Wyjazd

[elle.mt]

Oj pogubilam sie w tym wszystkim, sama nie wiem co zrobic...
Zaczne od poczatku.

Sprawa dotyczy oczywiscie... tesciowej .
Moja tesciowa jest ok, dogadujemy sie dobrze, nie wtraca sie do nas, w razie
nieporozmien zawsze staje po mojej stronie .
Moj maz jest jedynakiem, niestety ojca stracil jak mial 3 lata. Tesciowa z
nikim sie nie zwiazala (dla dobra dziecka, jak twierdzi). 2 lata temu
przeszla na emeryture. Mieszka oddzielnie, ale niedaleko nas i bardzo czesto
przychodzi do nas. Ja duzo pracuje, wiec czasem zajmie sie dziecmi,
posprzata, cos ugotuje. Ona czuje sie potrzebna, a mnie ta pomoc bardzo
potrzebna tez jest. I wszystko jakos sie kreci. Widac, ze tesciowej jest
bardzo potrzebna swiadomosc, ze my jestesmy blisko, ze moze do nas zawsze
przyjsc, ze nie czuje sie samotna.
Maz ze swoja matka jest zwiazany, ale 'w takich rozsadnych granicach'.

Ja pracuje na uczelni, zrobilam doktorat i teraz dostalam szanse aby wyjechac
na stypendium (2 lata) do Francji zrobic habilitacje (jestem po romanistyce).
Moj maz jest programisa komputerowym, wiec ma nadzieje ze znalazlby tam parce.

Ten wyjazd jest dla mnie ogromnie wazny, mam szanse na bardzo dobrym
Uniwersytecie troche popracowac, a najwazniejsze prowadzic swoje badania.

I tu zaczyna sie problem - BABCIA.
Wiemy, ze strasznie boi sie tego wyjazdu naszego, boi sie samotnosci, jeszcze
nigdy nie zostawilismy jej na dluzej niz 3 tygodnie. Niby nic nie mowi, ale
ciagle widze w jej oczach lzy. Szkoda mi jej, bo wiem jak jest zwiazana z
nami, z dziecmi, no i zostaje zupelnie sama...
Nie mozemy jej ze soba zabrac (ona by nawet nie pojechala), ale mieszkanie,
ktore bedziemy mogli wynajac z Uczelni, zupelnie nie pomiesci nas z 2 dzieci
i jeszcze babcie (to nie jest wyjazd zarobkowy).
Nie wiemy co zrobic. Ja nie chce zrezygnowac ze stypendium, jest to dla mnie
ogromnie wazne w dalszej pracy. Poza tym mamy szanse zwiedzic Francje. Jak
sobie pomysle, ze mam z tego zrezygnowac to jestem wsciekla.

Maz juz sam nie wie co robic. Tesciowa to zupelnie sprawna osoba, nie
potrzebuje opieki, no ale czujemy sie za nia odpowiedzialni i wiemy ze bedzie
jej strasznie smutno i przykro. Co robic??

[demarta]

ja pomyślałabym sobie o tym w ten sposób:
czy chciałabym, żeby mój syn tudzież jego żona za jakieś 30 lat przeze mnie
zostali w polsce i nie wykorzystali swojej szansy na ciekawe doświadczenia,
rozwój i przyjemność w jednym? myślę, ze nie, nie darowałabym sobie, gdyby mój
syn dla mnie zrezygnował z takiego wyjazdu, wyrzuty sumienia by mnie zabiły.

a swoją drogą ja w swoim życiu dwukrotnie dostałam się na stypendia, jedno w
niemczech, drugie w moskwie. pełnia szcześcia, tylko, że na żadne się nie
wybrałam, bo moje aktualne wtedy miłości nie mogły tego przeżyć. do dziś pluję
sobie w brodę i nie mogę przeżyć mojej młodzieńczej głupoty. no ale czasu nie
cofnę.

[lila1974]

Przede wszystkim przedyskutuj sprawę z mężem.
Jesli oboje nie podejmiecie zgodnej decyzji, to te 2 lata zamiast przyjemności
mogą być koszmarem.

