woli mamę? woli tatę?

[justyna_dabrowska]

Moi drodzy,
Piszę artykuł o dzieciach, które faworyzują jedno z rodziców, a z drugim nie
chcą być za żadne skarby... znacie ten problem? Synek twierdzi, że ożeni się
z mamą a tatę "otruje"...Jesli tak, to podzielcie sie ze mną swoim
doświadczeniem proszę. Jak to sie objawia? Jak sobie z tym radzicie?
Bedę wdzięczna za wszystkie relacje, najciekawsze opublikujemy.

pozdrawiam wszystkich

Justyna Dąbrowska, szefowa Dziecka
[e-mail]

[mifka]

moja czterolatka nie lubi swojego taty. tzn zazwyczaj tak twierdzi. jest dla
niego szalenie niemila, krzyczy do niego, wygania z wlasnego pokoju, zawsze
dyskryminuje (najladniejsze jablko dla mnie i dla mamy a dla taty to male,
zielone), czesciej nie wykonuje jego polecen lub wrecz podwaza tatusiowe prawa
do ich wydawania. z drugiej jednak strony gdy uderzy sie na prawde mocno czuje
sie bezpiecznie tylko w ramoinach taty, jego tez wola gdy sie boi, a ostatnio
prosila aby to on sprawowal opieke nad nia gdy bedzie w ciazy i bedzie miala
male dziecko. mysle, ze jest wiele przyczyn takiego zachowania ale poniewaz
zdajemy sobie z nich sprawe potrafimy sobie poradzic z problemem. na zachowanie
ekstremalnie nigrzeczne nie pozwalamy, w przypadku lagodniejszych form
dyskryminacji tlumaczymy o prawie kazdego czlowieka do szacunku
itp.,podkreslamy, ze sie kochamy, ze jestesmy rodzina i co to oznacza. bardzo
tez zaczelam zwracac uwage na to jak ja odnosze sie do meza i na to jaka
pozycje w rodzinie ma kazde z nas, staramy sie "trzymac sztame" w metodach
wychowawczych i rodzicielskich poleceniach.nie pozwalamy aby nasze dziecko
czulo sie winne z powodu wlasnych uczuc do taty ale staramy sie aby rozumiala
tez uczucia taty. taka postawa skutkuje i sprawia, ze coraz mniej tarc w
rodzinie. ostatnio chwalila sie natretnemu koledze, ze jej tato to taki
owojony "monster", ktory bardzo ja kocha i nie da jej zrobic krzywdy wiec
lepiej niech uwaza. byc moze calkiem niedlugo czeka nas cos zupelnie odwrotnego
bo syn juz w drodze...

[camilcia]

moja córcia, 2,5 roku, obraża się na tatę. zauważyliśmy to 2 miesiące temu jak
męża wysłali z pracy na długi kurs i zaczął bywać tylko w sob/niedz w domu,
mała jest tak dotknięta jego wyjazdem, tak rozżalona, że nie chciała z nim
rozmawiać przez telefon, absolutnie nie chciała z nim nic robić jak już był w
domu, ciagle mama. myślę, że w ten sposób próbowała pokazać, że jej nie
odpowiada sytuacja. ja byłam zła, że musiał wyjechać (jestem w ciąży) a ona
zupełnie nie potrafi tego zrozumieć. szkoda mi i widzę, że jest jej przykro a
to tylko sposób 'opanowania' uczucia. jak go wyłączy z życia to potem nie
będzie tak tęsknić. to tak jakby się bała, że im bardziej kocha tym bardziej
będzie tęsknić.
Mężowi też jest przykro, staramy się tłumaczyć małej, ale jak tu wytłumaczyć
coś czego samemu się nie rozumie taka rodzina na weekendy jest do niczego,
na szczęście to już ostatni tydzień.

[maggs1]

Znam ten temat aż nazbyt dobrze. Mój synek woli tatę. Na początku myslelismy, że to dlatego, że ja z nim jestem cały czas, a mąż niewiele, bo pracuje. Ale 2 miesiące temu, gdy Mikołaj miał 14 miesięcy ja też poszłam do pracy i nic się nie zmieniło. Jak jestem z nim sama, a zdarza się to często, bo mąż pracuje na zmiany, to jest ok - bawimy się, mały daje mi się uśpić bez problemu. Ale gdy jesteśmy we troje potrafi się rozpłakać straszliwie jak go wezmę od taty, wtedy tylko on może go usypiać, do niego się cieszy gdy wraca z pracy, a mi nie okazuje uczuć. Oczywiście, zdarza się, że się przytula, bawimy się ,wygłupiamy, ale to jak tatusia nie ma w pobliżu. Strasznie to dla mnie wszystko przykre, tym bardziej, że przychyliłabym synkowi nieba, mam do niego dużo cierpliwości, kocham bardzo, więc nie wiem dlaczego tak jest. Ten typ już tak ma.

