Smierc-porozmawiajmy o smierci

[ananasek88]

Smierc to niewatpliwie temat tabu i niewatpliwie cos pewnego dla kazdego z
nas.
Nie mowimy o niej bo:
1.Wstydzimy sie
2.Boimy
3.Nie istnieje i nie dotyczy nas
4.Nie warto o niej mowic
Ale czy na pewno?Czy myslicie o smierci?Czy sie jej boicie?
Byl okres w moim zyciu(kilka lat temu),kiedy bylam bardzo blisko Boga,bylam
sama,smierci sie nie balam,rownala sie spotkaniem z Bogiem i kojarzyla z
czyms pieknym,niezwyklym ,innym zyciem.
Teraz tez o niej nie mysle na codzien,mam rodzine,dziecko,Bog jest gdzies,ale
bardzo daleko.Nie chcialabym umierac,bo mam rodzine,balabym sie,bo odsunelam
Boga.
Czym jest smierc dla niewierzacych?Wydaje mi sie,ze po prostu
niebytem,nicoscia.
Refleksja na koniec,czy gdybysmy rozmawiali,mysleli o smierci,czy problemy z
tesciowa,mezowymi skarpetkami,by istnialy,bylyby istotne?Ja wiem,ze liczy sie
tu i teraz,ale gdybysmy wiecej mysleli o smierci,czy nie odbieralibysmy tych
wszystkich "blahostek" tak na mniej powaznie?
Czym jest smierc dla Was?

[anatemka]

czym jest śmierć? Końcem. I taka wersja podoba mi się najbardziej.
A problemy czy myslę o smierci czy nie sa takie same, bo sa za zycia.
Lubię żyć a śmierć mnie nie przeraża.

[headonshoulders]

obawiam sie ze smierc moze byc przejsciem do stanu jaki trwal przed naszymi narodzinami.
Nie bylo zycia, nagle jest - i nie ma znowu.

staram sie o smierci nie myslec - nie po to sie czlowiek rodzi zeby myslec o smierci.

a co do faktu wierzacy czy nie wierzacy - nie sadze aby wiara w boga zapewniala nam jakiekolwiek
miejsce w niebie. Nikt z nas nie wie czy cos po smierci istnieje ale dobrze na wszelki wypadek miec po
prostu czyste sumienie

[arras-k]

nie znosze tego tematu...przygnębia mnie ((

[monia145]

Tam gdzie pracuję, śmierć jest wszechobecna. Jedni walczą o życie, drudzy tę
walke wspierają. Tak naprawdę to nie sama śmierć jest taka przerażająca-
najbardziej żal jest żegnać się z życiem. Jest przecież tyle niespełnionych
marzeń, niosiągniętych celów, nieodwiedzonych miejsc! Z tym chyba moim
pacjentom najtrudniej się pogodzić.
Specyfika mojej pracy pozwoliła nabrać mi dystansu do wielu spraw, jeszcze
bardziej cenić życie i to, co mam.
Osobiście o śmierci myślę mało, podobno śmierc i podatki sa nieuniknione, więc
zdręczanie się myślami na jej temat jest zbędnym balastem. Chociaż to jej wizja
sprawiła, że zabezpieczyłam przyszłość mojego dziecka w razie czegoś
niespodziewanego....))

[lola211]

Miesiac temu zmarł moj ojciec.Sila rzeczy myslalam o smierci.Dziwne- wszystkie
pogrzeby, ktore zaliczam, maja miejsce na wiosne/wczesne lato.Z jednej strony
wszystko na nowo ozywa, z drugiej cos sie bezpowrotnie konczy.
Myslalam o tym, ze smierc nadchodzi tak szybko- bo co to jest np. 50- 60 lat?
Mam juz 34 , czas biegnie coraz szybciej.Mysl o tym, ze tak naprawde zycie jest
krótkie pozwala mi łatwiej znosic niepowodzenia, nie zalamywac sie, cieszyc sie
drobiazgami, nie szukac na siłe problemow.
Smierci sie boje, nie przecze.Bo skonczy sie cos, co kocham- zycie.
Kiedys sadzilam, ze starsi ludzie godza sie z odejsciem, ale gdy obserwuje
swoja babcie to widze, ze kazdy chce zyc- nawet 80 -latkowi ciezko pogodzic sie
z mysla, ze musi opuscic ten padół.JAk to- nigdy juz nie pójde do parku, nie
siade na ławce? Nie zobacze najblizszych? NIe bede wiedziala, co sie dzieje z
tymi, ktorych kocham, a ktorzy zostali?Straszna perspektywa.Bywa, ze budze sie
w nocy i rozmyslam o smierci, nie lubie tego, ale samo mnie nachodzi.

[ananasek88]

ale smierc moze byc tez czyms pieknym,dla osob wierzacych nadzieja na lepszy
wymiar dla duszy,dla osob majacych pieklo na ziemi rowniez...

[utalia]

W zasadzie jestem wierzaca ale nie tak do konca, watpie i to chyba normalne.
Choc kazdy wolalby aby jednak po tamtej stronie byl ten lepszy idealny swiat a
nie koniec. Smierci sie boje. Niestety mysle o niej czesto a raczej te mysli
mnie nachodza. Mam caly czas poczucie, ze czas biegnie nieublaganie. Ale to nie
do konca zmienia moje nastawienie do swiata, ze mniej przjmuje sie duperelami.
Bo choc czesto mysle o smierci to przeciez nie caly czas a kiedy np. kloce sie
z mezem to na "smierc i zycie" i wtedy w szalenczej zlosci wogole nie pamietam
(niestety), ze szkoda na to tak krotkiego zycia.

[lola211]

Jakos ciezko mi uwierzyc, by ktokolwiek oczekiwal smierci, wierzac ze tam
bedzie mial lepiej.A o jakim piekle na ziemi piszesz? Nawet ludzie przebywajacy
w obozach koncentracyjnych chcieli zyc, mimo ze to zycie bylo niewyobrazalnie
straszne.

[gawliki]

[edorka1]

Minełam juz granicę, kiedy myśli sie, że to nas nie dotyczy.
Widzę jak ludzie w moim wieku - jeszcze młodzi i piekni - walczą o zycie.
Widzę strach w ich oczach i ten żal, że dziecko małe, że może nie zdazy się już
pokazać mu świata...
Boję się może nie tyle śmierci, co umierania.
Boje sie o tych, których mogłabym zostawić. Boje się o dzieci i o to kto je
będzie kochał...
A co do tego co po drugiej stronie...wierzę, że On tam jest .