W tej sytuacji nie możesz za bardzo oglądać się na teściową. Nie jest od Was
zależna, czyli nie robicie jej krzywdy. A przecież przez te 2 lata różnie może
się Wam ułożyć.

Pojedziecie, rozejrzycie się a potem - kto wie - może los będzie łaskawy dla
Was wszystkich.

Znasz to przysłowie o żałowaniu, prawda?

[syriana]

no, lekko nie będzie

ja bym postawiła jednak na wyjazd, bo to szansa dla całej Twojej rodziny
babcia - no cóż, sama niejako wybrała taki model życia - najpierw żyła
sprawanmi syna, teraz Waszym życiem

zakładam, że jeszcze trochę czasu do wyjazdu jest
więc należy go wykorzystać do przekonywania babci, że jedziecie tam żeby się
rozwijać, a nie żeby od niej uciec
podkreślajcie, że możliwe będą odwiedziny, telefony

a już teraz spróbujcie ograniczyć zaangażowanie babci w Wasze życie
i może "wypchniecie" ją trochę do ludzi..?

znajdziecie jakieś zajęcia, może lekka praca, wolontariat?

jak będzie miała co robić, nie potraktuje Waszego wyjazdu jako końca świata

pozdrawiam

[dagbe]

Gdy mój syn miał 2 lata, mieliśmy możliwość wyjazdu do USA (raczej na stałe). Po
długich wspólnych z mężem dyskusjach postanowiliśmy zostać w Polsce ze względu
na kontakt syna z babciami i dziadkami. Decyzji nie żałuję.
Gdyby jednak chodziło o wyjazd tylko na kilka lat, myślę, że byśmy pojechali.

Pozdrawiam,
Dagmara

Jedź...

[karin.dsi]

Potem będziesz żałowała całe życie.Dwa lata to nie jest długo a dla ciebie-
duża szansa. Nie możesz rezygnować z wyjazdu tylko dlatego, że teściowej będzie
przykro. Każdy ma prawo żyć własnym życiem- przecież jesteście w Europie, są
telefony, listy, tanie linie lotnicze. Jeżeli mąż chce jechać i Ty... pomyśl
jaka to szansa dla dzieci . Poduczą się języka- super. Zyj przyszłością, nie
przeszłością. To, że Twoja teściowa nie ma swojego życia to nie jest twój
problem.

[74l]

Przede wszystkim chylę czoła. Nie , nie żartuje!
Bardzo podoba mi sie w Tobie to ,że myslisz o teściowej. Wprawdzie
wyartykuowałas ,że jesteś wściekła, ale z Twojej wypowiedzi przebija
troska ,poczucie odpowiedzialności za członka rodziny.
Przykro tylko,że inne "foremki"utwierdzaja Cię w przekonaniu,że powinnaś
skorzystać z okazji i wyjechać.No cóż współczesne pokolenie cechuje się
egoizmem....
My mieliśmy podobną sytuację...Propozycja pracy w innym-oddalonym o 300km msc-i
co za tym idzie rozstanie z teściami. Wybraliśmy rodzinę, mimo ,że oferta była
bardzo ciekawa-stanowisko dyrektora,super auto, dobra pensja, służbowe lokum....
Trudno, zostaliśmy i jest dobrze.
To co mamy zawdzięczamy rodzicom, i jesli o nich chodzi nie możemy tylko
brać.Uważam ,że dzieci powinny też umieć dawać.A to nie wszyscy potrafią...
Pozdrawiam

[demarta]

bo są dzieci, które to co mają zawdzięczają sobie, a nie mamusio i tatusiom
(takie świadectwo dojrzałości) i dzięki temu nie muszą ograniczać swoich
możliwości życiowych i oglądać się na tych, dzięki którym mają to co mają.

[74l]

Nie rozumiemy się.
Nie chodzi mi o kwestie materialne, tylko o miłość .
Proste pytanie
Czy chciałabys zostac na starość sama ? ( czytaj bez rodziny)
Ja nie , i dlatego my zostaliśmy.
Jaka radość z wyjazdu i samorealizacji kiedy masz świadomość ,że bliska Ci
osoba cierpi??? A ta babcia cierpi
Czasami trzeba umiec zrezygnować i dokonać właściwego wyboru(takie świadectwo
dojrzałości....)
Pewnie , korzystaj z możliwości życiowych i nie myśl o innych .Bo po co , liczę
się przecież tylko ja!!!

