Praca, urlop macierzyński głupie rozterki

[prawie_mama]

Cześć, czytam Wam od kilku lat. Postanowiłam napisać ponieważ dręczą mnie rozterki na temat pracy i odejsciu z niej na urlop macierzyński.

Mam pracę, może nie jestem wąską specjalistka ale mam fajną pracę, jestem poważana, ma opinię że wszystko wiem i na wszystkim sie znam i że po moim odejściu moj dział "padnie". Szef działu jest specyficzny, jest fachowcem ale nie ogarnia "zwykłych" rzeczy ( zrobic zestawienia w excelu itp.) Ja mu pomagam ogarnąć sie w jego obowiązkach, czyli oprocz swojej pracy zyskalam status jego prawej ręki.

Nadal pracuje, od 1.04 przyszedł chlopak który bedzie mnie zastępował podczas mojej nieobecności.Przekazuje mu obowiązki.
I ja się starsznie martwię że mój dział nie da sobie rady bezemnie. I boję się również że będę zasypywana telefonami co i jak sie robi ( bo nie da sie w kilka tygodni przekazać pięcioletniej wiedzy).
Z drugiej stronu może okazać się że on okaże się lepszy ode mnie- waidomo zawsze znajdzie sie lepszy, madrzejszy itp.
W firmie są również zmiany boję się że minie mnie okazja jakiegoś awansu itp.

Ostatecznie nie wiem jak dlugo pracować. Teraz czuje się ok, z tym że jak wracam do do domu nie mam sily na nic, leżę i gapie się w tv lub czytam książkę. Nie mam ani pół rzeczy dla dziecka, nie mam siły o tym myśleć nawet.

Chciałabym odejść w połowie maja żeby mieć czas dla siebie i na przygotowanie sie do porodu, przyjecia dziecka w domu , teraz nawet nie chce mi sie myśleć o tym po pracy. Ale wiem, że będę sie gryzła że przecież czuje się ok to moge pracować a siedzę w domu. ( oczywoscie moze sie zdarzyc ze coś się stanie i L4 bedzie musem, ale nie mówię o takiej sytuacji)

Ja po prostu nie znam innego życia niż praca.

Czy takie rozterki to norma? Czy po urodzeniu dziecka będę miała w nosie pracę bo ono będzie najważniejsze?

Jak na Waszą pracę wpłynęła przerwa na macierzynski?

[ira_08]

>I ja się starsznie martwię że mój dział nie da sobie rady bezemnie.

Da sobie, nie ma ludzi niezastąpionych. Najwyżej raz czy dwa coś zawalą, albo zgubią segregator.

> I boję się również że będę zasypywana telefonami co i jak sie robi ( bo nie da sie w kilka tygodni przekazać pięcioletniej wiedzy).

To nie odbieraj. Mogli zadbać o to, żeby Twoja wiedza nie była tajemna. Też miałam kiedyś podobne stanowisko, kosmos. Potrafili do mnie zadzwonić i spytać, jak kupić bilet na PKP...

>W firmie są również zmiany boję się że minie mnie okazja jakiegoś awansu itp.

No to ominie, będzie następna, nie w tej firmie, to w innej.

Na pytania nie odpowiem, bo nie mam dziecka, ale to nie jest normalne, żeby poza pracą życia nie mieć...

[leni6]

Miałam bardzo podobna sytuację, odeszłam na zwolnienie 5 tygodni przed terminem porodu, wcześniej przez 3 miesiące przekazywałam obowiązki osobie która miała mnie zastąpić, co się okazało bez sensu bo szybko odeszła z pracy. Awans mnie ominął ze względu na nieobecność, ale nie żałuję, jakby mi dziś zaproponowali to bym odmówiła, bo w mojej firmie osoby na stanowiskach kierowniczych siedzą dużo po godzinach a ja mając male dziecko nie mam na to czasu. Nie wiem jak będzie u ciebie ale mi się zupełnie zmieniły priorytety po urodzeniu dziecka. W pracy jestem dalej cenionym pracownikiem.

[leni6]

Zapomniałam napisać że też bałam się że będą do mnie dodzwonić, generalnie dzwonili tylko krótko po moim odejściu i tuż przed powrotem.

