eutanazja chorych noworodkow

[lola211]

wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,53600,2507915.html
Co o tym sadzicie?

[verdana]

Nie wiem, to zbyt trudny problem, aby rozstrzygć go ogólnie.
Na pewno nie, jeśli sa to dzieci chore, ale mające szansę na życie. Na pewno
nie, jesli robi się to dla ograniczenia kosztów i dla wygody rodziców.
Ale jestem za nie przedłużaniem cierpień, nie robieniem kolejnych operacji (nie
takich, które poprawiaja komfort zycia, ale takich, które je tylko
przedłużają), reanimacją itd, o ile nie ma szans, by dziecko żyło, a chodzi
tylko o przedłużenie zycia w cierpieniu o miesiąc, tydzień, parę dni.
I najtrudniejszy problem - co robić, jeśli dziecko cierpi i będzie cierpieć, a
ma szanse pozyć jeszcze przez pewien czas, ale nie ma szans na dłuższe zycie
bez cierpień?

[twinmama76]

Ogólnie mówiąc zgadzam się z verdaną.

Myślę jednak, że faktyczne prawo do wypowiadania sie na ten temat mają tylko
rodzice dzieci chorych lub ci, którym dziecko zmarło.
Nie jestem w stanie wyobrazic sobie wagi tej decyzji i mam nadzieję, że nigdy
nie będzie mi dane się z nią zmierzyć.

[melka_x]

Zupełnie czym innym jest odstąpienie od dalszego leczenia, nie podejmowanie
reanimacji, rezygnacja z operacji i innych zabiegów, czym innym zabicie. Nie po
raz pierwszy w życiu cieszę, że nie mieszkam w Holandii.

[melka_x]

>I najtrudniejszy problem - co robić, jeśli dziecko cierpi i będzie cierpieć, a
>ma szanse pozyć jeszcze przez pewien czas, ale nie ma szans na dłuższe zycie
>bez cierpień?

Nie ma takiego problemu. Jeśli śmierć dziecka jest nieuchronna, więc nie trzeba
się martwić o skutki uboczne, uzależnienie etc. skutecznych metod eliminowania
bólu jest wystraczająco wiele, by zapewnić dziecku życie w komforcie. Nie ma
żadnego powodu by zabijać je, zanim samo umrze.

[magda1711]

>Nie ma takiego problemu. Jeśli śmierć dziecka jest nieuchronna, więc nie
>trzeba
>się martwić o skutki uboczne, uzależnienie etc. skutecznych metod eliminowania
>bólu jest wystraczająco wiele, by zapewnić dziecku życie w komforcie. Nie ma
>żadnego powodu by zabijać je, zanim samo umrze.

Zgadzam się z Melką.
Tak poza tym to bardzo trudna sprawa.Ale wydaję mi się że jest to w większej
mierze wygodnictwo rodziców.

[verdana]

Nie łudźcie się, jest taki problem. Bo dla noworodka często podanie wiekszej
dawki srodków usmierzających jest równoznaczne ze skróceniem zycia - one nie są
obojetne dla organizmu, tak by mozna było podać je i oczekiwać, ze dziecku nic
się nie stanie.
To co - nie podawać? Gdyby to było takie proste....

[melka_x]

verdana napisała:

> Nie łudźcie się, jest taki problem. Bo dla noworodka często podanie wiekszej
> dawki srodków usmierzających jest równoznaczne ze skróceniem zycia - one nie
są
>
> obojetne dla organizmu, tak by mozna było podać je i oczekiwać, ze dziecku
nic
> się nie stanie.
> To co - nie podawać? Gdyby to było takie proste....

Ja akurat jestem jedną z niewielu osób, które znają problem z autopsji. Tak,
podawanie dużych ilości bardzo silnych środków przeciwbólowych może skracać
życie, w artykule jest jednak mowa o czym innym, podaniu z premedytacją dawki
obliczonej na śmierć, czyli zabiciu.

[lola211]

Czy w takim razie w Holandii oszczedzaja na lekach przeciwbólowych, czy moze
nie wiedza, ze mozna je tak stosowac, by maluch nie czul bólu?
Nie chce mi sie wierzyc, by ot tak, po prostu, odrzucajac inne rozwiazania,
skracali tym dzieciom zycie.
Sa pewnie takie schorzenia, gdy samo podanie lekow usmierzajacych to za malo i
byc moze o takie ciezkie przypadki tu chodzi.Nawet nam sie nie sni, jak
uszkodzony moze byc ludzki organizm.
Swego czasu moglam stanac przed takim dylematem, dlatego temat jest mi
bliski.Wiem, ze nie zdecydowalabym sie na przedluzanie zycia, ratowanie poprzez
skomplikowane bolesne zabiegi, z nikla szansa na powodzenie.Nie przekonuje mnie
argumentacja, ze np. udaje sie w 5% uratowac takie dziecko, ja mam przed oczami
te pozostale 95%, w ktorych to przypadkach krotkie zycie noworodkow to
operacje, klucia, bol, a potam i tak smierc , a w najlepszym przypadku trwale
kalectwo.
Kosciol chyba nie dopuszcza w tym wzgledzie zadnych wyjatkow- dziecko ma umrzec
samo i juz, nawet wowczas gdy okupione to bedzie cierpieniem.

