Wiersze trudne do interpretacji

[kosmos_pierzasty]

Wrzucicie jakieś?

Pobawiłabym się
Sama też poszukam, ale teraz muszę wychodzić.

[heca7]

Tjaaa, bo się ematka przyzna

Dla mnie trudnym wierszem był Fortepian Chopina CK Norwida.

[kosmos_pierzasty]

Norwid chyba ogólnie nie jest zbyt łatwy

[arwena_11]

Jak ja nienawidziłam interpretacji wierszy w szkole. Zawsze miałam wrażenie, przy wierszach współczesnych, że ten kto to pisał był albo ostro nawalony albo naćpany - albo jedno i drugie . I zawsze interpretowałam inaczej niż nauczyciel chciał - do momentu aż pojawiły się bryki i tam napisali "co autor miał na myśli". Skończyły się problemy

[kosmos_pierzasty]

arwena_11 napisała:

> Zawsze miałam wrażenie, pr
> zy wierszach współczesnych, że ten kto to pisał był albo ostro nawalony albo na
> ćpany - albo jedno i drugie .

Zapewne czasem miałaś rację 🙃

[georgia.guidestones]

arwena_11 napisała:

> Jak ja nienawidziłam interpretacji wierszy w szkole. Zawsze miałam wrażenie, pr
> zy wierszach współczesnych, że ten kto to pisał był albo ostro nawalony albo na
> ćpany - albo jedno i drugie . I zawsze interpretowałam inaczej niż nauczyciel c
> hciał - do momentu aż pojawiły się bryki i tam napisali "co autor miał na myśli
> ". Skończyły się problemy
Jak dla mnie, to juz od epoki 'mlodej Polski' wiekszosc twórców byla pod mocnym wplywem substancji psychoaktywnych. bryki dla LO juz dało się zdobyć, na szczęście.

[arwena_11]

Zgadzam sie. Bryki pojawiły się chyba jak byłam w 3 klasie LO

[georgia.guidestones]

U mnie w 4kl sp juz dzieciski lekko przeredagowywały wypracowania z brykow-gotowcow, wtedy w polowie lat '90 bylo moze 1-2wydawcow tych 'ściag'. Bryki w LO obkladaliśmy w szary papier pakowy, polonistka byla za bardzo dociekliwa i czepialska.

[arwena_11]

No właśnie to mniej więcej czas mojego LO. Ile te bryki mi życia ułatwiły. Żałuję, że oddałam je potem kuzynce - bez zastrzeżenia, że mają do mnie wrócić. Trzymały poziom, były naprawdę nieźle opracowane. Dużo lepiej niż te obecne.

[chococaffe]

Poezję polubiłam kiedy przestałam musieć ją interpretować Wtedy kiedy wszystko zostaje płynne

[kosmos_pierzasty]

No płynne może sobie być, ale przecież jakiś sens jej nadajesz, bo inaczej równie dobrze mogłabyś czytać instrukcję od pralki 😈

[chococaffe]

Oczywiście, że nadaję, ale nie werbalnie (nawet dla siebie). Uważam, że słowa zostały użyte najlepiej jak mogły w samym wierszu. Dla mnie jest poczucie wspólnoty zrozumienia, skojarzenia, brzmienie it itp

[kosmos_pierzasty]

A czasem trudno zrozumieć ten sens. I o taką poezję mi chodzi. Że jak już zrozumiesz, to jest efekt wow, ale trzeba się nieco wysilić.

[zona_glusia]

>ale przecież jakiś sens jej nadajesz
Ale przecież nie tylko o sens chodzi w poezji ( a tego wymaga szkoła, tam się właśnie czyta wiersze jak instrukcje obsługi pralki), ale także o przeczucia, nastroje, dotknięcie niewyrażalnego, piękno zestawionych ze sobą słów.

[kosmos_pierzasty]

Nie zmienia to faktu, że sens jest i całe szczęście. Nie podoba mi się przerost formy nad treścią.

[potworia116]

Ale sens jest właśnie w takim a nie innym użyciu języka, rytmach, brzmieniach, figurach stylistycznych, przywoływanych kontekstach, a nie gdzieś poza samym wierszem, skąd go trzeba wydobyć jakąś światłą "interpretacją".

