Wspolczesny Syzyf

[sto_kolorow_mgly]

Znacie mit o Syzyfie?

Facet wtacza na szczyt gory wielki glaz, a gdy jest juz prawie u celu - glaz
wymyka sie mu z rak i spada na sam dol gory, pewnie przy okazji bolesnie go
raniac.

Pewnie niejednej z Was zdarzylo sie zawiesc na przyjaciolach - przyjaciolka
opowiedziala innym cos, co bylo zastrzezone tylko do jej wiadomosci, maz
zdradzil, sasiadka zaproszona w zaufaniu na kawe opowiedziala innym sasiadkom
o klopotach czy niedostatkach w wystroju mieskania, czy zaopatrzeniu
lodowki... Chcialoby sie powiedziec - samo zycie. Sprawy mniej lub bardziej
istotne. Ale bolą.

Jak wowczas reagujecie? Jak sie podnosicie po upadku i jak znajdujecie sily,
by zejsc po swoj kamien? Czy rozpoczynacie walke z kamieniem na nowo -
odnawiajac zdradzone przyjaznie czy probujac zaufac niewiernemu mezowi?

I czy w ogole warto isc do ten kamien?
Moze lepiej dac sobie spokoj?
Usiasc i patrzec na jego rozbite szczatki het w dole?

[mamaadama4]

Wiesz Yen ja wierzę w ludzi ale im nie ufam. Dlatego może nie spotykają mnie
większe rozczarowania, bo z góry zakładam duży margines nieufności w stosunku
do ludzi i dlatego częściej jestem mile zaskoczona niż niemile rozczarowana ich
postępowaniem.
Chociaż oczywiście i mnie zdarzyły się różne sytuacje w życiu. Ale po pierwsze
obgadująca sąsiadka jakoś na mnie wrażenia nie robi. Natomiast na pewno
zdradzjący mężczyna i zdradzająca przyjaciółka to dwie sprawy które mogą
boleśnie dotknąć. Przyjaciółka mnie nie zdradziła, bo - patrz wyżej- nigdy do
końca nikomu nie zaufałam więc nie bardzo miała co opowiadać. A co do mężczyzn?
Hmmm ......... Na mnie życiowe niepowodzenia działają mobilizująco.
A może raczej nie potrafię przejąć się do końca tym co mnie ze strony ludzi
spotyka? Może. Nie wiem dlaczego, ale tak jest. Jak stanie się coś takiego, to
rozmawiam - zawsze daję szansę wytłumaczenia się. Jeżeli wyczuję uczćiwe
intencje naprawienia sytuacji to wyciągam rękę. Jeżeli tego nie ma - odchodzę
nie oglądając się za siebie.
I może dlatego tak naprawdę zawsze pozostanę samotnikiem.
Nie podłość ludzi mnie powala, bo to przyjmuję niejako z założenia, ale
przeciwności losu na które nie mam wpływu.
to tak na gorąco.
danka

[beatas-eddziecko]

Syzyfka Trudno powiedziec i przyznac sie do tego, ale ja mam...krotka
pamiec. Cos z faceta w sobie, moze za duzo testosteronu? Dla jasnosci: nie
wybaczam, nigdy, ale...zapominam. Ktos, kogo bardzo kocham zawiodl straszliwie
moje zaufanie, ale przyjelam te osobe spowrotem, nawet bez nadzwyczajnych
staran z jej strony. w duszy myslalam: nie bede tego roztrzasac, poczekamy,
zobaczymy, jeszcze raz i sio ze statku. Taka chlodna kalkulacja zyskow i strat.
Gdy Ktos, cos mnie przerasta, zycie wali sie na glowe, zamieniam sie w
ksiegowa: "Winien/Ma" i biore to na chlodno. tak mam.
Post w wersji szybkiej. Pomysle jeszcze o tym

BEATAS

Ps. Interesujace, zmusza do myslnia

[trolka72]

Ja mam taki mechanizm obronny: cokolwiek mnie spotka, szukam w tym sensu i
czegoś pozytywnego dla siebie. Czasem urobię się jak górnik na przodku, bo
wydaje mi się, że nic w tym dobrego nie ma. Ale chodzę, kombinuję, modlę się,
palę świeczkę i medytuję i jak na razie ZAWSZE znalazłam pozytyw w negatywie. A
jak sobie wmówię, że to się stało w gruncie rzeczy dla mojego dobra, to kamień
waży mniej.
Ale szczerze: na mężu, mamie,ojcu, bracie i najlepszej przyjaciółce od lat 25
nie zawiodłąm się jeszcze tak na poważnie. Grzechy średnio ciężkie wybaczam. Od
innych nie oczekuję za wiele, ale jakoś dostaję naprawdę dużo.
Pozdrawiam.Hania

[ata_x]

A wiesz Yenna, że kiedyś, te pietnaście lat temu zapisałam w swoim pamiętniku
podobne przemyślenia i też w kontekście Syzyfa ? Miałam taki okres w zyciu że
wydawało mi się, że nic już nie ma sensu. Dostałam w tyłek i zastanaiwałam się
czy warto znowu pchać ten kamień w górę. Próbowałam zrozumieć, po co. I
stwierdziłam, że gdyby ten Syzyf nie miał siły to rzuciłby to zajęcie w cholerę
i nie lazł po raz kolejny po ten kamien na dół. Ale skoro ma siły to pcha, bo
może za którymś razem mu się uda.
Efekt moich przemysleń: "Póki masz siły, to pchaj go znowu. Jak nie masz, to
daj sobie spokój". Tą zasadą się kieruję. Życie płynie dalej, z nami czy bez
nas. Jeśli moge wybaczyc, to jak najbardziej. Jesli nie potrafię, nie wmawiam
sobie na siłe, że to możliwe. Może kiedyś ...... Teraz łatwiej potrafię
wybaczyć, tylko nie wiem, czy to nie wynika bardziej z nieufności do ludzi i
pewnego dystansu, czy z mojej wspaniałomyślności.