[egoya]

10 lat temu zmarła moja babcia, 3 tyg. później mój tato. Miał 43 lata, troje nastoletnich dzieci, było nam strasznie, strasznie cięzko. Nie boję się rozmawiać o smierci, ale tak naprawdę każdy z nas przeżywa wszystko inaczej. MAm męża, dwoje dzieci, jestem szczęsliwa, ale czasem gdy obudzę się w nocy, żałuję, że taty nie ma z nami, że nigdy nie poznał swoich wnuków, że nie miałam oparcia, gdy było mi potrzebne.
Ale boje się śmierci, bo widzę jak wielu młodych ludzi odchodzi, czasem przez własną głupotę, czasem przez głupotę innych. Boję sie, co stało by się z moimi dzieciaczkami, kto by się nimi opiekował, kto by tulił. Jest nieunikniona, ale wolę o niej nie mysleć. Moje doświadczenia sprawiają, że inaczej podchodzę do śmierci, ale zawsze mi żal kogoś kto odchodzi, mimo iż pójdzie tam do Niego.

[iwles]

Od kilku miesięcey nie boję się śmierci, bo wiem, że "tam" jest ktoś kto na
mnie czeka, a za kim ja strasznie tęsknię. Muszę tylko wychować syna, a potem
jest mi obojętne kiedy to nastąpi.

Wierzę, że jakieś "tam" istnieje, w przeciwnym razie życie "tu" nie miałoby
sensu.

[magdatysz]

Pod twoim postem mogłabym się sama podpisać.
Nie boję się bo wiem że "tam" ktoś jest kto czeka, że też strasznie tesknię i
również muszę wychować syna. Wierzę w ten inny świat bo to mi tylko zostało.
Kiedyś często myslałam że z nagła śmierć kogoś bardzo bliskiego zdarza się ale
mnie to nie dotyczy. Ależ się pomyliłam. I teraz o śmierci myślę bardzo często
ale z jakimś wewnętrznym spokojem, starając się żyć w taki sposób aby
pozostawić po sobie dobre wspomnienia.
Pozdrawiam Cię serdecznie i życzę dużo siły.

Magdotysz :)

[iwles]

Magdo wiem, że to także i o Tobie. Po śmierci mojego męża po cichu szukałam na
forum dziewczyn w podobnej sytuacji i czytałam Wasze wątki, Twoje, Inki, Hafal,
Izaszki.
To nie były słowa kierowane do mnie, tylko do Was. Ale bardzo, bardzo mi
pomogły. Czuję się tak, jakbym Was znała
Pozdrawiam.
Iwona

iwles

[magdatysz]

Dziękuję. I jak chcesz to pisz. Bo wiem ze czasami to potrzebne. Nikt inny Cię
nie zrozumie tak jak osoba w podobnej sytuacji. Ja dzięki forum znalazłam
bratnią duszę - Hafal. I teraz mamy ze sobą bardzo dobry kontakt, a nawet
ostatnio na przekór wszystkiemu nieźle bawiłyśmy się z naszymi dziećmi w
Holandii.
Pozdrowienia
Magda

[mama_micha]

hmmm, ze smiercia mam doczynienia codziennie bo pracuję w zakładzie pogrzbowym,
jednak nie sprawia to, że myślę o niej we własnym kontekście. Nie mam pojęcia
co jest potem, mam tylko nadzieję, że nie będzie tak, że będę czuła i miała
świadomość, że np. nie mogę przytulić własnego syna bo mnie już nie ma. Myślę,
że cały ból zostaje po tej stronie.

[oliviaaa1]

I tego się wszyscy boją. Że zostawią swoich bliskich. Mi na samą myśl łzy cisną się do oczu. Obym mogła być jak najdłużej z moją rodziną. Za krótkie to wszystko... Zgadzam się, że jedyne co może pomóc to wiara w coś co istnieje po śmierci. Oby też tak było.

[elkusia]

odkąd urodziłam córeczkę bardzo się boję, zaczęły mnie prześladować myśli o
śmierci, tak jakby posiadanie dziecka przybliżyło mnie do niej, na pewno
przedtem nie miałam nic tak cennego, jak moje dziecko.Boję się, że nie będę
mogła być przy niej, gdy będzie mnie potrzebować, boję się, że tam nic nie ma i
nie będę wiedzieć jak moja córcia sobie radzi - przeraża mnie to. Mam kryzys
wiary, ale bardzo chciałabym wierzyć - tylko wtedy to życie ma sens.

[222j444]

elkusia napisała:

Mam kryzys
> wiary, ale bardzo chciałabym wierzyć - tylko wtedy to życie ma sens.

Hmmm...przechodzę chyba dokładnie ten sam etap

[oliviaaa1]

dokładnie! ja też to silniej odczuwam po urodzeniu mojej córeczki! sama jazda samochodem stała się dla mnie "nerwówką", może dlatego że jak miała kilka miesięcy mieliśmy mały wypadek. ale i tak odkąd mam córeczkę stałam się wrażliwsza i wszystko mocniej przeżywam. czasami to sama siebie mam dość...tak się wszystkim przejmować. a jak staram się na luzie, to zaraz myśli "że wyrodną matką jestem"

[krtek7]

Mam z tym problem rozmawiając z moim 5-latkiem. Bo on ma w przedszkolu religię
i będzie miał w szkole, a ja myślę zupełnie inaczej niż pani katechetka I
nie wiem - dla jego dobra - której wersji się trzymać.

Dla mnie logiczna jest wyłącznie reinkarnacja. Kiedy usłyszałam o tym po raz
pierwszy po prostu wiedziałam że to prawda Piekło /niebo/czyściec to
następne życie, takie na jakie sobie zapracowaliśmy.

A w ogóle to boję się śmierci i od paru lat próbuję ją "oswoić": że to jest
normalna kolej rzeczy, naturalna, itd. Czytam, rozmawiam, rozmyślam. Ale ciągle
się boję.

[lola211]

Piekło /niebo/czyściec to
> następne życie, takie na jakie sobie zapracowaliśmy.

No ale jakie kryteria beda brane pod uwage? Przestrzeganie 10 przykazan? A co z
tymi co wierza w Allaha?
Dla mnie to sie wszystko kupy nie trzyma- stad wiele watpliwosci.

[krtek7]

lola211 napisała:
> No ale jakie kryteria beda brane pod uwage? Przestrzeganie 10 przykazan? A co
z
>
> tymi co wierza w Allaha?
> Dla mnie to sie wszystko kupy nie trzyma- stad wiele watpliwosci.

Na pewno nie kryteria racjonalne. 10 przykazań to bardzo pożyteczne narzędzie
w "walce" o dobro. Ale jeśli chodzi o reinkarnacje i związane z tym prawo karmy
to liczą się bardziej sumienie i motywacja (dlaczego postąpiliśmy tak a nie
inaczej). A nie to czy spóźniliśmy się w niedzielę na mszę

Jakież to proste i oczywiste, przynajmniej dla mnie.

Wyznawcy Allaha to nie tylko ci którzy wierzą wyłącznie w świętą wojnę Dżihad.
Tak samo jak katolicy to nie tylko takie Opus Dei jakie przedstawił "Kodzie
Leonarda" Dan Brown. Jeżeli spojrzysz szerzej to każda religia ma swoje dobre i
gorsze strony, odłamy tych religii interpretują święte księgi "po swojemu".

