Odrzucana pomoc

[magdamajak]

Czy znacie osoby, które nigdy nie przyjmują pomocy od bliskich? Nie tylko o pomoc nie proszą, ale rownież ją odrzucają, bo one same sobie poradzą. A może Wy tak macie i potraficie wyjaśnić ten mechanizm?

Nie mówię o poważnych kwestiach jak depresja czy uzależnienie, a o pomocy w czasie choróbska, w pracy, czy przy załatwianiu codziennych spraw.

Napieracie czy odpuszczacie?
Jeśli napieracie, to jakich używacie argumentów oraz jak druga strona reaguje, wkurza się, obraża, w końcu ulega?
Jeśli odpuszczacie, to czy później nie macie oporów same o tę pomoc poprosić, bo to takie nadużywanie, skoro Wy nigdy nie pomagacie?

Ciekawa jestem Waszych doświadczeń.

[mamtrzykotyidwa]

A czemu chcesz tak na siłę pomagać, skoro ten ktoś nie chce?
Co tu mechanizmu szukać?
Po prostu się nie chce pomocy i tyle.

[magdamajak]

Uważasz, że to fajny związek dwojga ludzi, fajna rodzina, w której sobie nie pomagamy?

Bo uważam, że związek to też wzajemna pomoc. Inaczej lepiej być kawalerem/panną. Bo ciągłe odtrącanie pomocy jest frustrujące. Bo widzi to małe dziecko, które wyjdzie z domu z podobnym skrzywieniem - nie będzie umiało o pomoc prosić ani jej przyjąć. Bo wywołuje u mnie reakcję, że ja też o tę pomoc nie proszę, gdy jej potrzebuję.

[kura17]

> Bo uważam, że związek to też wzajemna pomoc. Inaczej lepiej być kawalerem/panną.

a co, jesli nie mozna udzielic takie pomocy, jakiej ta osoba chce/potrzebuje?
moj maz (i synowie) zawsze pyta: "co moge dla ciebie zrobic, jak moge pomoc" - i jak odpowiadam "akurat tutaj nic", to on to szanuje i nie narzuca mi swojej "wizji pomocy".

[magdamajak]

Ale to nie jest taki przypadek. To jest przypadek, że ja mogę pomóc, zarówno w dochodzeniu do zdrowia, mogę zastapić w pracy, mogę dużo, ale nigdy nie ma takiej potrzeby. To nie są sytuacje w stylu "akurat tutaj nie pomożesz" a bardziej "sam sobie ze wszystkim dam rade, choćbym miał paść na pysk". Tylko po co.

[kura17]

jesli to jest konkretna sytuacja, to ja dokladnie opisz - a tak to wyglada na dyskusje ogolna i w takiej sie wypowiadam.

[magdamajak]

Jasne.

Mąż chory
- mogę zastąpić w pracy (fizyczna, cały dzień na nogach, obsługa klienta) - nie poprosi "pójdź za mnie, nie dam dziś rady", odmawia, gdy ja mówię, że pójdę;
- wraca półżywy do domu, mówię, że czas się poleczyć, proponuję różne tam metody, a może michę z wodą do moczenia nóg podrzucę "nie, ja sam, nic mi nie jest" i oczywiście nie leczy się sam;
Inne
- budowa domu i praca na swoim, mówię: ja pojadę na wieś ogarnę to i tamto, "nie, ja wstanę o 5 pojadę do pracy, a później ogarnę na wsi"; mówię "to ja pójdę do pracy, zabierzesz na wieś Młodego" -"nie, bo to kupa zamieszania"
- w pracy: mówię "przygotuj zamówienia, wsadzę Młodego do auta i rozwieziemy" -"nie, nie, szkoda zamieszania, ja wstanę o 4, pojadę na zakupy, przygotuję zamówienia, rozwiozę i jeszcze pojadę na budowę";
- daj mi te papiery, ja ogarnę w urzędzie/wyślę na poczcie -"nie, ja sam".

Nosz kurwa, ja też jestem ogarnięta wystarczająco, by go odciążyć. Ale nie, ja sam.
To są takie codzienne sytuacje.

[kura17]

a maz nie ma jakis obciazen z dziecinstwa?
musze przyznac, ze sytuacje opisywane powyzej - jesli sa regularne - wydaja mi sie niepokojace.
czy Twoj maz kiedykolwiek przyjmuje pomoc od Ciebie? kiedy? jaka?
czy przyjmuje pomoc od innych??

kiedykolwiek prosi o pomoc? (kogokolwiek)

[magdamajak]

I tu jest chyba sedno, ja tak uważam, że to z domu. Jego matka i siostra są takie same, takie niby superwoman. Ogólnie porąbany dom, ale mąż i tak wyzbył się większości "defektów", no i cały czas nad tym pracuje. Ale tutaj porażka na całej linii.
Ja też sobie cenię niezależność, ale uważam, ze w związku sa jakieś granice.
I tez mnie to niepokoi i wkurza, szczególnie, że Młody patrzy i przecież uczy się zachowań od nas.

Rzadko przyjmuje, muszę bardzo długo nad tym pracować, tłumaczyć i wynajdować miliony racjonalnych powodów. Np. udało się przeforsować, że w piątki ja idę do pracy, a on spędza dzień z Młodym. Ale ile ja się przy tym nagimnastykowałam. I pewnie przeważyła chęć spędzania czasu z synem, a nie fakt, że fajnie będzie nie iść do pracy, kiedy chodze do niej 6x tydz, po 14 h.
Od innych, o nie! Sąsiad coś chce pomóc przy budowie, to trzeba mu zapłacić. A z resztą, to ja sobie sam poradzę.

[kura17]

rozumiem, ze maz nie widzi problemu?
trudna sprawa, nie wiem, co napisac.
moze po prostu zaakceptowac i zostawic go w spokoju?
i przestac proponowac pomoc? zajac sie czyms innym?

ja mam za meza obcokrajowca i sporo rzeczy bylo w naszych rodzinach "roznych". niektore zwyczaje jednego z nas staly sie wspolnymi, ale niektore - mimo, ze latami forsowalam "moje", nigdy sie nie przyjely. odpuscilam i juz. maz to odrebny byt (jak i jego rodzina).

[magdamajak]

Raczej nie widzi, chociaż już były rozmowy na ten temat i wie, że mi się to nie podoba. Wiesz, zwyczajnie człowiek przestaje się czuć potrzebny drugiej osobie, a to bardzo chujowe uczucie.

Uważa raczej, że to ja mam problem. A dla mnie to po prostu życie - raz Ty mnie, innym razem ja Tobie, ale nie wyliczamy sobie kto komu ile razy.

Wiele razy myslałam, by odpuścić, ale to dla mnie już nie związek, a dwie osoby żyjące osobno.
Poza tym, to też generuje zmiany w moim postępowaniu, bo - jak juz wspomniałam - zwyczajnie mi głupio później poprosić o pomoc, a ja jednak lubię, jak przy chorobie ktoś podsunie mi kubek gorącej herbatki pod nos

[triss_merigold6]

To wygląda tak, jakby facet stanowczo nie chciał spędzać czasu w domu.

[magdamajak]

No daleko posunięta teoria On uwielbia spędzać czas w domu i czas z nami. Pracę ma jaką ma, lubi to, ja zresztą tez. Ale poczucie obowiązku, skrzywienia z domu i nie wiem co jeszcze, nakazują mu robić wszystko samemu.

[agonyaunt]

>Wiesz, zwyczajnie człowiek przestaje się czuć potrzebny drugiej osobie, a to bardzo chujowe uczucie.

Człowiek niech się zastanowi, dlaczego czuje się potrzebny tylko wtedy, gdy kogoś wyręcza. IMO to Ty masz większy problem, taki trochę syndrom matki Polki karmiącej - musisz robić coś namacalnego, bo inaczej jest Ci źle. Oducz się uszczęśliwiać ludzi na siłę, facet będzie rzeczywiście potrzebował pomocy, to poprosi.

Ja akurat faceta rozumiem, bo nieraz taka pomoc dla mnie okazała się de facto dodatkową robotą.

[jednoraz0w0]

magdamajak napisała:
>

> Poza tym, to też generuje zmiany w moim postępowaniu, bo - jak juz wspomniałam
> - zwyczajnie mi głupio później poprosić o pomoc, a ja jednak lubię, jak przy ch
> orobie ktoś podsunie mi kubek gorącej herbatki pod nos

nie rezygnuj z herbatek pod nos i proszenia o pomoc, właśnie niech widza, ze to jest normalne.

[magdamajak]

Tak, tak będę robić.

[mamtrzykotyidwa]

Jeśli to tak wygląda, to tylko metoda małymi kroczkami, jak z tym piątkiem.
On widocznie czuje się bardzo odpowiedzialny za wszystko i uważa, że musi dać radę.
Z jednej strony to dobrze, że tak o wszystko dba, ale z drugiej źle, bo za bardzo się wszystkim obciąża.
Próbuj powoli, zaczynając od małych rzeczy, może z czasem się oswoi.

[magdamajak]

mamtrzykotyidwa napisała:

> On widocznie czuje się bardzo odpowiedzialny za wszystko i uważa, że musi dać r
> adę.
> Z jednej strony to dobrze, że tak o wszystko dba, ale z drugiej źle, bo za bard
> zo się wszystkim obciąża.

