Ja też chcę na cmentarz!

[anik35]

Dziś jest tak samo jak od 13 lat.Przez okno widzę ludzi śpieszących na
cmentarz.Akurat obok mojego domu prowadzi droga w stronę cmentarza.A ja od
tylu lat nie mogę odwiedzić grobów swoich bliskich.Wyszłam za mąż ,
wyjechałam i teraz na groby babć, dziadków, braciszka, wójków itp mam daleko,
ale to nie jest problem.Problemem jest to, że co roku jednego dnia mąż jedzie
z teściami na groby rodziny teściowej a drugiego dnia na groby
teścia.Próbowałam tłumaczyć, że ja też mam rodzine.Co roku mam obiecywane, że
ja też pojadę.Ale nic z tego.Na groby rodziny teścia też jedzie sie daleko,
więc tu nie chodzi o odległość, ale o egoizm.Przecież raz mogli jechać dwa
dni wcześniej i umożliwić mi wyjazd do mojej babci i dziadka.Jestem
rozżalona.Gdy syn był mały to siedziałam z nim, a oni wyjeżdzali, potem
siedziałam z psem, bo syn urósł i go zabierali, teraz siedzę z młodszymi
dziećmi.Wzrusza mnie widok ludzi idących na cmentarz.Ja też bym chciała.Od
tylu lat nikt nie bierze pod uwagę tego, ze ja mam równiez prawo do szacunku
dla moich zmarłych.Oni ich nie znają, ale dla mnie to bardzo bliskie
osoby.Czy ja sie niepotrzebnie czepiam, czy mam rację? Co zrobić, by za rok
mąż pojechał ze mną,a rodzinę swoich rodziców raz jeden uczcił pare dni
wcześniej.Wychodzac za mąż myślałam, że takie sprawy rozwiazuje sie
sprawiedliwie, jednego roku jedziemy tu ,drugiego tu.Nie mogę sie postawić i
po prostu wyjśc z domu i jechać, bo co z dziećmi.Liczyłam na to, że teściowie
z nimi zostaną i uznaja moje prawa do pójścia na groby bliskich.Czy mam racje?

[kalina_p]

masz.
Powinno byc - jdnego roku oni, jednego Ty. Chyba Cie niestety maja w nosie.
Zażądaj od męża kategorycznie zmiany tego stanu rzeczy, ja bym nie wytrzymala.

[ania.freszel]

Jesli Twoj maz o tym wie, i mimo wszystko nie reaguje, pojechalabym sama. Nie
ma sensu ogladac sie na innych

[beata132]

Popieram dziewczyny w 100%. Nie wyobrażam sobie, że ktoś w jakikolwiek sposób
ogranicza moją wolność. Dzieci nie są tylko Twoje, są Wasze, więc tatuś może
spokojnie zostać z nimi a Ty jedziesz sobie na groby bliskich. Teściowie mogą
synkowi pomóc w opiece nad wnukami. Jeseś osobą dorosłą, pełną władz
umysłowych, dlatego nie rozumiem, że dajesz sobą manipulować. Tupnij wreszcie
nogą. Masz prawo do decydowania w jaki sposób i gdzie chcesz spędzić ten dzień.
Życzę wytrwałości
Pozdrawiam Beata

[anik35]

Chętnie bym wyszła z domu i zostawiła dzieci mężowi.Ale nie chcę kłótni w
rodzinie? Poza tym jak to zrobić? Mąz sie szykuje do wyjazdu z teściami a ja po
prostu wychodzę? Wtedy by nie pojechał, bo co z dziećmi?

[lila1974]

W jakim wieku są Twoje dzieci? Jak daleko masz na groby swoich bliskich? Jaki
masz tam dojazd? Nie masz w swoim mieście żadnego krewnego, czy znajomego z
tamtych okolic?

[andaba]

Popieram dziewczyny. Wprawdzie rozumiem, że nie chcesz zadrażnień z teściami,
ale czasami trzeba się postawić. Powiedz mężowi wcześniej, że w tym roku ty
jedziesz na groby bliskich i koniec dyskusji. Ostatecznie dzieci, o ile nie są
maleńkie, możesz wziąć ze sobą. A jak są maleńkie to niech mąż z nimi zostanie.

Też jestem trochę zła, bo zostałam w tym momencie w domu z córką, a pozostali
pojechali na cmentarz, ale siła wyższa.

Do lila 1974

[anik35]

Moje młodsze dzieci maja po 3,5 roku.Jestem oddalona od swoich rodzinnych stron
300 kilometrów.Nie dam rady sama z tak małymi dziećmi podróżować autobusem, czy
pociągiem.Samochodem jest inaczej.Tu gdzie mieszkam nie mam żadnych grobów ani
mojej ani męża rodziny.Póje dzis z dziećmi tylko pod pomnik JP II.

[lila1974]

Troszkę daleko ale dzieci już nie takie malutkie, więc gdyby mnie mąż tak
lekceważył, jak Twój Ciebie, to spakowałabym dzieci i pojechała pociągiem.
Może za mało stanowczo się dopraszasz o ten wyjazd, może on go odbiera jako
nieśmiałą propozycję i dlatego nie przykłada wagi?

