sie strasznie szybko konczy,
widze jak sie rozwija krew z mojej krwi, ktos najwazniejszy i juz tesknie za
tymi dniami bo wiem ze one przemina ze tak szybko on bedzie mial wlasne zycie,
ze moze nie ebde mu potrzebna, ze moze... wole nie myslec nawet tyle strasznych
scenariuszy. Bedzie dobrze musi byc w kazdym razie ja niestety jestem z tych
co kochaja swoje dziecko...
ale tak sobie jeszcze mysle ze trzeba szukac rozwiazan zeby stan rzeczy
poprawic. Mzoe faktycznie niania jest dobrym rozwiazaniem, mzoe sprobujcie
przejsc na butelke, chociaz na noc, wiem ze dla niektorych to zabrzmi jak
herezja, ale moze nzacznie ulatwic zycie... i mzoe poprawic humor
a ja juz teraz uciekam z pracy dopiero do moejgo malucha bo sie juz strasznie
stesknilam.
zycze wszystkim wytrwlaosci i przestancie kusic los, naprawde
i w sumie wyszlo duzo lagodniej chociaz chcialam sie pozlosci bo z tymi
przeklenstwami to juz przesadzacie!!!
Maraska
Acha Igosiu czemu przestalas sie odzywac na forum kwietniowym? Bardzo lubilam
czytac twoje listy pozdrawiam

[mama_wiktora]

Bebicka!! To jakieś nieporozumienie!! Żadna z nas nie pisała, że nie chciałyśmy
naszych dzieci lub że ich nie kochamy!! Pisząc "ja jestem z tych co kochają
swoje dziecko" stawiasz się w opozycji jakoby do nas a to nie jest prawda.

Moje dzieci kocham nad życie, każde było zaplanowane świadomie (żadna wpadka) i
wyczekane. Całuję ziemię po której stąpa starsze, i stópki młodszej. Uwielbiam
na nie patrzeć, rozmawiać: ze starszym już prawie "poważnie" i z młodą "le,
ghiii". Puchnę z dumy jak widzę pierwsze osiągnięcia starszaka i urodę młodej.
Moje oczy gdy na nie patrzę są czystą miłością. Gdy nie ma ich przy mnie
tęsknię nieprzytomnie, biegiem wracam do domu.

Ale to nie jest wątek pod tytułem "opiszcie jak bardzo kochacie swoje dzieci".
To jest wątek o tym, że bycie z dzieckiem (lub dziećmi) w domu przez 24h na
dobę na każde zawołanie może być nużące, męczące itp itd. Każda z nas ma prawo
do złych uczuć również. To nie znaczy, że z naszymi dziećmi jest coś nie tak,
albo z naszymi uczuciami do nich. To tak samo jak z mężem, kocham go, ale
czasem mnie tak rozzłości, że rzucałabym w niego talerzami gdyby tylko więcej
ich było w domu (mąż podpowiada przez ramię, że to raczej dlatego, że to
arcoroc)

Chodzi w tym wątku chyba o to żeby dać sobie prawo do tych negatywnych uczuć i
nie czuć się gorszą tylko dlatego, że pięćdziesiąte "a cemu" w ciągu godziny
nie napawa cię niesamowitym entuzjazmem. I o to żeby gdzieś być tylko sobą i
dla siebie.

[biaga]

> mimo wszystko proponuje pzreczytać Eicelberga i Samsona Dobrą miłość nie
> patrząc przez pryzmat pana S.
Wiesz co, czytalam te ksiazke bez zadnych pryzmatow bo jeszcze nie bylo o nich
mowy, z dzieckiem przy cycu. Przeczytalam, i co? Czy ta ksiazka w cudowny
sposob miala spowodowac, ze stane sie altruistka idealna?
> Jest tam o tym, ze to dziecko jest dla nas a nie my dla niego, ze to my
> w końcy to dizecko chciałyśmy. A jak ktos nei jets gotowy to nie powinien
> go miec.
Aha, i to niby oznacza, ze mam nagle pokochac te wszystkie ograniczenia
obecnego stanu rzeczy? Wiesz co, ja je moge znosic, lepiej lub gorzej, ale
chyba nie musze tego robic z entuzjazmem???

