Jak pomóc?

[mia_mia]

Zmarł teść, mąż i syn trzymają się bardzo dobrze, chyba aż za bardzo (gniotą to w sobie jak sądzę), teść był bardzo fajnym człowiekiem, dzielił pasje z synem i wnukiem. Nie wiem jak się zachować, jak wyczuć granice. Pewnie wiele osób było w takiej sytuacji, co wam pomogło, co denerwowało niepotrzebnie w przypadku śmierci rodzica.

[bergamotka77]

Wyrazy współczucia! Po prostu bądź z nimi.

[la_felicja]

Po prostu zostawić ich w spokoju i być cicho, nie narzucać żadnych rozrywek, wyjść, atrakcji, nie dopytywać, jak się czują. Zachowywać się normalnie i obserwować. W żałobie nie da się "pomóc", każdy to musi przeżyćwe własnym tempie.
To dobrze, że jest ich dwóch z tą żałobą.

[mia_mia]

Właśnie powiedzieli mamie, mąż postanowił po tym podjechać do pracy, ja się po teściu też popłakałam, bo to fajny człowiek.

[ajaksiowa]

Dać prawo każdemu do przeżywania źałoby po swojemu

[moze_sprobowac_inaczej]

Kiedy zmarł?
Może jeszcze za wcześnie na emocje, czasami szok paraliżuje. Dopiero potem przychodzą emocje....

[mia_mia]

Dziś w nocy, na tego pieprzonego covida zmarł. Tyle dobrego, że reszty rodziny nie ruszyło, bo by mąż dziś chował ojca, matkę i brata

[rozaliaolaboga]

Kurczę, nawet nie minęła doba, a ty twierdzisz, że się "dobrze trzymają"?

Jak chcesz koniecznie pomagać, to chociaz poczytaj siebie coś o etapach żałoby, bo widać, że nie masz zielonego pojęcia...

[mia_mia]

Nie mam, zmarł mój dziadek jak
miałam naście lat, babcia jak miałam kilka więcej, i babcia tu już ja wszystko załatwiałam.

[ga-ti]

Moje nastoletnie dzieci po śmierci babci jedno gadało, wspominało, płakało, żartowało, miało potrzebę wyrzucania z siebie. Drugie potrzebowało czasu dla siebie, zwykle wsiadało na rower i jechało szybko i daleko. Na wspominanie i gadanie czas przyszedł później.
Przedszkolak potrzebował oswoić jakiś strach, niezrozumienie, niepewność. Pomogli sąsiedzi, którzy wyciągali do wspólnej zabawy. Jednocześnie brał udział w wybieraniu kwiatów, zniczy. Dużo tulenia i wspólnego wzruszenia.
Ogólnie potrzeba czasu i przestrzeni na przeżywanie żałoby po swojemu.

[ga-ti]

Mąż był zajęty załatwianiem formalności wszelakich, czas na żałobę przyszedł po pogrzebie, gdy się zamknęło wszelkie sprawy organizacyjne.

[arghail]

Po śmierci mamy pomogło że po prostu ktoś był. Była przy mnie przyjaciółka, przyjechała na kilka dni.
Wkurzyło i zdołowało mnie tylko że mężczyzna mnie nie wsparł…….

[arghail]

Ale każdy jest inny i inaczej przechodzi żałobę
Na pewno jesteś wspaniała kobieta i dobrze wiesz jak wesprzeć męża.
Bądź przy nim

[zurekgirl]

Sa ludzie, ktorzy nie maja potrzeby wywnetrzania sie. Przezywaja w glowie, na zewnatrz funkcjonuja normalnie. Ja smierc taty przezylam ogromnie, wewnatrz huczalo, wylam pod prysznicem, a do pracy wrocilam po tygodniu i dawalam rade. Chcialam, zeby mnie wszyscy zostawili w spokoju, bo mialam wrazenie, ze i tak nikt nie zrozumie. Musialam cos robic, zeby czuc, ze swiat wciaz sie kreci. Tryb zadaniowy. Moze po prostu zapewnij meza, ze jesli czegos potrzebuje, to niech mowi i ty to zrobisz, bo on wie najlepiej co mu moze pomoc.

[leosia-wspaniala]

Nie każdy reaguje jak na filmach, mdlejąc i rwąc włosy z głowy.

>Pewnie wiele osób było w takiej sytuacji, co wam pomogło, co denerwowało niepotrzebnie w przypadku śmierci rodzica.

Traktuj ich po prostu normalnie i nie oceniaj ich żałoby. Chyba trochę nie rozumiem Twojego problemu - tu nic nie pomoże, trzeba przejść przez żałobę i tyle.