[kermicia]

Etam, papieża wymieniają, prezydenta USA jeszcze częściej, a Ty taka niezastąpiona z tajną wiedzą? Wyluzuj, ciesz się ciążą i wij gniazdko, patyczki zbieraj, to bardzo przyjemna część macierzyństwa. Potem jest gorzej, a bywa tak ciężko, że biuro wyparuje Ci z głowy. Gdy skończy Ci się macierzyński, wrócisz na dawne tory, ale przeciągać tego nie ma po co. Fajnie jest mieć i życie rodzinne, i zawodowe.

[piekna_remedios4]

Jak odchodziłam na 3ci macierzyński ze stanowiska, które praktycznie stworzyłam od podstaw i poszerzyłam zakres obowiązków na nim do pełnej samodzielności tez się bałam, że beze mnie sobie nie poradzą. Szkoliłam gościa 3 miesiące, po miesiącu wiedząc, że się do tego nie nadaje. No i sobie nie radzi, wykonuje połowę mniej tego co ja, niestety część odpowiedzialności spadła na moja koleżankę, która jest na tym samym poziomie co ja. Boje się co zastanę po powrocie, ale z drugiej strony szefowie moi, chłopaki z którymi miałam świetny kontakt, tęsknią i wystawiają piękne oceny za minione półrocze, bo widzą co mój zastępca sobą reprezentuje Generalnie - firma nie padnie przez to, że mnie nie ma, ale jak wrócę to będę more than welcome i fajnie mi z tym. Może u ciebie będzie podobnie.

[allatatevi1]

> Szkoliłam gościa 3 miesiące, po mie
> siącu wiedząc, że się do tego nie nadaje. No i sobie nie radzi, wykonuje połowę
> mniej tego co ja, niestety część odpowiedzialności spadła na moja koleżankę, k
> tóra jest na tym samym poziomie co ja.

Hahahahah, "nie radzi sobie" ahahaha.
Ależ on sobie doskonale radzi! Tak jak szef autorki wątku.
Po prostu zepchnął swoją robotę na inną osobę, dokładnie jak szef autorki wątku.

Nie zdziw się jak wrócisz do pracy, a ten "nie radzący sobie" kolega będzie już Twoim przełożonym z pięciocyfrową pensją, a Ty i koleżanka przez następne kilkanaście lat będziecie psioczyły na niesprawiedliwość, niskie wynagrodzenia kobiet i w międzyczasie będziecie odwalały zestawienia w Excelu dla "specyficznych" szefów albo "nie radzących sobie" kolegów.
A co tam pensja 3 razy niższa od nieogarniającego szefa? Wystarczy, że szef pogłaszcze po główce i rzuci jakimś banałem o "prawej ręce".

I jak Ci to odpowiada to spoko. Najgorsze, że dzięki takim jak Ty, Twoja koleżanka i autorka wątku normalne kobiety, które nie dadzą z siebie robić jeleni, nie odwalają czarnej roboty za "specyficznych" i na dodatek (o zgrozo!!) również żądają pięciocyfrowej pensji skoro ogarniają tyle co management, mają w życiu pod górkę.

[piekna_remedios4]

Gorzej ci? O tym, ze on sobie nie radzi mówi wyraźnie bezpośrednia przełożona, nasi szefowie i liderka zespołu. To nie jest moja fantazja tylko fakt. Na awanse i wynagrodzenie nie narzekam jeśli już musisz wiedzieć, ów chłopak nigdy prawdopodobnie nie osiągnie mojego pułapu. True story, info z pierwszej ręki (niedyskretnej bezpośredniej przełożonej odpowiedzialnej za awanse i podwyżki). Ale skoro ulżyło ci po tym poście, to na zdrowie.

[milva24]

Urodzenie dziecka na pewno przestawiło mi priorytety. Nie to, że praca stała się zupełnie nieważna ale przestałam np wydzwaniać na urlopie, żeby kontrolować sytuację itp. Tym bardziej, że w międzyczasie pozwalniali trochę osób, które tę firmę tworzyły i przypomniało mi to, że nie ma ludzi niezastąpionych. Sam macierzyński niewiele zmienił, na pierwszym dostałam awans plus podwyżkę. Na pewno jednak teraz mając kilkuletnie dzieci inaczej patrzę na świat niż w ciąży z pierwszym dzieckiem.
Odnośnie tego kiedy iść na zwolnienie to wszystko zależy od tego jak się czujesz i w którym jesteś tygodniu. O tym lekarz powinien zadecydować.