[steffa]

Wiele kobiet tak ma. I chyba dobrze, że przyznajesz się do negatywnych uczuć,
bo inaczej by cię zjadły. Kobiety są różne, tak jak i ludzie są różni w
ogóle i nie można oczekiwać, że wszystkie stadnie przytakną, że uwielbiają
siedzenie w domu z dzieckiem. Ja byłam świadomą matką, ale rzeczywistość i tak
mnie przerosła. Mam model ekstremalny, który wyjada ze mnie ostatnie podkłady
energii. Przez rok spał w dzień 15-30 minut. W tym czasie jedyne, co da się
zrobić 'dla siebie', to siku. Przez pół roku wrzask wrzask wrzask, potem się
trochę uspokoiło, ale wymaga ciągłego zainteresowania. Nigdy nie leżał
spokojnie w łóżeczku nawet 5 minut, a w wózku wrzeszczał. Che che. Wspominam
to jak zapiski z kosmosu. No i też nie lubię spacerów - mogłabym siedzieć w
domu cały dzień W sumie można powiedzieć, że 'wyprowadzam' dziecko. Teraz
ma 2 lata, mogę z nim (trochę) pogadać, ale poziom absurdu jego zachowań mnie
często dobija. I tak jak wiele z was, jak pracuję, tęsknię za nim o wiele
bardziej... A tak w ogóle jest kochany i przez ten ciągły kontakt na pewno
szybciej skumał wiele rzeczy, niż dzieci spokojnie leżące w łóżeczkach, ale
mnie się przecież nigdzie nie spieszyło ...

[fizula]

Witajcie!
Jestem już etatową mamą (prawie 5 lat), stąd rozumiem Wasze uczucia i
zmęczenie, i rozmaite frustracje.
Zacytuję fragment psychologicznej książki, którą niedawno przeczytałam, a która
w pewnym stopniu też mi pomogła lepiej zrozumieć różne-różniste uczucia:
"Dzwoni do mnie koleżanka: >Harriet, mam ochotę zabić mojego syna! Powiedz, co
mam zrobić?< Zwróciła się do właściwego człowieka. W końcu jestem specjalistką
do więzi międzyludzkich. >Zamknij go w piwnicy- radzę. Jej piwnica przypomina
średniowieczny loch i nikt nie waży się tam wejść, chyba, że grozi tornado.-
Zapakuj go w dyby- ciągnę- albo powieś za nogi głową na dół. Daj mu chleba i
wody i nie wypuszczaj przez miesiąc.<
>Jeszcze czego, chleb- odpowiada.- On nie zasługuje na chleb.<
>To daj mu suche skórki. Najlepiej spleśniałe.<
>Nie- mówi przyjaciółka.- ja mam ochotę go zamordować. Jeszcze ci nie
powiedziałam, co zrobił.<
>Daj spokój, pójdziesz siedzieć- mówię na to.- Nigdy się z tego nie
wykaraskasz. I nie będziemy mogły zjeść lunchu w przyszłym tygodniu.<
Żartujemy sobie dalej i koleżanka w końcu rozłącza się w lepszym nastroju.
Rozumiem doskonale jej uczucia i cieszę się, że mi ufa. Przecież nie knuje
morderstwa syna, ale jestem jej na tyle bliska, że zwierza mi się ze swej
wściekłości, tak wielkiej, że tylko makabryczne żarty o morderstwie mogą oddać
to, co czuje. Zanim urodziłam własne dzieci, nie zrozumiałabym jej tak dobrze.
Jak zauważyła powieściopisarka Fay Weldom: >Największa korzyść z nieposiadania
dzieci to zapewne złudzenie, że jesteś dobrym miłym człowiekiem. Mając dzieci,
zaczynasz rozumieć, jak zaczynają się wojny<" (Harriet Lerner "Karuzela
macierzyństwa").
Koniec cytatu. I co wy na taką wypowiedź znanej na forum międzynarodowym
psychoterapeutki, specjalistki w dziedzinie psychologii kobiety, ale też
mamuśki?
Więcej wyrozumiałości dla mamy, która zdaje się być zaledwie zmęczona i
znudzona poświęcaniem swojego czasu dziecku! Te mamy, które tak potępiają może
za krótko jeszcze są ze swoimi dziećmi skoro nie doświadczają nigdy trudnych
uczuć. Jak dla mnie to taka jest kolej rzeczy: uczucia są zmienne, tylko miłość
jest wieczna!
Pozdrawiam i polecam lekturkę.

