kolejna ciąza...

[gwiazdka19]

mam 2.5 letnią córeczkę, mój mąż nie pracuje, mieszkamy u moich teściów ( )
a mnie po głowie chodzi jeszcze jeden dzidziuś.Moj mąż nie chce bynajmniej o
tym słyszeć ale przecież jak by sie trafiło to by było Boje sie jedynie
ciąży (pierwsza była katastrofą) porodu (przy pierwszym byłam jedna noga na
tamtym świecie- zakończyl sie cc) i boje sie tego ze strace pracę-cud w
naszym małym miasteczku.Ale jednocześnie tęsknię za zapachem maluszka, za
malutkim ciałkiem które jest uzaleznione ode mnie (moja córeczka robi sie
coraz bardziej samodzielna- czuje ze cos mi ucieka) .
Musiałam sie wygadać .....

[lola211]

Ja bym sie w takiej sytuacji nie decydowala na dziecko.Ale to kwestia
indywidualna.

[tatareczka33]

Po prostu musisz sobie uświadomić, że z niejasnych powodów (skoro córeczka ma
już 2,5 roku)Twoje rozbudzone porodem hormony wciąż buzują i to One powodują
myśli o drugim dziecku. Zresztą może należysz do kobiet, które po prostu
macierzyństwo uskrzydla...przepraszam za może zbyt śmiałe pytanie: czy bierzesz
jakiś hormonalne leki antykoncepcyjne? bo ich branie lub nie może powodować
zamieszanie w gospodarce hormonalnej organizmu i rozmaite, dziwne reakcje. A
dlaczego dziwne? Rozumiem chęc posiadania drugiego dziecka, nie ma w tym nic
zdrożnego, wręcz przeciwnie. Ale rozsądek przecież też coś podpowiada...a tu
mieszkanie z Teściami, groźba utraty pracy i brak szans na lepszą, niechęć
męża...trochę tego za dużo: zwłaszcza niechęć męża: można ją przełamać, ale na
faceta trzeba mieć argumenty a jeśli ma On przysłowiowe jaja (daj Boże) to w
życiu nie zgodzi się na dziecko, jeśli nie ma szans na zapewnienie mu godziwych
warunków życia, więc nie licz, że Ci się uda go przekonać. Co do Teściów, ich
pewnie też nie porazi szczęściem perspektywa zwężenia powierzchni życiowej: nie
tak sobie na pewno wyobrażali swoje życie, kiedy już się czegoś dorobią i będą
chcieli odpocząć...nawet jeśli być może też by chcieli mieć znowu wnuki...a
praca też ważna-masz swoje pieniądze, mąż Cię bardzie szanuje, jesteś wśród
ludzi. Wiem, bo przez 3 lata siedziałam w domu, wychowując dzieci, urodzone rok
po roku.Teraz wróciłam do pracy i widzę zmiany w zachowaniu mojego męża:większy
szacunek, podziw,dumę, nawet lekką zazdrość kiedy się maluję, wychodząc z domu.
Pomyśl o tym wszystkim. Na pewno jesteś rozsądną osobą: nie wiem ile masz lat,
ale na pewno możesz jeszcze poczekać kilka na drugie dziecko: w międzyczasie i
mąż zmieni nastawienie i uda Wam się znależć osobne lokum, wtedy kolejne
dziecko będzie prawdziwą radością..Bo chyba to bardzo źle, gdy dziecko przynosi
ze sobą zmartwienia i kłopoty zamiast samego szczęścia,chyba się ze mną
zgodzisz? Gorąco Cię pozdrawiam i życzę wytrwałości w oczekiwaniu na
powiększenie rodzinki

[maadzik3]

Szczerze mowiac w Twojej sytuacji nigdy bym sie nie zdecydowala, wybacz twarde
slowa, ale po prostu czuje sie zbyt odpowiedzialna za dzieci ktore powolam (na
razie jedno) zeby ryzykowac ich byt, szanse wyksztalcenia, szanse wakacyjne itp.
dla spelnienia nawet pieknych pragnien.
Co do "wpadek kontrolowanych" niestety czesto (nie zawsze) zle sie koncza dla
malzenstwa. Nawet jak maz nigdy sie nie dowie ze mialas w tym udzial moze byc
ciazy niechetny a z dzieckiem przez pewien czas bawic sie z musu lub wcale, a
Ciebie bedzie to bardzo, bardzo bolalo. Sytuacja gdzie obie strony beda sie
czuly jakos zdradzone i oszukane nie wrozy dobrze zwiazkowi.
magda

[vibe-b]

gwiazdka19 napisała:

> mam 2.5 letnią córeczkę, mój mąż nie pracuje, mieszkamy u moich teściów ( )
> a mnie po głowie chodzi jeszcze jeden dzidziuś.Moj mąż nie chce bynajmniej o
> tym słyszeć ale przecież jak by sie trafiło to by było Boje sie jedynie
> ciąży (pierwsza była katastrofą) porodu (przy pierwszym byłam jedna noga na
> tamtym świecie- zakończyl sie cc) i boje sie tego ze strace pracę-cud w
> naszym małym miasteczku.Ale jednocześnie tęsknię za zapachem maluszka, za
> malutkim ciałkiem które jest uzaleznione ode mnie (moja córeczka robi sie
> coraz bardziej samodzielna- czuje ze cos mi ucieka) .
> Musiałam sie wygadać


A co na to tescie? Wypadaloby ich zdanie wziac pod uwage, skoro mieszkacie u
nich "na zywca" (bo nic nie wspominasz o czesci domu z osobnym wejsciem).

[moofka]

raczej w pierwszej kolejnosci zaplanowalabym usamodzielnienie, wyprowadzke
i poprawe sytuacji finansowej
dziecko potem
tym bardziej, ze obawiasz sie, ze mozesz stracic prace a maz nie ma jej wcale
zycze wam jak najlepiej
ale prawo murphego niestety tez czasem dziala
stancie na nogi - wzglednie, nie mowie o willach i jachtach

[agatris]

ja zupełnie odwrotnie, w tej chwili ani najblizszej pzryszłosci nie wyobrażam
sobie drugiego malucha, ale rozumiem Twoja potrzebe i uważam, ze te przeszkody
o których piszesz nie są na tyle poważne by sie nimi kierować, instynkt to
instynkt, jeśli jest to na tyle silny by przezwyciężyć wszelkie przeszkody
pozdrawiam

[e_r_i_n]

agatris napisała:

> uważam, ze te przeszkody o których piszesz nie są na tyle poważne by sie nimi
> kierować, instynkt to instynkt

Samym instynktem dziecku nie zapewni pewnych rzeczy.
Poza tym - ktos dobrze zauwazyl - dobrze zapytac tesciow, co oni na taki
pomysl. W koncu mieszkaja u nich.
I moim zdaniem przeszkody, o ktorych pisze autorka, sa BARDZO powazne.

[18lipcowa1]

gwiazdka19 napisała:

> mam 2.5 letnią córeczkę, mój mąż nie pracuje, mieszkamy u moich teściów ( )
> a mnie po głowie chodzi jeszcze jeden dzidziuś.Moj mąż nie chce bynajmniej o
> tym słyszeć ale przecież jak by sie trafiło to by było Boje sie jedynie
> ciąży (pierwsza była katastrofą) porodu (przy pierwszym byłam jedna noga na
> tamtym świecie- zakończyl sie cc) i boje sie tego ze strace pracę-cud w
> naszym małym miasteczku.Ale jednocześnie tęsknię za zapachem maluszka, za
> malutkim ciałkiem które jest uzaleznione ode mnie (moja córeczka robi sie
> coraz bardziej samodzielna- czuje ze cos mi ucieka) .
> Musiałam sie wygadać .....



w takiej sytuacji nieodpowiedzialnością byłoby decydować się na drugie dziecko.

[szaramysz2]

no prosze..
a ja nie moge sie doczekac minimalnej samodzielnosci mojej malej.

[alicja513]

Ja też tęsknię do takiego maluszka (jedno dziecko już mam), ale jak to pogodzić
z nową pracą ... Męczy mnie to także strasznie. Ale my kobiety mamy dylematy ...

[mama_szymka]

Nie zdecydowałabym się na kolejną ciążę.
Mam podobną sytuację: mam rocznego synka (planowany), mieszkamy z rodzicami
(być może już nie długo), ja nie pracuję (od września zaczynam staż).
Też chcę mieć drugie dziecko, ale nie teraz!! Uzależniam to od kilku czynników:
własne mieszkanie, ja-praca w moim zawodzie (studia skończyłam w 7 mies.
ciąży), mąż zmiana pracy na lepszą tzn. w swoim zawodzie (ostatni rok studiów)
i lepiej płatną (już ma pewną szansę).
Gdyby teraz przytrafiła się wpadka, cóż dziecko by było i trzeba by sobie
radzić. jednak Ty ryzykujesz dużo więcej, bo mój mąż nie straci pracy jak ja
urodzę dziecko, natomiast Ty jesteś jedyną pracującą osobą w rodzinie (nie
liczę teściów tylko Was) i gdybyś straciła pracę to jest to kompletny kanał.
Ja rozumiem instynkt, ale nie trać zdrowego rozsądku! I jeszcze co na to
teściowie? Gdybyś urodzila dziecko wasz estosunki mogłybybardzo się pogorszyć,
nie mówiac o mężu który nie dopuszcza teraz myśli o drugim dziecku.
Ja odradzam, ale to Twoja decyzja.