Muszę sie pożalić!!!

[ankamama]

Mam ostatnio doła. Jestem mamą 21-miesięcznego Bartka pracuje zawodowo. Mój
mąż żadko bywa w domu ciagle w pracy. Ja ciągle sama brak mi sił na wszystko
nie pamiętam kiedy ostatni raz byłam szczęśliwa uśmiechnięta kiedy mój mąz
był dla mnie dobry (nie żadne kwiaty chodzi mi o dobra słowo pożałowanie
przytulenie). Jest mi strasznie smutno czy ktoś może mi coś poradzić nie
umiem przekazać całego mojego marnego życia. Zostałam świadomie matką a
najsraszniejsze jest to że krzycze na swoje dziecko, wytrząsam sie nad nim a
tak naprawde to jestem zła na męża jego obojętnośc w stosunku do mnie na to
że ciągle jestem sama bez wsparcia z jakiej kolwiek strony. może ktoś mi
pomoże to zrozumieć!!??

[kalina_p]

Chyba nie pomoge zrozumiec ale trzymaj sie, pamietaj, ze maluch nie jest
niczemu winien...moze pogadaj szczerze z mezem, powiedz mu, co czujesz, czego
Ci brak itd. Czesto taka rozmowa pomaga, wszystko sie udaje odbudowac i konczy
sie szczesliwie. Badz dzielna i ucaluj malucha!!!

[joanzac]

Kochana, ja tez mam rozne nastroje, malutkie dziecko, nie pracuje, meza nie
widuje zbyt czesto (co kilka dni nawet) i czuje sie samotna. Na dodatek jestem
w domu z dzieckiem 24h na dobe.
Kiedy jest mi smutno czerpie sile ze swego dziecka. To moje prawdziwe
szczescie!!! Zastanawiam sie wtedy: co by bylo gdybym nie miala swojej
coreczki? Wtedy to dopiero bylabym samotna! Zawsze, kiedy na nia patrze, jak
sie smieje, przytula do mnie, czasami tez placze, wracaja mi sily, mam dla kogo
byc. To wazne!
Trzymaj sie i kochaj swoje dziecko, bo jestes dla niego najwazniejsza!!!
Kiedys Ci to powie i bedziesz z siebie dumna. Pozdrawiam!))

[beata32]

Anka,
Zapraszam do Klubu ... link poniżej.

[marianka15]

Jak się da, odpocznij! Już kiedyś pisałam ,ze wg mnie potrzebna jest
odpowiednia "higiena psychiczna" (czytaj: odpoczynek dla mamy), dla zachowania
równowagi i dobrych stosunków z dzieckiem.

A co do męża... chyba rzeczywiście tylko rozmowa, i to szczera. Żadnym innym
cudem sytuacji chyba nie rozwiążesz. My też mieliśmy trudne chwile, w zasadzie
do tej pory je miewamy... Chyba niewiele małżeństw jest w stanie bezproblemowo
znieść pierwsze lata życia z maluchem pod jednym dachem. Kobiety zazwyczaj
zbytnio poświęcają się dziecku, a mężczyźni czują coś w rodzaju zagrożenia. Ale
może u Was chodzi o coś innego...

[ankasza]

Bardzo dobrze to rozumiem,bo sama też czasami się tak czuję.Jesteś po prostu
zmęczona i to jest normalne.Z pewnością kochasz swoje dziecko bardzo mocno,ale
czasami musisz od niego odpocząć bez wyrzutów sumienia.
Przede wszystkim zacznij od rozmowy z mężem,powiedz mu jak się czujesz.Facet
tego nie wie,nie umie tego zrozumieć,bo jego życie czy świat są inne.Faceci to
już niestety takie stworzenia,że trzeba im "kawę na ławę".
Ja też męczyłam się jakiś czas tak jak ty,ale w końcu porozmawiałam z mężem i
już jest lepiej.Musicie coś wspólnie ustalić i się tego trzymać.Czasami trzeba
przyponinać ale warto.
Zobaczysz będzie dobrze.Głowa do góry.
Pozdrawiam