[gris_gris]

prawie_mama napisała:

> Cześć, czytam Wam od kilku lat. Postanowiłam napisać ponieważ dręczą mnie rozte
> rki na temat pracy i odejsciu z niej na urlop macierzyński.
>

Ale jakie rozterki, bo nie wnika z Twojego posta? Przecież na urlop macierzyński pójdziesz, jak urodzisz, to oczywiste - gdzie tu rozterka?
>
> Ostatecznie nie wiem jak dlugo pracować. Teraz czuje się ok, z tym że jak wraca
> m do do domu nie mam sily na nic, leżę i gapie się w tv lub czytam książkę. Nie
> mam ani pół rzeczy dla dziecka, nie mam siły o tym myśleć nawet.
>

No to weź urlop, odpocznij, przygotuj rzeczy dla dziecka. Potem wróć i dokończ szkolenie.


> Chciałabym odejść w połowie maja żeby mieć czas dla siebie i na przygotowanie s
> ie do porodu, przyjecia dziecka w domu , teraz nawet nie chce mi sie myśleć o t
> ym po pracy.
>
Jak świat światem kobiety sie przygotowują do porodu prowadząc swoje normalne życie...

[hrabina_niczyja]

Hłe Hłe 😀 A martwisz się czym? Nie jesteś niezastąpiona i dział nie padnie, gdyby tak było nie byłabyś prawa ręka szefa działu, a szefem działu. Tak myśląc to moja koleżanka asystentka dyrektora ma gorzej, bo jak odejdzie to nie padnie dział, a sam dyrektor, bo kto mu pierogi na obiad przyniesie. Uwielbiam takich zafikdowanych ludzi, którzy na podstawowych stanowiskach za minimalna kasę czują się niezastąpieni. Wyluzuj, firma nie rodzina, o czym przekonasz się jak wrócisz. Takich tęskniących pracodawców jest ze świecą szukać.

[pani-nick]

hrabina_niczyja napisała:


> isz. Takich tęskniących pracodawców jest ze świecą szukać.

To raczej pracowników, za którymi się tęskni.
U jednego pracodawcy zaliczyłam dwie ciaze i po pierwszym porodzie nie było dnia z tel o to, kiedy wracam, kuszenia dodatkowa kasa za niewykorzystanie urlopu po urlopie macierzyńskim (wtedy um trwał niecałe 4 mce).
W drugiej ciazy poszłam na l4 w 2 mcu, bo miałam krwotoki. Pracodawca się wkurzył, ze śmiałam zajść w druga ciąże, kiedy on miał inne plany. I tez wydzwaniał, sprawdzał, pytał. Frustracja mu się uszami wylewała. W końcu, kiedy oskarżył mnie o kłamstwo i scieme, bo mu zawiozłam prosto od lekarza zwolnienie lekarskie, ale kazałam je zanieść mężowi, a sama poszłam rzygac w okoliczne krzaki, bo mi głupio było, a zauważył mnie jego przy..as, zmieniłam swoje priorytety, przestałam mieć chęć powrotu tam, oznajmiłam ze po porodzie wezmę roczny macierzyński plus trzy lata wychowawczego. Co tez zrobiłam.
Pod koniec wychowawczego na sama myśl, ze mam tam wrócić dostawałam mdłości - był mściwy.
W nowej pracy, która dostałam jeszxze na wychowawczym, zaszłam w ciaze po 2 latach - i to ile zrobil pracodawca, żebym chciała wrócić bardzo mnie zaskoczyło. Obiecałam, ze wyszkole kogoś na moje miejsce, bo nie zamierzałam wracać. Po kolei chyba ze cztery kolejne osoby były zwalniane po okresach próbnych. Ja jeszxze niedawno byłam pytana o to, czy może nie mam ochoty wrócić na etat.
Osobiście - poznałam w życiu dokładnie 7 osób przez cały okres tzw kariery zawodowej, którzy byli cennymi pracownikami. Lojalnymi, zorganizowanymi, uczciwymi, i przede wszystkim lotnymi. I wśród tych 10 osób znajdują się zarówno prezesi, jak i sekretarki, magazynierzy, czy sprzątaczki.,
Jakoś tak jest, ze za niektórymi opiekunkami się płacze, utrzymuje kontakt, inne zwalnia po tygodniu.
Oba moje przykłady odnoszą się do szefów, którzy bez mrugnięcia okiem potrafili zwolnić kogoś w ciężkiej sytuacji życiowej, bez cienia skrupułów.