[maria_rosa]

Mój syn ma tendencje do faworyzowania jednego z rodziców.
W ciągu tygodnia przeważnie jestem z synkiem sama, wówczas jestem
najwspanialszą z mam na świecie, pod każdym względem.
Tata pracuje jako kierowca, zatem bywają dni kiedy mały ma tatę na wyłączność
tylko w weekend. Tutaj niestety zaczyna się problem bowiem syn zaczyna
faworyzować albo mama – albo tata. Przez sobotni ranek jestem nadal
najważniejsza i tylko ja mam zaszczyt wycierania pupy
Obecność taty toleruje, ale bez większego entuzjazmu. W sobotnie popołudnie
następuje wielka odmiana. Mama potrzebna jest już tylko do przygotowywania
posiłków.
Ewentualnie następuje selekcja: dziś kąpie mnie tata, bajeczkę będzie czytał
tata, właśnie wybieram ( droga losowania oczywiście ) tatę na przytulanki.
W niedzielę wieczorem jak tylko syn dowiaduje się, ze tata wyjeżdża wszystko
zaczyna się od początku.
Oczywiście rozumiem pragnienie bliskości z tatą, gdyż mają dla siebie niewiele
czasu. Czasem odnoszę wrażenie, iż syn woli tatę, nie jest niczym ograniczany
i robi co chce.
Tata pozwala na wszystko, mama niestety nie....

Pozdrawiam serdecznie,

[verdana]

Bardzo niebezpieczny i śliski temat. Skłania matki nad analizowaniem tego, co
zanalizować obiektywnie niewiele osób potrafi.To nie będzie artykuł o tym, kogo
dziecko "woli", ale o rywalizacji o uczucia dziecka między rodzicami.
Na pewno czytała Pani Redaktor mnóstwo postów typu "mój synek mnie nie kocha" -
bo jak tata wraca o 20, to biegnie do niego i tylko z nim chce sie bawić. Czy
synek woli tatę? W oczach rywalizujacych ze sobą rodziców na pewno. Ale w
rzeczywistosci - chyba nie, chce się pobawić z tatą, ktrego rzadko widzi - i tyle.
A posty zrozpaczonych mam, które biadają "córeczka nie płacze, kiedy wychodzę,
ani nie cieszy się kiedy przychodzę, za bardzo przywiązała się do babci/taty/
niani". Czy córeczka nie kocha mamy? Kocha, tylko mama jest stałym elementem jej
zycia i nie boi się że zniknie.
Albo posty mam, donoszących z satysfakcją - nie mogę nawet zrobic siusiu, bo
synek ani na sekundę z tatą nie zostanie, tak mnie kocha? Kocha - raczej jest
niepewne...
Czy to wszystko świadczy o uczuciach i faworyzowaniu przez dziecko jednego z
rodziców? Chyba nie. Mówi wiele za to o stosunkach pomiędzy rodzicami, o
modelach wychowawczych, o zazdrosci i rywalizacji. Dziecko moze woleć albo nie
woleć - ono i tak nie ma głosu - jego zachowania są interpretowane (i
nadinterpretowane) przez rodziców.

[twinmama76]

verdana napisała:
> To nie będzie artykuł o tym, kogo
> dziecko "woli", ale o rywalizacji o uczucia dziecka między rodzicami.

Zgadzam się w 100 %. MOja córcia zdecydowanie "woli mamę". Przynajmniej tak to
z boku może wyglądać. Tylko ja mogę ją uspokoić, tylko ja mogę ją uśpić. Ale z
drugiej strony tylko tata może kąpać. Proporcje tych przynależnych jednemu
rodzicowi czynności są nierówne z prostej przyczyny - ja jestem z dziećmi cały
dzień, mąż dwie godziny. Dlatego ostro reaguję na wszelkie uwagi o "mamusinej
córeczce".
Z drugiej strony są rodziny, w których dziecko rzeczywiście faworyzuje jednego
rodzica. Ale według mnie przyczyn takiego zachowania (o ile nie wynika ono po
prostu z wieku dziecka) należy upatrywać w chorych relacjach między małżonkami.