I ja to dokładnie tak widzę.

[solejrolia]

Przeczytałam wszystko co wymieniłaś, i powiem tak: Jeśli rzeczywiście chcesz pomóc mężowi, to po prostu to zrób. Nie proponuj, nie mów, że zrobisz, nie mów, że pójdziesz. Tylko zrób. Idź. Pojedź. Papiery, zakupy, na budowie, czy co tam jeszcze.


A jeśli chodzi o odrzucenie pomocy, ja poprosić o pomoc potrafię, potrafiłam, to z wdzięczności brakowało mi zawsze słów, by godnie podziekować, by osoby wspierające na pewno poczuły się docenione. No i tak się wydarzyło że zostało mi wypomniane, wyrzygane wręcz, coś z przeszłości, że wolę zdechnąć niż teraz przyjąć od kogoś pomoc. Zostałam upokorzona i wbita w ziemię tak, że gorzej nie da się. A od najbliższych boli najbardziej
... pomyśl, może twój mąz też ma jakieś nieprzyjemne sytaucje zwiazane z "pomocnikami" i już nie chce niczego od nikogo. Bo powiem Ci, że dziś to jestem w drużynie twojego męża.

[stasi1]

Znaczy co ?pod jego nieobecność ma zabrać papiery i pojechać do urzędu ? może on w tym czasie będzie szukał tych papierów bo stwierdzi że musiał je gdzieś zgubić.

[magdamajak]

Rozumiem co masz na myśli.
Ale czy to znaczy, że rodzina ma cierpieć, bo on kiedyś został skrzwdzony? Chyba powinien się z tym uporać. Analogicznie - gdy ktoś został zdradzony i wszedł w nowy związek, to też na nowo musi uczyć się zaufania, a nie sprawdzać partnera, bo inny przyprawił mu rogi.

[aqua48]

magdamajak napisała:

> Rozumiem co masz na myśli.
> Ale czy to znaczy, że rodzina ma cierpieć,

Chyba mocno przesadzasz. Rodzina cierpi? W jaki sposób? Mąż ma nadmiarowe poczucie odpowiedzialności a ty nadmiarową potrzebę kontroli. Daj mu spokój. I poczekaj aż poprosi o pomoc. nie narzucaj się, takie narzucanie jest bardzo niemiłe, a dla faceta tym bardziej bo świadczy o tym, że nie wierzysz, że on sobie da radę z banalnymi sprawami, czyli podważasz jego męskość.

[magdamajak]

Za daleko poleciałaś. Ja go nie kontroluję, to zwykły odruch pomocy.
I nie rozumiesz, że to nie chodzi o rodzaj spraw, czy są banalne czy nie, a o nadmiar tych spraw jak dla jednej osoby. Kiedy można się podzielić, czyli poprosić o pomoc/wsparcie.
I co, jak co, ale mój mąż wie, że podziwiam go za wiele rzeczy, chłop wiele potrafi i ja to mocno doceniam, mówię mu o tym, nie mam z tym problemu.
On nie poprosi, zajedzie się, ale ma potrzebę sam. To nie jest zdrowe, dla niego tym bardziej.

[aqua48]

magdamajak napisała:

> Ja go nie kontroluję, to zwykły odruch pomocy.

Aha.

> to nie chodzi o rodzaj spraw, a o n
> admiar tych spraw jak dla jednej osoby. Kiedy można się podzielić, czyli popros
> ić o pomoc/wsparcie.
> On nie poprosi, zajedzie się, ale ma potrzebę sam. To nie jest zdrowe, dla nieg
> o tym bardziej.

Tyle, że decyzja o tym co jest zdrowe, a co nie dla męża nie należy do Ciebie tylko do niego. Jest dorosły i nieubezwłasnowolniony, jak sądzę. Swoje zdanie wypowiedziałaś, stanowisko wyjaśniłaś, pomoc ofiarowałaś, Twoje inicjatywy zostały jednak zignorowane. W tej sytuacji możesz jedynie zmienić swoje podejście i swoje zachowanie.

[kobietazpolnocy]

Zgadzam się z aquą.
Masz zastanawiająco duże problemy z akceptacją jego odmowy. Aż za duże.
To on w końcu jest dorosły, czy ty po prostu wiesz lepiej?

[magdamajak]

Zastanawiam się, jak Wy żyjecie w związkach? Nigdy nie prosicie, żeby mąż/dzieci Wam pomogli, nigdy nie oferujecie swojej pomocy?
Mam problemy z akceptacją, bo uważam za normalne przyjmowanie pomocy, a za nienormalne bycie samowystarczalnym - rozumiem to u kawalera, nie rozumiem w związku.
Nie rozumiem przepracowywania się, zamiast przyjęcia pomocy.
To, co jest zdrowe, nie ma nic do rzeczy. Tu nie chodzi o szczegóły, a o ogólne odmawianie przyjęcia pomocy. To jednak bardziej złożony problem. Nie biegam za nim z widelcem i go nie karmię, nie osaczam, co próbujecie mi usilnie wmówić. Chcę być partnerem, a partnerstwo to między innymi pomoc i wsparcie.

[po-trafie]

Kochamy sie z mezem. A nie „potrzebujemy”. Maz nie jest mi pomagierem ani asystentem, jest towarzyszem i przyjacielem.
I poza zgoda na zrobienie herbaty to nie wiem, czy kiedykolwiek prosze go o pomoc.. a nie, czasem oporny sloik otworzy.

Ale jesli chodzi o aktywnosci czy zadania to robie wszystko, co ma byc zrobione i tylko daje mu znac. Podobnie on, np nastawia pranie jak widzi ze jesr duzo i mowi mi, ze jest zrobione. Nikt nikogo nie prosi o pomoc…

po urodzeniu dziecka mial zryw pomocowy i to bylo straszne. ja po 4-5h rwanego snu czulam sie ok, ok byl nie do zycia. Po tygodniu blagalam go zeby przestal pomagac i zaczal sie wysypiac, wyprowadzilam sie tez na jakis czas do drugiej sypialni, by jego chec nocnej pomocy ulagodzic

[magdamajak]

Ja nie mówię o wykonywaniu prac domowych.

[aqua48]

magdamajak napisała:

> Zastanawiam się, jak Wy żyjecie w związkach?

Normalnie. Dając drugiej stronie oddech.

> Nigdy nie prosicie, żeby mąż/dzieci Wam pomogli, nigdy nie oferujecie swojej pomocy?

Niekiedy proszę, niekiedy oferuje, czasem pomoc przyjmuję, częściej dziękuję i odmawiam, bo przyjęcie jej powodowało by dla mnie więcej komplikacji niż gdy załatwiam coś samodzielnie. Często też czekam by ktoś mnie o pomoc sam poprosił, nie wyrywam się z inicjatywą. Nigdy nie narzucam swojego zdania gdy ktoś mi bliski odmawia przyjęcia mojej pomocy, nie nalegam.

> uważam za nienormalne bycie samowystarczalnym - rozumiem to u kawalera, nie rozumiem w związk
> u.

A ja uważam, ze z związku należy zaakceptować to że ktoś ma inne zdanie na jakiś temat.

[pade]

kobietazpolnocy napisał(a):

> Zgadzam się z aquą.
> Masz zastanawiająco duże problemy z akceptacją jego odmowy. Aż za duże.
> To on w końcu jest dorosły, czy ty po prostu wiesz lepiej?

Serio siedziałabyś z założonymi rękami i patrzyła jak Twój mąż się zajeżdża, bo on tak ma?

[kobietazpolnocy]

Pisałam gdzieś poniżej, że dalej oferowałabym pomoc, ale nie obrażałabym się, gdyby uparcie jej odmawiał.
Jednocześnie nie miałabym skrupułów samej prosić o pomoc, kiedy takiej bym potrzebowała.

[magdamajak]

Ale przecież ja się nie obrażam, kobiety! Ja mam problem i sobie o nim piszę.
Jak niby obrażaniem miałabym coś zmienić?!

[pade]

aqua48 napisała:

> magdamajak napisała:
>
> > Rozumiem co masz na myśli.
> > Ale czy to znaczy, że rodzina ma cierpieć,
>
> Chyba mocno przesadzasz. Rodzina cierpi? W jaki sposób? Mąż ma nadmiarowe poczu
> cie odpowiedzialności a ty nadmiarową potrzebę kontroli. Daj mu spokój. I pocze
> kaj aż poprosi o pomoc. nie narzucaj się, takie narzucanie jest bardzo niemiłe,
> a dla faceta tym bardziej bo świadczy o tym, że nie wierzysz, że on sobie da r
> adę z banalnymi sprawami, czyli podważasz jego męskość.

