Macie chęć gotować

[korniz]

Wracacie z pracy i się zaczyna szybko ziemniaki surówka,mięso itp.Ja to zawsze co tu szybko zrobic i kombinuję wyczaroać coś szybkiego i taniego.Nie zawsze sie da.Ale w ciągu pół godziny się wyrobię.np ziemniaki pulpety ,surówka- nie liczę czasu gotowania.Jak nie mam checi kupuje paczke pierogow.Najgorzej zacząć.

[35wcieniu]

Aha.Przyjęłyśmy do wiadomości.Informuj dalej.PS.Taka awaria że spacja działa między wyrazami a po kropkach już nie ma jakąś swoją nazwę?

[solejrolia]

Mamy chęć.
Ale fakt, zestaw: ziemniaki, surówka i mięso jest u nas sporadycznie, może raz na 2 tygodnie?

[korniz]

u nas tez coraz rzadziej taki zestaw. Teraz to wszelkiego rodzaju sałatki wchodzą w rachubę. Aby było syto i szybko.

[saphire-2]

U mnie jeszcze rzadziej. Raczej w niedzielę raz na miesiąc.

[jehanette]

Nie gotuję w tygodniu po pracy. Dziecko je w szkole obiad dwudaniowy, w domu jemy kolację - kanapki, kaszę mannę, koktail owocowy, jajko, parówki, czasem pomidorową z domowego przecieru od mamusi, kluski leniwe, czasem jakieś racuchy. My tez w pracy jemy obiad, zwykle własny, ale to już gotujemy późniejszym wieczorem, zwykle potrawy jednogarnkowe.

[kamin]

Zaraz przybiegnie triss i zacznie dowodzić, że dziecko musi koniecznie zjeść drugi obiad po szkoke/przedszkolu.

[kanga_roo]

nie mamy chęci. moja rodzina wie doskonale, że jakbym chciała się zajmować gotowaniem, to bym została kucharką. więc oczywiście pierwszym kryterium przygotowywania posiłków jest u mnie efektywność; potrawy, przy których trzeba się napracować, odpadają od razu. potrawy, których części rodziny nie zje, też. gdyby nie dzieci, pewnie częściej bym nie gotowała niż gotowała, bo sama mogę zjeść niewiele i niekoniecznie musi to być "zestaw obiadowy". szczególnie od kiedy nie jem mięsa doceniam szybkie i proste dania, z minimalną ilością obróbki.

[mama_duzych_dzieci]

W tym roku mija ami 35 lat pracy zawodowej, zdążyłam wypuścić 2 dzieci w świat i nic się nie zmieniło, wracam z pracy i siadamy do obiadu. Najczęściej wieczorem gotuję zupę ( bo jesteśmy uzależnieni od zup ). Potrafię podszykować ileś tam porcji tylko do odgrzania, robimy tylko ziemniaki, kaszę, ryż, makaron co akurat pasuje i po chwili przerwy leci drugie danie.
Ale ja uwielbiam gotować, karmić jednostki - wynosząc gotowe dania do pracy , częstować nawet panie z gazetami
Ten tydzień jestem sama i w niedziele ugotowałam sobie zupę krem na 3 dni. Ja przy gotowaniu potrafię odpoczywać. Zawsze sprawia mi to przyjemność.

[alpepe]

Jesteś w stanie jeść trzy dni te samą zupę? Ja bym chyba tylko z pomidorową i ogórkową potrafiła.

[kosheen4]

no co ty, a krupnik? kapuśniak? rosół? żurek? barszcz?

[alpepe]

trzy dni pod rząd? Zresztą ja robię zwykle zupę na jeden raz.

[aerra]

Trzy dni bez przerwy? Nie ma opcji.