Jednak z drugiej strony, nawet na nieśmiałą propozycję kochający mąż by
zareagował.

Przywołaj go do porządku. Czy ty nie masz nic do powiedzenia w domu?

[e_r_i_n]

anik35 napisała:

> Poza tym jak to zrobić? Mąz sie szykuje do wyjazdu z teściami a ja po
> prostu wychodzę? Wtedy by nie pojechał, bo co z dziećmi?

Dokladnie tak - wyjsc z domu. On wtedy bedzie w takiej samej sytuacji, w jakiej
Ty jestes od paru lat. Moze to da mu do myslenia?

[lola211]

Tak trudno pojechac bez meza, chocby z dziecmi? Z psem siedzialas, zamiast
pojechac? Masz racje- rodzina meza cokolwiek egoistyczna, ale z drugiej strony
Ty jestes zbyt uzalezniona od innych.Ja nie patrze na faceta, tylko jade na
kilka cmentarzy, zapalam znicze na grobach jego bliskich i swoich.

Do lola 211

[anik35]

Siedziałam z psem.A co miałam zostawić go i jechać 300 kilometrów? Pies
przeciez by cierpiał.A na cmentarz z dziećmi tez nie tak łatwo.Jechać tyle
kilometrów a potem 3 kilometry idzie sie piechotą, bo moja rodzina jest
pochowana własnie 3 kilometry od miasteczka w którym jest kosciól.Tak
usytuowano cmentarz, koło lasu, za miastem.Wszystko wydaje sie proste, ale
takie nie jest.

[magi104]

anik35 napisała:

> Siedziałam z psem.A co miałam zostawić go i jechać 300 kilometrów? Pies
> przeciez by cierpiał.

Nie rozumiem.... dlaczego nie mogłaś zostawić psa???? dlaczego by cierpiał???
Tobie taka "wycieczka" zabrałaby cały dzień, to fakt, ale twojemu mężowi chyba
odwiedzenie grobów bliskich nie zabiera tyle czasu, prawda?

Do magi 104

[anik35]

I własnie to jest problem.Mój mąż groby bliskich ma również daleko.Też dojazd
to pare godzin.A przeciez trzeba też wrócić.Jedyne rozwiązanie to gdyby
tesciowie zostali z dziećmi a my pojechalibyśmy na moje groby a innego roku oni
pojechaliby na swoje.Nie da sie jednego roku odwiedzić wszystkich grobów, bo to
dwie rózne strony Polski.Prosiłam aby na swoje groby pojechali w niedziele a
raz jeden pozwolili mnie jechać.Bez echa.Przeciez ja nie chce jeździć co
roku.Rozumiem, że raz oni raz ja.Ale ja nie byłam 13 lat!

[lola211]

> Siedziałam z psem.A co miałam zostawić go i jechać 300 kilometrów?
Poinformowac rodzine, ze wybierasz sie w podróz i zostawic problem psa mezowi.
3 km piechota - tez tyle na cmentarz z dzieckiem "pedaluje" od zawsze, bo w
miescie samochodem pod cmentarz sie nie podjedzie, zostawiam auto na parkingu i
spacerkiem do cmentarza dochodzimy.

[anik35]

Ja nie mam prawa jazdy.Wyobrażasz sobie po wyjściu z cmentarza iśc na
przystanem z dziećmi i polować na to, że któryś autobus zabierze, bo są tłumy
ludzi?

[lola211]

Wiesz co, dla chcacego nic trudnego.Oczywiscie, ze sobie wyobrazam.Mnozysz
problemy i tyle, widac masz za mala motywacje, by te groby odwiedzic.Skoro tak
bardzo Ci zalezy, a obawiasz sie tych tłumów to pojedz na cmentarz pare dni
wczesniej, to nie musi byc 01 listopada.Zostaw dzieci z rodzina i jedz.

[lila1974]

Dzieci możesz wtrynić mężowi, a sama pojechać w swoje strony.
Jak się chce to wszystko można.
Co nie zmienia faktu, że Twój mąż jest mocno nie w porządku.

do lili 1974

[anik35]

Ja jestem za grzeczna, za posłuszna i to w każdej sprawie.Powinnam stanowczo
powiedzieć , ze jade to może by to wzięli pod uwagę.Ale ja nie chcę nikogo
urazić, z nikim sie pokłócić a potem płacze.Ale tak to jest jak się nie ma
żadnej rodziny w mieście w którym się mieszka.Swoja rodzine zostawiłam,
wyjechałam za mężem i teraz jestem pokorna , bo sama wśród rodziny męża.

[lila1974]

I tu jest piest pogrzebany.
Najwyższa pora przestać się chować po kątach.
Twój mąż to nie sułtan a Ty nie jesteś zniewoloną nałożnicą.
Traktują Cię tak, jak im na to pozwoliłaś.

Zafunduj mężowi terapię wstrząsową. W najbliższy weekend zaplanuj wyjazd do
swojej rodziny.

[edytkaq]

jedź w tym tygodniu sobie, mąż chyba zostanie, co?

