wzajemność w rodzinie

[mamamisi2005]

Tak dumam sobie ostatnio o stosunkach panujących w części naszej rodziny. Konkretnie chodzi o przysługi. I jednostronność tych przysług. I chociaż nie traktuję krewnych jak partnerów biznesowych i że bilans musi być przynajmniej na zero, to po przemyśleniach zrobiło mi się przykro, bo zdałam sobie sprawę, że są takie osoby, i to w bliskiej rodzinie, które tylko ode mnie i męża biorą.
Nie chodzi o jakieś wielkie rzeczy - poświęcony czas i (głównie) naszą profesjonalną wiedzę, w mniejszym stopniu pieniądze (pożyczki - zawsze zwracane, ale oczywiście darmowe). Niby nic takiego, normalka w rodzinie, ale te przysługi świadczymy ja i mąż może nie jakoś drastycznie często, jednak regularnie od wielu lat, a właśnie sobie uświadomiłam drugą stronę zasadniczo nic (jedna osoba) lub prawie nic (druga osoba). Fakt, radzimy sobie i rzadko potrzebujemy czyjejś pomocy, ale gdy o nią zwróciliśmy to nic z tego ( w stylu pomyślę co da się zrobić - i na tym koniec).
Źle się z tym czuję.
Jak jest u was, co sądzicie na ten temat?

[iwoniaw]

mamamisi2005 napisała:

>rzadko potrzebujemy czyjejś pom
> ocy, ale gdy o nią zwróciliśmy to nic z tego ( w stylu pomyślę co da się zrobić
> - i na tym koniec).
> Źle się z tym czuję.
> Jak jest u was, co sądzicie na ten temat?
>

Moim zdaniem istotna jest tu kwestia, czy ta proszona osoba faktycznie mogłaby coś zrobić w tej sprawie, o którą prosisz, czy nie. Bo to jednak różnica, czy - przykładowo, bo nie wiem, o jaki charakter przysług ci chodzi - stówy do pierwszego "nie może" pożyczyć ci wuj rencista żyjący na skraju ubóstwa, czy wuj milioner, który nie taką kasę wydaje w tygodniu na samą kawę na mieście.

[mamamisi2005]

W mojej ocenie mogła, i własnie dlatego jest mi przykro.
Prawdopodobnie nawet nie spróbowała, nic mi o tym nie wiadomo, aby było inaczej.
Powiedzmy, że chodziło o doradzenie w temacie, którym zawodowo się dana osoba zajmuje. Zakładam, że trzebaby poświęcić nieco czasu i energii na przeanalizowanie kwestii, być może skonsultować się z kolegą po fachu.
Czyli zasadniczo to samo, co ja i mąż świadczymy regularnie i czego nie odczuwałam jako wyzysk do czasu, zanim zdałam sobie sprawę, ze to działa tylko w jedną stronę

[iwoniaw]

No cóż, w takim razie też byłoby mi przykro. I tak, pewnie następnym razem nie leciałabym od razu z pomocą tak ochoczo jak dotychczas.

[beneficia]

> Powiedzmy, że chodziło o doradzenie w temacie, którym zawodowo się dana osoba z
> ajmuje. Zakładam, że trzebaby poświęcić nieco czasu i energii na przeanalizowan
> ie kwestii, być może skonsultować się z kolegą po fachu.
> Czyli zasadniczo to samo, co ja i mąż świadczymy regularnie

No to następnym razem to osobie uświadom.
Dla mnie ważna jest równowaga w relacjach, przy czym to nie musi być 1 do 1 w szczegółach ale ogólnie, na zasadzie "ja ci znajdę te dane/pomogę wypełnić papiery, za tydzien ty mi przez godzinę popilnuj dziecka".
Z grubsza o to chodzi.
O poczucie niebycia wykorzystywanym.

[aqua48]

Cóż następnym razem jak Wy będziecie znowu proszeni o pomoc odpowiedz tym samym tekstem - zobaczymy co da się zrobić.. Albo odpowiedz wprost, że w najbliższym okresie raczej nie znajdziesz czasu i że radzisz by osoba poszukała innego rozwiązania, najlepiej w jakiejś firmie odpłatnie zajmującej się takimi poradami. Możesz nawet podać telefon..

[mamamisi2005]

Myślałam o tym, ale sama nie wiem, chyba jednak przyczyniliśmy się do takiego stanu rzeczy... Długo pomagaliśmy nie oczekując i nie egzekwując nic w zamian. Może faktycznie było prosić o drobne przysługi, bez których i tak sobie poradziliśmy, ale powstałaby jakakolwiek równowaga. To ludzie młodsi od nas, wiadomo, początkowo mieli mniejsze możliwości. Tyle że obecnie od dobrych kilkunastu lat są pełnoletni, ustabilizowani życiowo.