Dla Was, cudowne kobietki..

[tennessee]

Dzień pędzi polami
Szumi wierzbami
Ledwo swą twarz
Widzę w szybie odbitą
Bo taki wyraźny
Jest błękit Twych ramion
Jak wtedy objętych
We mnie


To kawałek mnie. Podzieli się ktoś swoim?

to teraz moje wypociny

[sowa_hu_hu]

***

wolnym krokiem

poszła

usiadła na rogu wspomnień

ktoś złożył jej

kondolencje

nie zna sie na polityce

uczuć

w gorzką czerwień

ubrana

znienawidzona

wyśmiana



szorstko patrzy

w oczy

przydrożnemu krzyzowi

przeprasza za śwaiat

cały



przeleciał motyl

przystanął

stłamsiła go

niespełnieniem



a teraz

próbuje ratować

załosnym

w słuchwce westchnieniem....





***

ukąszony doznaniem

niewiernej

spakował walizki



w przedśpiewie

swoich myśli



stłumiona

opętana uczuciem

serca w butonierce



w przedszkolu

lojalności



szybkiego dostępu



hiper-zawodności





* * *



wypełniona po brzegi

dniem niedzisiejszym



pod palcami czarodzieja

dygnęła



mianowano ją

nowym ministrem

usmiechu



marionetka

dziewczyna czarodzieja



pod palcami mężczyzny

drgnęła



rozkoszą której

juz nie chce



czarodziej dał jej

jeszcze dreszcze

smutku

dreszcze





* * *

twój bardzo mi sie podoba :)

[sowa_hu_hu]

naprawde - ma to COŚ

[sowa_hu_hu]

no i nikt sie nie zainteresowała naszą bazgraniną

[tennessee]

Spokojnie, pewnie szperaja w szufladach pelnych sreberek od czekolady z czasow,
kiedy jeszcze na swiecie byly "wyroby czekoladopodobne", hihi...

A Twoje sa piekne.
Ktos, kto projektuje takie kobiece i pelne sexappealu ubranka, z pewnoscia ma
wrazliwa dusze. Nie pomyslilam sie! Sciaskam Cie, ze HU HU

[sowa_hu_hu]

ależ mi słodzisz

na 19ste urodziny tata wydał mi mój tomik wierszy (nie lubie tego słowa - jest
zbyt wielkie jak na moją bazgranine),nawet wysyłałam go kilku dziewczynom z
forum... ale teraz jak je czytam to wydają mi sie strasznie naiwne... no ale
przynajmniej szczere... pierwsza miłość i te sprawy... nadal lezy mi sporo
egzemplarzy...

pozdrawiam

przyślij jeszcze coś swojego...

ja dawno juz nie pisałam ale moze sie jeszcze zbiore...

[babsee]

Dziewczyny....ale Wy jesteście zdolne.Cudne te wiersze...Aż mnie ciarki
przeszly. Co chwile tu zaglądam,wiec piszcie na forum a nie na privy.Prosze
bardzo.Siedzie w pracy i tak sie jakos zamyslilam.I wzruszylam.I rozrzewnilam.
Lubie czytać coś,co porusza mnie calą.Piszcie dalej.Pozdrawiam.

Dzięki...

[rybkaisia]

Dzięki dziewczyny.
Wśród teściowych, zdrad i problemów domowo-dzieciowych na chwilę oderwałam się
od ziemi...

[babsee]

I jeszcze Wam napisze.Moj mąż a niegdys narzeczony jest umysłem ścisłym.
Uwielbia latać (samolotem)skakać ze spadochronem i ma fiola na punkcie rybek
akwariowych.Jako jego dziwczyna ubolewalam ze malo romatyczny,ze mi listow nie
pisze, nie zarzuca komplementami.I że mi smutno, że taki "surowy"ten moj
facet.Aż wreszcie napisał:

"Kocham Cie
jak ryba wode
jak ptak swobode"

A ja sie rozryczalam.
Bo On naprawde jest mega ścisły i napisanie czegokolwiek przychodzi mu z
ogromnym trudem.

[tennessee]

Ha,ha, ha,... moj maz: lubi latac samolotem, wreszcie kupil sobie akwarium, o
ktorym wspominal od kilku lat (ale nie bylo miejsca), a o spadochronie marzy,
ale ja zabraniam, bo mamy dziecko, a ja nie chce byc wdowa (choc sie maz wysoko
ubezpieczyl)
Pytanie tydodnia - czy Twoj maz jest po Politechnice, wydzial inzynierii
ladowej, katedra kolejowa?????
Pozdrawiam

[babsee]

nie...Jest po biologii na uniwerku.Akwarium ma chyba od urodzenia (teraz mamy
takie mega wielkie-200 litrów,pomimo że mamy malutkie mieszkanko i naprawde nie
mamy miejsca)a ze spadochronem nie skacze już od 3 lat bo mial wypadek (spadl
na hangar i sie polamal) a ja groże rozwodem w razie kolejnych skoków

[tennessee]

O! no to sie urzadzil. Bede pamietac nastepnym razem, jak moj wyskoczy z
pomyslem skakania, hihi.. Wystarczy, ze dawno temu gral w rugby.. mnie wszytsko
boli, jak tylko slysze te nazwe, co dopiero ogladac, czy grac..