[clk]

ja po raz pierwszy od kiedy pamietam nie bede na cmentarzu odwiedzac moja
babcie
Mieszkam 500 km od miejsca, w ktorym kiedys mieszkalam
Ale wpdlam na pomysl, ze pojade na miejscowy cmentarz (zreszta przepiekny) i
tam przy jakims wiekszym pomniku zapale znicz.
Chyba to dobry pomysl...?

[paulka25]

My juz drugi rok z rzedu nie mozemy odwiedzic bliskich. I w zeszlym roku i w
tym moj maz 1.XI pracuje. A poniewaz mieszkamy za granica to nawet jakbym
chciala to nie pojade sama. Mam bagatelka 800 km do mojego rodzinnego domu i
1300 do meza

[anik35]

Smutno mi i za siebie i za Ciebie i za wszystkich którzy muszą siedzieć w domu
mimo, że myślami są przy bliskich zmarłych.Byłam z dziećmi na dworze.Nie
spotkałam nikogo.Puste ulice.Chyba tylko ja zostałam a wszyscy na
cmentarzu.Niech już ten dzień się skończy, bo psychicznie tego nie wytrzymuje.

[socka2]

Ja tez dzisiaj siedze w domu - raz, bo mieszkam za granica; dwa - maz dzisiaj
pracuje i trzy - bo jestesmy chorzy, wiec lacze sie z Toba. Ale...ja bym
zrobila tak, jak proponuje Lila, czyli terapia wstrzasowa! Nie wyobrazam sobie
takiego zachowania mojego meza czy jego rodziny. Jest wrecz odwrotnie, na
pierwszym miejscu ja i moja rodzina, bo daleko mieszkamy. Wiec kiedy tylko
mozemy, jedziemy do PL. I moze np. moj maz chcialby spedzic wakacje gdzie
indziej, ale co roku jezdzimy do Polski.
Sprobuj postawic meza przed faktem dokonanym, spakuj sie i w najblizszy weekend
jedz do swojego rodzinnego miasta i nie mysl, ze kogos zranisz, bo do tej pory
to Ty jestes raniona.
Pozdrawiam
Ania

ja tez jestem w domu :)

[wieczna-gosia]

nie cierrrpie chodzic na cmentarze w te dni- wkurza mnie tlum, wkurzaja stosy
zniczy na grobach, jakby nie mozna bylo postawic jednego czy dwoch. na grobach
bylam w sobote wiec

Uwazam, ze odpowiednio wczesniej powinnas powiedziec- sluchaj w sobote jade na
groby. I pojechac. Maz jak rozumiem ma pod bokiem rodzicow. Jest ich trojka
doroslych osob- poradza sobie.

[mama1974]

A czy przez resztę roku zdarza się Tobie odwiedzać rodzinne strony, a przy tym groby bliskich ?
Może ten pomysł, aby postawić na swoim i pojechać choćby kilka tygodni wcześniej nawet nie jest zły.
Kiedy jeszcze nie miałam Babć i Dziadka na cmentarzach chodziłam na najbliższy cemntarz zapalić świeczkę i pomodlić się na jakimś opuszczonym grobie. Teraz tak robię jeśli nie mogę swoich odwiedzić. To zdarza się rzadko, bo przynajmniej na grobie teścia jestem co roku, tam też zdarza mi się pomodlić za nieodwiedzane Babcie.
A przede wszystkim głowa do góry i trochę więcej stanowczości i pewności siebie. Fakt, że wyszłaś za mąż i mieszkasz z dala od swoich krewnych, za to w pobliżu teściów, nie oznacza, że jesteś ich własnością, bądź, że powinnaś się im podporządkować(i mężowi i teściom).
Trochę mi to z arabska zalatuje )))

Pozdrawiam

Do mama 1974

[anik35]

Chyba jestem nienormalna z tą moją pokorą, ale ja ciągle licze na cud, że
teściowie zapytają: jakie Ty masz plany na ten dzień? Ale oni są lodowcami,
zero serca, zero przyjaciół, zero uśmiechu.Pełny egoizm.Moje młodsze dzieci
maja po 3,5 roku.W te wakacje po raz pierwszy od ich urodzenia byłam u
mamy.Wcześniej prosiłam, aby teściowa przyszła na jedną noc pomóc mężowi, bo ja
bardzo tęsknie za rodzinnym domemi wrócę następnego dnia.Wiesz co usłyszałam:
miejsce matki jest przy dzieciach! Tak mi pomogła.W te wakacje nie
wytrzymałam.Mąz rzeczywiście pracuje od rana do wieczora, aby było z czego
utrzymać nas wszystkich, nie mógł więc mnie zawieść, zreszto specjalnie nie
rwał sie do tego.Byłam tak zdesperowana, spakowałam torbę , wziełam moje
bliźniaki i pojechałam do mamy pociągiem.Starszy syn pojechał do niej sam już
na początku wakacji.Dałam jakoś rade, chociaż było ciężko.Ale z dworca do domu
mamy jest blisko, a chodzić z dziećmi po cmentarzach bym nie dała rady, tym
bardziej, że jedna bliźniaczka jest chora i ma orzeczenie o
niepełnosprawności.Pozdrawiam

[lila1974]

Moja mama zawsze mi wmawiała, ze pokorne ciele dwie matki ssie.
Na szczęście udało mi się tę naukę zlekceważyć.
Nie bądź pokorne ciele, wystarczy samomaltretowania się i pozwalania innym na
lekceważenie.
Masz starszego syna, który jeździ samodzielnie pociągiem? No to przy jego
współpracy organizuj mniejsze lub większe wypady. Nie siedź w domu, bo się
choroby psychicznej nabawisz.