[iurandum]

> Z drugiej strony są rodziny, w których dziecko rzeczywiście faworyzuje jednego
> rodzica. Ale według mnie przyczyn takiego zachowania (o ile nie wynika ono po
> prostu z wieku dziecka) należy upatrywać w chorych relacjach między małżonkami

Niestety też jestem przekonany że to rodzice sami podświadomie kreują takie
postawy...
Kiedys zapytałem o to na forum etata > Synek mamusi, córeczka tatusia...
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=568&w=22953291

[miriam12]

Carmen ma "faze" na tate, nie powiem ze martwi mnie to specjalnie , bo do tej
pory liczyla sie tylko mama, czasami bylo to uciezliwe, bo nie moglam nigdzie
wyjsc bez niej, i ogolnie "mama ubierz mnie, mama daj pic, mama pusc bajke",
choc jak chodzi o monotonne czynnosci to nadal wybiera mnie, za to tata jest
przedstawiany na jej rysunkach jako autorytet, zawsze jego postac rysuje z
duzym zapalem, obok siebie, a u dolu miniaturke moja i swojej siostry )
Carmen ma 4 latka, i mam nadzieje ze ta fascynacja tata potrwa, bo sa przy tym
zabawne sytuacje, poza tym mam tez druga corcie, i nie bede owiajac w bawelne,
jak Carmen biegnie po cos do taty, to mala tez w ten sposob ja mam chwile
przerwy, wiec u nas to same dobre oznaki (przynajmniej dla mnie).
Na razie tata jest od chwalenia (tata zobacz ladnie namalowalam??), a mama
od "uslugiwania " mama daj pic", ale przedtem bylam od tego i tego
Czesto slysze od niej "tatus jest kochany, bo slucha ze mna muzyki", "tatus
jest kochany, bo wlaczyl mi gre" (ja nie pozwalam dluzej niz kilkanascie minut)
U nas przewaza tez to, ze ze mna dziewczynki sa cala dobe, a tatusia widza
przewaznie wieczorem.
ale na moje pytanie "czy wyjdziesz za tatusia" odpowiada-a bedziesz prala mu
ubranka i gotowala nam jesc, wiec jakos potrzebna jej jestem
Poza tym maz czesciej ulega jej kaprysom, (a robi to dla swojego spokoju), wiec
pewno to tez ma wplyw.
Z mojej strony zazdrosci nie ma, wrecz przeciwnie wykorzystuje jak dziewczynki
ida z czyms do taty (mlodsza nasladuje starsza), i korzystam odpoczywajac
Carmen ma 4 latka
Poza tym cudnie patrzec na te relacje,i sluchac czasem smiesznych "scenek".
Carmen czesto szepcze tatusiowi na ucho "Kocham Cie kochanie moje"

[ekan13]

Pamiętam, że jako dziecko nie cierpiałam pytania "a kogo bardziej kochasz mamę,
czy tatę?", zwłaszcza zadawanego przy moich rodzicach.Pytanie woli mamę? woli
tatę? sprowadza się do tego samego. Wydaje mi się, że w pierwszych miesiącach
życia owo pytanie jest retoryczne, a już na pewno gdy dziecko jest karmione
piersią. Później każdy z rodziców przejmuje jakieś określone funkcje i jest
dziecku potrzebny tak samo, tylko, że do różnych rzeczy. U mnie dzieci na
pierwszy rzut oka "wolą" mamę, bo ja jestem taka typowa mama kwoka, co to tuli
te swe pisklęta i chowa pod skrzydła, czyta, opowiada bajki, powspółczuje gdy
źle, robi różne smakołyki itd. Tatę "wolą" do wygłupiania, puszczania łódek na
stawie, odpowiadania na przyrodnicze pytania i on na pewno wzbudza większy
respekt ze względu na swą konsekwencje. Nie wiem kogo wolą bardziej. Zapytałam
dziś przed zaśnięciem oto moją 6 letnią córkę i oto co mi ona odpowiedziała;
- mamusiu wiesz nie można mówić kogo bardziej. Powiedziałabym, że ciebie ale
wtedy tatusiowi byłoby bardzo przykro.
Z odpowiedzi jesem usatysfakcjonowana. Pozdrawiam

[donatta]