[kosmos_pierzasty]

Uważam, że jednak jest sens za słowami. Może interpretacja nie musi być światła, ale z pewnością musi być własna. Może nawet nie ma konieczności nazywać jej interpretacją. Nie zmienia to faktu, że to nie nazwa tego procesu jest istotna , a o to, że on w ogóle zachodzi.
No nie mów, że np. "Autoportret w wypukłym lustrze", który poleciłaś, to jest wyłącznie gra słów czy figury stylistyczne. To ma głęboki sens - filozoficzny, mistyczny czy religijny, historyczny i pewnie jeszcze kilka.
Owszem, czasem jako czytelniczka, widzisz ewidentną zabawę formą, i fajnie, ale osobiście uważam, że szkoda ograniczać się do intuicyjnego odbioru i delektowania językiem. Imo przesłanie dobrej poezji sięga jednak głębiej i angażując intelekt, wydobywasz z niej kolejne znaczenia. Moim zdaniem to jest ciekawe i warto. Co oczywiście nie znaczy, że to konieczność. Nie, można sobie darować, oczywiście. Wiele wierszy się obroni tak czy inaczej.

[potworia116]

Jeśli pod hasłem "interpretacja" rozumiesz intuicyjne, osobiste rozpoznanie w rodzaju: "to jest o strachu, w tym jest lęk", albo "ją to boli i ona się z tym bólem oswaja", to zgoda, taka interpretacja jest konsekwencją zrozumienia wiersza i jest ważna, ale nie musi być werbalizowana. Trudno natomiast od szeregowego niezawodowego czytelnika wymagać, żeby tworzyli interpretacje, będące spójnymi, złożonymi konstruktami, z użyciem profesjonalnych narzędzi analitycznych, formułowali i dowodzili jakichś starannie formułowanych tez interpretacyjnych. Zostawiając Ashberego - jego faktycznie nie można ruszyć bez pewnego filozoficznego zaplecza - znasz wiersz The art of loosing? To dla mnie bardzo wyrazisty przykład poezji, o której wprawdzie można tomami esejów, a która cię po prostu uderza w brzuch i nic z tym nie musisz robić. Albo Różewicz - "Więc to już wszystko". Naprawdę wszystko o tym wierszu jest w samym wierszu.

[kosmos_pierzasty]

Z takim podejściem jestem w stanie się zgodzić. Nie zmienia to faktu, że wg mnie takie gmeranie w wierszu jest fajne, nawet nieprofesjonalne. Bo to w sumie dość oczywiste, że na prywatny użytek większość ludzi nie robi szczegółowych formalnych analiz, ale jednak czasem miło jest wiedzieć, do czego poeta się odniósł i porównać swoje wrażenia czy przemyślenia na dany temat z tym, co zawarł w wierszu.
A Sztukę tracenia znałam, owszem. W sumie, fakt, tam jest wszystko, ale i tak miło sobie to do czegoś odnieść. Dla mnie np. to bardzo buddyjskie.

[potworia116]

Mimo, że na końcu pada jednak "disaster" bez przeczenia? To już mamy różnicę rozumienia/interpretacji😉
Ja miałam na myśli to raczej że bez rytmu, kadencji, powtórzeń, wyliczankowego zaśpiewy, ten wiersz byłby... czym właściwie... no czym? Jakąś niespecjalnie oryginalną refleksją z czymś w rodzaju wyznania na końcu. Jakość myśli poetyckiej jest w jej formie.
Nie zmienia to faktu, że można zarówno sobie po amatorsku podłubać, jak i poczytać wielkich interpretatorów i czegoś się może od nich nauczyć.

[kosmos_pierzasty]

potworia116 napisała:

> Mimo, że na końcu pada jednak "disaster" bez przeczenia? To już mamy różnicę ro
> zumienia/interpretacji😉

Ewidentnie.

No ale jest "look like".

[potworia116]

Bo się - jeszcze - nie stało.

[zona_glusia]

Zgadzam się.

[ga-ti]

W liceum lubiłam wiersze i miałam szczęście do polonistki, która pozwalała na własne interpretacje.
Trudność sprawiały te, które odwoływały się do konkretnych wydarzeń historycznych, bo z historią było mi nie po drodze. I nie przebrnęłam przez "Cebulę", nie wiem czemu

[arwena_11]

Jedyne wiersze, które mogłam interpretować i z marszu wiedziałam "co autor miał na myśli" - to te historyczne. Ale tu mnie ratowała właśnie znajomość tła historycznego.