Pomyśl poza tym, jaka nauka dla dzieci płynie z takiego biernego
podporządkowania się matki ich ojcu i dziadkom. Robisz krzywdę nie tylko sobie
ale i im. Ocknij się! Przebudź! Zrób cos!!!

Ja Cię nie namawiam oczywiście do wypowiadania wojny ale do zabrania głosu w
ważnych dla Ciebie kwestiach. Gra jest warta świeczki.

[...]

[faceeet]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

Dodam jeszcze ze czytajac autorke mam ogromny

[faceeet]

niesmak do jej postawy i jej samej...

[lila1974]

Dałeś się już troszkę poznać na tym forum, więc śmiem przypuszczać, że Twój
post jest swego rodzaju prowokacją, stworzoną po to, by autorką wątku
wstrząsnąć. Dlatego też nie oburzę się tu, tylko ostrzegawczo pokiwam palcem.

Twoja wypowiedź jest mało smaczna ...

Wyobraź sobie, że taka postawa do życia nie bierze się z nikąd. To, że Ty czy
ja jesteśmy przebojowi i bierzemy swoje sprawy w swoje ręce nie znaczy, że mamy
prawo kpić z ludzi, którzy tego nie potrafią. Możemy być mocno zaskoczeni,
możemy wręcz nie dowierzać, że można tak żyć ale nie mamy prawa wyszydzać
innych od nas.

Powiedz, to była swoista prowokacja, prawda?

A czemu mam potwierdzac ze prowokacja nie lepiej

[faceeet]

myslec ze jestes zlym czarownikiem z koszmarow, zjadajacym male dzieci e-
mamom ).

[lila1974]

W to akurat ani emamy ani same dzieci nie uwierzą

Kwestia organizacji

[ponton]

Nie chcesz zadraznien z mezem i tesciami? Rozumiem - organizujesz wiec
opiekunke do dzieci na ten dzien czy dwa, pakujesz torbe na droge i przed
wyjsciem wyjasniasz mezowi uprzejmie, co sie zdarzy - "pani Kowalska zajmie sie
dziecmi przez 2 dni, bedzie to kosztowac tyle a tyle, ja jade na groby mojej
rodziny, wracam pociagiem o tej i o tej - byloby mi bardzo milo jakbys po mnie
wyszedl na dworzec". Jak chcesz byc super-mama i zona mozesz Mu jeszcze
powiedziec, ze ulubione lody dzieci sa w zamrazalniku wiec jak beda tesknic za
mama to bedzie je mial czym pocieszac. Zadnych klotni, zadraznien, sprawa
zalatwiona, pani Kowalska tez sie cieszy, bo zarobi extra gotowke. Nie ma co
liczyc, ze sie ktos domysli (tesciowie, maz), czego Ci trzeba - zosrganizuj to
sobie sama i postaw Ich przed faktem dokonanym. Nie bedzie klotni, moze tylko
lekkie zdziwienie. Planuj juz na przyszly rok!

[marcysia51]

Rany dziewczyno będziesz całe zycie patrzyła aby nie obrazic męża i teściów?
A oni maja cie gdzieś.
Niestety muszę sie zgodzic z faceetem,pomyśl troche o sobie jeśli bliskie Ci
osoby zapomniały o tobie.

Do faceeet

[anik35]

A dla mnie nikim jest ktoś , kto o drugiej osobie pisze , że jest nikim.Nie po
to tu napisałam byś mnie wyśmiewała.

Ale makabryczny tytul watku .

[polaola]

Kiedy przeczytalam "Ja tez chce na cmetarz" to myslalam ze to potencjalny
samobojca pisze. Brrrrrr.

Do polaola

[anik35]

A gdyby to samobójca pisał to też byś wyśmiała? Bo ja bym pomogła !

[polaola]

anik35 napisała:

> A gdyby to samobójca pisał to też byś wyśmiała? Bo ja bym pomogła !

Ja nikogo nie wysmiewam. Wlasnie zwrocilam uwage gdyz taki tytul kojazy sie z
czyms niebezpiecznym i nie trzeba naduzywac takich hasel. Twoj problem na
szczescie nie okazal sie az tak tragiczny.
Pozdrawiam.

[polaola]

a moze pojdziesz na pobliski cmentarz i zapalisz symboliczna swieczke myslac o
Twoich zmarlych blizkich. Ja tak wlasnie robie gdyz tez mieszkam daleko od
rodzinnych stron.