[222j444]

Śmierć w "wieku ku temu stosownym" nie budzi we mnie negatywnych emocji, jest
kolejnym etapem i znam wiele starszych osób już za życia z tym faktem
pogodzonych i czekających, niestety również kilka czekających " z utęsknieniem"
ale przeraża mnie śmierć nagła, nieoczekiwana, w młodym wieku, śmierć dzieci np,
ból który temu towarzyszy w moim przekonaniu jest przytłaczający. I z taką
śmiercią nie potrafię sobie emocjonalnie poradzić, chociaż nie spotkało to nigdy
mnie ani moich najbliższych.

[elkusia]

Doskonale cię rozumiem, kiedyś trafiłam na forum Dlaczego, i zdałam sobie
sprawę jak ciężko jest pogodzić się ze śmiercią dziecka, żadne słowa tego nie
wypowiedzą. Gdy mój ojciec umierał był bardzo ciężko chory, cierpiał, śmierć
dała mu ulgę - było mi łatwiej ją zaakceptować, ale wtedy byłam bardzo młoda,
jeszcze w wieku "to mnie nie dotyczy", teraz mam 42 lata i czytam nekrologi
moich rówieśnków - a ja mam odczucie, że dopiera zaczęłam żyć, dopiero teraz
spotkałam swojego mężczyznę, dopiero co urodziłam dziecko, ja dopiero zaczynam
żyć ...

[222j444]

podobno późne macierzyństwo wydłuża życie- kiedyś jedna z mam tak napisała -
natura wie, co robi. I tego się trzymaj
Ja zastanawiam się jak odnaleźć w sobie naiwną, dziecięcą wiarę, która nagle
gdzieś mi umknęła? Pamiętam tylko, że wtedy świat był prosty i piękny. A bez
tego jakoś tak szaro i smutno czasami...))
pozdrawiam

[iwles]

222j444 napisała:

> podobno późne macierzyństwo wydłuża życie- kiedyś jedna z mam tak napisała -
> natura wie, co robi.


natura, niestety - nie ma tu wiele do powiedzenia...
I chyba nie chodziło o wydłużenie zycia dosłownie, tylko w przenośni.

[222j444]

to miał być tekst podnoszący na duchu i z pewnością osoba zainteresowana tak to
odebrała

[elkusia]

tak to właśnie odebrałam i spodobało mi się, dzięki. Co do dziecięciej wiary,
to uważam, że warto próbować ją ocalić, zgadzam się, że wiara musi dorośleć
wraz z nami, bo stawiamy coraz doroślejsze pytania, ale warto zachować odrobinę
dziecka w nas. Masz rację, wtedy świat jest bardziej kolorowy po prostu.
Codzienne życie, kłopoty, rozczarowania - zapominamy, że życie to cud właśnie i
zabijamy powolutku tą dziecięcą część naszej natury, tą radosną i beztroską.

[bea.bea]

boje się...zawsze o tym myslę, gdy wsiadam za kierownicę..
czasem boje sie o rodzine ..czasem o siebie..

zawsze dzwienczom mi w uszach słowa mojego męza...
dziecko bez ojca może zyc...ale kiedy traci matke to dla niego koniec
świata...niezaleznie ile ma lat...

[elf1977]

Często myślę o śmierci. Kiedyś straciłam kogoś, kogo bardzo kochałam. Nie
zdążyliśmy nawet naprawdę zacząć żyć.
Od tego czasu już wiem, że smierć nie jest najgorsza, jest końcem. Za to
choroba mnie przeraża. Chcę umrzeć szybko. Nie wierzę, że jest druga strona i
nie pojmuję, w jaki sposób taka wiara miałaby mi w czymkolwiek pomóc.
A smutek w dniu codziennym jest potrzebny, myśli o śmierci również. Natomiast
naiwna, dziecięca wiara jakoś mnie nie przekonuje.

[iwles]

Nie uważam siebie za naiwną ani dziecięcą a jednak wierzę.

[elf1977]

Nie chodzi o wiarę, chodzi o jej jakość. To było tak naprawdę w odpowiedzi do
222j444. To ona pisała, że wiara dziecięca jej gdzieś umknęła. Nie mam nic
przeciwko wierze, choć ja nie potrafię wierzyć, ale jestem zdania, że wiara
powinna "dorośleć" wraz z nami. Wiara naiwna wg mnie nie jesta wiarą dojrzałą.
Oczywiście to jest moje subiektywne odczucie, każdy podchodzi do tego
indywidualnie. Napisałam co ja czuję, ot co.

[elkusia]

moim zdaniem nie chodzi o wiarę naiwną, ale o ocalenie takiej dziecięcej
naiwności (takiej małej odrobiny), która pozwala mojej córce uśmiechać się do
wszystkich spotkanych ludzi (bo ona wierzy, że wszyscy są dobrzy), cieszyć się
nawet głupim skrawkiem papieru (bo dla niej to wielki skarb).
A ja mam coraz więcej pytań i nie wiem, gdzie szukać odpowiedzi

[iwles]

Można powiedziec, że każda wiara jest naiwna, po dziecięcemu naiwna, bo
niestety - im bardsziej doroślejemy, tym bardziej chcemy namacalnych dowodów.
Na istnienie Boga, na istenienie innego życia niż tu na ziemi itd.

Myślę, że wiara, ta bezwarunkowa, nie domagająca się dowodów, czyli dziecinna -
pomaga w zaakceptowaniu faktu śmierci. Łatwiej jest pogodzić się z odejściem
bliskiej osoby, gdy wierzymy, że Ona jest, istnieje - "gdzieś".... że tak
naprawdę nie rozpłynęła się w nicości. Wiara pomaga wytłumaczyć swojej
tęsknocie, że kiedyś się spotkamy.

[222j444]

No właśnie wiara to chyba jedyny aspekt naszego życia, który dorośleć nie
powinien, bo dorosłość to racjonalność a wiara z założenia ma być bezkrytyczna,
naiwna i prosta. Bo wierzysz w coś, czego nie widzisz, nie potrafisz racjonalnie
wytłumaczyć. I wydaje mi się, że wierzyć tak naprawdę potrafią osoby, które
zachowały w sobie dziecko w swoim dorosłym życiu. Próbując analizować, tłumaczyć
i zrozumieć zatraca się wiarę, czego na sobie doświadczyłam. A to moje
spojrzenie na wiarę, które opisałam w poście powyżej pozwala mi pomału do niej
wracać Bo jeśli założę, że Bóg nie jest indywiduum tylko jest wszystkim i nie
on wpływa na losy świata tylko my możemy to robić zakładając, że jesteśmy
częścią energii (czyli Boga) to zło, które się dzieje na świecie ma sens, bo nie
wynika z braku ingerencji Boga tylko z faktu, że niewiele jeszcze osób na tym
świecie zawędrowało wystarczająco daleko na ścieżce swojego wewnętrznego
rozwoju. A śmierć jest wtedy przejściem w inny stan energii, nie ma nas tutaj w
ciele fizycznym ale gdzieś we wszechświecie jesteśmy, mamy kontakt z całą resztą.
Nie wiem czy wystarczająco jasno ubrałam swoje myśli w słowa

[isma]

Smierc nie jest dla mnie tematem tabu. Jestem wolontariuszka hospicjum.