Ale wracajac do delikatnej sprawy poetyckiej duszy w kazdej z nas - dopisalam
cos ponizej

[tennessee]

Czasem ciężarem, jarzmem zawiśnie
Co zgina drzew kręgosłupy
Wylewać umie swe żale ulewne
Gęste jak krew zawiesiste

Rankiem w czerwcu głęboko w upale
Powita resztką bryzy jak zechce
Znad morza niewinne przygoni mewy
Co tęskną pieść zanucą o cieniu

A jak maluje swą twarz we wzory
Chmurami, co mają dno czerwonawe
Pozwala się czesać niżowi ze wschodu
swe imię obwiniać piorunów razami

Pokochaj bezkresny nieba kontynent
od niego nikt nie będzie samotny
by dostać go mocno wystarczy dłonie
wyciągnąć przed siebie jak dziecko

znowu coś mojego

[sowa_hu_hu]

Z przejrzystym sercem
Wkroczyłam w czyjeś życie,
* * *

Nie pytając czy mogę.
On przyjął mnie do siebie
bez ostrzeżenia - ostrożnie.
Wciąż słysze stukot jego słów
jak tętent spłoszonych koni.
Ja jestem ziemią pod kopytami
nie moge sie bronić.
Zdeptana - sucha - pogardy warta
ziemia - na miał starta.



* * *

Ktoś za ścianą słyszy
jak mówięc do siebie
wsparta o filar mglistych wspomnień
deptam posadzkę marmurową,
z kamienia trumna.
Co dałeś mi ty
to nie zabierzesz już,
któż chciałby modlić się
w kościele bez Boga.
To ja
dama z bukietem martwych róż.

[tennessee]

Sowa, ale dałaś! No, no!
Ciekawe, że coś sie tu dziewczynki nie dopisuja... he, he.. to miał być wątek
dla nas na Dzien Dziecka.

Kto o mnie zadba, jak nie ja sama?

[sowa_hu_hu]

no ale uma zauwazyła tyen wątek chociaz sie nie wpisała bo mnie poprosiła o moj
tomik tak ze jest nadzieja hiehie

eno gwiazdki nie są tam gdzie trzeba :(

[sowa_hu_hu]

przedzieliły mi wiersydło na pół a to trzeba w całości czytać...

ech..

kolejne bazgrołki- dla zranionych :) serio

[sowa_hu_hu]

"wczoraj i dziś"

Przyśnił mi sie cudowny sen,
że ty i ja,
że światło i dzień,
że ogrodnik troskliwy i owoc dojrzały,
że deszcz i deszczem skropione skały,
że ptak i niebiosa,
że księżna i książe.

A tymczasem jest
jak trawa i kosa,
jak czarny i biały,
jak szkielet i cały,
jak Jezus i krzyż,
jak góra i niż.
Jak ty i ja
poza snem.
Jak słońca blask
poza dniem.

[tennessee]

Jestem prawdziwie zadziwiona aktywnością eMam.. doprawdy - że nudno, że
jednostajnie, że szare komórki nie ćwiczone..

A gdyby tak nastawić ulubioną płytę, wciągnąć głęboko zapach kawy i przymknąć
trochę powieki..

Zachęcam.

[mamitka]

Wiersze piekne, nostalgiczne, prawdziwe... Cudnie było czytać. Kiedyś pisałam
własnie naiwne, bolesne wiersze - tak wyrzucalm z siebie emocje. Ale to było
jak miałam 16 lat a teraz emocje wyrzucam pisząc na forum Albo i nie wyrzucam
tylko dręczą mnie w środku... Może czas znowu coś napisac?
Póki co Dziewczynki dzielcie sie nadal kawałkiem swojej duszy i dajcie nam
smakować...

[tennessee]

Napisałam kiedyś piosenkę. Ona nie ma jeszcze melodii.


Piosenka dla Mamy


Moją Mamę Tata całuje,
Otacza dobrym gestem.
Zadzieram oczy wysoko w górę
I do Nich przytulona jestem.

Ref: Między rankiem a nocą
W pokoju, wśród róż,
Uśmiecha się Mama –
Ja kocham Ją i już!

Mama maluje paznokcie czerwienią,
Zapachu wiosny zostawia nitkę.
Głaszcze policzek, czesze w warkoczyk,
Albo z dużą kokardą kitkę.

Ref: Między rankiem a nocą...

Mama nosi wysokie obcasy,
Które ja mierzę w wielkim sekrecie.
Mama całuje zbite kolano,
I bajki zna wszystkie na świecie.

Ref: Między rankiem a nocą,

[babsee]

Jezuuu, jaka śliczna...ciary mnie przeszły.Chciałabym,żeby moja roczna córeczka
kiedyś mi tak zaśpiewała..Miłego dnia.

[tennessee]

* * *

[sowa_hu_hu]

Szukam anioła
w tę pustkę
w tę ciemność.
Niech zabierze mnie wysoko
niekoniecznie w śnie,
mogę skakać
mogę strzelać.
Szukam anioła.