[jasiek33]

Dziewczyny,
KAŻDA z nas jest zmęczona, moje dziecko mimo, ze ma prawie 15 miesiecy nie
przespało ani jednej nocy całej i ani jednej nocy w swoim łóżeczku!!! I co w
zwiazku z tym? Ano nic - to jest po prostu dziecko, tylko dziecko. I rano
wstaje z bólem, idę do pracy i gapie sie jak sroka w gnat w jego zdjecie na
monitorze i jakoś nigdy ale to nigdy przez myśl mi nei przeszło , ze mam ochotę
nim rzucic o ścianę. Owszem: mówie, ze jest padalec i ściskam go pokazujac mu
jak go kocham. I ja nie potępiam tego, ze ktos jest zmęczony bo trzeba być
cyborgiem, zeby zmęczenia nei czuć. Ale jesteśmy dorosłe - i takie teksty sa
nie na miejscu
Ania

[jasiek33]

A co do Panów, którzy teoretyzują powiem wam, ze mnie ta ksiażka naparwdę
pomogła. Dostałam ją jak mały miał moze mieisąc i pzreczytałam ją kilka razy -
karmiłam cycem i czytałam. Dużo zrozumiałam - naprawdę ... I jeszcze to co
powtarzała moja mama: ze dziecko nie płacze bez powodu .... I nie chodzi tylko
o jedzenie, suche pieluszki itp. Tzreba wykazac trochę wiecej zrozumienia ...
to jest malutki człowieczek, który nie potrafi powiedzieć co mu dolega, co go
boli. a moze chce sie pzrytulić, moze potrzebuje troche wiecej uczucia.
Moje dizecko

[jasiek33]

cd.

Moje dizecko ZAWSZE zasypia wieczorem ze mną i jak mówi mój mąż: Inne dzieci
maja do zasypiania misie a JAsio ma mamę ... A ja mam tylko jego i podejrzewam,
że za chwilę powie mi: Mamo nie cąłuj mnie, nie pzrytulaj mnie bo robisz mi
obciach .. No to póki mi nie mówi tak to go ściskam, tulę 24 h/dobe (jak nei
jestem w pracy). Pamiętajcie, ze za chwilkę dzieciaki pójda własną ścieżką i
być moze stara amtka bedzie je denerwować i nie daj Boze , zeby miały ochote
rzucac nami wtedy o ścianę ....
Ania

[fizula]

Co innego dać wyraz swoim uczuciom, a co innego odpowiedzialność za swoje
zachowanie. Ja właśnie dlatego,że biorę odpowiedzialność za swoje zachowanie
zaczęłam sobie stroić może niestosowne żarty z moje córci, że profilaktycznie
dam jej w pupę. Dla żartu odbywamy "karę na niby", z czego ona się cieszy, a ja
trochę zdystansuję się od moich negatywnych uczuć. Moje dzieci też mają do
usypiania mamę albo tatę. Ale to nie znaczy, że nigdy nie doświadczam
negatywnych uczuć wobec moich pociech: to jest normalne. Nienormalne jest
udawnie, że jest się idealnym i że przeżywa się same pozytywne emocje. Idealnym
mammom życzę, żeby w końcu kiedyś nie wybuchły, skoro tak kumulują gdzieś
podskórnie różne "niestosowne" uczucia, bo to się może źle skończyć dla ich
dzieci.
Pozdrawiam wszystkie mamy idealne i te, które przyznają się przezd sobą, że są
tylko niedoskonałymi ludźmi.