Nieuchronnosc mojej wlasnej smierci jest dla mnie miara mojego codziennego
zycia - wynika z niej moja zasadnicza, podstawowa hierarchia wartosci (w
ktorej problemy z sasiadka czy splata kredytu, wszystkie "tu i teraz",
istnieja, ale ich znaczenie nie jest porownywalne ze sprawami naprawde
waznymi). Paradoksalnie, ta swiadomosc jest we mnie znacznie silniej obecna
teraz, niz kilkanascie lat temu, kiedy jako niewierzaca dwudziestolatka bylam
chora na nowotwor (po raz drugi w zyciu) - wtedy bylam swiecie (albo raczej
zupelnie nieswiecie )) przekonana, ze nie umre, bo... JA tego nie chce.
Bylam absolutnie i bezapelacyjnie pewna, ze umieraja tylko slabeusze, a ja bede
walczyc tak dlugo, az wygram. I zaden Bog, oczywiscie, mi do tego nie jest
potrzebny. No i wygralam (tyle tylko, ze, jak pomyslalam o tym w kilka lat
pozniej, to mi sie smiac chcialo z tego mojego "zwyciestwa": bo w koncu, mala
roznica, czy umrzec w wieku lat dwudziestu, czy szescdziesieciu. I tak sie
definitywnie laduje w piachu )).

Tak wiec, nie moge powiedziec, zebym wierzyla ze strachu przed smiercia )).
Nie wiem, czy moja wiara jest dziecinna - w czasach, kiedy bylam niewierzaca,
przeczytalam tyle (zeby wiedziec, w co NIE wierze) ze moglabym, mysle,
magisterium z teologii obronic, solidny fundament intelektualny zatem, mysle,
moja wiara posiada. Ale tak naprawde, to, ja mysle, ze w tej
idealnej "dzieciecosci" wiary idzie nie tyle o tresc tej wiary, o jej pojeciowy
horyzont, ile o jej bezwarunkowosc: tak jak male dziecko kocha rodzicow
miloscia bez zastrzezen, jak cale jest od nich zalezne, i w tej zaleznosci
znajduje swoje wlasciwe miejsce - tak wiara naprawde autentyczna jest
ryzykanckim skokiem na glebie, calkowitym, bezwarunkowym oddaniem sie w rece
zywego Boga. I tak bym chciala wierzyc )).

[222j444]

isma napisała:

> wtedy bylam swiecie (albo raczej
> zupelnie nieswiecie )) przekonana, ze nie umre, bo... JA tego nie chce.

W związku z powyższym pomyślałam sobie, że napiszę o swoich przemyśleniach, bo
to co napisałaś isma to "ilustracja" do moich najświeższych przekonań Doszłam
do wniosku, że Bóg jest wszystkim, prościej wszechświat, ja, Ty, my, wszystkie
istoty jesteśmy częścią tej energii, którą człowiek nazywa Bogiem. I dlatego
jeśli ja czegoś chcę i wierzę w to, że to jest możliwe to tak jest, ponieważ
wysyłam z siebie pewną energię, która przecież nieodłącznie powiązana jest z
całą resztą wszechświata i która uruchamia w tej kosmicznej, boskiej energii
strumyczek, który ma poprzez te niezliczone powiązania ziścić moje pragnienie.
Zakładam, że to działa w przypadku pragnień wynikających z czystych intencji
I to jest właśnie to co isma napisała, jej wiara sprawiła, że wyzdrowiała. I
dlatego na świecie tyle "cudów" się dzieje, bo ktoś mocno wierzy a wtedy to stać
się musi. Zresztą Jezus właśnie tego nauczał tylko trzeba jego słowa właściwie
zinterpretować ("wedle twojej wiary ci się stanie"... czy coś takiego).
A nawiązując jeszcze do innych wypowiedzi ze zdumieniem stwierdziłam, że to nie
tylko ja zaczęłam się obawiać śmierci po narodzinach mojego dziecka, czyli że
raczej wszystko ze mną w porządku?))

[isma]

No, ale to niezupelnie jest tak )).
Ja, owszem, wyzdrowialam z raka, ale przeciez nie z "choroby na smierc", ktorej
i tak, jesli sie uznajemy za istoty skonczone, podlegamy. Tak naprawde wiec,
to "cudowne" wyzdrowienie z choroby nowotworowej, to byla pestka ;-(((.

Co zas do cudow - alez cudem nie jest wyzdrowienie )).
Dopiero nawrocenie jest cudem )). Dopiero wtedy - i tego wlasnie Jezus
nauczal - "zycie nasze zmienia sie, ale sie nie konczy" )).

[oza74]

cieszy mnie, że na tym forum został poruszony trudny temat.
dla mnie narodziny są czymś naturalnym więc i śmierć powinna być naturalna - 2
aspekty naszego życia. kilka lat temu zawędrowałam z grupą przyjaciól w wysokie
partie nieznanych nam gór, źle wyliczyliśmy czas i przyszło nam schodzić w nocy
bez latarki stromym zboczem. choć mogłam zginąć jakoś nie bałam się tak bardzo.
śmierć nie była dla mnie czymś strasznym dzięki wierze.
od 5 m-cy jestem mamą i gdy myślę o śmierci to coś ściska mnie w gardle, dopada
mnie lęk. o synka, męża, siebie. boję się śmierci swojej własnej bo nie
wyobrażam sobie,że synek wychowuje się bez mamy, której najbardziej teraz
potrzebuje. boję się o synka bo nie wiem czy bym to przeżyła. boję się o męża
bo daje mi poczucie bezpieczeństwa i pełni ważną rolę w wychowaniu małego.
pewnie gdybym nie miała rodziny te lęki związane ze śmiercia nie dopadały by
mnie tak bardzo i już chyba nigdy mnie nie opuszczą.

[ananasek88]

Mysle,ze wiekszosc boi sie smierci,ale o tym po prostu sie nie mysli.Ja dopuki
bylam sama i mocno wierzylam,smierci sie nie balam.
Wiekszosc mowi,ze wazne jest tu i teraz,jest zycie,smierc bedzie koncem(dla
mnie nowym zyciem),nie powinno sie dlatego o niej mowic.
Zakladam,ze wiekszosc z nas wie, ze kiedys odejdzie,ale wlasnie,tak naprawde
wydaje nam sie, ze bedzie to kiedys,kiedys tam...tak naprawde smierc nas nie
dotyczy...ale mam pytanie,gdybysmy wiedzieli,ze zostal tylko 1 tydzien zycia tu
na ziemi,czy wtedy tez bedzie wazne tu i teraz,nic sie nie zmieni,my sie nie
zmienimy,czy moze cos jednak tak...
Osobiscie,gdybym miala sobie cos takiego wyobrazic(brrr,wole nie),no ale
gdybym..,to mysle ze zmienilabym sie bardzo,nawiazujac do dzieciecej
wiary,wlasnie wydaje mi sie,ze wrocilaby bezinteresowna wiara i milosc do
drugiego czlowieka
im starsi jestesmy, jestesmy coraz bardziej interesowni i warunkowi,czyz nie...?