To i ja się dopiszę, kobietki-poetki

[duramgama]

Czytam, czytam i zdecydować się nie mogę. Mam na koncie dwa tomiki wierszy, ale
w Internecie nigdy nic nie pokazywałam.
W końcu...cóż mi szkodzi? Żeby nie odbiegać bardzo od tematyki forum umieszczam
kilka niepublikowanych jeszcze wierszy napisanych dla mojej córeczki - przed i
po porodzie. Ciekawam waszego zdania...


"bogo-stan"

pojawiasz się powoli, niezauważalnie
od kiedy moje serce przesłało ku tobie ruch
stajesz się, rozdzielasz i scalasz
wyłaniasz dłonie, twarz, wewnętrzne światy cieniutkich połączeń
przechwytujesz smaki
twoje spojrzenie jeszcze skierowane w ciemność,
w pierwotne schronisko, które my próbujemy rozrysować w snach
wypatrując nurtów które poniosą nas z powrotem

jest w tobie
przyczajone jutro
rozpisane na upływy i przejścia
odkrycia, że świat już cię skazał, naznaczył
pogłębił papilarne linie
faliste jak mazer

tyleż samo pustych miejsc
które wypełnią się trwogą
miriady oczekiwań i poklasków
nietrwałych jak origami

mała siostro Jonasza
jeszcze niedokończona, nieobjęta
choć znana mi jak nikt nigdy dotąd
powoli wybudzasz się z kołysania

wtedy nieruchomieję
by powiedzieć ci pierwsze zdanie o miłości



"brzemienna"

mówisz: oderwałaś się od świata,
a ja właśnie do niego przywarłam
pod kojącą nieobecność ludzkiej mowy,
wyjęta z powtarzalności dnia i nocy, z przepływu godzin

powierzona łące i pełna jak bochen
wychylam się ku ziemi
spełniam jej wielkie zadanie
więc w tajemnicy
odprawiam rytuały karbowanych orzechów i napęczniałych wiśni
nikt ich nie widzi – a zwiastują nadejście
gdy kruche poliksenowe poranki budzą do bicia drugie serce

wychodzę na zroszoną trawę
zbieram mech i pędy krwawnika
przepowiednia mówi:
cia-żen. Rodzina.
Sprzyjająca jest wytrwałość kobiety

to właśnie jest stan pierwszy
kiedy stajemy się
nie wiedząc o tym wcale
nieśmiertelni


"Hokus pokus"

jeszcze śpisz
pachniesz mlekiem
jakby w twoich żyłach
płynęła ciepła nektarowa biel

- to naprawdę ty
muszę cofnąć się o pół kroku
by pojąć to nagłe istnienie
przeciwstawić ci pustkę,
która przez lata drążyła nasze oczy i lędźwie

- to naprawdę ty
byłyśmy sobie przeznaczone
ja – już odcięta od matki, gotowa by wyruszyć
pozornie poukładana jak runiczne znaki
wydrapane na kamykach twego ojca
jak ich milczące wskazanie
i ty – jeszcze bez właściwości, przesunięcie mego ciała w nieforemną kroplę
jeszcze nie rzucona w srogość czasu
miękka jak wnętrze chleba

byłyśmy sobie przeznaczone
więc podchodzę blisko
bliziutko
na sam początek świata
by cię unieść
w sobie



"odkąd przyszłaś I"

odkąd przyszłaś
moje wewnętrzne dziecko ożywia się
jakby twoja obecność
unicestwiła powagę czasu i srogich obietnic śmierci:
przemijasz, migrujesz w głąb ziemi

odkąd przyszłaś
moje dziecko ma twą pucołowatą twarz
jest w nim niefrasobliwa zachłanność małych rąk
i chęć wymykania się światu
na przykład tam – w gąszczu wilgotnych od rosy krzaków porzeczek
na kolanach trawiaste lalki,
którym pozwalała w nocy umierać
śmiercią przez wysychanie,
w domku z ochry, szafranu i wyblakłych pocztówek
pośród piramid i świateł odległych miast - pęknięty trójząb Neptuna,
jego hebanowe ciało mające sprawczą moc ożywiania zmarłych
powoływania nie narodzonych

córeczko,
oto masz swoją małą dorosłą matkę
jej sposób na obecność was obu

kiedy kuca, zdumiona nagle maleńkością swego serca
kładąc głowę na własnych kolanach
kiedy pyta
dotykając twych pluszowych zabawek
- czy nadal tu mieszkasz, niebieskooka dziewczynko?


Pozdrawiam wszystkie emamy migrujące w stronę poezji

[tennessee]

Twoje oczekiwanie i macierzyństwo spięte wersami ..Przywołały myśli o tym, jak
moja mała, niebieskooka dziewczynka, zasypiała w szczebelkowym łóżeczku zawsze
w tej samej, bezpiecznej pozycji, z moją dłonią przyciśniętą grubiutkim
policzkiem, pod kocykiem o zapachu mleka i dzieciowego mydełka.. W domu
wypełnionym słońcem, zapachem łąki, bezkresnym niebem..

[sowa_hu_hu]

piekne... naprawde wspaniałe...