Łojesu! Akurat znam z autopsji to, o czym pisze autorka i wiem, że ona się prośby o pomoc nie doczeka. No chyba, że pan mąż zaniemoże totalnie i będzie mógł jedynie mówić.
Tu kontrola czy jakaś tam męskość nie ma nic do rzeczy. To typowe zachowanie DDA - nadodpowiedzialność. A kontrolę nad wszystkim to akurat sprawuje mąż, poprzez zagarnianie do siebie wszystkiego co jest do zrobienia. To on kontroluje, on wie co trzeba zrobić, to inni są od niego zależni, on nie zależy od nikogo, decyduje sam.
Wykonywanie wszystkiego co się da samodzielnie i często na dokładkę wyręczanie innych powoduje, że zmienia się układ sił w rodzinie. Nie masz takiej osobie niczego do zaoferowania. I tu nie chodzi o to, czy ten nadodpowiedzialny potrafi, da radę, ma poczucie sprawczości itd. bo ma i zawsze da radę. Tu chodzi o to, że będzie próbować dawać radę nawet wtedy, kiedy inny człowiek dawno by delegował zadania albo położył się do łóżka.

[kobietazpolnocy]

"Wykonywanie wszystkiego co się da samodzielnie i często na dokładkę wyręczanie innych powoduje, że zmienia się układ sił w rodzinie. Nie masz takiej osobie niczego do zaoferowania. I tu nie chodzi o to, czy ten nadodpowiedzialny potrafi, da radę, ma poczucie sprawczości itd. bo ma i zawsze da radę. "

I o to właśnie chodzi, to tutaj autorkę być może najbardziej boli.
Tak jak mówię, czasem (CZASEM, powtarzam) te wszystkie gry w pomaganie tak naprawdę z bezinteresownością nie mają wiele wspólnego, a więcej z rozkładem władzy i siły w grupie. Są ludzie, którzy to wyczuwają i nie chcą się w takie gry bawić. Niewykluczone, że mąż autorki jest na tym punkcie przewrażliwiony. Ale tutaj matkowaniem i zrzędzeniem niewiele się zdziała.

[pade]

To "pomaganie" to jest za wielkie słowo. I może przez to nie rozumiecie autorki.
Tu nie chodzi o stricte dobry uczynek, tylko o równiejszy podział obowiązków, o wyręczenie kogoś, kto ma nawał pracy/jest chory/zmęczony, o zwyczajne gesty typu herbata do łóżka.
Nie wiem co ma rozkład sił do gier. Kiedy jedna osoba lata z motorkiem w pupie, nie wyrabia się z obowiązkami a druga ogląda netflixa, to jest to ok, jeśli zdarza się naprawdę okazjonalnie. W momencie gdy to nierówne obciążenie jest stałe, zmienia się rozkład sił, zależności i właśnie władzy, ale ja tu nie widzę związku z grą, raczej z jakimś przymusem, uzależnieniem, a nawet z pewnym rodzajem męczennictwa.

[agonyaunt]

>Kiedy jedna osoba lata z motorkiem w pupie, nie wyrabia się z obowiązkami a druga ogląda netflixa, to jest to ok, jeśli zdarza się naprawdę okazjonalnie.

Inaczej: to jest ok tak długo, jak tej latającej to nie przeszkadza. Problem robi się dopiero wtedy jak zalatany zaczyna mieć pretensje, że druga osoba nic nie robi.

[pade]

Jest ok do momentu, gdy latający nadwyręża sobie zdrowie a skutki ponosi cała rodzina. Nie tylko latający. Albo do momentu, w którym okazuje się, że zaniedbuje pewne obowiązki bo mu nie starcza na to czasu lub sił, ale nikogo nie poprosi o pomoc, bo liczy na to, że kiedyś tam w końcu się z nimi wyrobi.

[magdamajak]

Dziękuję, wszystko w punkt. Może faktycznie źle to ujęłam.

[blue_meerkat1]

pade napisała:

> Jest ok do momentu, gdy latający nadwyręża sobie zdrowie a skutki ponosi cała r
> odzina. Nie tylko latający. Albo do momentu, w którym okazuje się, że zaniedbuj
> e pewne obowiązki bo mu nie starcza na to czasu lub sił, ale nikogo nie poprosi
> o pomoc, bo liczy na to, że kiedyś tam w końcu się z nimi wyrobi.
>
Problem tylko - jesli ta osoba nie widzi potrzeby pomocy, o pomoc nie prosi, generalnie niby uznaje ze jakis tam problem jest ale nic z nim nie robi... to co dalej? Na sile przeciez nie zmienisz... Przyjmujac w celach dyskusji zalozenie hipotetycznie ze taka osoba sie nie zmieni (a na pewno dopoki nie znajdzie w sobie motywacji czy potrzeby do zmiany)- pozostaje pytanie co autorka moze zmienic zeby zrobic sytuacje bardziej akceptowalna dla siebie. Troche tak jak w zwiazku z nalogowcem - na nalog nie masz zadnego wplywu, ale czy jest cos innego co mozesz zmienic nad czym masz kontrole - dla siebie?

[pade]

Bardzo słuszne spostrzeżenia Blue_meerkat1.

[magdamajak]

Pudło.
Już pisałam, że ja z tych staromodnych: ona szyją, a on głową. Nie interesują mnie zapędy do rządzenia mężem.
To nie żadna gra, no serio można tak pomyśleć w kontekście oferowanej pomocy? Przeraża mnie, jakie macie doświadczenia z przyjmowianiem pomocy😳
I nie zrzędzę, pytam po prostu. Odmawia, to nie drążę.

[jednoraz0w0]

zacznij może od sporządzenia listy tego co robisz ty a co mąż i ile czasu wam co zabiera.
Przyznam, ze twój przykład, z propozycja, ze on weźmie dziecko na budowę w ramach zaoszczędzenia czasu lekko mnie wmurował w ziemię, chyba, ze dziecko zupełnie samobieżne, nie trzeba go pilnować i samo się do tego rwało, a na budowie nei było żadnych zagrożeń.

[magdamajak]

jednoraz0w0 napisał(a):

> zacznij może od sporządzenia listy tego co robisz ty a co mąż i ile czasu wam c
> o zabiera.
Jakoś tego nie widzę, dzień dniu jest nierówny.

> Przyznam, ze twój przykład, z propozycja, ze on weźmie dziecko na budowę w rama
> ch zaoszczędzenia czasu lekko mnie wmurował w ziemię, chyba, ze dziecko zupełni
> e samobieżne, nie trzeba go pilnować i samo się do tego rwało, a na budowie nei
> było żadnych zagrożeń.

Dokładnie jest tak, jak opisujesz 🙂 i nieraz już byli razem, również z inicjatywy męża, obaj wybawieni i zadowoleni po uszy🙃

[betyskai]

Więc jak mąż czaem na budowie ma takie zajęcia , że mu dziecko nie przeszkadza to go zabiera. A jak ma takie, na których musi się skupić by nie zawalić dokładności - to ci mówi wprost, że dziecka nie weźmie i woli jechac sam. Uszanuj to wreszcie i przestań mu narzucać swoje "masz żyć tak jak ja uważam za słuszne".

[magdamajak]

betyskai napisał(a):

> Więc jak mąż czaem na budowie ma takie zajęcia , że mu dziecko nie przeszkadza
> to go zabiera. A jak ma takie, na których musi się skupić by nie zawalić dokł
> adności - to ci mówi wprost, że dziecka nie weźmie i woli jechac sam. Uszanu
> j to wreszcie i przestań mu narzucać swoje "masz żyć tak jak ja uważam za słusz
> ne".

Ja mu nie narzucam, jak ma żyć.
Ja mu uświadamiam, że obowiązkami można się podzielić.

[jedn0raz0w0]

> Jakoś tego nie widzę, dzień dniu jest nierówny

zabierz się do tego jak do sporządzania budżetu, czyli notowanie wszystkiego przez trzy miesiące.

[kobietazpolnocy]

solejrolia napisała:


> A jeśli chodzi o odrzucenie pomocy, ja poprosić o pomoc potrafię, potrafiłam, t
> o z wdzięczności brakowało mi zawsze słów, by godnie podziekować, by osoby wspi
> erające na pewno poczuły się docenione. No i tak się wydarzyło że zostało mi wy
> pomniane, wyrzygane wręcz, coś z przeszłości, że wolę zdechnąć niż teraz przyją
> ć od kogoś pomoc. Zostałam upokorzona i wbita w ziemię tak, że gorzej nie da s
> ię. A od najbliższych boli najbardziej

To wcale nie taki rzadki przypadek, niestety..
Sama aż tak bolesnych doświadczeń nie mam, ale i tak nauczyłam się korzystać z pomocy tylko wybranych osób. Bo mam grupę bliskich, którzy pomóc jak najbardziej by chcieli, ale zawsze, zawsze, jest to pomoc związana z byciem emocjonalnym dłużnikiem i z połechotaniem swojego ego własną szlachetnością. I którzy prośbę o pomoc witają z szerokim uśmiechem i zadowoleniem, bo wreszcie mogą się wykazać i zaistnieć.
Nie, dziękuję.

[zonkli]

Dla faceta nie ma nic bardziej upierdliwego jak kobita latająca za nim z tabletkami i listą sposobów leczenia jego dolegliwości.
Z tego co napisałaś wygląda, ze facet prowadzenie firmy i budowę domu uważa za "swoją działkę". To może po prostu też sobie znajdź jakąś pracę zawodową? Bo widać, że samo zajmowanie się dzieckiem ciebie trochę nudzi a pan nie uważa tego za męskie zajęcie.