[wegatka]

Przeczytałam wszystkie wpisy i uważam, że złym pomysłem jest organizowanie
opiekunki, albo męczenie się w PKS-ie z dziećmi. Anik35, Ty właśnie powinnaś
pewnego ranka wstać wcześniej od męża, spakować torbę, potem obudzić go i
oznajmić, że właśnie jedziesz na groby swojej rodziny, a on ma się zająć psem ,
dziećmi i, jak ma ochotę, to jeszcze teściami. Dziewczyno, nie możesz tak ciągle
ustępować innym, Twoje odczucia też są ważne. Jeżeli przez 13 lat tylko Twoim
obowiązkiem było zajmowanie się w tym dniu dziećmi, to najwyższa pora na zmiany,
i to wielkie. Jeśli będziesz szukać opiekunki, lub wyjedziesz razem z dziećmi
(choć to dość uciążliwe), to Twój mąż i teściowie nadal nie zmienią swojego
stosunku do ciebie. Tylko terapia wstrząsawa, i to silna, może zmienić ich
myślenie. Jeżeli teściowa twierdzi, że miejsce matki jest przy dzieciach, to
chyba naturalne, że w takim dniu ojciec również powinien być ze swoimi dziećmi i
żoną, a nie na drugim końcu Polski z rodzicami. Żenił się chyba z Tobą, a nie z
mamusią i tatusiem. Najwyższa pora mu to uświadomić.
Poza tym jeśli on nie interesuje się tym, jak i czy pojedziesz na swoje groby,
tak Ty nie musisz się martwić, jak teściowie i mąż poradzą sobie w tym dniu ze
swoim wyjazdem. Jeśli ich postawisz przed faktem dokonanym, będą sobie jakoś
musieli poradzić.

Pozdrawiam i życzę więcej pewności siebie.

Wegatka

Dziękuje za rady

[anik35]

Napisałam, bo wśród Was jest pare osób które wirtualnie bardzo lubię.Czytam
różne wypowiedzi i są osoby które podziwiam za wiele rzeczy.To był bardzo
smutny dzień dla mnie.Ale teraz jest mi jeszcze bardziej smutno,gdy ktoś w ten
sposób mnie krytykuje.Uważam, że nie zasłużyłam na to.Codziennie sama zajmuje
sie dwójką niepełnosprawnych dzieci i mimo mojego ugogowego charakteru nie
uważam siebie za kogoś gorszego.Mam przyjaciól, którzy często mnie
podziwiają.Przykro mi, że są osoby które lubią kogoś ranić.To ja już wole być
ta ugodowa, pokorna, łagodna, niekonfliktowa niż bezczelnie przebojowa,
krzywdząca innych.Pozdrawiam Wszystkich.Ania

[wegatka]

Aniu, ja Ciebie po części rozumiem, bo na początu swojego małżeństwa dla
świętego spokoju zachowywałam się podobnie, na szczęście po niedługim czasie mi
przeszło. Terapię wstrząsową na swojej teściowej (organizującej życie wszystkim,
którzy na to pozwolą, albo i nie) przeprowadziłam dwa razy. Wcześniej ostrzegłam
męża, że jeżeli on mnie w pewnych sytuacjach nie poprze, to sama sobie poradzę,
ale tak, że wszystkim to w pięty wejdzie. I tak też zrobiłam. Oczywiście obraza
była, ale o dziwo mąż zaczął w końcu stawać po mojej stronie, a i teściowa z
czasem zaczęła się z moim zdaniem bardzo liczyć. Efekt końcowy - świat się nie
zawalił i od jakiegoś czasu moje układy z teściową są bardzo dobre.
Odrobina zdrowego egoizmu nikomu nie zaszkodzi, a jeżeli będziesz Aniu nadal żyć
tylko dla innych, nic dla siebie z życia nie biorąc, to się szybko wypalisz i
zgorzkniejesz. Tak żyć nie można, każdy przecież zasługuje na odrobinę
szczęścia. Powalcz troszkę o swoje, świat się od tego na prawdę nie zawali

[lila1974]

anik35
Jeśli Cię uraziłam, to ogromnie przepraszam, bo nie było to moim zamiarem.

Jesteś bardzo dziwna......

[18_lipcowa]

Ja bym wsiadła w PKS czy tam jakiś pociąg i pojechała.

do 18_lipcowej

[anik35]

Mąż o świcie wyszedł ze starszym synem z domu i razem z teściami
pojechali.Rozumiem, że Ty na moim miejscu wzięłabyś dwoje 3,5 letnich dzieci i
pojechała na cmentarz 300 kilometrów sama , a po wyjściu z autobusu szła
jeszcze 3 kilometry z dziećmi piechotą, a potem z powrotem taka sama
trasa.Podziwiam Twoja odwagę, bo ja chociaz w życiu wiele przeszłam to na taką
wyprawę bym się nie odważyła.Pozdrawiam

[ledzeppelin3]

Po temacie wątku myślałam, że pozazdrościwszy bohaterom jutrzejszego Święta
Znmarłych chcesz się położyć na cmentarzu w pokoju wieczystym, ale na szczęście
tak źle nie jest.