[ananasek88]

Ktos wspomnial o rainkarnacji.Ja w nia nie wierze,a to dlatego ze mam na to
logiczne wytlumaczenie.Zalozmy,ze kiedys tam juz zylam,i bylam kims tam i w
jakichs tam czasach zylam.Ale ja teraz jestem inna osoba,niczego nie
pamietam,wiec jaka nadzieje moze dac rainkarnacja?

[lola211]

Chyba taka, ze wraz ze smiercia nie nastepuje koniec tylko zycie w innym
wcieleniu.Jesli sie w to uwierzy to rzeczywiscie latwiej pogodzic sie ze
smiercia.

[222j444]

myślę, że gdybyśmy wiedzieli, że niewiele nam już zostało zaczęlibyśmy
dostrzegać na świecie coś, na co zawsze brakuje czasu... ciekawa jestem co by to
było ale z drugiej strony raczej nie mam ochoty sprawdzać tego w praktyce
Ale tak sobie myślę czysto teoretycznie, że pewnie człowiek wtedy dostrzega jak
nieistotnymi sprawami się zajmuje, o ile zbędnych rzeczy się troszczy, ilu
niepotrzebnie się boi a jak niewiele uwagi kieruje ku drugiemu człowiekowi i
własnemu wnętrzu bo intuicyjnie czuję, że o to właśnie w tym całym bałaganie
zwanym życiem chodzi

[iwles]

Gdyby mi pozostał 1 dzień życia i wiedziałabym o tym i była w pełni świadoma -
pożegnałabym się z rodziną, pozwoliła rodzinie pożegnać się ze sobą i, co
najważniesze, zatroszczyłabym się o przyszłość dziecka - czyli załatwiła sprawy
opeki nad Nim.

A potem spokojnie odeszła do swojego męża....

[elkusia]

bardzo serdecznie dziękuję wszystkim, którzy się wypowiedzieli na ten temat. Ja
też zaczęłam myśleć, że coś ze mną dzieje się złego, skoro tyle myślę o
śmierci. Wasze przemyślenia bardzo mi pomogły jakoś oswoić ten temat, jest mi
trochę lżej. I wiem jedno, od wczoraj mniej się przejmuję teściową, staram się
mężowi bardziej cierpliwie wyjaśniać moje sprawy i nie zadręczać się o
drobiazgi - i zabezpieczę moje dziecko już dziś. Świadomość, że wy też macie
takie lęki spowodowała dużą ulgę, i myślę że o to też chodzi w wiarze, że się
jest członkiem wspólnoty, że dzieli się podobne przekonania, to też pomaga
pewniej się poczuć.

[siasiuszek]

Mną wstrząsnęło kiedyś pewne kazanie wysłuchane na mszy w niedzielę. Nie
pamiętam dokładnie szczegółów. Ksiądz mówił czy ktoś mu to opowiedział czy był
misjonarzem i widział to sam nie pamiętam. W Kalkucie albo w innym ubogim
rejonie świata w szpitalu umiera kobieta na trąd AIDS czy coś innego tego też
nie pamiętam. Ma 6 małych dzieci, które teraz siedzą koło jej łóżka. I co mnie
najbardziej zaszokowało, jak ksiądz pełen zachwytu mówił ze ona umierała
szczęśliwa, bo oddawała swoje cierpienie Bogu. Osobiście nie wierze żeby matka,
która zostawi na świecie same dzieci w kraju, w którym nie ma pomocy dla takich
dzieci umierała spokojna tylko dla tego ze oddała swoje cierpienie Bogu.

[iwles]

No to się z Tobą zgodzę.
Bo dla żadnej matki jej cierpienie nie jest najważniejsze. Najważniejsze to
troska o dzieci i ich zabezpieczenie (w sęsie bezpieczna opieka po jej śmierci,
nie pieniądze).

[elkusia]

zgadzam się wami całkowicie, ale przy okazji przypomniało mi się też kazanie w
moim kościele. Ksiądz pełnił posługę przy umierających, i gdy z nimi rozmawiał,
gdy żegnali się z życiem to ważne dla nich były tylko ich kontakty z dziećmi, z
małżonkiem czy innymi bliskimi osobami, to co im nie udało się zwłaszcza. Nie
mówili o pieniądzach, podróżach, pracy - tylko o ludziach. Chciałabym tak żyć,
aby nie musieć żałować.

[mama_adasia]

dziewczyno, nie masz o czym rozmawiać?mamy usiąść i myśleć" jezu jak umrę? w
męczarniach, walnie mnie tir albo kipne na alzhaimera.do kitu z tym!żyję mam
rodzinę i nie myślę o śmierci bo bym zgłupiała.jak chcesz mieć doła twoja rzecz
ale to forum dla matek, które dały życie więc chyba to temat nieodpowiedni.
p.s mam astme kilka razy byłam "jedną nogą w grobie"znam to uczucie :jezu
umieram"
śmierc dla mnie na razie nie jest istotna,trzeba żyć dla życia a nie żeby
myśleć o śmierci.

[lola211]

> ale to forum dla matek, które dały życie więc chyba to temat nieodpowiedni

Bez sensu piszesz.Temat bardzo istotny, w zalewie kupek, srupek, dupereli, w
jakim to forum tonie, to istna "perelka".

[mama_adasia]

lola211 napisała:

> > ale to forum dla matek, które dały życie więc chyba to temat nieodpowiedn
> i
>
> Bez sensu piszesz.Temat bardzo istotny, w zalewie kupek, srupek, dupereli, w
> jakim to forum tonie, to istna "perelka".
wiesz co wolę rozmawiać o kupach i duperelach niż o śmierci.jeśli śmierc dla
ciebie to "istna perełka" no cóż...negatywna kobieta z ciebie.ja staram się
widzieć rzeczy pozytywne a śmierci myślała nie będę.mam prawie 2 letnego syna
od którego aż tryska radiość życia, poznawania świata,miałabym tracić czas na
myslenie jak umrę?...
zastanawiałaś się już jak ty umrzesz?zamiast żyć naprawdę tracisz czas na
myslenie o umieraniu.
powodzenia

[iwles]

Akurat tego, kiedy nadejdzie czas, gdy temat śmierci pojawi się w Twoim życiu i
myślach - nie jesteś w stanie przewidzieć.

A rozmyślanie o życiu i śmierci - świadczy tylko o dojrzałości i bogactwie
życia wewnętrznego.

[mama_adasia]

nie, nie jestem w stanie przewidzieć tej chwili jak każdy.jak mnie dopadnie to
sie wtedy bede matrwić

[lola211]

Czyli rozumiem, ze nad smiercia bliskich przechodzisz szybko do porzadku
dziennego i absolutnie nie zaprzatasz sobie głowy tematem? Coby sie , o zgrozo,
nie dolowac?