Nie ma chyba nic gorszego w zwykłej, zdrowej rodzinie, niż zastanawianie się
nad preferencjami dziecka w stosunku do rodziców oraz porównywaniem miłości,
jaką to dziecko ich obdarza. Żadnej osoby niekochamy tak samo, każda miłość
jest inna, nie lepsza, nie gorsza - po prostu różna.
W przypadku dzieci to, w jaki sposób wyrażają swoje uczucie do rodziców, to nic
innego, jak tylko obraz sytuacji w rodzinie oraz przejaw emocjonalnej strony
jego osobowości. Dziecko będzie "bardziej kochało" rodzica, którego widzi
rzadziej, bo bardziej za nim tęskni. Ale nie zawsze. Mój syn czasem na brak
należnej uwagi reaguje złością skierowaną w rodzica, który mu jej nie poświęca.
Kocha mniej? Skądże - on tylko w ten sposób prosi o zainteresowanie.
Dzieci mają także tendencję do psiego wręcz przywiązania do osoby, która je źle
traktuje. Psycholog zapewne wyjaśniłby to dokładnie.
Dziecko "lepi" się do matki, czy ojca takze wtedy, gdy jest niepewne jego/jej
miłości lub ogólnie nie czuje się zbyt bezpiecznie. Z powodów, które
niekoniecznie muszą świadczyć o patologii w rodzinie, ale np. o wrażliwszej
psychice dziecka. Takie wyjaśnienia można mnożyć niemalże w nieskończoność. Mam
nadzieję, że artykuł potraktuje problem głebiej, a nie tylko powierzchownie.

Pozdrawiam
donatta

oczywiście: nie kochamy n/txt

[donatta]

[domi_111]

Komentuje Zofia Milska-Wrzosińska z warszawskiego Laboratorium Psychoedukacji

Czytelniczka, której mąż przyznał się do jednorazowej niewierności, obawia się,
że przekreśla to całą ich relację: jeśli zdradził, to pewnie wszystko, co dotąd
ich łączyło, było oszustwem...
( ... )
Czy powinna odejść od męża? To wyjście mogłoby mieć sens, gdyby wcześniej w
swoim małżeństwie była nieszczęśliwa, przeżywała rozczarowanie. Wtedy zdrada
męża emocjonalnie i moralnie ułatwiłaby jej zakończenie niesatysfakcjonującego
związku, a całe odium spadłoby na wiarołomnego. Ale pani Dorota uważała swoje
małżeństwo za udane, cieszyła się z synka i własnego mieszkania, więc
niewierność męża nie przyda się jej jako dogodny pretekst do rozstania. Czy
jest więc możliwe, by dalej żyć razem, zapomnieć o wszystkim? - pyta.

Oczywiście zapomnieć się nie da.

Fakt zdrady będzie już na zawsze wpisany w relację i historię małżeńską pani
Doroty i jej męża. Oboje będą o tym pamiętać.
(...)
Jakie są rokowania dla małżeństwa czytelniczki? Nie mamy tu zbyt wielu danych.
Rozważmy to, że mąż zdecydował się powiedzieć żonie o wszystkim. Dobrze to czy
źle? Pani Dorota pisze: "Wolałabym już chyba o niczym nie wiedzieć!". Sądzi, że
gdyby nie wiedziała, ominęłoby ją cierpienie, którego teraz doświadcza. Ale czy
to oznacza, że chciałaby, by mąż ukrył przed nią całą sprawę? Wprawdzie swoim
wyznaniem obarczył panią Dorotę ciężarem, z którym inaczej borykałby się sam,
ale umożliwił jej decyzję, czy chce z kimś, kto uległ łatwej pokusie skoku w
bok, budować dalsze życie. Ważne też, że wyznanie nie służyło uzyskaniu alibi
dla kontynuacji romansu, bo i tak się zdarza ("Teraz rozumiesz chyba, że muszę
się z nią jeszcze kilka razy spotkać, bo ona ma bardzo trudną sytuację, zaufała
mi i to byłoby świństwo, gdybym teraz ją olał").

Mąż zwierzył się, bo zapewne liczył na zrozumienie - jak to w przyjaźni... Może
zresztą tej przyjacielskiej więzi w małżeństwie czytelniczki było trochę za
dużo? Zdrada czasem paradoksalnie wydarza się właśnie dlatego, że jest się ze
sobą zbyt blisko. A jeśli wieloletnia zażyłość, bezwzględne zaufanie, więź z
synkiem, radość z mieszkania przesłoniły męsko-damski aspekt relacji pani
Doroty z mężem?

Mąż pięć lat po ślubie jeszcze nie powinien przeistaczać się w najbliższego
przyjaciela, chociaż może być najbliższym człowiekiem.