[majeczka262]

Ja ma dwoje dzieci i uwielbiam z nimi siedziec w domu,chć ze względu na finanse
muszę pracować.Co prawda narazie dorywczo,ale lecę do dzieci jak na
skrzydłach.Mi szkoda,że moje dzieci tak szybko urosły i nie chcą mojej
pomocy,choć doskonale Cię rozumiem,że możesz byc zmęczona,masz dość itd.Może to
że dziecko chc być z Tobą to normalne,przecież w ciąży przez cały czas
towarzyszyło Ci pzry praniu,sprzątaniu,u lekarza,w łóżku itp.Wyrośnie z tego
szybciej niż myślisz.Zabieraj dziecko ze sobą do łazienki,lub zostawiaj w
łóżeczku,Ty masz prawo do kąpieli i różnych innych potrzeb.Spróbuj,jesli już
nie wytrzymujesz zrobić sobie choć pół godzinki przerwy-niech w tym czasie ktoś
inny się dzieckiem zajmuje,a Ty wyjdx gdzies i sięodstresuj.Twój stres udziela
się dziecku,ale o tym wiesz.Życzę Ci powodzienia i wytrwałości.Mój mail
[e-mail]
Pozdrawiam,Maja-mama:6 letniego Marka i 3 letniej Angeliki

Do: Jasiek33

[mama_wiktora]

Jeśli przeczytasz jeszcze parę książek "tych panów co teoretyzują" to dowiesz
się również że artykułowanie swoich negatywnych uczuć jeśli nie przenosi się na
realizację jest zupełnie nieszkodliwe, a umęczonej matce może bardzo pomóc. Ty
również, tak jak Bebicka, piszesz tak jakbyśmy nie kochały swoich dzieci. Ja
również do tej pory usypiam mojego trzyletniego synka, i ze wszystkich sił
staram się rozumieć każde jego jęknięcie, rozmawiam z nim i nigdy przenigdy nie
wyrzuciłabym go przez okno (choć nie powiem, że czasem nie przychodzi mi na to
ochota)

Nie idealizujmy po prostu. OCZYWIŚCIE, że KOCHAMY nasze dzieci. OCZYWIŚCIE, że
staramy się jak najlepiej umiemy. ALE mamy prawo do negatywnych uczuć. Nie
wierzę, że istnieją matki, które np. przy awanturze jaką dwulatek urządza im na
środku osiedla, w sercu czują jedynie niczym niezmąconą miłość i zachwyt, że to
już ten etap nadchodzi, i rozrzewnienie, że tak szybko dorósł... Bądźmy szczere
i poważne. Oczywiście, że krew uderza im do głowy. Oczywiście są dorosłe, więc
nie rzucą niesfornym dzieckiem o asfalt, tylko po chwili opanują się i
zadziałają tak jak powinny, ale mają prawo do wyrażenia choćby tu na forum
swoich uczuć.

[ewalewi]