ATA

[marina2]

Podobnie jak trolka mowie: to dobre doswiadcznie i wysnuwam nauke.Z osobami ,
ktore naprawde mni zawiodly zrywam kontakty.Ale to juz naprawde musi byc COS
wielkiego.Zgrzytajaca niezgodnosc systemu wartosci.Zrywam kontakt znaczy nie
wpuszczam do domu i w domu nie odwiedzam.M

[adzia_a]

Ata, no właśnie, od dziecka zastanawiam się, po kiego grzyba ten gostek pcha
dalej ten kamień pod górę. Po którymś tam razie powinien się przecież skapować,
że ktoś tu sie nim bawi

A co do tematu. Moja postawa jest, myślę, bliska temu, co napisała Hania - z
każdego upadku próbuję wyciągnąć naukę, doświadczenie - jak ten poborca
podatkowy, który nawet z wyciśniętej cytryny potrafił jeszcze coś wydusić

Wiesz - staram się traktować kamienie i belki jako kolejną przeszkodę, za którą
coś jest. Trzeba przeskoczyć i isć dalej. Z kłopotów ratuje mnie właśnie takie
spojrzenie "długodystansowe" - to tylko epizod, a życie jest długie i za chwilę
nie będę o tym pamiętać.

Mam nadzieję, że w chwili prawdziwej próby ta ideologia mnie nie zawiedzie -
mam nadzieję, bo właśnie taką postawę obserwuję u mojego kuzyna, który w tej
chwili walczy z ciężką chorobą. Naprawdę, wiele się nauczyłam od tego dziaciaka
(21 lat). Jest niesamowity. Po prostu nastawił się, że kończy chemioterapię i
wraca do studiów, kumpli i swojej długonogiej piękności. To tylko kolejny płot
do przeskoczenia w życiu. Może i wysoki - ale za nim też coś jest

[addria]

Praca Syzyfa była z góry skazana na niepowodzenie. W życiu bardzo rzadko można
o czymś powiedzieć, że NA PEWNO się nie uda, że nie warto próbować, starać
się, etc. Moja mama zawsze powtarza, że chcieć to znaczy móc. Ta zasada prawie
zawsze się sprawdzała w moim życiu. Wystarczy pamiętać, aby cele jakie sobie
(i czasem innym) stawiamy, były realne (osiągalne) i konretne, a nasze
działanie konsekwentne.
W stosunkach z ludzi całe życie czegoś się uczymy. Każdy z nas wyciąga z tego
jakieś wnioski. Osobiście, w chwili obecnej, nie wierzę, że mozna mieć
przyjaciółkę. Koleżankę, dobrą znajomą, owszem, ale przyjaciółkę raczej nie.
To wynik moich przykrych doświadczeń. Dlatego nie angazuję się zbyt mocno w
nowe znajomości i jestem ostrożna. Nie wykluczam jednak, że to się zmieni,
poznałam na przykład pewną osobę, której zachowanie bardzo skłania mnie do
zmiany decyzji
Moim przyjacielem jest niezmiennie mój mąż, zawsze mogę na niego liczyć.
Jestem tez za wybaczaniem, bo nie warto żyć w nienawiści, trzeba oczyszczać
atmosferę i swoje sumienie, które jak powiedział pewnien filozof, jest
najsurowszym sędzią, a moje takim właśnie jest. Wybaczam więc, choć nie zawsze
łatwo zapomnieć... ale wiary nie tracę nigdy, no może czasem ociupinkę, ale
nie na długo
Poza tym wszelkie zmiany w swoich życiu trzeba zacząć od siebie, bo choć nie
zmienimy innych, zmieniając siebie, zmienimy swoje nastawienie do świata :-
) ...a wtedy łatwiej się nam będzie w nim znaleźć. Taka jest zasada
asertywności.
Trudne to jak diabli, ale chyba warto próbować.
--
addria

[kunka1]

Można by rzucic kamień w cholerę, ale to oznacza poddanie, ucieczkę, słabość.
Prawdziwe życie jest toczeniem walki. Walki o siebie, o swoje marzenia. Mozna
po prostu istnieć nieczego więcej nie pragnąc. Wyłaczyć marzenia. Tak jest
wygodnie. Jeśli wybieramy inna drogę, decydujemy się na to, że będziemy
obrywać. Będziemy ciągle dostwać od kogoś po głowie i wracać po ten kamień
klnąc na niego po drodze, ale dalej będziemy człapać mozolnie pod górę.
Można na Syzyfa spojrzeć od strony biologicznej: każde życie naznaczone jest
śmiercią. Więc po co żyć?
A może spójrzmy na targanie kamienia jak na masochistyczną przyjemność?
Wyłączyć cel, czerpać radość z chwili? Jeszcze jestem, jeszcze żyję, nie dam
się.
Nie wiem. Kunka