Słomiane wdowy

[dominatka]

Czy są tu mamy, których mężowie wyjeżdżają za granice bądż w jakiekolwiek
inne delegacje. Jak sobie wtedy radzicie? Co przygotowujecie męzowi na
spotkanie. Pozdrawiam

[19amatata02]

czesc. ja do nich naleze mój maz pracuje za granica jestem cały czas sama z
prawie trzyletnim dzieckiem teraz długi weekend wszyscy gdzies jada a ja sama z
dzieckiem siedze w domu ,maz wróci dopiero za 6 tygodni.Obłed ale takie zycie.

[juska2]

Mój mąż co roku (od 4 lat) wyjeżdża na 3 m-ce do Niemiec. Nie wiem czy pojedzie
i w tym roku bo ja mam tego dosyć, ale jak sytuacja nas zmusi...trudno. Raz
wyjechał kiedy nasze drugie dziecko miało 10 dni, wtedy było najgorzej,
strasznie to przeżywałam.J

[onika27]

mój mąż pojechał do pracy w Szkocji.Przyjedzie na 3 tygodniowy urlop w sierpniu
i znowu pojedzie.A ja sama z trzylatkiem.Jak sobie poradzić nie ma recepty jest
ciężko . Mi dużo pomagają nasze "konferencje" telefoniczne.No i internet ale to
wieczorami.Jak masz ochotę pogadać mój gg8876564 z tym że jestem na kompie
raczej wieczorem

[tynka11]

to i ja podpisze lieste w klubie samotnych!!! trudno nazwac siebie słomainą
wdową bo slubu nie mieliśmy! ale mo nie-mąz wyjechał do Niemiec prawie 8
miesiecy temu ( niunia miała miesiac) pojechał na 2 miechy tylko i tak mu
zeszło.... ;/!
cóz poczatki były trudne teraz sie troche przyzwyczaiłam! najgorzej w weekendy
i jakies dni wolne( jak teraz) Cięzko tez jest jak wpadnie na weekend do domu
zakręci sie i znów go nie ma! a ja potem dojśc do siebie nie mogę!!!
cóż takie zycie! i chory kraj!!!

[onika27]

Zgadzam się cory kraj gdzie za jedna pensje rodzina nie jest w stanie
przeżyc.Właśnie skończyliśmy gadać przez telefon i jest mi bardzo
smutno.Faktycznie najgorsze są wolne dni czy niedziela.Ale teraz i tak jest
lepiej bo pogoda w miarę .Najgorsze są zimowe dni bo popoludniu z reguły siedzi
sie w domu i człowiek z lekka wariuje.A teraz można wyjść chocby po prostu na
spacer

[czajkax2]

Niestety dopisuje sie do grona samotnych
Gdy mąż wracato pieke ciasto i szykuje siebie)

[dominatka]

Czajka z jakiego jesteś osiedla, jeśli można spytać. Pozdrawiam.

Dominatka

[czajkax2]

jestem z osiedla Wyski Stoczek. A czemu pytasz? Skąd mnie znasz?

[dominatka]

Ja jestem z Dziesięcin , bliziutko.Nie znam Cię po prostu był twój post na
forum Podlaskie i stąd się domyśliłam, że jesteś z Białego.Pozdrawiam.

[czajkax2]

To może kiedys wybierzemy się na wspólny spacer i się poznamy? Pozdrawiam

[dominatka]

Ale niestety dopiero w lipcu bedę mogła. Za dwa tygodnie przyjeżdża mój mąż. I
jedziemy do siebie ( na Mazury), teraz jestem u rodziców i uczę się do
sesji .Natomiast mężulo haruje na mieszkanie w Białym. Myślę, że za ok. 1,5
roku będe znowu białostoczanką.Ja również jestem pedagogiem tzn. będę już za
rok mgr.Pozdrawiam

[maadzik3]

A i owszem. Pierwsze 4 lata (w tym 2 malzenstwa) mieszkalismy w dwoch miastach,
razem przez weekendy (wszystkie, jedyne 80 km), w miedzyczasie pol roku w
Amsterdamie siedzial maz (widzielismy sie co 2 tygodnie - co miesiac ktores
jezdzilo, znajomi twierdzili ze tak sie nie da, dalo sie), potem po 3 latach
juz wspolnego mieszkania maz wyjechal do Stanow a po 3,5 miesiaca dojechalam ja
z Mlodym i na razie tu mieszkamy (uznalismy ze nie ma sensu z 10-
miesieczniakiem jechac w ciemno tzn. bez mieszkania, samochodu itp. Maz kup[il
auto, znalazl mieszkanie, zagospodarowal sie i przyjechalismy my. Bywalo
trudno, ale jak obie strony sie staraja jest OK. A jakie powitania!!!!!!!!!!
Magda