[mama_adasia]

teraz dopiero przeczytałam posty.
po pierwsze nie jestem nie czuła i pusta tylko dlatego że nie myślę co chwilę
jak kipne ja albo ktoś z mojej rodziny.
po drugie nie mam tak i tak zamiaru tracić czasu na myślenie "jak umrę za 5
minut to co oni zrobią?"chcę żyć najlepiej jak umiem i to dla mnie ważne.
po trzecie niedawno umarła moja babcia zdziwicie się ale byłam na pogrzebie,
płakałam i było mi smutno jak cholera, ona jednak nie żyje a ja tak, pamietam o
niej, chodze na grób, myślę o tym jak ja umrę ale nie codziennie, życie nie
jest po to żeby myśleć o umieraniu.zabezpieczam syna na wypadek śmierci, mój
mąż też (ma niebezpieczną pracę),kilka razy byłam jedną nogą w grobie, znam to
uczucie,mam astmę która swego czasu dawała mi w kość.nie bedę myśleć o
umieraniu.owszem jak ma się doła po obejrzeniu wiadomości albo śmierci w
rodzinie to się myśli i nie dą sie tego zatrzymać choćbym niewiem jakim się
było optymistą.wiele w życiu przeszłam i chcę żeby reszta mojego żywota była
fajna.unikam więc takich tematów żeby się nieokazało jak wynika z tych postów
że wszystko to bez sensu bo i tak kipniemy i na dodatek nie wiadomo kiedy.
nie właźcie na mnie tylko dlatego że uważam że to nieodpdowiednie m-ce na te
tematy.
a na cmentarz chodzę jak każdy.

[kawka74]

> nie, nie jestem w stanie przewidzieć tej chwili jak każdy.jak mnie dopadnie
to
> sie wtedy bede matrwić
>
Możesz już nie mieć czasu...
Nie myślisz o tym, że może Cię trafić szlag w kazdej chwili? Zabezpieczyłaś
dziecko? Pomyślałaś o dokumentach? To jest właśnie - między innymi - myślenie o
śmierci. Jest to wyłącznie zdrowy rozsądek, nie panikarskie wyobrażanie sobie
Bóg wie, czego.

mamo-adasia

[iwles]

Jesteś niezbitym dowodem na to, że jednak spora część naszego społeczeństwa nie
umie rozmawiac o śmierci, albo do rozmów na ten temat nie dojrzała.

Najgorsze jest to, że nawet nie myślisz o smierci, a nawet myślenie o smierci
uważasz za coś złego. No cóż...
Ostatnio często bywam na cmentarzu i widzę, ile przybywa nowych grobów: 70-
latków, 50-latków, 30-latków (w tym mój mąż), dzieci, jest też młode
małżeństwo, które ragicznie zginęło w wypadku.
Nie sposób nie zatrzymac się na chwilę i nie zastanowić nad kruchością życia.
Nie sposób też nie myślec o swojej śmierci, bo co stanie się wówczas z naszymi
bliskimi, gdy nas zabraknie?

Przy tym wszystkim problemy o kupce, pupce, srupce i złośliwej teściowej -
stają się po prostu mało ważne ...

Masz rację: życie tu i teraz jest najważniejsze, ale nabiera ono o wiele
lepszego smaku, gdy i jego koniec nie jest nam obcy, przynajmniej w myślach i
świadomości.

iwles

[mama_adasia]

iwles napisała:

> Jesteś niezbitym dowodem na to, że jednak spora część naszego społeczeństwa
nie
>
> umie rozmawiac o śmierci, albo do rozmów na ten temat nie dojrzała.
>
> Najgorsze jest to, że nawet nie myślisz o smierci, a nawet myślenie o smierci
> uważasz za coś złego. No cóż...
> Ostatnio często bywam na cmentarzu i widzę, ile przybywa nowych grobów: 70-
> latków, 50-latków, 30-latków (w tym mój mąż), dzieci, jest też młode
> małżeństwo, które ragicznie zginęło w wypadku.
> Nie sposób nie zatrzymac się na chwilę i nie zastanowić nad kruchością życia.
> Nie sposób też nie myślec o swojej śmierci, bo co stanie się wówczas z
naszymi
> bliskimi, gdy nas zabraknie?
>
> Przy tym wszystkim problemy o kupce, pupce, srupce i złośliwej teściowej -
> stają się po prostu mało ważne ...
>
> Masz rację: życie tu i teraz jest najważniejsze, ale nabiera ono o wiele
> lepszego smaku, gdy i jego koniec nie jest nam obcy, przynajmniej w myślach i
> świadomości.
>
umiem rozmawiać o śmierci ale niechce tego robić.
jak jestem na cmentarzu owszem zastanawiam się jak każdy kto tam bywa.jestem
wrażliwą osobą i myślenie otym po prostu mnie dołuje.straciłam wiele czasu na
zamartwianie się i puki co nie mam zamiaru tego kontynuować.
przykro mi z powodu Twojego męża.
teraz właśnie zaczynam myśleć jak to bedzie jak umrę....
ale syn wzywa więc raczej przestanę.
pozdrawiam
>
>

[iwles]

Mamo_Adasia nie chodzi o obsesyjne myślenie o śmierci.

Jak najbardziej trzeba cieszyć się obecną chwilą, dziećmi.

Jednak sama widzisz - rozmowa o śmierci nie jest czymś strasznym bo sama tu,
w ten wątek zaglądasz

Pozdrawiam serdecznie.

[mama_adasia]

zajrzałam w wątek bo byłam ciekawa co napiszecie.
rozmowa i myślenie od czasu do czasu nie ale czasem jest to przesada, jak
ludzie tracą czas na strach i myslenie o śmierci i przesadzają.
pozdrawiam

[lola211]

To, ze mysle CZASAMI o smierci swiadczy tylko o tym, ze potrafie na chwile sie
zatrzymac i zastanowic sie nad tym, co naprawde wazne.
> zastanawiałaś się już jak ty umrzesz?
Oczywiscie, ze nie, bo niby co, scenariusz mam sobie ulozyc?Jedynie podjelam
kroki, by zabezpieczyc dziecko w razie czego.
Nie zamierzam udawac, ze temat mnie nie dotyczy, spychac pod dywan mysli, ktore
sila rzeczy nasuwaja sie wowczas, gdy ktos z mojej rodziny umiera.

Skoro wolisz rozmawiac o bzdetach to przeciez masz tu dziesiatki watkow dla
siebie, emamy w kolko walkuja tematy wrednych tesciowych, zdradzajacych mezow
itd.Pojawiły sie raptem ze 2 watki o ciezszej tematyce i juz wielkie halo.

[mama_adasia]

Skoro wolisz rozmawiac o bzdetach to przeciez masz tu dziesiatki watkow dla
siebie, emamy w kolko walkuja tematy wrednych tesciowych, zdradzajacych mezow
itd.Pojawiły sie raptem ze 2 watki o ciezszej tematyce i juz wielkie halo.

nie robiłam wielkiego halo.po prostu moim zdaniem to nie me-ce na rozmawianie o
śmierci.