[ga-ti]

[grey_delphinum]

W liceum uwielbiałam interpretację wierszy, ale miałam świetna polonistkę, która wręcz zachęcała nas do własnych, oryginalnych przemyśleń.
Nienawidziłam natomiast wszelkich rozprawek z tezą, dla mnie to takie wyrobnictwo polonistyczne.

[arwena_11]

Mnie jedna znajoma polonistka podpowiedziała jak można wywrócić do góry nogami rozprawkę z tezą. Wściekałam się, bo musiałam napisać wypracowanie z "Pana Tadeusza" - 8 klasa. Temat mniej więcej "Pan Tadeusz nasza epopeja narodowa - dlaczego mi się podobał". No mnie się nie podobał. Chodziłam po domu i rzucałam teksty typu " co za debil wymyślił ten temat", nie idę do szkoły itd. A ona była akurat u nas. Przyszła do mnie do pokoju i dała kilka rad. Dzięki nim to cholerne wypracowanie napisałam. Dostałam chyba moją jedyna 5 z wypracowania - ale tylko dlatego, że była na lekcji wizytacja z kuratorium i ocena była wystawiona pod wpływem zachwytów pań wizytatorek. Bo mina polonistki była bezcenna

[aqua48]

Ja zawsze bardzo lubiłam interpretować wiersze, nie wrzucę takie który sprawiłby mi jakąś szczególną trudność, ale jako ciekawych do interpretacji autorów mogę podrzucić nazwiska Mirona Białoszewskiego i Tymoteusza Karpowicza.

[matacznik]

kosmos_pierzasty napisała:

> Wrzucicie jakieś?
>
"Brzemię białego człowieka" Kiplinga.
Co jest serio, co jest kpiną i z czyjej pozycji jest to pisanie – ja mam swoją opinię, ale zasadniczo wszyscy inni mają w tym czy innym zakresie inne opinie, więc to chyba dobry przykład utworu o tyle trudnego, co i wdzięcznego do interpretacji.

[kosmos_pierzasty]

Ciekawe, ja bym w pierwszym odruchu powiedziała, że to satyra, ale rzuciłam okiem na interpretacje i widzę, że wcale nie jest to takie oczywiste.
Dzięki

[memphis90]

"Św Szymon Slupnik".
Cala klasa pisała interpretację i cała klasa miała źle 😁 Nikt nie trafił...

[kosmos_pierzasty]

"Miała źle", mówisz? Niektórzy poloniści są stuknięci... Bardzo złą robotę wykonują

[livia.kalina]

To jest wiersz, którego nie omawialiśmy na lekcji ale znalazłam go gdzieś, bardzo mi się spodobał i nauczyłam się go na pamięć. Na maturze uczyniłam go motywem przewodnim mojego wypracowania. Pisałam na temat:” Poszukiwanie celu i sensu życia”.

[kanna]

Wiersz trudny do interpretacji to taki, który opisuje uczucia, których człowiek nie doświadczył.

I jak np. dzieciak recytuje wiersz o miłości erotycznej to się to nie może udać.

[mama-ola]

To pewnie trudne nie jest, bo może to jest coś, co się wie z innego źródła, ale na podstawie tekstu nie umiem wywnioskować. Co tam jest za sytuacja? Kim jest ten mężczyzna?

www.youtube.com/watch?v=BkxeaMdx92o

[kosmos_pierzasty]

Ładne wykonanie w każdym razie Melancholijny kochanek, który dzięki fascynacji kobietą zapomina o swoich smętnych rozkminach?

[zona_glusia]

A chcesz do zabawy polską poezję współczesną?
Pod linkiem jest filmik z wierszem. Jak chcesz najpierw sama sobie zinterpretować to oglądaj od 11minuty 50s. Potem możesz sobie obejrzeć od początku i porównać własną interpretacje z interpretacją youtubera.
www.youtube.com/watch?v=-KUINB5_uis

[kosmos_pierzasty]

Dzięki!
Tylko forma dla mnie trudna w odbiorze. Nie umiem ze słuchu... Potem próbowałam odnaleźć, żeby przeczytać, to musiałam wysłuchać wywodu, zanim podano tytuł wiersza. A potem się okazało, że to tytuł wyboru, więc wyskakują mi księgarnie
Tak czy owak nie znałam tego poety.