Zapewne dla będącej pod wpływem alkoholu koleżanki z pracy nie był
przyjacielem, tylko mężczyzną - ekscytującym oderwaniem od trudnej relacji
małżeńskiej. Oczywiście nadmiar przyjacielskiej zażyłości nie usprawiedliwia
zdrady, ale może pomóc zrozumieć część jej przyczyn. (...)

[domi_111]

Sorry, miałam to wkleić do innego wątku, hi,hi

[lolinka2]

Moje dziecko po przeskokach typu tata zawsze, mama nigdy i odwrotnie w końcu
wypośrodkowało swoją postawę i teraz mama jest od pewnych spraw, tata od innych,
a jest tez pewna liczba kwestii które moze załatwić którekolwiek (np śpiewanie
piosenki z Misia Uszatka po zgaszeniu lampki przed snem). Myślę że na taki stan
rzeczy wpłynął fakt, że "od zawsze" w domu była z tatą, ja jestem mamą
'wieczorno-weekendową' i- co najważniejsze- zawsze w kwestiach wychowaoczych
tworzyliśmy wspólny front, podkreslając rolę drugiej strony we wspólnym życiu. W
zwiazku z tym sytuacje 'tata zawsze' czy 'mama zawsze' były epizodyczne.

[honi_29]

Mój synek woli...babcię!

honi_29 ponownie sie z Toba zgadzam :-)

[weronikarb]

Mój synek (21 m-cy) woli babcie.
Przebywa z nia gdy jestem w pracy. Pozwala na wszystko.
Jestem jedyna która stawi agranice dziecku, staram sie synka wychować, aby nie
był samolubem oraz żeby nie był rozpieszczony.
Nie pozwalam mu n arzeczy niebezpieczne dla jego zdrowia oraz na dewastacje
mieszkania.
To i brak mnie przez wiekszosc dnia wplynelo na uczucia mojego synka.
Wiem że mnie kocha, ale czy wiecej niz babcie tego juz nie jestem pewna.
Coś takiego i boli i to bardzo, tym bardziej że babcia nie ukrywa satysfakcji z
tego powodu.
Walcze z tym i staram sie tłumaczyć sobie, że przecież to ja jestem mamą,
jednak kazdy powrót do domu z pracy to dla mnie strach nie do opanowania, wiem
ze po ra zkoljny będę przechodzić męke aby wziąść dziecko do własnego
mieszkania, że bedzie krzyk synka i babci biadolenie, że niech jeszcze
zostawie, że ona nie może słuchać jego płaczu itd.
Wiele razy już szłam do góry aby się wypłakać i uspokoić aby synek widzial mnie
uśmiechnietą
Gdyby synek wolał tatę - to nie jest problem to jest naturalne bo to TATA
Zresztą synek woli tatę bo tat na wszystko pozwala

[honi_29]

Miło miSzkoda tylko,że w tych mało przyjemnych dla nas sprawach.A wcześniej z
czym się zgodziłaś?Bo jakoś nie pamiętam

[weronikarb]

wzgledem biegunki i podania antybiotyku

[weronikarb]

akurat tak sie zlozylo ze zaraz po odpisaniu na tamten post trafiam tu i znowu
Honi_29 ))

[honi_29]

weronikarb,ale jest mi miło....)))))))Wiesz,już Cię lubię

[honi_29]

Co nie znaczy,że wcześniej nie lubiłam.Miałam na myśli,że tak szybko Cię
polubiłam Qrcze za szybko wcześniej kliknęłam...

[weronikarb]

miło mi honi z tego powodu. Też Cię polubiłam, bo jakoś tak "wspólnie"
myślimy

[pavlaczka]

Witam!
Pisałam już o tym na forum "Żony żołnierzy"...
Mianowicie ostatnio mąż nie wiadomo czemu stał się agresywny i udeżył
mnie,kiedy karmiłam Maleństwo (synek ma 9 miesięcy).Wcześniej dzieciątko bardzo
garnęło się do męża,choć zawsze wolało mnie...choćby dlatego,że karmię...trudno
jest określić preferencje tak małego dziecka,ale po tamtym zdarzeniu kiedy
jesteśmy w domu oboje z mężem,a ja wyjdę na chwilkę z pokoju Kruszynka
dziarskim krokiem opuszcza pokój za mną,a jak wejdę do łezienki to siedzi
biedny pod drzwiami i się dobija...nie wiem czy takie dziecko może już coś
kojarzyć czy to tylko zbieg okoliczności...
Pozdrawiam