[m.a.l.l.y.s]

moj maz wyjechal miesiac temu za granice. Jest mi ciezko. Zostalam sama z 4
latnim dzieckiem. Pomagaja mi codzienne rozmowy internetowe. A nasze spotkanie
ktore odbedzie sie dopiero pod koniec wrzesnia(((mam przygotowane w
najmniejszych szczegolach

[katklos]

To ja naprwdę nie powinnam narzekać, moj mąż pojutrze wyjeżdza tylko na 1,5
miesiąca, a i tak biadolę )

[julianna2]

Cześć
Dołączam do grona słomianych wdów. Ale to życie pokopsane, najpiękniejsze
miesiące roku spędzam sama z dziećmi (6 i 4 l.)a moje szczęście na sezonówkach
niestety. Często rozmawiamy pzrez telefon. Nie wiem czy mu mówić że mi ciężko i
smutno, bo nie chcę mu dokładać. Nie mogę też skłamać że jest ok.
Nawet nie wiem kiedy wróci.
Ale zawsze przygotowuję jakieś DOMOWE polskie pyszne danie, no i siebie.
Sielanka trwa jakiś miesiąc, potem życie wraca do normy, czyli jest ok. I tak
od trzech lat. Mam dosyć, ale te cholerne pieniądze są niestety potrzebne do
życia

[mamaoskarka]

hej, ja tez jestem obecnie sama. Maz wyjechal 20 marca do Londynu, kontrakt ma
na 2 lata Pocieszam sie, ze w czerwcu przylatuje na 10 dni, we wrzesniu ja
polece do niego z malym itd i jakos zleci, znajoma ktorej maz jest juz trzeci
rok za granica mowi, ze mozna sie przyzwyczaic. Ja juz zaczynam sie odchudzac,
potem fryzjer, kosmetyczka, po prostu chce byc dla niego piekna jak przyjedzie,
no i beda domowe obiadki itd. acha, nie wiem czy tez tak macie ale mnie sie
wydaje, ze niema go juz co najmniej kilka miesiecy chociaz to dopiero 6
tygodni,no i wciaz ciezko...

[m.a.l.l.y.s]

Ja tez lece do Londynu we wrzesniu- oczywiscie do meza. Ale w tym zcasie Londyn
bedzie szczesliwym miejscem!!
Pozdrawiam

[19amatata02]

mozna sie przyzwyczaic mój maz juz jezdzi dwa lata na 4-6 tygodni i z dwa trzy
tygodnie w domu latem czas szybciej leci gorzej zima i w wolne dni takie jak
dzis ale sie pocieszam ze jeszcze troche i bedziemy na swoim mieszkanku.

[babsee]

Ja też.Mój wyjeżdza prawie co miesiąc na 10-15 dni.Daleko bardzo więc rozmowy
drogie a do netu nie ma odstępu.Koszmarnie było jak byłam w 39 tc i codziennie
się modliłam żeby nie urodzić.I ostatnio-nie było go aż miesiąc a nasza Mała
poszła do złobka,ja zmieniałam prace, umarł Ojciec Świety a na koniec Córeczka
poważnie zachorowała.Przyznam,że po raz pierwszy,płakałam chyba codziennie i
złapałam mega doła.Nie znoszę tych wyjazdów.Wrócił 7 dni temu i wciąż się nie
mogę nim nacieszyć

[malagos2]

Ale trafiłaś w temat. Właśnie odprowadziłam niemęża na lotnisko i wróciłam
zapłakana do pracy. Poleciał do Stanów na co najmniej pół roku. Nie mam jeszcze
pojęcia jak będę sobie radziła z rozstaniem. Mamy co prawda pewne doświadczenie
w związku na odległość. Dwa lata mieszkaliśmy 300 km od siebie. Potem
przeprowadziłam się do niego i ponad rok cieszyliśmy się sobą. A teraz
poleciał. Zostałam sama z 5 letnią córeczką w tak naprawdę obcym dla mnie
mieście. Dobrze, że na zimę wróci - mam nadzieje. Ale się boję i chyba dzisiaj
to nie będzie ze mnie dobrego pracownika. Łzy kręcą mi się w oczach cały czas.
Pozdrawiam słomiane wdowy.