[zona_glusia]

Rozumiem, choć jestem bardziej słuchowcem. Wiersz jest chyba niedostępny w innej formie niż ten filmik. Tytuł wiersza jest jednocześnie tytułem wyboru, stąd te księgarnie w wyszukiwaniu. Też nie znam poezji Sosnowskiego. Kojarzy mi się jako tłumacz, między innymi, wspomnianego niżej Johna Ashbery'ego.

[kryzys_wieku_sredniego]

Przecież byla kiedyś cytowana W.Szymborska, której wiersz był na maturze i mówila, że jest zdziwiona interpretacją, bo owszem pasuje ale ona tak głębokichbprzemyśleń nie miala, po prostu napisała.
To tak jak niektórzy Beksińskiemu wciskają że jego obrazy są o zagladzie, obozach itp. a facet wielokrotnie mówil że tworzy co lubi.

[mama-ola]

Nie utożsamiamy podmiotu lirycznego z autorem.

[chococaffe]

Tekst linku

[kosmos_pierzasty]

[potworia116]

John Ashbery , Cztery poematy. Albo Autoportret w wypukłym lustrze na początek.
Baw się dobrze, daj znać jak poszło😉

[kosmos_pierzasty]

Dzięki!

[kosmos_pierzasty]

Ale dam znać to chyba za jakiś czas

Autoportret w wypukłym lustrze sobie wyszukałam. Piękny i właśnie... trudny. Dokładnie o to chodziło Wymyka się, ale niesie istotne przesłanie. Niektóre zestawienia słów robią na mnie piorunujące wrażenie. Raz jeszcze dziękuję. Będę sobie czytać I czytać... I czytać...

[potworia116]

Cieszę się, że trafiłam, choć osobiście wolę używać słowa "zrozumienie", interpretację zostawiając recytatorów.

[potworia116]

Recytatorom 🙂

[kosmos_pierzasty]

Jak zwał, tak zwał

[saszanasza]

No chyba wszystkie Białoszewskiego...tzn. może i dałoby się je zrozumieć, gdyby wziąć to samo, co on brał🙈

[magdallenac]

Ja też Białoszewski- byłam w klasie humanistyczno językowej i nasza polonistka miała do niego słabość, a mnie się płakać chciało, kiedy słyszałam szara naga jama sza ra naga ja ma szaranagajama.

[chococaffe]

O poezji semantycznej (ciekawej z punktu widzenia tzw interpretacji)

culture.pl/pl/artykul/stefan-themerson-oulipo-i-poezja-semantycznaFragment

Według "Bayamusa" poezja semantyczna polega na słowach, które są "zbudowane ze słów wziętych żywcem z neutralnych emocjonalnie słowników, słów ścisłych, dokładnie odpowiadających normalnym wymaganiom precyzji". Inaczej mówiąc, każde słowo występujące w danym tekście wyjściowym należy zastąpić jego definicją słownikową. W ramach tej poezji nie mówimy, przykładowo, "koń", lecz mówimy: "duże zwierzę o wydłużonej głowie, grzywie na karku, długim ogonie z włosia i krótkiej sierści, hodowane jako zwierzę wierzchowe i pociągowe". Czytelnik "Bayamusa" szybko orientuje się, że cała powieść została napisana właśnie w taki sposób, za pomocą definicji słownikowych, co powoduje silny efekt komiczny, szczególnie gdy nazwy prostych przedmiotów codziennego użytku są zastępowane przez rozwlekłe sformułowania i chłodne terminy, niemal wzięte z dysput akademickich fizyków.

Przejdźmy do jednego z przykładów, który znajduje się w powieści Themersona.

Święty Franciszek z Asyżu w swej słynnej "Pochwale Stworzenia" (lub "Pieśni Słonecznej") pisał:

"Pochwalony bądź, Panie mój, przez brata naszego, wiatr
i przez powietrze, i chmury, i pogodę, i każdy czas,
przez które Twoim stworzeniom dajesz utrzymanie.
Pochwalony bądź, Panie mój, przez siostrę naszą, wodę,
która jest bardzo pożyteczna i pokorna, i cenna, i czysta."