[milarka]

lola211 napisała:

> Sa pewnie takie schorzenia, gdy samo podanie lekow usmierzajacych to za malo
> i byc moze o takie ciezkie przypadki tu chodzi.Nawet nam sie nie sni, jak
> uszkodzony moze byc ludzki organizm.

też mi się wydaje, że chodzi raczej o takie sytuacje, po prostu może być tak,
że kolejna dawka środka przeciwbólowego jest jednoznaczna z zabiciem takiego
noworodka, i co wtedy? pozwolić takiemu noworodkowi nieludzko cierpieć?

Wydaje mi się, że są to bardzo trudne sytuacje, bo na prawdę ciężko powiedzieć,
które rozwiązanie lepsze...

[isma]

Owszem, dopuszcza. Dobre pol wieku temu ogloszono encyklike, w ktorej uwaza sie
za moralnie uzasadnione podawanie terminalnie choremu srodkow usmierzajacych
bol, nawet jesli wiadomo, ze doprowadza do uzaleznienia lub skrocenia zycia.

[miriam_b]

twoje ostatnie zdanie mnie bardzo poruszyło...kościół ma zdanie że dziecko ma
umrzeć samo nawet jeśli niemiłośiernie cierpi....ale czy ty jako matka
stanęłabyś przy boku dziecka które cierpi i patrzyła na zegarek kiedy wreszcie
umrze podczas kiedy ono niesamowicie odczuwa to życie????ja będąc matką nigdy w
życiu bym tak nie postapiła...nigdy w życiu nie chciałabym stanąc też przed
takim faktem...ale nie mnie rolziczać z tego rodziców i napewno nie jest to
również rola kościoła!!!!ksiądz,papież...nie mają dzieci i nie rozumieją tego
co czują rodzice choćby przeczytali tysiące ksiąg!!!!!!!!

[ligia76]

Sama nie wiem.
Ale chyba to nie wygodnictwo, może jak rodzice dowiadują się od lekarzy, że ich dziecko strasznie cierpi i nie można mu pomóc to decydują się na taki krok ?
Temat bardzo trudny, ale raczej jestem przeciwna takim praktykom.
Współczuję wszystkim rodzicom, którzy muszą podejmować takie decyzje.

Pozdrowienia
Ligia

[sakada]

Nie wiem co macie na myśli pisząc "wygodnictwo rodziców". Gdyby moje dziecko
było tak chore, że nie rokowano by szans na jego przeżycie a do tego cierpiało
by ponad siły - sądzę (tylko teoretycznie na szczęście), że wolałabym by
odeszło. I nie z wygodnictwa, ale z miłości do niego. Podobnie ja sama
chciałabym mieć możliwość zadecydowania o swojej śmierci. Mimo wszystko
czytając ten artykuł mam mieszane uczucia.

[grrrrw]

O ile wiem, KK odróznia eutanazje od rezygnacji z uporczywej, nic nie
wnoszacej terapii.

[mharrison]

Owszem, KK odróżnia:
nowezycie.archidiecezja.wroc.pl/numery/012001/07.html
Nie szafowałabym też pojęciem "wygodnictwo rodziców", gdyż zapewniam Was, że
rodzice, których poznałam, a którzy byli postawini wobec decyzji "czy i jak
długo podtrzymywać dziecko przy życiu" nie kierowali się bynajmniej
wygodnictwem rozumianym jako "ile ja się napracuję z TAKIM dzieckiem", "nie
pojadę na wakacje tam gdzie bym chciał/a", "nie będę się mogła nim pochwalić
wśród znajomych", lecz czymś gorszym niż śmierć - niewyobrażalnym cierpirniem
dziecka...

Popatrzcie na swoje dziecko. Boli Was, gdy jego boli; gdy boleśnie ząbkuje,
gorączkuje, dusi się przy zapaleniu płuc czy oskrzeli. Wyobraźcie sobie
dziecko, które cierpi o stokroć bardziej i dla którego już nie ma ratunku. Może
cierpieć jeszzce kilka godzin, dni tygodni lub miesięcy...
A teraz wyobraźcie sobie, że mogłoby być Wasze dziecko...

Wygodnictwo?

Eutanazji mówię nie, jednak nie śmiałabym oceniać, bądź posądzać o wygodnictwo,
nikogo kto podjął decyzję o zaprzestaniu uporczywej terapii.

[mapta]

no własnie, jak tu mozna mowic o wygodnictwie, kiedy widzi sie matke obolala po
porodzie, ktora godzinami na stolku kolo inkubatora sciaga pokarm dla maluszka!
Jak mozna mowic o wygodnictwie matki czy ojca, ktorzy cierpia patrzac na
dziecko i nie moga nic zrobic dla swojego dziecka?
My kupujemy "bobodenty", "infacole" i inne paracetamole nie czekajac chwili, a
taka matka tylko siedzi patrzy, nawet nie moze przytulic.
Koszmar w pelnym tego slowa znaczeniu.
Dlatego tez nigdy nie ocenilabym nikogo, kto w totalnej desperacji lub calkiem
swiadomie (choc nie wierze w taki stan umyslu w tej sytuacji, tak do konca...)
zgodzi sie na podjecie decyzji o eutanazji przez grono lekarzy, ktorzy sie na
medycynie i jej mozliwosciach i niemozliwosciach(!) lepiej znaja.
I chociaz za sama eutanazja nie jestem i bym sie nie podpisala, to jednak
jestem w stanie nabrac do takiej sytuacji dystansu i nie oceniac nikogo.