[mama_duzych_dzieci]

Czy jestem w stanie? Tak - bo w pierwszy dzień jadłam zupę krem z bagietkami czosnkowymi, w drugi dzień wsypałam sobie ziarna dyni i słonecznika, dzisiaj zjem zupę dodając łyżkę kaszy jaglanej ( która została ze śniadania ) i natka pietruszki w ilości hurtowej. Każda zupa z tego samego gara musisz przyznać jest inna. A tak jak napisała kosheen4 to żurek jadłam 3 dni i był super i kapuśniak również mogę jeść ( zwłaszcza w zimie ) Rosół natomiast lubię najbardziej w pierwszym dniu. Myślę że to sprawa bardzo indywidualna.

[mamaafg]

U mnie to w ogole zup nikt nie je. Dla mnie tez zupa to nie obiad. Mamy zupe srednio dwa razy...do roku i zawsze powtarzam sobie, ze to ostatni raz. I nie to, ze nie umiem zrobic. Podobnie jest gdy ugotuje moja mama czy ktos inny. Moja rodzina nie potrafi sie zupa najesc. Moj chlop powtarza, ze jedzenie w stanie cieklym to napoj a w ogole jesc 3 dni taka sama to az zazdroszcze. Nie znosze gotowac, wiec dla mnie byloby idealnie, no ale co zrobic, skoro nie lubimy.

[aankaa]

a zupa to obiad ?

ematka to rosół za pełnowartościowy uzna

[mama_duzych_dzieci]

wklejam mój poprzedni wpis - W tym roku mija ami 35 lat pracy zawodowej, zdążyłam wypuścić 2 dzieci w świat i nic się nie zmieniło, wracam z pracy i siadamy do obiadu. Najczęściej wieczorem gotuję zupę ( bo jesteśmy uzależnieni od zup ). Potrafię podszykować ileś tam porcji tylko do odgrzania, robimy tylko ziemniaki, kaszę, ryż, makaron co akurat pasuje i po chwili przerwy leci drugie danie.

[summerland]

Zupa jako pierwsze danie. Ja bardzo polubilam ostatnio zupy a mialam przerwe wieloletnia w ich gotowaniu/jedzeniu.

[mama_duzych_dzieci]

W tym roku mija ami 35 lat pracy zawodowej, zdążyłam wypuścić 2 dzieci w świat i nic się nie zmieniło, wracam z pracy i siadamy do obiadu. Najczęściej wieczorem gotuję zupę ( bo jesteśmy uzależnieni od zup ). Potrafię podszykować ileś tam porcji tylko do odgrzania, robimy tylko ziemniaki, kaszę, ryż, makaron co akurat pasuje i po chwili przerwy leci drugie danie.

[szafireczek]

Gotować, to nie bardzo, ale zjeść mam zawsze chęć... Gotowych dań garmażeryjnych zdecydowanie nie lubię.

[hanusinamama]

W tygodniu jadamy zupy, sosy, dania jednogarnkowe. Czasami sa ziemniaki ale zazwyczaj rano ugotuje kasze czy makaron. W weekend dania wymagajace wiecej czasu.

[daniela34]

Jestem ematka (nie-matka) karmiąca- uwielbiam gotować i karmić ludzi. Ale u mnie gotowanie wygląda inaczej-obiady jem albo w biurze (przynoszę sobie z domu), albo w domu, jeśli uda mi się skończyć wcześniej, ale i tak gotuję zwykle wieczorami na kolejny dzień. Czasem jeszcze przygotowuję coś ciekawszego na kolację - wczoraj wieczorem gotowałam krem z selera naciowego na dziś do pracy, dziś wieczorem będę piekła tartę z kozim serem i figami, część pewnie zjemy na wczesną kolację, a część będzie na jutro do pracy.
Oprócz tego w weekendy piekę ciasta, a teraz - w sezonie, robię przetwory, więc na przykład całą sobotę spędziłam przygotowując wytrawne muffiny, ciasto drożdżowe z jagodami, dżem jagodowy i warzywa w zalewie octowej w słoikach. Kocham takie soboty.