Przetworzona wersja z "Bayamusa" brzmi (choć w oryginale układ wersów przybiera postać rysunku, na wzór pomysłów Apollinaire'a):

"Chwalmy Cię
Właścicielu mój
za Brata naszego Ruch Powietrza
który powstaje wskutek niejednostajnego ogrzewania
się i wilgotności atmosfery
i za tę Mieszaninę Azotu
Tlenu
Argonu
Dwutlenku Węgla
Wodoru
Neonu
Helu
Kryptonu
Ksenonu
z niewielkim dodatkiem
Pary Wodnej
Azotanu Amonu
Siarkowodorów
& Cząsteczek Kurzu
i za te Masy Pary Wodnej utworzone w wyższych warstwach
powietrza
i za sprzyjające
i za każde: złe
dobre
wspaniałe
deszczowe
upalne
wietrzne Warunki Atmosferyczne za pomocą
których wywołujesz całokształt tych sił które stanowiąc otoczenie stworzeń Twoich
dostarczają im pokarmu i przedłużają w ten sposób ich bytowanie
Chwalmy Cię
Władco mój
za Siostrę Tlenek Wodoru
który najbardziej pożyteczny jest
i skromny
i cenny
i czysty"

Jak widzimy, dla uprawiania poezji semantycznej wystarczy jakikolwiek tekst, jaki chcielibyśmy strawestować, oraz słownik.

[kosmos_pierzasty]

Dlaczego mam błąd 404?

[kosmos_pierzasty]

Ale już to co wkleiłaś... Absurd jakiś Dzięki wielkie!

[chococaffe]

Wiem - przykleiło mi się słowo "fragment" do linku

Prawidłowy jest
culture.pl/pl/artykul/stefan-themerson-oulipo-i-poezja-semantyczna

[kosmos_pierzasty]

Dzięki.

[chococaffe]

Nie mam pojęcia. Może wygooglaj niezależnie culture.pl i Themerson?

[bialeem]

Jeden z ulubionych za mego młodu. Interpretować można różnie:


Sobota
Boże jaki miły wieczór
tyle wódki tyle piwa
a potem plątanina
w kulisach tego raju
między pluszową kotarą
a kuchnią za kratą
czułem jak wyzwalam się
od zbędnego nadmiaru energii
w którą wyposażyła mnie młodość

możliwe
że mógłbym użyć jej inaczej
np. napisać 4 reportaże
o perspektywach rozwoju małych miasteczek

ale
.......mam w dupie małe miasteczka
.......mam w dupie małe miasteczka
.......mam w dupie małe miasteczka

Andrzej Bursa

[chococaffe]

Bursę wielbię, może jestem głupia, ale wiele wątpliwości z "interpretacją" nie miałam.

Na marginesie - Bursa to mój pierwszy wielki poeta, którego interpretować nie musiałam!

[bialeem]

Za młodu odbierałam go inaczej niż teraz Trudny nie jest

[chococaffe]

A to jest wlasnie ciekawe - bo pewnie i ówczesna i teraźniejsza twoja interpretacja jest "prawidłowa". I nie jest to kwestią tego, że teraz 'zrozumiałaś"

[kosmos_pierzasty]

pl.wikipedia.org/wiki/Ko%C5%82o_hermeneutyczne

Eco też ciekawie pisał o kole hermeneutycznym, tylko nie pamiętam, w której ze swoich książek. W każdym razie jego zdaniem sztuka powstaje pomiędzy autorem a odbiorcą, jeden i drugi jest równie istotny. Artysta daje jakby impuls, który każdy odbiorca przetwarza po swojemu - sztuka jest efektem końcowym tego zderzenia. Pamiętam, że bardzo mnie to zaciekawiło.
Dlatego trochę mi się nie mieści w głowie to, co piszę niektóre forumki o swoich polonistkach... To chyba takie polonistki z przypadku... Z dużego przypadku.

[chococaffe]

Chyba zgadzam się z tym co piszesz o Eco.

Z linku lubię Natomiast sam proces rozumienia jest względny i niezakańczalny.

Moim zdaniem interpretacja to nie jest punkt (jak w szkole) tylko linia= droga

[kosmos_pierzasty]

chococaffe napisała:


> Moim zdaniem interpretacja to nie jest punkt (jak w szkole) tylko linia= droga

Celne.
Bo skoro człowieka zmieniają jego doświadczenia życiowe to i interpretacja, której ten człowiek dokonuje, musi ulegać zmianie.