Pisze na priva, bo mnie juz mamy zjadły sto razy za wypowiedzi w stylu " nie
radze sobie ". Własnie usiadłam zaryczana do kompa pierwszy raz od ho ho ho i
antknęłam się na Twój post. Ja też tak mam, nie wiem co dalej, zaczynam nie
słyszeć płączu, wracam "przez Kraków " do domu, jestem zmeczona zniewoleniem,
nie pomagają mi żadne ksiązki, nie rozumiem argumentacji innych mam, rano
wstaję załamana , że będzie taki sam cyrk, kłąde się spać ze świadomością, że
zaraz wstanę, bo pić, bo kupa, bo jesć, bo niewygodnie. Słowo "MUSZĘ" wywołuje
u mnie odruch wymiotny, wszystko MUSZĘ, MUSZĘ zająć się dzieckiem, wyjść z
psem, pobawić się w jakieś hops hopsa, obiad tez MUSZĘ ugotować ( kiedyś to
była czysta frajda, wieczorem, po pracy, kieliszek wina i coś dobrego w
wpiekarniku ) z zakupów mUSZĘ szybko wracać, muszę być spokojan, wyrozumiała,
cierpliwa, kochająca, zdrowa ( mamie nie wypada chorować ) MUSZĘ, MUSZĘ,
MUSZĘ...rzygać mi sie chce. Mam 29 lat, super prace za sobą, znajmoych którzy
mnie nie odwiedzają , bo młoda ciągle płacze i nikomu nie da sie wziąć na
ręce..... nawet dziadki są sporadycznie , bo ddziecko jest trudne. Nie planuję
wakacji, wyjść, atrakcji. Ratuję sie zakupami i świadomością , ze zaraz
przyjdzie taki moment kiedy atrakcja będzie wspólne wyjście do zoo a nie
na "świeże powietrze" i tak jak Ty czekam na moment kiedy córka przyjdzie i
powie, chce jeść, pić, siku, bawić się albo spać, a nie to wieczne zgadywanie.
Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za Twój post, naprawdę dziękuję.
p.s. Na ścianie mam przypięta kartkę do psychiatry i adres spa w Nałęczowie i
ciągle się zastanawiam gdzie zadzwonić najpierw
pzdr ewa

[biaga]

Nie wiem czy mialo byc na priva ale pokazalo sie tu i to chyba dobrze.
Minelo pare dni, tyle postow sie pojawilo, przeczytalam wszystkie, wypuscilam
te pare z gwizdka i jest jakby lepiej...
Do potepiajacych: nie odsadzajcie od czci i wiary tych dziewczyn, ktore maja
odwage przyznac sie do czegos, co czuja chyba wszystkie mamy. Nie wiem kto
wymyslil mit idealnego macierzynstwa, spelnienia i niczym niezmaconej
satysfakcji z pokutowania w domu. Tak czy inaczej jest to mit, bo kazdy
czlowiek ma w sobie cos takiego jak adrenalina, i chocby to nie wiem jak
ukrywac, kazdy chcialby czegostam tylko dla siebie, chocby to bylo 5 minut na
spokojne 'przeczytanie gazety' w WC.

[barbaram1]

Na szczeście wszystko mija. Ja tez czułam sie okropnie siedzac w domu. Dzis
moja mala ma trzy latka i czuję ogromna ulgę. I tez słuchając wiadomości o
dzieciach w beczkach, myslałam, ze się nie dziwię. Ale za chwilę zastanawiałam
się skąd te mysli, czy ja jestem normalna? Pójscie do pracy bardzo mi pomogło i
chociaż pracowałam jako nauczycielka, więc o spokojnej pracy nie mogłam marzyć,
to mimo to odpoczywałam. A po pracy, jak na skrzydłach leciałam do małej. Nie
przejmuj się postami, które cie potępiają. Nie jestem pewna, ale przynajmniej z
większości wyraźnie wynika, ze pracują, że ktoś im pomaga. Pobyć z dzieckiem
tak zupełnie sam na sam dzień w dzień przez kilkanaście miesięcy wymaga
ogromnego poświecenia! Na pewno pomoc na kilka godzin w tygodniu moze okazac
się zbawienna, ale osobiście nie korzystałam. Miałabym siedzieć u manikurzystki
lub oglądać wystawy gdy mała siedzi w domu z obcą osobą? I tak bym o niej
myślała. Na pocieszenie powiem, że dla mnie najgorsze było pierwsze półtora
roku potem jest coraz łatwiej, chociaż bywaja wstrętne napady złości. Całe
szczęście ktoś wymyślił TV i video - taki mały uspokajacz, więc pozwalam sobie
na godzinkę oddechu. Gorąco cię pozdrawiam - jak widzisz nie jesteś sama!
P.S. Też mi się marzy nieraz kapiel tak po prostu w środku dnia bez małej i jej
tony zabawek. Na to przyjdzie mi chyba jeszcze trochę poczekać.