Nie zamierzam udawac, ze temat mnie nie dotyczy, spychac pod dywan mysli, ktore
>
> sila rzeczy nasuwaja sie wowczas, gdy ktos z mojej rodziny umiera.
ja też nie robię tego.nie jestem pustą lalą która nie szuka sensu życia i nie
myśli o śmierci.
przykro mi że ktoś tak mnie ocenia.
wiem co jest ważne w moim życiu.

[nanuk24]

ja staram się
> widzieć rzeczy pozytywne a śmierci myślała nie będę.mam prawie 2 letnego syna
> od którego aż tryska radiość życia, poznawania świata,miałabym tracić czas na
> myslenie jak umrę?...


Nie chodzi o to jak umrzesz, ale ze to sie stanie - wczesniej lub pozniej. Pal
licho jesli pozniej
O smierci nie myslisz, zapewne wydaje Ci sie, ze bedziesz zyc wiecznie, albo
chociaz do odchowania dzieci i doczekania sie wnukow. Z tym ze smierc zjawia
sie znienacka, zabija mlodych i starych, matki i dzieci.

Skoro sobie glowy nie nabijasz myslami o smierci, zapewne nie pomyslalas, ze
trzeba zabezpieczyc dziecko w razie smierci rodzicow.

[iwles]

mama_adasia napisała:

> śmierc dla mnie na razie nie jest istotna,trzeba żyć dla życia a nie żeby
> myśleć o śmierci.


I wystarczyło tylko to napisać. Komentarz wyżej jest zupełnie zbędny.

Myślisz, że zostanie Mamą chroni od stykania się ze śmiercią bliskich ?

[kawka74]

Czegóż tak się denerwujesz, chcesz zakrzyczeć strach?
Poza tym - powiedz mi, które forum jest odpowiedne do rozmowy o śmierci?

[agawamala]

Nie zastanawiam się nad istotą śmierci, nie roztrząsam tego tematu, nie
filozofuję.
Choć przyznam, że ze względu na zawód mojego męża ( jest lekarzem), dość często
mówi się o niej, jednak nie w aspekcie filozoficznym, a czysto racjonalnym. Np.
wczoraj zmarł pacjent chory na to i to. I tyle.

[elf1977]

Można kochać świat, nawet nie wierząc. Może nie naiwnie i ostrożniej, może
mniej radośnie, ale bardzo. To częste u osób wierzących, uwazają, że w świecie,
który ich otacza, widzą coś więcej, niż osoby niewierzące.
Ja kocham świat, kocham ludzi, ale widzę zło. Wolę żyć świadomie, bo jestem
dorosła.
Tak jak napisałam wcześniej, śmierć jest czymś brutalnym, ale jeżeli znajduje
się ona daleko, łatwiej ją zaakceptować. Nie rozumiem śmierci, która niszczy
młodość i dzieciństwo. Nie rozumiem chorób, które człowikowi odbierają godność,
a czasem człowieczeństwo. Podczas choroby mojego narzeczonego odczuwałam bunt,
później coraz częściej ulgę (że się skończyło, a nie, że go spotkam po
śmierci). Żyć dalej pozwoliła mi myśl nie o tym, że istnieje on w innym
świecie, lecz myśl, że może uda mi się jeszcze raz zacząć życ...W czasie
upatruję lekarstwo na smutek, który już zawsze będzie moim udziałem. Przez
jakiś czas byłam "zarażona" śmiercią, teraz już pogodziłam się z faktem. B
Bycie matką na pewno mi pomaga, widzę życie, które stworzyłam, właśnie ono, a
nie moja dusza po śmierci, będzie w części przedłużeniem mojego trwania. Oto
cud.

[iwles]

Mądre jest to co napisałaś.
Może i ja kiedyś poczuję chęć rozpoczęcia życia na nowo, tzw. drugiej szansy.
Jak dla mnie - śmierć to nie koniec. Może dlatego, że zostało mi dziecko. Nasze
dziecko. I w nim widzę cząstkę mojego męża. Jako nasze wspólnie stworzone
dzieło, będące przedłużeniem naszego trwania.

Ale póki co - żyję nadzieją, że jednak kiedyś się spotkamy.... To mi pomaga.

[cocollino1]

Pięknie napisane....

I niech nikt nie pisze, ze ten temat jest tu zbędny, bo to jeden z niewielu
głębszych tematow na tym forum, po ktorych nie wstaje tak poprostu od kompa i
nie ide robic kawy myslac o byle czym.(to bylo do pani ktora napisal ze ten
temat jest tu zbedny)

[kawka74]

Śmierć istnieje i jak najbardziej mnie dotyczy. W końcu każdy z nas odwali kitę
prędzej czy później. Mnie interesuje jedynie to, żeby było to szybko i w miarę
bezboleśnie - i taka śmierć jest dla mnie całkiem do zniesienia.
Co będzie potem - nie mam pojęcia, za jakiś czas się zapewne dowiem, jak każdy.

[elkusia]

nie odniosłam wrażenia, że ktoś tu kogoś dołuje, chcemy tylko porozmawiać na
temat, który nas uwiera - właśnie my matki, które dajemy życie

Do iwles

[elf1977]

Jeżeli potrafisz wierzyć, to dobrze. Jeżeli to daje Ci jakiekolwiek
pocieszenie, tym lepiej. Może i mnie byłoby łatwiej, gdybym wierzyła,
przynajmniej na początku...
Dobrze, że jest ktoś, kto pomaga żyć. Zazwyczaj mówi się ze współczuciem o
tych, co odeszli, a o tych, c zostali, zapomina. Dobrze więc, gdy nie jest się
samemu

[iwles]

Dobrze, gdy nie jest się samemu, to fakt
Gdyby nie było syna, nie wiem, co byłoby ze mną....

[camilcia]

nie jestem jakoś bardzo wierząca, ale łatwiej mi jak pomyślę, że jednak ta
bliska osoba gdzieś tam sobie 'z nieba' patrzy na nas...
w ubiegłym tygodniu zginął w wypadku przyjaciel... zostawił córkę i żonę i masę
ludzi, dla których ta śmierć jest bez sensu...

ciężko dojrzeć sens takiej nagłej śmierci, jak zostają bliscy, jak odchodzi
ukochana osoba, żal że już nigdy jej nie będzie

rozmawiamy też z córką, ma 3,5 r i całe to wydarzenie przeżywa - powiedziałam
że Piotruś poszedł do nieba - skojarzyła ze już dziadek antos w niebie i babcia
ela i tyle osob w niebie 'mamo, a kiedy my w koncu pojdziemy do nieba?' ale ona
tez sie boi, maz jechal do pracy a ona 'tata uwazaj zeby cie nie najechal drugi
samochod' - kurcze, az w gardle sciska, ale na codzien sie nie mysli
w obliczu tragedii człowiek przystaje i zastanawia się gdzie pędzi, tylko po to
żeby za chwilę pędzić dalej...

ja rozmawiam z moimi dziadkami, w myślach oczywiście brakuje mi ich,
mieszkam tam gdzie kiedys oni mieszkali i sa mi bliscy, jakos nie potrafilabym
uznac ze umarli i koniec, nicosc, nie ma ich, bo zawsze sa obecni w moim sercu

nie boje sie smierci, ale nie chcialabym zeby moje dzieci wychowaly sie bez
mamy, nie wyobrazam sobie zeby ktores z nas nagle odeszlo

[girlmyself]

Mój dziadek umarł w lutym na raka wątroby. To było coś tak potwornego... Tortura psychiczna dosłownie... Mieszkałam z Nim, nie mam ojca, On mi go jako tako zastępował.