[czekoladazkremem]

O matko i córko, cała sobota przy garach!! Podziwiam. Ja bym nie mogła. Zresztą moja rodzina kremu z selera, tarty z kozim serem i innych tego typu "wynalazków" nie tknęłaby kijem. Kiedyś próbowałam gotować różne nowe dania, narobiłam się, naszykowałam, pieniądze wydałam - nie tknęli i jeszcze pretensja, że po co cudaczę, oni wolą prosto, tradycyjnie. Ciasta piekłam kiedyś świetne, torty też, już mi się nie chce, wolę kupić w cukierni, a w sobotę iść z dzieckiem i psem na spacer, rower, siłownię, odczyt, do muzeum, teatru, kina. Albo wskoczyć sobie w samochód i odwiedzić Mazury Moje Ukochane. Ale dla mnie gotowanie przerodziło się w przykry obowiązek, pisałam już kiedyś.

[daniela34]

A dla mnie nadal jest frajdą- bo jeśli akurat nie mam ochoty, to nie gotuję- ugotuje kto inny, nie jestem jedyną gotującą w domu. Moi domownicy akurat lubią jak testuję na nich wynalazki, nie muszą jeść prosto i tradycyjnie. A dla mnie taka sobota w kuchni to relaks, a wyjazdy, spacery, teatr, muzeum, kino załatwiam w niedzielę, w niektóre soboty (bo przecież nie spędzam w kuchni wszystkich), albo czasem w tygodniu. Z kolei siłownia byłaby dla mnie największą karą.

[aankaa]

czekoladazkremem napisała:

> O matko i córko, cała sobota przy garach!! Podziwiam. Ja bym nie mogła. Ale dla mnie gotowanie przerodziło się w przykry obowiązek, pisałam już kiedyś.

nooo, całkiem niedawno
forum.gazeta.pl/forum/w,567,168588339,168588339,Menu_na_ognisko_ocencie_poradzcie.html?so=0

[umi]

To lubisz, czy nie lubisz gotowac i jak bylo z tym ogniskiem? Ono Ci tak w piety poszlo, czy jak?

A ja tak zalowalam po tym spisie potraw, ze sie nie znamy osobiscie.

[escott]

Ja nie gotuję prawie w ogóle - to znaczy robię ciepły obiad mniej więcej raz w tygodniu. Dziecko ma obiady w przedszkolu. Ponieważ mąż też nie, dokupuję jedzenie na wynos z knajp, różne gotowe rzeczy na ciepło (typu chaczapuri z gruzińskiej piekarni), ew. potrawy wymagające minimalnej obróbki (w sezonie letnim szparagi z jajkiem). Jakoś nie fetyszyzuję "domowego jedzenia", a już szczególnie zup, których po prostu nie znoszę, obiadów z kotletem też bym nigdy nie szykowała, bo nie jem mięsa. Z dzieciństwa natomiast pamiętam, jak nienawidziłam jak wracałam głodna ze szkkoły i musiałam jeszcze czekać na ryż abo ziemniaki do zdrowego obiadu, już wtedy zdecydowanie wolałam jeść poza domem

[aerra]

A ja nawet lubię gotować, chociaż bardziej lubię jak nie muszę

[iimpala]