[aha44]

A mnie szlag trafia jak słysze wszelakie teksty najpiękniejszy , najmilszy ,
cycuś,picuś itd.bycie w domu z dzieckiem to ciężka robota , monotonia , każdy
dzień taki sam , i tak ma być.Uważam,że kobieta decydując się na dziecko
powinna wiedzieć co ją czeka.Macierzyństwo ma swoje radości i swoje smutki ,
tak jak wszystko w życiu.Opisywanie macierzyństwa tylko w tonie słodko-miękkim
jest szkodliwe i niesmaczne.
Jestem już 2 lata w domu z synkiem , z wyboru , choć czasami wsiadłabym do
pociągu bylejakiego....Pozdrowienia.

[mojakarolinka]

dziewczyny ! kocham Was za ten wątek! jesteście cudowne )
a Ciebie ewalewi zwłaszcza - za tego psychiatrę i spa w nałęczowie )
mam dokładnie to samo, czekam tylko aż mąż będzie mógł wziąć urlop
i zajmie się małym krzykaczem na tydzień )
kocham córcię nad życie, jest przecudna, czekałam na nią długo,
prawie całą ciążę musiałam leżeć, mała zaraz po urodzeniu trafiła
na oddział intensywnej terapii i "uciekła śmierci spod kosy" - jak
orzekła pani ordynator...
też kiedyś myślałam, że cudownie jest móc siedzieć z dzieckiem w domu
a teraz już tylko marzę, żeby tak choć jeden dzień sama....

pozdrówki

kinka mama karolinki

[pia_]

Cholera, ja z ulga wróciłam do pracy, kiedy mała miała 5 miesięcy. Mnie
dodatkowo jeszcze dołowało to, że mieszkamy na odludziu, do miasta kawałek,
nieliczni sąsiedzi w pracy, brak telefonu (tylko komórka), nie ma mowy o
internecie, wyjść też do lasu z dzieciakiem strach, bo wokoło pętają się
bezpańskie psy, do sklepu we wsi tez daleko itp. Ja jestem raczej w domu
milczek i samotnica, a tu trzeba gadać do brzdaca, aby się rozwijało. Z każdym
miesiącem jest jednak coraz lepiej, bo młoda robi się bardziej samodzielna i
kontaktowa, ale też trzeba ją ciągle pilnować, bo inaczej sobie zrobi krzywdę.
Często miewam wyrzuty sumienia, że nie pomagam lepiej rozwijać się mojej córce,
bo nie wymyślam jej jakiś niesamowitych zabaw itp, ale nikt nie jest idealny
(no może te super nianie o których czytałam niedawno w Polityce). Po całym roku
kołomyi: dziecko, praca, dom zrobiłam sobie ostatnio pierwsza przerwę i
wyjechałam bez małej na tydzień, bo inaczej bym chyba zwariowała. Ale tak sobie
myślę, że na pewno nie jestem złą i wyrodną matką, bo takowe nie miewają tak
szczęśliwych i radosnych dzieci jak moje. Acha, teraz raz w tygodniu,
wieczorem, wyjeżdzam do miasta na spotkanie ze znajomymi, albo połazić po
sklepach, a w domu stróżuje tatuś młodej. Pozdrawiam

[re_haj]

Przeczytałam właśnie wszystkie wypowiedzi i kamień spadł mi z serca - jednak
nie jestem nienormalna i inne mamy też mają powyżej uszu swoich pociech. Od
października wróciłam do pracy - mój synek ma 6 m-cy i jest fantastycznie.
Wreszcie mam chwilę czsu dla siebie. No i niania, która posprząta, uprasuje,
ugotuje...