To była pierwsza śmierć bliskiego, którą przeżyłam ze świadomością - jak miałam 7 lat na raka piersi umarła moja babcia, ale nie zdawałam sobie jakoś tak sprawy... No, dodam, że mam 15 lat, małolatą jestem...

Nie będę pisała, co wtedy przeżywałam. Wszystkie smutki wylałam - poczynając od przyjaciółki, do żali na blogu.

Z perspektywy czasu rozumiem, że czegoś się nauczyłam, coś mnie wzocniło.

Pamiętam taki poranek - dokładnie dzień przed śmiercią dziadka - że zdałam sobie sparawę, że uratować Go może tylko cud. I wtedy skończyła się walka, tylko zaczęło pożegnanie. To nie był smutek, już chyab nie miałam siły się smucić, al takie stwierdzenie. Dziadek tak strasznie szybko umierał, w listopadzie '05 pojechaliśmy samochodem na drugi koniec Polski, do krewnych, a w styczniu '06 siedziałam na stołeczku przy łóżku dziadka w szpitalu i płakałam słyszac, jak mówi od rzeczy, w taki stanie był.

Jeszcze dopiszę - że jak dziadek umarł, w ten sam dzień dręczyła mnie myśl, gdzie on jest. Nie potrafiłam, sobie tego wytłumaczyć i byłam złą na Kościół, aż w końcu się od niego odwróciłam zupełnie.

Przez ten czas, kiedy On umierał, zdązyliśmy się z Nim pożegnać, dlatego po Jego śmierci przyjeliśmy to z akceptacją, a nie ze złością, rozpaczą i buntem...

[an_ia5]

A ja przed chwilą dowiedziałam się,że wczoraj zmarł mój wujek-poraził go
prąd.Mieszkał na wsi,więc pogotowie długo nie przyjeżdżało,a nikt nie potrafił
udzielić mu pierwszej pomocy,zmarł w szpitalu.

[mama-nesika]

Ja boje sie bardzo... Swojej, ale jeszcze bardziej moich najbliższych. Rok temu nagle zmarła moja mama. Osierociła piecioro dzieci, w tym troje nieletnich. Takie zdarzenie uczy pokory do zycia i do tematu smierci także. Kiedy myslę o smierci, myslę o swojej córeczce, że nie zdąże jej wszystkiego nauczyć, powiedzieć, tak, jak o wiele, bardzo wiele rzeczy nie zdążyłam zapytać mamy...
Kiedys moje Słonko zapytało mnie "Mamusiu, czy ja umrę?" Najbolesniejsze pytanie w życiu matki. Ja odpowiedziałam, że tak, bo każdy z nas umrze, ale do tego czassu bedzie już taką staruszką, że bedzie już bardzo zyciem zmęczona. Starałam sie zrobic to z uśmiechem, ale...Ale jaki ból odczuwają kobiety, które na takie pytanie powinny odpowiedzieć "tak"?
Wciąż uczę się o śmierci mysleć i mówić - ale czy ją mozna w ogóle oswoić? Mozna chyba tylko zepchnąć ja w podświadomość, by nie myśląc o niej na codzień, każdy dzień przeżywać tak, jakgdyby był ostatni...

[ada9611]

smierc,o siebie sie boje ,bo kto wychowa moje dzieci,ale mam nadzieje ze dozyje
60 siatki.smierc-4 lata temu zabral mi najlepsza przyjaciolke -rak,zostawila
corke w iweku 9 lat ktorai tak sama wychowywala.rok pozniej ukochany wujek
zginal,zostawil dziecko ,o ktorym tylko sie domyslam ze moze bedzie
tata,urodzila sie 8 miesziecy pozniej,6 tygodni pozniej umarala babcia ,mama
tego wujka.niesprawiedliwe mysle sobie,ale zycie jest ciezkie ,i nikt nam nie
obiecal ze bedzie latwo..

[asiorzynka]

boję się jej i nie wierzę ,że nie ma na świecie człowieka, który by sie nie
bał. Moze nie samej śmierci sie boimy ale jak to ktoś pięknie określił boimy
się "nie być", nie żyć. I jest coś w tym. Obcuję z tematem śmierci bardzo długo-
1,5 roku na codzień. Widzę cieknące kroplówki z lekami przeciwbólowymi,
ogłupiaczmi, które ratują w peien sposb życie mojej mame. 4 m-ce temu zmarła
mój teść, a 2 tygodnie temu przyjaciółka mamyt. Wszystkich ich dotknęło to samo-
rak- podstępny, nieugięty, straszliwy. Niesie ze sobą niewyobrażalne
cierpienie. Tak - myślę,że najgorsze co może spotkać kazego człowieka to
cierpienie ponad siły, ból tak okropny że aż chcesz umrzeć.

[anik801]

Ten temat mnie przeraża.Mój tata od 3 miesięcy leży w szpitalu.Ma nowotwór
mózgu.Nie ma szansy na wyleczenie.Wiemy,że umrze,ale jakoś nie chcemy przyjąć
tego do wiadomości.Jest przytomny i w normalnym kontakcie-tym bardziej nie mogę
uwierzyć,że umiera.Nie potrafię sobie wyobrazić,że go nie będzie,że nie weźmie
mojej córki na ręce,że nie zobaczy innych wnuków(moja córka jest na razie jego
jedyną wnuczką,a ja mam jeszcze 3rodzeństwa).To wszystko jest dla mnie jak zły
sen.Nie tak dawno byłam na pogrzebie kuzyna.Moment w którym zakopują dół i
przyklepują łopatą jest okropny.Zawsze wtedy mówię"I tyle się z człowieka
zostanie!Przysypią piachem,przyklepią i koniec".Kilka dni temu był pogrzeb
teścia mojej siostry.Miał 51lat(tyle ma mój tata).Człowiek siedział na ławce i
nagle zawał i wylew.Gdy jadę do taty do szpitala widzę śmierć w oczach
ludzi.Oni wszyscy tam chorują na raka.Dla większości nie ma ratunku.W naszej
wsi ostatnio były 3 pogrzeby, w tym młodej kobiety(zmarła na raka)i 19-latka(
na razie nie ma wynikow sekcji dlaczego tak naprawdę zmarł).Śmierć jest tak
blisko nas.Czasem myślę,że czai się za naszymi plecami czekając na odpowiednią
chwilę.