[demarta]

gdyby taki sposób myślenia dominował w naszym społeczeństwie, państwo kowalscy
od XV wieku mieszkaliby pod kielcami w tym samym miejscu, w zmodernizowanym
budynku i z czasem musieliby powielać geny chcąc się dalej rozmnażać. rozumiem,
ze jest to jeden ze sposobów myślenia, ale ciszę się, że on nie dominuje w
naszym społeczeństwie.
nie wyobrażam sobie sugerować się sytuacją babć, mam, ciotek, wujków przy
podejmowaniu decyzji w MOIM życiu, a zwłaszcza jeśli chodzi o decyzję
podejmowaną w celu mojego dalszego rozwoju.

[74l]

Tylko nie zdziw się, kiedy -pokazując taki sposób na życie swoim dzieciom- w
wieku emerytalnym zostaniesz sama.Tak, teraz to jest Twoje życie i podejmując
decyzję o swoim rozwoju NIEWĄTPLIWIE sugerujesz się tylko i wyłącznie swoim
dobrem. Ale Twoje życie, masz prawo.
Zastanawiam się tylko skąd takie podejście do życia, rodziny, bliskich wśród
młodych ludzi?Taki pęd za pieniędzmi, możliwościami rozwoju....
Zastanawia mnie jedna rzecz, czy płodząc dzieci nie myslałaś sobie ,że fajnie
jest mieć rodzinę, kogoś na kogo zawsze można liczyć.
Okazując szacunek swoim rodzicom to samo otrzymasz od swoich dzieci. One uczą
się przez obserwację...
Niestety nie mam czasu na dalszą polemikę...
Pozdrawiam

[demarta]

niestety dzieci nie rodzi sie dla samych siebie tylko dla swiata. to nie jest
wlasnosc prywatna, a nauczyla mnie tego moja babcia, ktora ma 85 lat, mieszka
sama, a prowadzi duzo bogatsze zycie towarzyskie niż my 30-latkowie. i to w
niej podziwiam, znalazla swoj sposob na swoje zycie, a nie czepia sie swoich
dzieci jak rzep psiego ogona. gra namietnie w karty codziennie jezdzi po calej
polsce, odwiedza znajomych, potem oni ja, raz do roku spedza miesiac nad morzem
dla relaksu, a nie czeka biernie z nosem przy szybie az ktos w koncu do niej
przyjdzie i bedzie mogla ponarzekac na caly swiat.

[karin.dsi]

74l napisała:



>> Trudno, zostaliśmy i jest dobrze.
>

Skoro zostaliście to dlaczego piszesz "trudno" i jest dobrze" A może
byłoby "bardzo dobrze" lub "super"?

[74l]

To "trudno" było napisane z przekąsem.

Przekąsu nie było widać...

[karin.dsi]

[volta2]

Ja mam znajomych w podobnej sytuacji, żona dostała pracę w belgii, syn jakoś
coś tam też znalazł, a z babci się belgijka pełną gębą zrobiła, ostatnio to
sama samolotem podróżuje, gdy jedzie do polski odwiedzić drugiego syna.
(drugiego, czyli jednak nie byłaby tu sama)

Piszesz, że babci nie możecie zabrać? Bo warunki lokalowe nie takie...
Otóż ja widzę jedno a właściwie 2 wyjśca, brakuje miejsca w mieszkaniu
uczelnianym, to może wynająć własne mieszkanie(rozumiem że takowe posiadacie,
że nie mieszkacie u twoich rodziców) tu w polsce i może jeszcze babci
mieszkanie na 2 lata i za te fundusze wynająć tam babci malutkie lokum, miałoby
to tę korzyść, że byłaby blisko, ale też nie siedziała by wam na głowie.
Jeśli babci nie uda się przekonać do podróży, to cóż... jej wybór, ja bym
jechała nie oglądając się za siebie.
Piszę to z pozycji jedynaczki(no może niezbyt kochającej i kochanej przez
rodziców)

[74l]

Jeszcze tylko jedno-
Ja jestem dumna z tego ,że mam takich rodziców i teściów.Jedni i drudzy zawsze
się z nami liczyli, nauczyli nas kochać i wiem że zrobią dla nas wszystko.
My dla nich też. Bo taka jest istota miłości.