[18_lipcowa]

Słońce, ja jestem tego typu kobieta ktorej facet nigdy by tak nie zostawil.Nie
jestem kobieta ktora dalaby sobie zrobic tyle dzieci. Nie jestem tego typu
kobietą ktora zwiazala by sie za osoba ktora robi takie rzeczy, nie
pozwoliłabym sobie,dlatego Cie nie rozumiem.
Ale tak czy siak - pojechalabym, zostawilabym dzieci mezowi i tyle.

[janowa]

18_lipcowa napisała:

> Nie
> jestem kobieta ktora dalaby sobie zrobic tyle dzieci.
Boszszsz... jaka ty jestes denna lipcowa. Nie przyszlo ci do glowy, ze on jej
tych dzieci nie "zrobil", tylko po prostu tyle chcieli oboje?
Z reguly nie komentuje twoich postow, bo sa nie tylko koszmarnie aroganckie, ale
swiadcza tez o totalnie ograniczonych horyzontach myslowych. Nie wszyscy musza
miec taki plan na zycie jak twoj. Zreszta, sadzac po twoich wypowiedziach nie
jestes osoba szczesliwa ani dowartosciowana i jedynym sposobem na to, zebys
poczula sie lepiej jest dowalanie innym.

[18_lipcowa]

Nie dowalam. Napisałam tak jak to widzę.
Nie dam sobie zrobić 3 dzieci bo to wielki balast i uwiązanie.

[grzalka]

a jak będą trojaczki?

[janowa]

Uwazaj, zeby ci sie trojaczki nie trafily O ile, oczywiscie, ktos ci bedzie
chcial "zrobic" chociaz jedno...
---
"Pogląd, że mężczyzna nie może stale kochać tej samej kobiety, jest tak samo
fałszywy jak pogląd, że skrzypek dla odegrania tego samego utworu musi mieć
kilka instrumentów" Aleksander Spoerl

[nanuk24]

Dziewuszko litosci! Najpierw znajdz chetnego do robienia tych dzieci, dopiero
pozniej planuj ilosc.

[edka05]

tak czy siak lipcowa pogadamy jak będziesz miała dwoje małych dzieci gdy jedno
biegnie w prawo a drugie w lewo a ty nie bedziesz wiedziała za którym gonić.
Rozmowa z Tobą na ten temat to jak rozmowa ze ślepym o kolorach, więc nie graj
odwaznej i zorganizowanej feministki, która ze wszystkim da sobie radę. Jak
będziesz miała dzieci, to sama się zorientujesz, że czasami w zyciu potrzebne
sa kompromisy i ze czasami trzeba zrrezygnować ze swojego ego dla dobra dzieci
i rodziny.

[jolancik]

oczywiście, że masz rację. proponuję zorganizować wyjazd z dziećmi, a jeżeli
nie masz ich jak zostawić, może ktoś z Twojej rodziny przyjedzie po Ciebie
dzień wcześniej. po co masz się pałętać po grobach teściów? kim oni są dla
Ciebie? mąż powinien to uszanować, jeśli nie jest totalnym burakiem
pozdr

[czajkax2]

dziewczyny już napisały praktycznie wszystko. Od sieie dodam tylko tyle,ze masz
to na co pozwoliłas. o tp ze maż nie liczy sie z Twoimi potrzebami to poniekąd
twpoja wina. i dziwię sie ze 13 lat wytrzymalas.
rozwiązań jest kilka i wszystkie są nieskomplikowane:
1. jedziesz na groby swoich bliskich innego dnia 9wczesniej albo póżniej) tak
jak suerujesz zeby zrobił to mąż
2. dostatecznie wczesnie oznajmiasz meżowi (mozesz juz dzis)ze w tym/następnym
roku jedziecie na groy twoich liskich,a na jego innego dnia. I twardo trzymam
sie swego zdania. jak nie to wprowadzam sankcje karne. Jak on dla cienie be,to
i ty nie bądz gorsza.
mysle ze czas skonczyc byc takim pokornym ciemcie lemciem

[spacey1]

Nie mam tak daleko na groby, jak Ty, ale i tak układ jest taki, że jednego dnia
nie zdążamy odwiedzić obu miejsc (moich bliskich i męża). Od lat jest więc tak,
że w jeden dzień odwiedzamy moich bliskich, a w drugi rodzinę męża. Ponieważ do
tego roku miałam na cmentarzu dziadków, a mój mąż ojca i dziadków, to jego
bliscy raczej byli przez nas odwiedzani w sam dzień 1 listopada (jako
ten "ważniejszy" dzień. W tym roku zmarła moja mama i leży tam, gdzie
dziadkowie. W tym roku pojechaliśmy do mojej rodziny w niedzielę, a na grób
teścia dziś. Ale już uzgodniliśmy, że co roku będziemy zamieniać te dni, abym i
ja mogła odwiedzać moich bliskich w ten "właściwy" dzień.
Mam dzieci 3,5 i 5,5 roku. Nie mam psa.
Uważam, że mąż i jego rodzina Cię lekceważą, a właściwie korzystają z Twojej
uległości. Jest dokładnie tak, jak ktoś wyżej napisał. Robią to, na co im
pozwalasz. Być może uważają, że chyba mniej ci zależy na odwiedzeniu grobów
bliskich, skoro się nie domagasz tego od lat. 13 lat!!!
Aha, dodam, że ja też nie mam prawa jazdy.
W twoim wypadku uważam, że są dwa wyjścia: albo jedziecie dwa dni przed na
jedne groby, potem na drugie, albo rok na jedne, rok na drugie. Pierwsza opcja
jest trudna, jak ma się 300 km na cmentarz. Ale druga jest moim zdaniem też ok.
Wszystko zależy od ułożenia się obu stron.
Jeśli zaś to się nie uda, to oczywiście, że powinnać pojechać sama, jeśli mąż
wstaje bardzo wcześnie rano i wyjeżdża, to ty go uprzedź i wyjedź dzień przed.
Nie obrażaj się na forumowe głosy krytyki, przecież sama chciałać opinii.
Wydaje mi się, że nie może być inna. Można zrozumieć chęć ugody, życia w
poprawnych stosunkach, ale są jakieś granice. A co będzie, jak pochowasz
rodziców? Przepraszam, że to piszę, ale przecież to kiedyś nastąpi. czy wtedy
też nie znajdziesz sposobu na odwiedzenie ich mogiły???
Pozdrawiam
Agata
Będąca, sama przyznasz, w bardzo podobnej sytuacji do twojej. A jednak się da!