ja akurat nie cierpię gotować. I nie dla "samego gotowania" a dlatego, ze "musze". Nienawidze być zmuszana do czegokolwiek.
A poza tym...od początku mowię, że to wszystko o kant doopy potłuc. Człowiek najpierw musi wymysleć, co ugotowac, potem kupić produkty, potem stać nad garami, potem pół godziny żarcia, z czego zwykle polowa rodziny kreci nosem "bo cos nie tak", i w końcu zostaje cały "pier.dolnik" do posprzątania, po gotowaniu i jedzeniu.
To ja przepraszam, ale ja kręce taką przyjemnosć. Przyjemnosc to jest, jak cos tam gotujesz raz na jakis czas, np. raz na miesiąc/rzadziej, kiedy gosci zapraszasz. I wymyslasz jakieś oryginalne dania.
Natomiast.. co do codziennego gotowania....
U mnie w domu rodzinnym, gdzie przez długi czas byłam tylko ja + matka, pracująca matka, która gotowła zupe, kotlety, i jadlo sie az się zjadło. Tak, czasem nawet 3 dni zupa była. Albo kotlety, szczególnie, ze ja za miesem nigdy nie przepadałam, na pewno za tym PRLowskim, pełnym żył i chrząstek, ktorych pogryźć się nie dało. Na zawsze mnie to zniechęciło do jedzenia mięsa.
Nic się nie marnowoło w związku z tym, a mnie w zasadzie było wszystko jedno, co jem (niemal - bo miesa nie lubilam).
Teraz, w moim domu, obiad jest na 2 dni, przecietnie (naleśnikow nie jemy 2 dni).
Dla pracującej kobiety to i tak jest wyzwanie.
Dlatego ja dokladnie ustałam menu na cały tydzień a w weekend, po zakupach, przygotowuję półprodukty. W tygodniu wystarczy "dokonczyć" obiad.
I wiele dań, a zupy na pewno, mozna "zapasteryzować", czyli wrzucić do słoika, odwrócić do góry dnem i zostawic do wystygniecia. Potem w chlodzie (lodówka lub piwnica, balkon wiosenno/jesienno/zimowy) może stać do 3 tygodni.
Jesli ktos nie lubi zup na 2 dni to resztę ugotowanej zupy wrzuca do słoika i otwiera za 2-3 tygodnie - ma gotową zupe.
Podobnie moze być ze wszystkimi miesami w sosach.
Można też mrozic część dań.
Tylko wcześniej trzeba wszystko dokladnie zaplanować i przygotować się do obiadów.
No i przyznam, że praca "na zmiany" (a tak zawsze pracowałam) ma tu zdecydowana przewagę.
Nie wyobrażam sobie wracać po pracy o 17.00 i stawać uchetana przy garach.

[bergamotka77]

Rodziny nie masz że tylko Ty gotujesz, podajesz i sprzątasz? Dwa, po takich doświadczeniach jak bym jadła 3 dni to samo, to tez bym miala uraz do domowych obiadów. U mnie odwrotnie: moja mama gotuje od prawie pół wieku codziennie świeży dwudniowy pyszny obiad. Dla mnie jest bohaterką Ja staram się gotować ale nie codziennie to robie, no i mam francuskie pieski w domu - każdy lubi co innego W sumie mąż najmniej wymagający.

[iimpala]

>U mnie odwrotnie: moja mama gotuje od prawie pół wieku codziennie świeży dwudniowy pyszny obiad. Dla mnie jest bohaterką

