Dwoje małych dzieci....

[ewima1]

Jestem mamą 1,10 miesięcy synka i 8-miesięcznej córeczki,obecnie wychowuje je
sama(mąż oczywiście pracuje i wraca do domu późno)więc praktycznie cały dzień
siedze z nimi sama.Syn jest bardzo żywym dzieckiem a córeczka też od
miesiąca już nieźle zasuwa (raczkuje) i tez nienależy do aniołków...Czasmi
więc mam dość- przychodzą chwile zwątpienia... Napiszcie proszę jak wy sobie
radzicie z taką dwójką maluchów??? Może jakieś złote rady????

[july.29]

witaj,
znasz to forum?:
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=28883
j.

[blou1]

Mam dwa lata różnicy i sobie nie radzę. Myślę o mojej psyche.

[gopio1]

Mozesz zajrzec jeszcze tu:
Rodzeństwo - 2 lata różnicy

[mama_4latka]

Nie wiem czy Cię to pocieszy, ale jeszcze jakieś 1,5-2 lata i będzie dużo lżej.
Ja mam róznice 1,5 roku - teraz starsze dziecko ma 4 latka, młodsze 2,5 i
czasem wydaje mi się, że mam jak w raju ...no przynajmniej w porównaniu z
tym okresem 2 lata temu. Moje dzieci świetnie się razem bawią i nie jestem im
wtedy potrzebna - może tylko jak dojdzie do konfliktu. I z przyjemnością
słucham rodziców jedynaków (albo tych u których różnica wieku między dziećmi
jest duża) jak narzekają że muszą wymyślać zabawy swoim dzieciom. Także głowa
do góry - już powinno być z górki.

[mama_4latka]

Aha, chciałam mieć troje dzieci, ale teraz jak widzę jak one się razem świetnie
dogadują to chyba się zdecyduję na czworo, żeby było do pary
A tak na poważnie pamiętam, że ja starałam się spędzać jak najwięcej czasu na
dworze. Miałam podwójny wózek (kupiłam uzywany za grosze), jak była brzydka
pogoda przypinałam ich szelkami i jeździłam z nimi do upadłego-potem lepiej
spały. A jak pogoda była ładna to wsadzałam do piaskownicy, a jak chciały na
huśtawki to wsadzałam do jednej huśtawki dwójkę. Najgorzej było w domu - tam co
się dało starałam się zostawiać na weekend, gdy mąż będzie do pomocy. Obiady
gotowałam też w weekendy i zamrażałam. Haha, teraz to się miło wspomina...

[alba27]

Ja mam różnicę 15 miesięcy, jedno ma dwa latka a drugie 9 m-cy i właśnie
zaczyna chodzić. Czasami jest ciężko, codzienne znoszenie ich z 3 piętra mnie
wykańcza i na nic nie mam zasu. Do tego jeszcze studiuje. tak chcialeiśmy, tak
mamy i dlatego nie mamy prawa narzekać. JEst łatwiej niż pół roku temu. Wiem
że za pół roku będzie jeszcze łatwiej. Jak ci ciężko to pomyśl o tym że to sie
skoończy za kilka miesiecy. Powodzenia

Też to przeszłam, ...

[jusytka]

Też to przeszłam, róznica wieku u moich chłopców - 18 miesięcy. Gdy byli w wieku
twoich dzieci było mi najciężej, więc cię doskonale rozumiem. Teraz mają 5 i 6
lat i jestem niezwykle wdzięczna losowi za to, ze są niemal w tym samym wieku.
Są najlepszymi przyjaciółmi, nierozłączni, super sie razem rozumieją i fajnie
bawią. Odczujesz sporą ulgę jak jedno z nich zacznie chodzić do przedszkola, a
luksus będzie wtedy kiedy trafią tam obaj Póki co, życzę wytrwałości, będzie
lepiej

[eda-e]

Moje dzieciaki mają 2,5 roku i 6 mies. dlatego świetnie Cię rozumiem.Starszy
synek jest tak żywy, żę nie jestem w stanie wyjść sama z dwójką na spacer ,bo
mała płacze jak się tylko wózek zatrzyma, a starszy wieje jak tylko puszczę mu
rączkę.W domu wcale nie jest lepiej cały czas muszę pilnować czym akurat w
danej chwili mój starszak dzieli się z siostrą. Chwila spokoju jest dopiero jak
przyjdzie czas na ulubioną bajkę(wtedy nie ma dziecka), a maluch w tym czasie
cysia.Z utęsknieniem czekam czasami aż zasną, ale wtedy zabieram się za
sprzątanie mieszkania, które i tak rano zamieni się w pole bitwy. Trzymaj się,
chyba damy radę ?

[yenna_m]

bardzo dLugo nie radziłam sobie
do momentu, gdy nie zaprzyjazniłam się z kilkoma okolicznymi mami

niestety - nic tak dobrzae nie robi kobiecie, jak możliwość wyjścia
przynajkniej raz w tygodniu na babskie ploty do kogos z dziećmi lub ugoszczenia
kogoś na babskich plotach z dziecmi

dzieci zajmują się sobą (i maja ciekawsze zajęcie) a mamy sobą

idealnie jest też mieć do pomocy kogoś - żeby móc spokojnie przez 2-3 godziny
poczytać książkę, wyjść do fryzjera, samemu do sklepu, załatwić swoje sprawy i
te de.

ale przyjaciele, życie wśród ludzi to dla mnie teraz podstawa

[yenna_m]

ale porobilam literowek...
na usprawiedliwienie napisze tylko, ze po ciemku po tej kawiaturze klepie, bo
dzieci usypiaja w sasiednim pokoju...

[an_ia5]

Kochana,wszystko da się przeżyć.Kiedy moje dzieci były w tym wieku,mąż pracował
za granicą i przyjeżdżał co miesiąc na tydzień.Dodam,że nie miałam pomocy od
babć,ani nikogo innego z rodziny,ponieważ wszyscy mieszkali kawał świata ode
mnie.Także nie dołuj się,dzieci urosną niewiadomo kiedy i będzie lepiej...

[ewima1]

Drogie mamuśki-dodałyście mi sił!!!Wasze listy naprawdę mnie podbudowały i
nabrałam nowej energii, teraz czekam wiosny kiedy ich wypuszcze na podwórko i
może wtedy usiąde i w spokoju wypije sobie kawke na tarasie.....
Pozdrawiam wszystkie mamy