[magdamajak]

Nieco mnie szokują Wasze teksty😏
Nie latam za nim z tabletkami, a proponuję pomoc.
Czy gdybym była nachalna to miałabym problem z jego odmową? No nie, bo bym przecież osiągnęła cel, a że siłą, to już inna sprawa.

Pan uwielbia, wręcz ukochuje spędzanie czasu z synem i robi to w każdej wolnej chwili. Chłopaki mają niesamowity kontakt. Niemęskie zajęcie? Szok.

Myślisz, że ja proponuję pomoc z nudów?? Ludzie, co z Wami.

[edka12]

Jakbym mojego męża widziała. Teść zresztą taki sam. Im bardziej naciskasz, tym gorzej. Taki charakter, odpuść.

[magdamajak]

Nie naciskam właśnie.
Jak postępujesz zatem, gdy jest np.chory? Czekasz aż sam poprosi, czy patrzysz jak czołga się do kuchni po herbatkę, bo on sam?😉

[aqua48]

magdamajak napisała:


> Jak postępujesz zatem, gdy jest np.chory? Czekasz aż sam poprosi, czy patrzysz
> jak czołga się do kuchni po herbatkę, bo on sam?😉

Ja proponuję i jeśli odmawia nie interesuje mnie czy się czołga, czy nie.Jak robię sobie to i bez pytania zrobię mu tę herbatę i podstawię pod nos z ciasteczkoem. Sama w podobnej sytuacji proszę o zrobienie herbaty, podanie czegoś itp.

[magdamajak]

Hehe, jasne, dzięki

[betyskai]

"Jak postępujesz zatem, gdy jest np.chory? Czekasz aż sam poprosi, czy patrzysz jak czołga się do kuchni po herbatkę, bo on sam?😉 "

Tego pytania to kompletnie nie rozumiem. Naprawdę nie potrafisz tak po prostu zrobić herbaty i podać męzowi gdy lezy chory? Musisz go pytać albo oczekiwać że poprosi?
Jeśli jest chory do tego stopnia że nie wstaje bo np się mocno poci, to podaję do łóżka ciepłą herbatę, kanapki, obiad. I nie pytam czy chce i czy mi pozwoli. Robię sobie to podaję tez jemu do łóżka. A jeśli to lżejsza choroba i mąz woli sobie sam zrobić herbatę bo przy okazji rozprostuje kości idąc do kuchni - to tylko się cieszyć. A jeśli stwierdzi, że nie chce tej herbaty to akceptuję, wszak nie ma obowiązku picia na rozkaz.
Nie nazywam tego zrobienia herbaty wielkim "pomaganiem" ani nie oczekuję żeby mnie oficjalnie pprosił o herbatę żeby móc czuć się spełnioną w pomaganiu.

Pomaganie to jest wtedy jak faktycznie coś musisz poświęcić dla kogoś innego. Np masz swoje pilne sprawy do załatwienia ale ciotka w sąsiedniej miejscowości złamała nogę i nie ma ją kto odebrać ze szpitala, więc rzucasz wszystko i jedziesz choć cholernie ci nie pasuje. A nie z własnej chęci wykazania się przed męzem robić martyrologię wielkiego "pomagania".

[jedn0raz0w0]

no właśnie. Podobnie z robieniem zakupów - jak wiem, że mąż coś lubi i właśnie się skończyło to mogę to po prostu kupić, ale mogłabym zrobić z tego wydarzenie, tylko po chuj?

[magdamajak]

No właśnie. Jak nie rozumiem dylematu autorki, to nie robię gównoburzy - bo po chuj?

[zonkli]

Po tym jak odpowiadasz w tym wątku każdemu, kto odpowiada nie po twojej myśl;i (czyli wskazuje twój udział w piętrzeniu problemów domowych zamiast potępić męża jako jedynego winnego) to ja się nie dziwię, że masz problem z mężem. Z każdym będziesz mieć kto nie pozwala sobą dyrygować pod twoje życzenie.
Ty tego swojego męża to chyba nawet za bardzo nie lubisz, prawda? Owszem, jest przydatny, pracowity, i nie wypada męża nie lubić więc będziesz na jego temat wygłaszać pochwały, ale tak pod skórą to on coraz bardziej cię drażni i szukasz, czego by się tu w nim czepić.

[magdamajak]

O ja pierdolę😀 Złoto w najdurniejszej analizie zdobywa Pani powyżej 😆

[magdamajak]

zonkli napisała:

> Po tym jak odpowiadasz w tym wątku każdemu, kto odpowiada nie po twojej myśl;i
> (czyli wskazuje twój udział w piętrzeniu problemów domowych zamiast potępić mę
> ża jako jedynego winnego) to ja się nie dziwię, że masz problem z mężem. Z ka
> żdym będziesz mieć kto nie pozwala sobą dyrygować pod twoje życzenie.
> Ty tego swojego męża to chyba nawet za bardzo nie lubisz, prawda? Owszem, jes
> t przydatny, pracowity, i nie wypada męża nie lubić więc będziesz na jego tema
> t wygłaszać pochwały, ale tak pod skórą to on coraz bardziej cię drażni i szu
> kasz, czego by się tu w nim czepić.

Aż oczy puchną od czytania takich bzdur.

Ty tego swojego męża to chyba nawet za bardzo nie lubisz, prawda? Owszem, jes
> t przydatny, pracowity, i nie wypada męża nie lubić więc będziesz na jego tema
> t wygłaszać pochwały, ale tak pod skórą to on coraz bardziej cię drażni i szu
> kasz, czego by się tu w nim czepić.

Mój mąż jest miłością mojego życia, taką prawdziwą. A ja Jego. Jesteśmy po wspólnych, bardzo dla nas trudnych perturbacjach, przetrwaliśmy razem. Jesteśmy dość nietypowi, jak na dzisiejszy świat, żyjemy nieco obok, inaczej.
To co powyżej napisałaś jest dla mnie jakimś kosmosem "nie wypada nie lubić męża", "pod skórą cię drażni", "szukasz do czego się przyczepić" - nie wiem, jak się do tego odnieść, nie znam takich zachowań, nie mam takich uczuć. Po co miałabym w ogóle być w takim związku? Powtórzę się: nie rozumiem.
Wygłaszam pochwały, bo to świetny facet, a ja nie mam problemu z mówieniem mu o tym.

> (czyli wskazuje twój udział w piętrzeniu problemów domowych zamiast potępić mę
> ża jako jedynego winnego)

Szukanie rozwiązania problemu nazywasz chęcią potępiania? Pytam, jak JA mam się zachować w tej sytuacji.

[pade]

"Szukanie rozwiązania problemu nazywasz chęcią potępiania? Pytam, jak JA mam się zachować w tej sytuacji."

Ekmh, no nie wiem Moim zdaniem pod spodem jest jednak pytanie "jak mam go zmienić". I, żeby nie było, też mam takie zapędy. Nie wierzę, że są ludzie, którzy akceptują w partnerze wszystko. Ale wierzę, że ludzie się zmieniają tylko wtedy, gdy sami tego chcą.
Ja oczekuję zmiany tylko w tych aspektach, które mają na mnie duży wpływ. Tych, które dotyczą wyłącznie mojego męża nie ruszam.
Czytam ten wątek i czytam i tak sobie myślę, że masz ukryte przekonanie, że Twoje "zasady domowe" czyli jak powinno być w małżeństwie są najsłuszniejsze. I pewnie na logikę są, albo da się je logicznie uzasadnić, tyle, że w realu nie zawsze to działa, zwłaszcza gdy partner jest z zupełnie odmiennego domu, ze swoim pakietem zasad.

[jednoraz0w0]

ależ rozumiemy. Ty masz urojenia na temat czucia się niepotrzebną, więc mąż ma się zmienić.

[magdamajak]

jednoraz0w0 napisał(a):

> ależ rozumiemy. Ty masz urojenia na temat czucia się niepotrzebną, więc mąż ma
> się zmienić.

Proszę jak to można w dwóch krótkich zdaniach samemu sobie zaprzeczyć

[pade]

Magdamajak, nie obraź się, ale zanim zareagujesz, czyli odpiszesz na posta, zdobądź się chociaż na chwilę refleksji. Ty jak typowe DDA reagujesz a nie analizujesz, odpowiadasz atakiem na wyimaginowany atak. To nie wojna.
Dziewczyny, może w niezbyt przyjemny dla Ciebie sposób, piszą Ci co widzą, a między wierszami widać sporo. Nie musisz się z tym zgadzać, ale się nad tym zastanów. Ochłoń i przeczytaj jeszcze raz ten wątek. Jest kilka odpowiedzi obok tematu, ale też sporo trafnych. One nie są po to, by Cię zranić, tylko, żebyś się sobie przyjrzała.
Wy chyba jesteście młodym małżeństwem?

[jednoraz0w0]

magdamajak napisała:



> Proszę jak to można w dwóch krótkich zdaniach samemu sobie zaprzeczyć

oczywiście nie możemy wykluczyć, ze ty myślisz i czujesz co innego, a piszesz co innego. Ale z tego co piszesz to jest właśnie tak: Ty masz urojenia na temat bycia niepotrzebna i ty się złe czujesz bo masz problem z poproszenie o pomoc jeśli twój mąż nie akceptuje twojej (na twoich warunkach), więc on ma się zmienić tylko nie wiesz, jak tego dopiąć.