[betty_r]

Też się cieszę, że znalazłam ten wątek. Już miałam powyżej uszu apoteozowania
macierzyństwa!!!I tak jak pisałay dziewczyny kocham swoje dzieci, ale są chwile,
kiedy myślę o jednym: czy ja już nigdy nie będę mogła spokojnie coś zrobić? Czy
wszystko musi być w biegu, nerwowo itd. Czy ja jeszcze kiedyś gdzieś wyjdę bez
dzieci? Mam 10 letniego syna a do tego 5 miesięczne bliźniaki...Uwierzcie mi,
czasami siadam i płaczę. I zazdroszczę siostrze, że nie ma dzieci- świadomie
dodam. Pierwszy syn nie był planowany, ale następne tak. ...z tym, że jedno. Mam
parkę i kocham je, ale jednocześnie czasami mam dość. Z niemowlakam jest dużo
roboty, ale z 10 latkiem również- z tym, że to innego rodzaju problemy.
Pozdrawiam wszystkie kobiety z tego wątku

[anyamama]

no właśnie, kto to pisał?
Biaga, czytając twój post , mialam wrażenie że czas się cofnął. To tak jakby
czytać swój pamietnik, a przecież napisany przez kogoś zupełnie obcego. Ja po
roku wrociłam na studia, i wiesz co? Bylam zalamana!Strasznie źle przeżywalam
rozłąkę z małą i chcialam znowu móc siedzieć z nią w domu. każda minuta bez
niej wydawala mi się stracona. Teraz juz nie do końca tak uważam, bo są osoby
które wcale niegorzej ode mnie mogą się zająć małą, dać jej coś z siebie, z
korzyścią dla Zosieńki. Teraz mój łobuziak ma dwa latka i wierz mi-dopiero
teraz pod koniec dnia bywam tak wyczerpana jak nigdy dotąd. taki maly
człowieczek potrafi niźle dać popalić! Owszem, dużą ulgą dla rodzica jest
mozliwość komunikowania się z dzieckiem, ale każdy etap rozwoju dziecka stawia
zupelnie nowe wyzwania, nowe problemy( mam wrażenie że z wiekiem coraz
większe). Mogę ci powiedzieć, że jesteś najnormalniejszą w świecie matką.
zaakceptuj wszystkie swoje odczucia- zarowno pozytywne jak i negatywne. masz do
nich pelne prawo!i wcale nie trzeba stawać na głowie żeby wymyślać dziecku
coraz to nowsze zabawy. Z doświadczenia wiem, że najbardziej cieszą je
najprostsze rzeczy- chociażby taniec z mamą w rytm przyjemnej muzyki,
laskotanie, mówienie i śpiewanie. To jest dla niego najwazniejsze. Trzymaj się
cieplutko. To wszystko niebawem minie i inaczej spojrzysz na to z perspektywy
czasu. jest wiele mam ktore mają podobne odczucia, uwierz mi!

[bursz]

Hej,
przeczytalam prawie wszystkie wypowiedzi i bardzo spodobał mi sie post zebry,
do którego, chyba nikt się nie odniósł. Mam 4 miesięczną wspanialą córeczkę i
zdecydowaliśmy, ze "będę z nią w domu" tak długo jak wytrzymam. No i
zobaczymy...mialam sie uczyć angielskiego i jak któraś z Was pisze to możliwe..
Podziwiam te które pracują, zajmują się domem i czerpią z tego satysfakcję,
choc chyba nie da się robić wszystkiego dobrze?!
Nie chcę się rozpisywać, tylko polecić książke, podobno dobra, jeszcze przez
nią nie przebrnłam, kupilam dawno, dawno temu,
www.merlin.com.pl/sklep/sklep/strona.towar?oferta=130848&ret=wys63345950pozdrawiam,jola