[chococaffe]

Ta dyskusja o interpretacji w zasadzie ma związek z tematem przekładu poetyckiego - nie ma przekładu bez interpretacji. Zdarzało mi się, że widząc wiersz w dwóch różnych wersjach językowych zauważałam "błąd" a to pewnie była interpretacja

[kosmos_pierzasty]

Oczywiście. Dlatego pewnie co jakiś czas ktoś się porywa na nowe tłumaczenie czegoś świetnie znanego. Inna wrażliwość, inny odbiór i tym odbiorem chce się podzielić w swoim tłumaczeniu.
Jeszcze pytanie, w jakim duchu należy tłumaczyć - okresu w którym powstał utwór, czy może współczesności, żeby był bardziej czytelny dla dzisiejszego odbiorcy. To są bardzo ciekawe pytania, na które imo nie da się jednoznacznie odpowiedzieć. Można mieć jedynie swoją opinię

[chococaffe]

I inne doświadczenia kulturowe ? Ten temat przypomniała mi bialeem z Bursą. Wkleję cały wiersz po polsku a potem przepiszę fragment przekładu (moim zdaniem błędnego całkowicie)

Ja chciałbym być poetą
bo dobrze jest poecie
bo u poety nowy sweter
zamszowe buty piesek seter
i dobrze żyć na świecie

ja chciałbym być poetą
bo byczo u poety
bo u poety cztery żony
a z każdą dawno rozwiedziony
a ja lubię kobiety

ja chciałbym być poetą
może mnie przecież przyjmą
bo dla poety Zakopane
nie trzeba wcześnie wstawać rano
a wstawać rano zimno

bo fajno jest poecie
nie musi w biurze ślipić
i fuk mu cała dyscyplina
tylko gitara i dziewczyna
i złote gwiazdy liczyć

i mylić się i liczyć
i liczyć wciąż od nowa
na ziemi w drzewie i błękicie
trudnego szukać slowa

i gniewać się i martwić
bo ciągle jeszcze nie to
i ciągle baczyć ciągle patrzeć
ja nie chcę być poetą

Opublikowany przekład na angielski zaznaczonego tekstu:

I'd like to be a poet
Maybe they'd have me a s a guest"

Jaki "guest"??? "Powinno" być "member"

[kosmos_pierzasty]

chococaffe napisała:


>
> Jaki "guest"??? "Powinno" być "member"

Ano

[bi_scotti]

Poezje czytam w ciszy. Nigdy nie lubialam i wciaz do mnie nie przemawia deklamowanie, czytanie poezji glosno chocby i przez the best of the best. Wyjatek to, oczywiscie, plays pisane wierszem - gdy slysze "... juz biegna, juz biegna, juz ich nic nie wstrzyma, juz bronie maja w rekach, do niego, do wodza przykuci oczyma ..." to sie poddaje na miekkich kolanach - poddaje poezji Ale everything else - w samotnosci Cheers.

[chococaffe]

Poezja przed Gutenbergiem była muzyką

Dlatego kiedy pojawiły się "gutenbergi" dźwiękowe warto szukać poezji w muzyce

[bi_scotti]

But of course, stad i moja sygnaturka Cheers.

PS. Fajnie jest szukac, samo znajdowanie juz mniej neci - jak z oczekiwaniem ... zawsze piekniejsze niz spelnienie, eh. Life.

[wapaha]

Oj.. Ze tez teraz taki fajny wątek! Nie mam jak szukać wierszy. Napiszę tylko ze nigdy nie miałam problemu z interpretacja (analizą wierszy). Od 20 lat sama sama piszę poezję

[kosmos_pierzasty]

Też nie mogę znaleźć nic pasującego...
Właściwie natchnęła mnie lektura wierszy Louise Gluck, ale teraz to sama już nie wiem W porównaniu do tych podawanych tutaj, to one aż tak trudne nie są.


The Wild Iris


At the end of my suffering
there was a door.

Hear me out: that which you call death
I remember.

Overhead, noises, branches of the pine shifting.
Then nothing. The weak sun
flickered over the dry surface.
It is terrible to survive
as consciousness
buried in the dark earth.

Then it was over: that which you fear, being
a soul and unable
to speak, ending abruptly, the stiff earth
bending a little. And what I took to be
birds darting in low shrubs.
You who do not remember
passage from the other world
I tell you I could speak again: whatever
returns from oblivion returns
to find a voice:

from the center of my life came
a great fountain, deep blue
shadows on azure seawater.