[mamtrzykotyidwa]

To znaczy, że mówisz o mężu?
W przypadku męża, to nie bardzo rozumiem o co ci chodzi.
Jedno robi to, drugie tamto, czasem obydwoje robią coś razem, bo się samemu nie da, np. razem trzeba powiesić szafkę kuchenną, bo jeden człowiek nie da rady tego zrobić, albo wytrzepać koc.
Gdzie tu miejsce na pomoc i jeszcze proszenie o nią?

[magdamajak]

Tak, o mężu. Wyżej napisałam detale.

[cegehana]

Jeśli sobie nie pomagamy to nie ma mowy o osobach bliskich. Przyjęcie od kogoś pomocy wymaga zaufania do tej osoby, na wzajemne zaufanie pracuje się obustronnie latami. Piszesz tu zresztą sama o korzyściach jakie ma pomocodawca z dawania pomocy bo pomocobiorca widocznie uważa ze deal mu się nie opłaca.

[kochamruskieileniwe]

Znałam. Już nie żyje. Taka Zosia-Samosia. I nikt jej nie będzie mówił co ma robić.. Po jej śmierci okazało się, że wpadła w pętlę kredytową. Która spadkobierca musiał spłacić, bo nie mógł odrzucić spadku. Zresztą gdyby odrzucił, spadek, przeszedłby na jego dziecko, a tu sąd rodzinny nie zgodziłby się na odrzucenie. Naprawdę poważna kwota.

[kura17]

Ruskie, a czemu sad by sie nie zgodzil? ponoc ma brac pod uwage dobro dziecka?

[fitfood1664]

pewnie jednak spadek przewyższał dług, inaczej tego nie widzę

[kochamruskieileniwe]

Tak. Spadek przewyższał dług.
Ale dług należało spłacić. Solidna kwota

[kk345]

Ale jeśli spadek przewyższał dług to rodzinny dla dobra dziecka klepnąłby przecież odrzucenie...

[kura17]

jak sie poczyta watki na ematce, to wychodzi, ze wiele osob do udzielania pomocy doczepia swoje "warunki" i "oczekiwania" w stosunku do "biorcy pomocy". moze czasem lepiej poradzic sobie samemu, niz wpasc w spirale zaleznosci i oczekiwan innych ...

[magdamajak]

Nie w tym przypadku. Chęć pomocy nie jest niczym obwarowana. Jest po prostu chęcią pomocy, bo tak mam i lubię, chęcią odciążenia w pracy, chęcią podarowania spokoju przy chorowaniu itd.
I czasem, a zawsze to ogromna różnica.

[solejrolia]

Przeczytałam że chodzi o męża, wiec w małżeństwie nie ma mowy o POMOCY, jest WSPÓŁDZIAŁANIE, jedno robi to, drugie robi tamto, i tak się to kręci...
Sądzę, że warto przemyśleć to

[magdamajak]

Ale w tym wypadku chodzi o pomoc, jako pewnego rodzaju odciążenie od obowiązków (nie domowych), czy też pomoc w chorobie. Nie o codzienne obowiązki jak zmywanie, sprzątanie etc.

[abecadlowa1]

Bywa, że to co pomagacz uważa za pomoc, dla adresata tych działań pomocą wcale nie jest.

[magdamajak]

Tak, zdaję sobie z tego sprawę.

[basiastel]

I tu właśnie tak jest. Autorka coś pisała o zastąpieniu męża w pracy, by mógł jechać na budowę domu. Tylko, że miałby wziąć ze sobą dziecko. Odmówił, bo to za dużo zamieszania. Prawdopodobnie z dzieckiem nie mógłby zrobić tego, co planował, bo trudno by mu było pogodzić pracę z opieką nad dzieckiem.

[magdamajak]

Mógłby i robił z Młodym nieraz, dziecko nie stanowi żadnej przeszkody.
Dla niego wszystko, czego nie robi sam to za dużo zamieszania i robienia kłopotu innym

[basiastel]

Nie sadzę, że to prawda. Skoro wspomniałaś, że mąż lubi spędzać czas z dzieckiem, a dziecko z nim, to potraktowałby to jako świetną okazję do wspólnego spędzenia czasu, nie tłumaczyłby się zamieszaniem i robieniem kłopotu komukolwiek. No, jakoś to wszystko się kupy nie trzyma, nie widzisz tego?

[ponis1990]

> Napieracie czy odpuszczacie?
> Jeśli napieracie, to jakich używacie argumentów oraz jak druga strona reaguje,
> wkurza się, obraża, w końcu ulega?
> Jeśli odpuszczacie, to czy później nie macie oporów same o tę pomoc poprosić, b
> o to takie nadużywanie, skoro Wy nigdy nie pomagacie?
>
> Ciekawa jestem Waszych doświadczeń.
Z tego ostatniego akapitu wynika, że jesteś trochę obruszona, bo ten ktoś nie chce twojej pomocy, bo nigdy nie pomoże tobie. czyli wcale byś tak bezinteresownie nie pomagała, tylko oczekiwała kiedyś rewanżu i ten ktoś o tym przypuszczalnie wie i nie da sie wkrecić.

[magdamajak]

Nie, źle zrozumiałaś. Nie oceniaj mnie w ten sposób.
Ja nie oczekuję pomocy w rewanżu. Mi zwyczajnie głupio o nią będzie prosić, bo ja nigdy nie pomagam. Czyli głupio mi przed samą sobą.
Ja z natury bardzo lubię pomagać, zawsze tak mialam, pomoc w domu, akcje charytatywne etc. Nigdy nie oczekuję nic w zamian.
A mąż sam z siebie jest bardzo pomocny. Ale sam jej nie przyjmuje.

[kura17]

> A mąż sam z siebie jest bardzo pomocny. Ale sam jej nie przyjmuje.

rozmawialas a nim o tym kontrascie? jak to tlumaczy?

moze on ma jakos wdrukowane, ze mezczyzna musi byc silny i pomocny i absolutnie o pomoc nie prosic?
jak bylo u niego w rodzinie?

[magdamajak]

Tia, ja wiem, że to z domu, napisałam Ci wyżej.
Tylko nie umiem tego rozegrać, jakoś nie znajduje dobrych argumentów poza "to nie wstyd" i "zobaczysz, miło być zaopiekowanym, odciążonym", czy coś w tym stylu.

[kura17]

tez juz pisalam wyzej - moze zwyczajnie odpusc i daj mu zyc tak, jak chce?
a jego pomoc tez przyjmuj wtedy, gdy czujesz sie z tym dobrze.
a jesli czujesz sie niewygodnie, bo on nigdy pomocy nie chce, to dokladnie to mu powiedz, kiedy maz zaproponuje pomoc, a Ty odrzucisz.

[magdamajak]

kura17 napisała:

> a jesli czujesz sie niewygodnie, bo on nigdy pomocy nie chce, to dokladnie to m
> u powiedz, kiedy maz zaproponuje pomoc, a Ty odrzucisz.

To jest bardzo dobra rada, dzięki.
Do tej pory tylko ewentualnie odrzucałam, ale nie tłumaczyłam dlaczego.

[mika_p]

A próbowałas wytłumaczyć swojemu mężowi, że TY nie jestes Zosią-Samosią i TY potrzebujesz pomocy, a układ, w którym nie możesz się "zrewanżować" jest dla ciebie niekomfortowy i powoduje, ze ty sama zaczynasz miec problem z braniem?
Innymi słowy, że jego zosiostwosamosiostwo powoduje realny problem dla ciebie?

[magdamajak]

Tak, używałam tego argumentu. Mówiłam też, że przez takie zachowanie ja się zmieniam, w mojej ocenie, na gorsze.

[jednoraz0w0]

magdamajak napisała:

> Tak, używałam tego argumentu. Mówiłam też, że przez takie zachowanie ja się zmi
> eniam, w mojej ocenie, na gorsze.

sorry ale twoja samoocena to jest twój problem a nie jego. Masz ciśnienie na pomoc i nie masz zamiaru zmieniać nastawienia (choć chcesz, zeby chłop zmienił) to znajdź złoty środek - on niech się wyzywa w domu a ty się spełniaj w szkole dziubdziusia, w pomocy rodzicom czy teściom, w pomaganiu starszym sąsiadkom, w wyprowadzaniu psów i zakupom ludziom na kwarantannie jak nadejdzie kolejna fala itd.

[po-trafie]

Sek w tym, ze nie zawsze i nie kazdemu jest milo.
Czy chcialabys zeby ktos ciebie karmil lyzeczka zamiast po prostu dac ci zjesc posilek nozem i widelcem? Czulabys sie zaopiekowana?

Albo gdyby ktos ci buty kupil, bez konsultacji lub przymiarki?

Albo gdyby ktos ci w ramach pomocy wszystko w szafkach w kuchni posprzatal, jednoczesnie ukladajac po swojemu, dla Twojej wygody?
Milo byloby byc „zaopiekowana”?