Autorko: nawet jeśli nie wrócisz do tej, to nowa praca znajdzie się szybko.
Ps. Idąc na poród w ostatniej ciazy, nie miałam skróconego łóżeczka, wózek kupowałam tydzień przed porodem, a z wyprawki miałam tyle co na pierwszy tydzień będzie dobrze! 😘

[smart_alec]

Jak lubisz swoją pracę, możesz pracować i do samego porodu. Nie wszyscy spełniają się w wiciu gniazdka. Ja swoje dzieci bardzo kocham, ale z radością wracałam do pracy po macierzyńskim.

[kyrelime]

Takie rozterki to norma raczej. Ja poszłam na L4 na miesiąc przed porodem, wtedy też usiłowałam ogarnąć dom na przyjęcie dziecka, bo wczesniej tak jak Ty po pracy nie mialam sily, a mialam w domu jeszcze przedszkolaka. Z perspektywy czasu myślę, że moglam pójść z miesiąc wczesniej, bo w tej końcówce 8 mc miałam juz wskazania medyczne typu wysokie cisnienie i obrzęki- nie mialam sil na ogarnięcie domu, latanie po sklepach itd. Z pracy dzwonili, najpierw częściej, później rzadziej, ale to mi nie przeszkadzało. Dzidziuś byl numerem 1 i w sumie na tyle mi dobrze z nim w domu, że nie mam ochoty myśleć o powrocie do pracy, który zbliża sie wielkimi krokami. Ale wiem, że jakos to sie ułoży, bo już raz to przerobilam😉

[allatatevi1]

> oj dział "padnie". Szef działu jest specyficzny, jest fachowcem ale nie ogarnia
> "zwykłych" rzeczy ( zrobic zestawienia w excelu itp.) Ja mu pomagam ogarnąć si
> e w jego obowiązkach, czyli oprocz swojej pracy zyskalam status jego prawej ręk
> i.

Właśnie przez takie żałosne osoby jak Ty, normalne kobiety muszą walczyć na noże albo rzucać pracę po kilku dniach, bo taki szef burak nie rozumie, że specjalista nie zamierza oprócz bycia specjalistką robić dodatkowo za sekretarkę/asystentkę leniwego szefa.
Nie, Twój szef nie jest "specyficzny", on jest po prostu cwany.
Nie, nie jesteś prawą ręką, jesteś po prostu ofiarą i popychadłem - robisz więcej niż szef, a to on jest szefem i zarabia kilka razy tyle, co Ty.

Daj się tak dalej robić w jelenia, patrz z pogardą na te "niedostosowane", co nie zamierzają być darmową asystentką męskich tłumoków, a potem będziesz bardzo zdziwiona, jak się dowiesz, że taka "niedostosowana" kobieta zarabia pięciocyfrową pensję... no przecież kobiety w Polsce tyle nie zarabiają...
Owszem zarabiają, ale to zdecydowanie nie są te kobiety, które dają się wrobić za odwalanie roboty za leni.

[pani-nick]

Ale może ona jest sekretarka/ asystentka? Z tym ze nie każda sekretarka zyskuje status prawej ręki.
Skąd ta agresja? I skąd pewność, ze z tego tytułu nie dostaje premii?

[pani-nick]

A szef właścicielem.

[majaa]

Spoko, nie ma ludzi niezastąpionych, tym się akurat nie martw A tak poważniej, to naprawdę wyluzuj, zwolnij trochę, bo faktycznie będziesz musiała iść na to L4 w końcu.
Nie wiem, czy to Cię pocieszy, czy odwrotnie, ale u większość kobiet poród zmienia priorytety i nagle dokonują odkrycia, że praca może się bez nich obyć, a ten mały człowieczek absolutnie nie. I wzajemnie