no...nie dziwię się, że jest "bohaterką". CVhyba bym zeszła....śmiertelnie...po tygodniu najpóźniej.
Osobiscie to NIGDY nie przywiazywałam jakiegos specjalnego znaczenia do żarcia. Nie przeszkadzało mi jedzenie pomidorowej 3 dzień z rzędu. Jadłam po to, żeby żyć a nie żyłam po to, zeby jeśc.
Może dlatego zawsze byłam szczupla.
Mam (miałam bo część juz "wyprowadzona") wyłącznie 3 facetów w domu. Oczywiscie, że cos tam posprzątali np. zmywarkę wstawili czy smieci wyniesli, odkurzyli tp.
Niemniej, zebym mogla poruszac sie po kuchni to, w trakcie gotowania, sprzątam na beżąco. Nie będę meża wolała zeby mi wyrzucił obierki po obraniu ziemniakow, na przyklad.
Już nie wspomnę, że często gotuję (gotowałam) wtedy, kiedy byłam sama w domu bo mąz w pracy, dzieciaki w szkołach a ja ide do pracy po południu. Zostawiałam im gotowy obiad + ziemniaki w garnku do ugotowania, czy tam ryż do ugotowania.
U mnie obiad jest zwykle na 2 dni. Na poczatku mąż kręcil nosem (bo mamusia niepracująca też codziennie gotowała obiadki). Jednak szybko sie "odzwyczaił" Także od wielu innych rzeczy, np tego, ze mam mu koszule pracować.
Jak chce mieć "Maryche" w domu to niech na nia zapracuje i ja zatrudni - tak mowilam.
I tu widze przewagę pracy kobiet, nad siedzeniem w domu, jako służąca pana i władcy.
Ponieważ pracuje i zarabiam to mój "pan władca" moze mnie cmoknąc w odwłok - nie musze mu być "wdziączna" za utrzymywanie. Przeciwnie, zawsze moge powiedzieć, że "również pracuje i zarabiam".
Szczerze mówiąc to i tak gotowałam/gotuję wyłącznie ze względu na dzieci. Gdyby nie dzieci ("ktore niczemu nie sa winne") to chyba prowadziłabym kuchnie typu Czubaszek, czyli parowki.

[ga-ti]

Z roku na rok coraz bardziej mi się nie chce. Czekam z utęsknieniem na uruchomienie stołówek w szkołach, najważniejsze to nakarmić w miarę zdrowo i różnorodnie dzieci, my sobie jakoś poradzimy a jak przyjdzie gotować rzadziej to i pomysłów będzie więcej i dzieci z wdzięcznością przyjmą niestołówkowe jedzenie

[malgosiagosia]

Ja ostatnio wysiadlam. Paleczke w gotowaniu przez ostatni tydzien w 100% przejal maz. Kazal mi sie polozy i odpoczywacc)

[zazou1980]

Nie mam checi i nie gotuje. Prace tak mam ustawiona, ze to konkubin robi obiady. Jak ja wracam z roboty, to juz jest gotowe 😀
Tez nie jest jakims wielkim fanem gotowania i na codzien robi szybkie dania, czasami gotowce albo zamawiamy cos na wynos.

[pulcino3]

Dziś do pracy wyjechałam o 9:30. Rano ugotowałam rosół, makaron, w międzyczasie posprzątałam chałupę i powiesiłam pranie na dworze. Lubię jak wracam do domu na gotowe i nie robię tego za karę!

[cauliflowerpl]

Nie znosze. Kiedys bardzo lubilam, przeszlo mi.
W zimie jeszcze ujdzie bo w kuchni przytulnie. W lecie jem byle co, glownie salaty i salatki.

[stephanie.plum]

wracam do domu i wmaszerowuję do kuchni z zakupami, gotowa pitrasić.

to dla mnie chyba najfajniejszy moment dnia.

[astramastra]

Uwielbiam gotować. Mogłabym to robić zawodowo. Nie jest to dla mnie problem zrobić obiad, upiec chleb, ciasto, pizze, zrobić makaron itd. To mnie odpręża. Lubię jeść nowe rzeczy, testować. Jasne,że zdarzają się dni, że źle się czuję bądź nie mam na nic siły więc wtedy gotowiec, ale jest to bardzo rzadkie. Lubię też zjeść coś dobrego w knajpie i potem staram się to odtworzyć w domu. Nie wyobrażam sobie stałego żywienia się na mieście.Córka od zeszłego roku odmówiła jedzenia obiadu w szkole, bo paskudny.Szkoda, bo mając 7 lekcji mogłaby chociaż zupę zjeść. Jednak nie zmuszam bo obiad będzie czekał w domu. Z racji pracy obiad przygotowuje albo rano albo wieczorem dnia poprzedniego. Czasem jest już cały gotowy, w zależności co to jest, czasem córka czy mąż musi ugotować ziemniaki/makaron/ryż.