[pade]

po-trafie napisała:

> Sek w tym, ze nie zawsze i nie kazdemu jest milo.
> Czy chcialabys zeby ktos ciebie karmil lyzeczka zamiast po prostu dac ci zjesc
> posilek nozem i widelcem? Czulabys sie zaopiekowana?
>
> Albo gdyby ktos ci buty kupil, bez konsultacji lub przymiarki?
>
> Albo gdyby ktos ci w ramach pomocy wszystko w szafkach w kuchni posprzatal, jed
> noczesnie ukladajac po swojemu, dla Twojej wygody?
> Milo byloby byc „zaopiekowana”?

A skąd w ogóle takie pomysły?

[magdamajak]

Też się zastanawiam.
Ja go nie napastuję na siłę, a oferuję (znaczy się pytam) jak, w czym i czy w ogóle mogę pomóc w danej sytuacji.

[aqua48]

magdamajak napisała:

> Też się zastanawiam.
> Ja go nie napastuję na siłę, a oferuję (znaczy się pytam) jak, w czym i czy w o
> góle mogę pomóc w danej sytuacji.

Na takie pytanie sama się nasuwa odpowiedź - poradzę sobie, nie trzeba. A gdybyście usiedli razem i wcześniej przy planowaniu jakiegoś działania zastanowili się jak rozdzielić zadania? Np on ogrania ludzi ty - papierologię i pocztę.

[magdamajak]

Taka zasadna niepisana niby jest, ale w życiu później wychodzi różnie.
Bo on z dobroci serca nie chce mi dowalać obowiązków, a ja... wiadomo, chętnie pomogę

[jedn0raz0w0]

jednym słowem, chcesz mu pomóc żeby sobie zrobić dobrze. No to nie w nim problem tylko w tobie.

[magdamajak]

Y? No nie.

[jednoraz0w0]

no jak nie, to TY się źle czujesz z tym, że on nie chce pomocy i TY czujesz, ze się zmieniasz. Czyli chcesz zmienić jego zachowanie, żebyś ty się złe nie czuła.

[magdamajak]

Chcę zmienić jego zachowanie, bo ma za dużo na głowie, a nie potrafi się tym podzielić.

[agonyaunt]

A jesteś pewna, że nie potrafi, a nie nie chce?

[jednoraz0w0]

Niemożliwe, żeby wszystko robił sam. Do tego sam robi za wszystkich pranie, zakupy, gotowanie, sprzątanie,,gary, rachunki itd? Wystarczy, ze odgruzujesz pole wokół tego, co on się upiera robić sam i tyle. Nie ma nic bardziej wlurwiajacego niż ktoś, kto w ramach „pomocy” próbuje mi wyciągać robotę spod palców.

[aqua48]

magdamajak napisała:

> Chcę zmienić jego zachowanie, bo ma za dużo na głowie, a nie potrafi się tym po
> dzielić.

Obojętne z jakich powodów zupełnie nie jesteś władna by zmienić JEGO zachowanie. Zastanów się lepiej czemu nie chcesz zmienić swego zachowania/nastawienia/reakcji.

[magdamajak]

Aha, czyli rozumiem, że tworząc związek, ani Ty ani Twój partner nigdy, ale to przenigdy nie zmieniliście nic, ale to zupełnie nic w swoim zachowaniu pod wpływem tej drugiej osoby?

[aqua48]

magdamajak napisała:

> Aha, czyli rozumiem, że tworząc związek, ani Ty ani Twój partner nigdy, ale to
> przenigdy nie zmieniliście nic, ale to zupełnie nic w swoim zachowaniu pod wpły
> wem tej drugiej osoby?

Pod wpływem nalegania, nacisku, lub prób przekonywania że ta druga strona ma jedyną słuszną rację nic nie zmieniliśmy w naszym zachowaniu, bo to zwyczajnie tak nie działa. Jesteśmy małżeństwem ponad 30 lat i od jakiegoś czasu uczymy się (wciąż) odpuszczać tej drugiej osobie.

[magdamajak]

Naprawdę?
Ciekawa jestem, skąd zatem się biorą te historie "mój też rzucał skarpety na środek pokoju, szybko oduczyłam", "mój też strzelał fochy, ale szybko oduczyłam", "mój też przesiadywał w kiblu pół godziny, ale szybko oduczyłam". To są przykłady z tego forum, tych które to piszą "jesteś egoistyczna, bo chcesz zmienić zachowanie męża, spójrz na siebie!".

I ja patrzę na siebie. I mi nie potrzeba było 30 lat małżeństwa, by odpuszczać. Bo ja odpuszczam - wiecznie niedomykamą szafę w przedpokoju, zachlapane lusto po porannym myciu głowy nad umywalką czy zostawioną na pralce pustą rolkę po papierze, chociaż kosz stoi pod pralką. Dla mnie to pierdoły.

Ale są zachowania, które do nowej rodziny przynosimy z domu rodzinnego. I nie zawsze one są dobre i noe zawsze służą dobru rodziny.

A po ponieważ jesteśmy ze sobą szczęśliwi, nie widzę powodu, by nie dążyć do pełnej równowagi.
Raz ustępuję ja pod wpływem Jego zachowań, czasem próśb, innym razem przemyśleń po wspólnej rozmowie, innym razem On.

[aqua48]

magdamajak napisała:

> Naprawdę?
> Ciekawa jestem, skąd zatem się biorą te historie "mój też rzucał skarpety na śr
> odek pokoju, szybko oduczyłam", "mój też strzelał fochy, ale szybko oduczyłam",


To może zapytaj tych które tak piszą? Moim zdaniem mąż to nie pies by go oduczać niepożądanych zachowań.

[alicia033]

aqua48 napisała:

> Moim zdaniem mąż to nie pies by go oduczać niepożądanych zachowań.

plażo, proszę.
Człowiek to małpa, czyli zwierzę. I jak najbardziej można go oduczyćpewnych niepożądanych nawyków.

[savignonblanc]

Nie znoszę uczucia bycia czyimś dłużnikiem.

[solejrolia]

To chodzi o małżeństwo, ciężko mówić o zaciąganiu długu u współmałżonka.

[magdamajak]

Też wychodzę z takiego założenia.

[magdamajak]

Czyli zawsze odrzucasz pomoc najbliższych, bo boisz się, że będziesz musiała się zrewanżować? I dlaczego w ogóle myślisz o rewanżu, w kontekście przyjęcia pomocy? Czy nie myślisz o tym, że ktoś chce Ci pomóc, bo Cię lubi/kocha i nie oczekuje niczego w zamian, bo pomoc Tobie sprawia mu radość?
To dla mnie ważny głos w dyskusji.

[savignonblanc]

Bo tak już mam.
Lubię pomagać, ale znowu - nie znoszę jak mi ktoś dziękuje.
Nie cierpię być od nikogo zależna. Po prostu.
Małżeństwo działa na innych zasadach. W małżeństwie jesteśmy jak drużyna grająca do jednej bramki wiec pomoc to nie pomoc, a dbanie o własny interes.

[ponis1990]

Ja mam tak samo, długo zresztą korzystałam z pomocy rodziny, przez glupotę, pomoc została mi udzielona ale było mi to wyrzygiwane co krok, i wiecej tej pomocy już nie chcę od nikogo. No, ale tu o małżeństwo chodzi, to jednak troszkę co innego. Ten chłop ale chyba po prostu ,,tak ma".

[paulownia88]

Tak, moja matka i jej rodzona siostra - dwie wielkie cierpiętnice od lat. Niereformowalne, szkoda zdrowia, żeby przekonywać, bo nic to nie da.

[asfiksja]

>potraficie wyjaśnić ten mechanizm
Potraficie. Ta osoba nie chce pomocy, a przynajmniej takiej, jaką oferuje niedoszły pomocnik. A dodatkowo nie życzy sobie poprzez taką nieproszoną i niepotrzebną pomoc zaciągać długów wdzięczności (ludzie chętni do nieproszonej pomocy mają tendencję do bezlitosnego egzekwowania takich długów). Ludzie wciskający swoją pomoc chcą pomagać, ale tylko na swoich warunkach, w dogodnym dla SIEBIE czasie i w dogodny sposób. To jest pomoc wyłącznie karmiąca ich ego. Egzekwować "dług wdzięczności" podobnie - też na dogodnych dla SIEBIE warunkach, tak żeby była to dla nich realna pomoc.

[magdamajak]

Nic tu się nie zgadza w tym wypadku.

[kk345]

A czy jako dzieci mąż i jego siostry nie musieli być dorośli i odpowiedzialni ZAMIAST rodziców? Bo tak mi to poleganie wyłącznie na sobie i nieoczekiwanie pomocy do schematu typu DDA pasuje.

[magdamajak]

DDA trafne. Żeby było śmieszniej, ja też DDA. Przy czym moje dorastanie było już w duchu AA i mitingów mamy, może stąd taka rozbieżność między nami.

[kk345]

No to terapeuta, który pomoże zauważyć i zmienić schemat zachowania, bo się chłop zajedzie.