Ja się wcale nie obrażam.

[anik35]

Na serio nie mam nikomu za złe, gdy mnie krytykuje.Przeciez po to napisałam, by
móc spojrzeć na siebie oczami innych.Ale krytyka krytyce nie jest równa.Gdy
ktos pisze:dziewczyno, źle robisz- to skłania mnie to do myślenia, ale przykro
mi czytając opinie, że jestem nikim, albo, że ktoś by nie dał sobie zrobić tyle
dzieci co ja.Ja nigdy nie powiedziałabym nikomu, że jest nikim.A co do dzieci,
to czy trójka to takie nadzwyczajne? Przez 10 lat miałam jednego synka, a że po
tylu latach urodziły sie bliźniaki to nie jest powód do ubolewania nade
mną.Każdej może sie przytrafić, bo ja też nie brałam hormonów, nie miałam
bliźniaków w rodzinie.Po prostu natura tak chciała, by to były
bliźniaki.Wczoraj wieczorem byłam na jednym z kieleckich cmentarzy i zapaliłam
światełko na opuszczonym grobie pani Lucyny która zmarła 1913 roku.Wcześniej
odwiedziłam pomnik papieża.Niesamowity widok.Setki kolorowych światełek na tle
nocy.A za rok pojadę w swoje strony.....Obiecuje to sobie, moim bliskim zmarłym
i Wam.Pozdrawiam Wszystkich serdecznie i dziękuje, że napisałyście.

[lila1974]

Obiecaj jeszcze, że zaprowadzisz zmiany w domu.
Męzowi i Jego rodzicom przyda się lekki wstrząs.

A tego typu uwagami, o jakich wspomnialaś, wogóle się nie przejmuj - świadczą
tylko o autorze.

[ewcialinka]

nie rozumiem tego naprwawde jak mogłas dopuscic do takiej sytuacji może to
różnica charakteru ale ja bym zrobiła taką awanturę że by mu sie od razu
przypomniało że ty tez masz pochowanych bliskich.okropieństwo !!! żeby tak
pozwolić palantowi na takie coś!!!

[kolorko]

To chyba rzeczywiscie kwestia charakteru- nie chcesz zrobić czegoś, co mogłoby
nie zyskac aprobaty w oczach męża. Ja nie potrafiłabym tak. A powiedz, czemu
nie pojechałaś z synkiem jak miał 6, 7,8 lat a nie było jeszcze młodszych
dzieci?? 300 km to naprawdę nie tak duzo. No i w tym roku- jedż w najblizszą
sobotę lub niedzielę, zabierz synka- bedzie Ci się razniej podróżowało

[judytak]

praktycznych możliwości jest bardzo wiele, ale każda zaczyna się od tego, że
postanowisz, że coś jest dla ciebie BARDZO ważne,
uznasz, że to dla ciebie jest ważne, a nie dla twoich teściów, więc ani myślisz
oczekiwać od nich "wyciąganie pomocnej ręki",
przemyślisz, jak można byłoby to zrobić, żeby nikt nie był pokrzywdzony,
powiesz mężowi, co masz zamiar robić, odpowiednio wcześnie (np. tydzień przed),
przyjmujesz korekty lub propozycje drobnych zmian, ale nawet rozmawiać nie
chcesz o tym, żebyś zarzuciła swoich planów

przecież to samo robiłaś w wakacji, więc w sumie potrafisz ;o)

może zaplanuj sobie wyjazd do mamy z młodszymi dziećmi na kilka dni, w czasie
którego, zostawiając dzieci z mamą, sama pójdziesz na cmentarz? jeśli stamtąd
bliżej...

pozdrawiam
Judyta

[ala67]