[zuzanna56]

Też jestem po filologii, tyle że angielskiej i byłabym bardzo szczęśliwa gdybym
mogła pojechac na takie stypendium.
Tylko zastanawiałabym się nad tym co robiłby tam mój mąż.
Ja nie jestem aż tak związana z rodzicami i teściową (teść nie żyje od wielu
lat), to znaczy dobrze się rozumiemy, dziadkowie odbierają moją córkę z
przedszkola ale nie wyobrażam sobie żeby ktoś miał mi w domu gotować albo
prasować.
Myślę że powinnaś jechać. Babcia jest na pewno jeszcze dość młoda. Być może za
10 lat już nie będziecie mogli nigdzie na dłużej wyjechać.

74l

[syriana]

74l - wszystko piękne co piszesz, ale takie zupełnie .. hmm.. idealistyczne..?

mowa jest o wyjeździe na dwa lata, nie na stałe

autorka wątku zapracowała na to stypendium, to jej szansa zawodowa

a teściowa, mimo że poświęciła życie prywatne dla syna, powinna zrozumieć, że
ma on teraz swoją rodzinę, której szczęście zależy również od spełniena
zawodowego żony

nie pisz, że taki wyjazd równoznaczny jest z zostawieniem teściowej samej
sobie, bez opieki, wręcz niewdzięcznym odpłaceniem za te lata poświęceń

bo teściowa nie po to wychowała syna, żeby całe życie przy niej siedział

i nie pisz, że istotą miłości jest tkwienie do końca życia przy starzejących
się rodzicach czy teściów, z poświęceniem własnych ambicji i planów

[malila]

74l napisała:

> Ja jestem dumna z tego ,że mam takich rodziców i teściów.Jedni i drudzy
zawsze
> się z nami liczyli, nauczyli nas kochać i wiem że zrobią dla nas wszystko.
> My dla nich też. Bo taka jest istota miłości.

Jaka tam istota miłości. Czy jeśli rodzice i teściowie mieszkaliby w miejscach
oddalonych od siebie o jakieś 500 km, jedni i drudzy chcieliby mieć dzieci koło
siebie - to gdzie by młodzi zamieszkali? Komu mieliby dać dowód swojej miłości?
Chociaż z drugiej strony, jeśli istotą miłości jest nieruszanie się z domu
rodzinnego, to małżonkowie w zasadzie nie mieliby szans, żeby się ze sobą
związać
A studia? Studia przecież trwają PIĘĆ lat. Jak można zostawić rodziców i
wyjechać na pięć lat na studia?!

Istotą miłości nie jest spełnianie wszystkich potrzeb i oczekiwań osoby, którą
się kocha. Powiedziałabym nawet, że takie działanie to rodzaj
ubezwłasnowolnienia i uzależnienia. Nie można w dobroci dla innych zatracić
siebie, bo to się zwykle kiepsko kończy, i dla dobroczyńców, i dla
dobrobiorców. Brak równowagi prowadzi do chaosu.

[madame_edith]

Uważam, że wasz wyjazd może paradoksalnie zrobić dużo dobrego dla babci. Być
może zmobilizuje ją do aktywniejszego życia dla siebie, znalezienia sobie
jakichś zainteresowań i znajomych w podobnej sytuacji. Do tej pory żyła waszym
życiem i wiadomo, że perspektywa waszego wyjazdu ją przeraża. Ale jeśli z babci
kobitka "z jajem" to skorzysta z odzyskanej wolności i nauczy się żyć swoim
własnym życiem. A i odwiedzi Was pewnie chętnie.
Absolutnie nie rezygnujcie z wyjazdu, bo jesli zrobicie to wbrew sobie, to
będziecie mieć do babci o to ukryty żal.
BTW jestem pewna, że gdyby teściowa potrzebowała waszej pomocy to nie
zostawilibyście jej samej, więc argument o egoiźmie i "zostawianiu na stare
lata" uważam za cokolwiek bzdurny.
powodzenia