[kobietazpolnocy]

Oferuj pomoc, ale nie obrażaj się, kiedy ją odrzuca. Jednocześnie nie miej oporów prosić o pomoc sama, jeśli jest taka potrzeba. Decyzja należy do niego, więc nie musisz się bawić w jakiś symetryzm.
To naprawdę nie jest aż tak skomplikowane.

I tak, jak ciebie czytam, to też czuję osaczenie i nadmierną chęć kontroli. I mniejszą bezinteresowność niż się tobie wydaje. Tak jakbyś mniej się martwiła o niego samego, a bardziej o siebie: że on to wykorzysta kiedyś przeciwko tobie, że wychodzisz na mniej dobrą osobę w oczach otoczenia (i jego) niż byś chciała, itd.

[magdamajak]

No nie, daleko mi do kontroli
Szczególnie, że oboje prezentujemy raczej staromodny styl związku: ona szyją a on głową. Jesteśmy partnerami, ale schematy, jakie on wyniósł z domu, powodują, że nie jest nauczony prosić o pomoc oraz z niej korzystać, bo odczytuje to jako słabość.
Nigdy się nie obrażam, w sensie strzelania focha. Zwyczajnie mnie to frustruje.

[agonyaunt]

No to naucz się radzić ze swoją frustracją zamiast oczekiwać, że mąż zmieni swoje przyzwyczajenia.

[blue_meerkat1]

W punkt.

[kk345]

Byłoby w punkt, gdyby jak w tym przypadku nie było mowy o mężu DDA...

[agonyaunt]

Zauważ, że żona też DDA.

[blue_meerkat1]

agonyaunt napisała:

> Zauważ, że żona też DDA.

Niezaleznie od tego kto jest DDA i dlaczego - jesli jedna strona w zwiazku ma problem z zachowaniem drugiej, przy czym druga problemu nie widzi i/lub nie czuje potrzeby zmiany, consensus zwykle jest taki zeby zajac sie soba.

[magdamajak]

Druga widzi, ale nie umie. Tak ma z domu. Widzi te zachowania u mamy i siostry i nie podobają mu się.

[blue_meerkat1]

Autorko - jesli on nie umie, to on musi szukac pomocy dla siebie, nie ty dla niego. To co opisujesz - ja mu pomoge, on nie potrafi, widzi ale nie umie, nie da rady sam - zaczyna przypominac wspoluzaleznienie. Sadze ze stad tez czesc komentarzy forumek o kontroli.

[aqua48]

magdamajak napisała:

> oboje prezentujemy raczej staromodny styl związku: ona szyją a
> on głową. Jesteśmy partnerami,

To co opisujesz to nie partnerstwo. Partnerstwo jest wówczas gdy następuje podział obowiązków po mniej więcej równo, lub gdy każde robi to co mu wychodzi lepiej, a nie wtrąca się w to jak drugie wykonuje swoją działkę. Pomoc owszem, jak najbardziej, ale po wyrażeniu prośby o nią.

[magdamajak]

Mylisz pojęcia: Ty mówisz o codziennych obowiązkach i podziale tychże.
Ja mówię o pomocy, to dwie różne sprawy, wydaje się to oczywistym.

[aqua48]

magdamajak napisała:

> Mylisz pojęcia: Ty mówisz o codziennych obowiązkach i podziale tychże.
> Ja mówię o pomocy, to dwie różne sprawy, wydaje się to oczywistym.

Nie mówię o codziennych obowiązkach tylko o wszystkim. Ale Ty nie rozumiesz, że ktoś może NIE CHCIEĆ pomocy i odmowę bierzesz do siebie.

[magdamajak]

Bo to mi się wydaje bez sensu po prostu. Zajebanie się po pachy samemu, skoro ktos może pomoc.
Wychodzi pewnie różnica w wychowaniu, w moim domu pomoc - proszenie o nią i dawanie - były czymś naturalnym, u niego każdy radził sobie sam.

[aqua48]

magdamajak napisała:

> Bo to mi się wydaje bez sensu po prostu.
> Wychodzi pewnie różnica w wychowaniu,

Ale to TY masz z tym problem, nie on i TY musisz zmienić swoje podejście przede wszystkim. A on może z czasem zmieni też nieco swoje.

[magdamajak]

Dlatego właśnie pytałam o radę.

[koronka2012]

Moja świętej pamięci babcia taka była.
Przykład: U niej na wsi nie było wtedy sklepu, więc jak jechałam to dzwoniłam i pytałam czy coś trzeba kupić. Nieee, nic, wszystko ma. Przyjeżdżam okazuje się że nie mam herbaty czy cukru. Pytam czemu na Boga mi nie powiedziała żeby kupić skoro miałam kilkanaście sklepów. Nie chciała robić kłopotu… kurtyna. Po czym musiałam wsiadać w samochód i jechać 5 km w te i wewtę.
Moja matka też nie potrafi przyjmować pomocy, ona musi wszystko po swojemu. Więc ją stawiam przed faktem dokonanym

[magdamajak]

O tak! Te kombinacje, które tylko utrudniają wszystkim życie, ale przecież to tylko po to "żeby nie robić kłopotu" 🙉

[blue_meerkat1]

A co by sie stalo jakbys przestala (na poczatek np na tydzien/miesiac) proponowac pomoc? Maz i tak jej nie przyjmuje. Na sile go przeciez nie zmienisz?

Pisalas ze przestajesz sie czuc potrzebna jesli nie mozesz pomagac - moze to jakis trop? Nie kwestionuje tego ze maz jest ambitnie samodzielny co moze byc trudne w relacji, zauwazam tylko ze problem z zachowaniem meza masz ty, nie on. Ostatecznie w jakis sposob dobraliscie sie oboje

[magdamajak]

Tak, na pewno się tutaj różnimy, nie wykluczam, że oboje mamy odchyły w różne strony.

Z drugiej strony zastanawiam się, na ile można też dać się zmienić. Bo niby "nie zmienisz męża na siłę", a następnie "zmień się sama ". To on ma taki pozostać, a ja mam się zmienić, a niby dlaczego? Jednak kompromis byłby najlepszy.

[zonkli]

Dzizas, no naprawdę, jako DDA powinnaś mieć sporo większa wiedzę o takich zależnościach.
Brzmisz jak klasycznie współuzależniona, ślepa na własną rolę w chocholim tańcu.

[blue_meerkat1]

magdamajak napisała:

> Tak, na pewno się tutaj różnimy, nie wykluczam, że oboje mamy odchyły w różne s
> trony.
>
> Z drugiej strony zastanawiam się, na ile można też dać się zmienić. Bo niby "ni
> e zmienisz męża na siłę", a następnie "zmień się sama ". To on ma taki pozostać
> , a ja mam się zmienić, a niby dlaczego? Jednak kompromis byłby najlepszy.

Mozesz nie zmieniac nic. Mezowi to nie przeszkadza.

[pade]

Magdamajak, odpuść. Nie zmieniaj się, tylko po prostu odpuść. Nie chce, to nie.
Ja robię tak, jak piszą dziewczyny, czyli proponuję, jeśli odrzuca pomoc to zajmuję się sobą. Czasem mnie to wkurza, owszem, bo moim zdaniem jest to zwyczajnie głupie, ale co zrobisz, jak nic nie zrobisz?
Z proszeniem nie mam problemu i nie czuję się "gorsza" bo potrzebująca.

[magdamajak]

Tak zrobię. I nie czuję się gorsza

[po-trafie]

To jest jeden z najwiekszych zrodel stresow i napiec w moim zyciu: najblizsi i ich ciagla, uparta chec pomocy.

Jestem dorosla i od wielu lat samodzielna, podobnie maz. Radziny sobie finansowo i zyciowo, inwestujemy, nie gubimy kluczykow od aut, jestesmy ubezpieczeni, zdrowi na ciele i umysle i ogolnie chyba niczego nam nie brakuje…
A rodzina, i moja i meza, wychodzi z siebie zeby POMOC.
Organizujemy wesele?
Koniecznie cgca pomoc.
Kupujemy mieszkanie?
Chca pomoc.
Wracamy zza granicy na kwarantanne, mamy dziecko, itp - w kolko pytanie jak nam pomoc.
Jesli konsekwentnie odmawiam, to pojawia siecpomoc niepotrzebna i niechciana. Jakies sprzety kuchenne, koce ogrzewane, ciuchy, jedzenie…
„bo wy pewnie zabiegani”
„bo dobrze jest pomoc”


Qfa jego mac, niecierpie tego.

[po-trafie]

Ah, nie napisalam czemu. Otoz:
- dokonuje swoich wyborow zyciowych swiadomie, chcac ponosic ich konsekwencje. Majac dziecko, licze sie z tym ze bede sie nim zajmowac, a nie ze moja mama z tesciowa beda sie mijaly w drzwiach chcac mi dziecko lulac; nie potrzebuje lagodzenia konsekwencji.
- zarabiam, biore zobowiazania pasujace do moich zarobkow, moge za uslugi zaplacic, jedzenie zamowic, po kiego mi leczo od babci?
- kazda pomoc oznacza pomoc na czyichs warunkach. Nie moge miec wymagan, marudzic, oczekiwac, miec okreslonych standardow - chyba ze chce sie wdawac w dluugie dyskusje;
- oferta pomocy jest sugestia, ze wyglada na to, ze sobie nie radze. Co jest po prostu obelzywe;
- pomoc w ciemno i na sile jest jeszcze gorsza. Jakbym weszla ci na konto bankowe i zagospodarowala oszczednosci wg wlasnego widzimisie „bo tak bedzie lepiej”.