Anik
Są ludzie, którzy nigdy nie będą mieć takich problemów, bo jest dla nich
oczywiste, że trzeba myśleć przede wszystkim o swoich potrzebach. Tym nie
zazdroszczę. I oni nigdy Cię nie zrozumieją. Są też tacy, którzy uwzględniając
potrzeby innych, potrafią też zachować zdrową dawkę egoizmu - od tych się uczę.
I są tacy jak Ty, i jak ja kiedyś ...
Przeczytałam kiedyś pewien tekst, który mi pomógł i dotąd pomaga, kiedy znów
mam pokusę, żeby komuś zrobić dobrze kosztem samej siebie. Konkluzja była taka:
można całe życie zajmować się głównie dbaniem o dobre samopoczucie otoczenia. I
to się może udać, spędzisz życie w otoczeniu zadowolonych ludzi...Tylko co ci z
tego, skoro przez całe życie będą ci się dostawać głównie resztki z pańskiego
stołu...
Mną to trochę potrząsnęło i pomogło.
Życzę Ci dużo siły w walce o siebie.
Pozdrawiam

Do Ali 67

[anik35]

Dziękuje Ci serdecznie za te SŁOWA.

[ala67]

Trzymaj się i nie dawajmy się

[judytak]

jeszcze takie coś mi przyszło do głowy:
większość mężczyzn nie zwraca zbyt wielkiej uwagi na słowa, zwłaszcza na
opowiadania o uczuciach, potrzebach itp.
oceniają sytuację przede wszystkim na zasadzie "faktów dokonanych", tego, co
widzą
i mogę dać głowę, że jakby ktoś zapytał twojego męża o tym wszystkim, to on by
powiedział "no tak, pewnie, może i wolałaby pojechać, ale przecież nie jest to
dla niej ważne, skoro od lat 13 nigdy nie pojechała... ponarzeka, ponarzeka, i
przestanie..."
i mówi to nie ze złej woli, tylko bo w taki właśnie sposób widzi świat...

pozdrawiam
Judyta

Do judytak i nie tylko ...

[anik35]

Masz rację.Mój błąd to mówienie półsłówkami w nadziei, że mąż sie domyśli, coś
zaproponuje.Brak mi odwagi, siły przebicia i zdecydowania.Kiedyś byłam pyskatą
nastolatką, ale wtedy miałam wokół siebie dom rodzinny i resztę rodziny.Teraz
gdy jestem sama wśród rodziny męża, daleko od mamy to zwyczajnie sie boje
podpaśc komukolwiek.Niestety teściowie pomagają finansowo a czasem po prostu
muszę prosić o pomoc przy dzieciach, dwoje z mojej trójki to dzieci
niepełnosprawne leczone w Centrum Zdrowia Dziecka.Dlatego kłótnia z teściami
zwyczajnie mi sie nie opłaca, bo wtedy sama musze sobie radzić, bez niczyjej
pomocy.Mąż to dobry człowiek, ale ma taką prace, że nie ma go 7 dni w tygodniu,
od rana do 18.Co mi po dumie i stawianiu sie przed teściową, skoro potem sama
za to zapłacę? A teściowa należy do takich ludzi, którzy obrażaja się o
wszystko.Bardzo bym chciała wygarnąc jej mnóstwo rzeczy w twarz, ale najpierw
musze stać sie niezależna.To moje największe marzenie, które ma szanse sie
spełnić.Kończę studia, dzieci za miesiąc idą do przedszkola.Może wyjdę na
prostą.Pozdrawiam

Anik:))))Odwagiiiiiiiiiiiiiiiiiii iiiiiiiiiii

[polka3]

Niezaleznośc tak naprawdę jest w nas ..mozna mieć wszystko i jednoczśnie tej
niezależnści nie mieć......dlatego nowy sposób na życie może niewiele zmienić w
Twojej relacji z teściową...a życie jest takia, że prędzej, czy póżniej chocbys
nie wiem jak bardzo sie starała może będziesz potrzebowała pomocy teściowej.....
To ,że teściowa sie obraza to nie jest nic nadzwyczjnego....to typowe bym
rzekła...
podam Ci przykład ....gdy 12 lat temu wyszłam za mąż,byłam zalezna od teściów
na całym froncie(mieszkane, kasa) a mój teść wydawał mi się groźnym obrazalskim
facetem(hihi),ale chyba najbardziej groźny wydawał się swoim synom, mojemu
mężowi i jego bratu - dwóm rosłym(w porównniu z teściem)facetom....
A ja bardzo miła z natury i jednocześnie choleryczka niewiele myśląc zaczęłam
kłócić sie z teściem i wypominać mu jego błędy w sposób nader prosty kawa na
ławę..mówiłam np. ale tata herezje głupoty, opowiada, z tym się nie zgadzam i
z tym itd.
Teść sie burzył straszliwie i obrazał i dąsał....ale wiesz bardzo go
lubię..bardzo szybko mu przechodzi..wiele rzeczy mogę mu powiedzieć.....Mama
mówi,że mnie lubi i dlatego się nie zacietrzewia..a lubi mnie bo mu mówię co
myślę i się go nie boję...pełen luz jest mmiędzy nami-

Gdybym się go obawiała nigdy nie byłoby tak jak jest i byc może nigdy bym go
nie zaakceptowała a on mnie...

Ps.o jakże często brakuje mi tego luzu z innymi..