Uwazam wiekszosc ofert pomocy, ktore nie zaczynaja sie od jasnego pytania, czy i jakiej pomocy potrzebuje, za przemocowa, impertynencka i niegrzeczna.

[magdamajak]

Rozumiem. Ale Ty mówisz o pomocy osób dalszych, w sensie takich, z którymi nie prowadzisz gospodarstwa. Zupełnie inna kwestia.

[zonkli]

Nie od wszystkich opłaca się pomoc przyjmować. Byłam kiedyś w sytuacji, że pomoc realnie bardzo była mi potrzebna, ktoś się zgodził ją zaoferować ale po dłuższej rozmowie wyczułam jak to będzie wyglądać - niby pomoże, niby coś dla mnie zrobi, wszystko w ograniczonym i narzuconym przez nią zakresie by się przypadkiem nie zmęczyła, a potem obrobi mi tyłek jak nie będę wystarczająco "wdzięczna" i będzie latami ogłaszać jak to dużo dla mnie zrobiła więc mam dług wdzięczności.
Perspektywa jaką zobaczyłam oczami wyobraźni (na podstawie wcześniejszych doświadczen z tą osobą) szybciutko mnie wyleczyła z korzystania z pomocy tej osoby, było trudniej ale sobie poradziłam.


Natomiast myślę, może być też inna sytuacja powodu odmowy - np ktoś się wstydzi że jest biedny/ma zaniedbane mieszkanie/ojca pijaka w domu/ itd. I nie chce by zwykli znajomi którzy nie są przyjaciółmi ani "bliskimi" to zobaczyli. W ten sposób postępuje wiele niezamożnych osób, które nie są patologią zasiłkową, i ciężko im ujawnić przed innymi swoją trudną domową sytuację, także by nie dostać miana nieudacznika.
I jeszcze jedna sytuacja mi przyszła do głowy - gdzie też jest kwestia wstydu ale bardziej narcystycznego- gdy ktoś uważał się za kogoś "lepszego" w swojej grupie znajomych, a podwinęła mu się z czymś noga i nie chce dopuścić by otoczenie o tym wiedziało. Choć tu często realnie pomoc nie jest potrzebna, bo ten ktoś jest np zamożny i tę pomoc sobie sam zorganizuje a jedynie nie chce widzieć wtedy koło siebie nadgorliwych znajomych co by chętnie go pocieszali, bo najważniejsze zachować twarz silnej.

I kolejna sytuacja - babcia ponad 90 letnia, niedowidząca, z trzęsącymi się dłońmi. Obiad- ryba którą podałam miała ości, rzuciłam się by wybierac babci te ości z ryby na talerzu . Absolutnie mi nie pozwoliła. Poradziła sobie sama.

[kk345]

>Absolutnie mi nie pozwoliła. Poradziła sobie sama.
Wszystko pieknie, szkoda tylko, ze konsekwencje jej ewentualnego przeoczenia ości ponosiłabyś ty...

[magdamajak]

Rozumiem, co masz na myśli.
Jednak nie pojmę tak często rzucanego tutaj hasła wdzięczności. W życiu bym nie pomyślała, że można oczekiwać od męża/żony rozliczania się z okazanej pomocy.

[natalia.nat]

Ale co tu jest do rozkminiania? Jeżeli proponuję pomoc a bliska osoba odmawia, to ja przyjmuję to do wiadomości i sprawa zamknięta. Nie wnikam, nie zastanawiam się, nie analizuje, nie rozkładam na czynniki pierwsze, nie doszukuje się złych intencji.
Widocznie ta osoba woli zrobić te rzeczy sama, czuje się na silach i nie widzę powodów napierać.

[betyskai]

Sam fakt że definiujesz to co opisujesz jako "pomoc" stawia twojego męża w świetle "nie radzi sobie, trzeba mu POMAGAĆ" i tworzy z małżenstwa jakiś dziwny twór gdzie trzeba sobie zasłużyć pomaganiem by móc prosić o pomoc dla siebie. W małżenstwie powinna być współpraca, a nie "pomoc" którą się mężowi narzuca a jak on nie przyjmuje to się samemu go o nic nie prosi choć się potrzebuje.

Wygląda na to, że masz tendencje do współuzależnień.

Ty chcesz by mąż coś tam,
Ty nie prosisz męza o pomoc no bo on pomocy od ciebie nie przyjął,
Tobie przeszkadza że mąz wstaje za wczesnie, robi za dużo, płaci sąsiadowi za pomoc,
Ty cierpisz patrząc jak on się zapracowuje,
Ty chcesz wymóc na nim by był inny.
itd

Związek ci się utoksycznił. I to chyba nie tylko męża wina.

[magdamajak]

Dziękuję za psychoanalizę - jak kulą w płot 🤫🙃🙂

[pade]

Ale akurat ta analiza jest trafna
Byłaś na terapii?

[arista80]

Moja mama trochę tak urobiła ojca w myśl zasady "on głową, ja szyją", zarobi za niego to, załatwi tamto, a potem nie wiadomo czy żali, czy chwali, że on sobie bez niej kompletnie nie poradzi. Są kochającym się i zgranym małżeństwem, ale dla mnie taka postawa jest nie do pomyślenia. Ja z mężem jesteśmy parą, ale jesteśmy też osobnymi bytami i mimo miłości potrafimy funkcjonować też samodzielnie. W momencie choroby mój mąż bierze po prostu bierze zwolnienie i kładzie się do łóżka. Ja nie skaczę przy nim, tylko raz się pytam, czy coś mu trzeba. W odpowiedzi na "nie" przechodzę do porządku dziennego. Jak trzeba, podam tabletkę czy coś do picia, ale nie traktuję tego jako jakąś pomoc czy że "czucie się potrzebną". Może tutaj leży rebus. Musisz czuć się potrzebna, wychwalana i mieć poczucie, że bez ciebie mąż sobie nie poradzi. A tymczasem musisz sobie uświadomić, że mąż to osobny, dorosły byt, a nie mały dzieciaczek, który potrzebuje mamy. Jak masz taką potrzebę bycia pomocną może wkręć się w jakiś wolontariat.

[aqua48]

Ja też tak to widzę. Fakt, że bez zastanowienia piszesz jak kulą w płot, też jest znamienny.

[joaaa83]

Może z Twoją pomocą jest jak z pomocą kilkulatka w kuchni, czy sprzątaniu? Oczywiście trzeba się na nią zgadzać ale tak naprawdę to większość rodziców ma ochotę powiedzieć "daj mi to i idź się pobaw".

Może proponujesz, że zawieziesz dziecko, a to oznacza że mąż musi Ci z auto zatankować, pójść rano do sklepu po bułki i jeszcze poczekać aż zwolnisz łazienkę. Więc już woli sam jechać.

Albo wie, że jak pójdziesz do urzędu, to nie załatwisz, chyba że on będzie wisiał na telefonie instruując Cię krok po kroku. Jak pójdziesz na pocztę, to zapomnisz że miało być "za potwierdzeniem odbioru" itp.

Czy czasem nie jest tak, że mąż uchodzi za osobę dobrze zorganizowaną, a Ty roztrzepaną, rozkojarzoną? Bo to by wiele wyjaśniało. Wiele spraw Ci nie wychodzi, ale mąż wie że masz dobre chęci i nie chce Cię urazić.

[magdamajak]

No nie, absolutnie. Jestem roztrzepana, ale potrafię się w tym dobrze zorganizować Poza tym, jestem całymi dniami sama z Młodym, więc zginęłabym, gdybym czekała aż ktoś mi bułki doniesie

Oczywiście są kwestie, których nie ogarnę, ale zwyczajnie tam się nie pcham.

[jednoraz0w0]

no dobra, to co jest nie tak w rozwiązaniu, ze ty ogarniasz to co potrafisz, on ogarnia to co potrafi i tyle?

[magdamajak]

To jest super i tego się trzymamy.
Nie tak jest przy natłoku różnych spraw i wtedy, kiedy oboje możemy coś zrobić. Próbując mnie na siłę odciążyć i jak to on mówi "żeby nie robić zamieszania", bierze wszystko na siebie.

[jednoraz0w0]

to mu powiedz, chłopie, chcesz mi pomoc to mi nie wyciągaj roboty spod palców tylko proszę zrób mi herbatkę. Scytrynkom.

[jednoraz0w0]

poza tym może on z tych, co nie potrafią uczuć wyrażać słowami tylko czynami i jak mu odbierasz robotę to on się czuje jakby ci powiedział ze cie kocha a ty mu na to głosem Sułka „cicho, wieeem”.

[magdamajak]

jednoraz0w0 napisał(a):

> poza tym może on z tych, co nie potrafią uczuć wyrażać słowami tylko czynami i
> jak mu odbierasz robotę to on się czuje jakby ci powiedział ze cie kocha a ty m
> u na to głosem Sułka „cicho, wieeem”.

😏😀 Zdecydowanie w punkt!