Źle odbieram sformułowanie

[nisar]

"poświęcanie się dla dziecka"
Jakoś negatywnie mi to brzmi, na zasadzie: to co robię jest poświęcaniem
mojej osoby dla drugiej osoby, składaniem "w ofierze" siebie dla dziecka, a
nie radością z tego, co robię.

A jakie wy macie odczucia?

P.S. To czysto językowy problem, bardzo prosze o nie dorabianie ideologii na
zasadzie kto się poświęca i czy robi dobrze, czy lepiej, ok?

Nie lubię

[sir.vimes]

"Poświęcanie się" to robienie czegoś , czego się nie znosi. Tylko i wyłącznie ze
względu na drugą osobę - bez radości i bez przekonania.

A poza tym kojarzy mi się z "wymuszaniem wdzięczności" .

[sir.vimes]

Ja kiedy robię coś co muszę, mimo iż niespecjalnie mam chęć nie określam tego
jako "poświęcanie się" - staram się znależć inne sformułowanie.

[e_r_i_n]

Mam podobne odczucia. Posiadanie dziecka jest wolnym wyborem i wszelkie
obowiazki wynikajace z jego posiadania są konsekwencja tego wyboru, nie
wymuszonym poświęceniem.
Dodatkowo, nie uwazam, zeby w zwiazku z dzieckiem trzeba bylo rezygnować z
istotnych dla nas kwestii (ewentualnie tymczasowo), a więc i nie ma poświecenia
w dosłownym rozumieniu.

[aniazm]

ja wolę "wychowuję dziecko", "poświęcanie się" odbieram identycznie, jak nisar.

[dlania]

ja je odbieram dobrze, bo wszystko: od ciązy, przez porób, po karmienie,
uczenie, bawienie, wychowanie - jest moim poswięceniem sie dla dziecka. Swój
czas, siły, zainteresowania zamiast na cos innego - poswięcam dziecku. I
wiećej: chce, żeby o tym kiedys wiedziało i było mi wdzięczne (o czywiście o
ile wyjdzioe mi cos z tego wychowywania).
Macierzyństwo to nie obowiązek, a wolny wybór, więc wybrałam dzieci.
Czemu Cie drażni to słormułowanie? Może przez jakieś konotcje kościelne - że
kobieta tez niby sie ma poswięcac rodzinie, mężowi co bije otd.? Właśnie że nie
MA, ale MOŻE.

[marzeka1]

Jednak ogólny wydźwięk tego słowa kojarzy mi się niedobrze: pewnie, że sama wybrałam macierzyństwo,jednak w tym słowie kryje się też: nie ma już mnie, estem sprowadzona tylko do jednej funkcji: bycia matką, a dla mnie to bardzo ważna rola, ale tylko jedna z wielu.

[bri]

Prawie nigdy tak nie mówię, ale prawda jest taka, że czasem się poświęcam i
robię coś na co zupełnie nie mam ochoty bo córka tego chce albo ja uważam, że
powinnam.

[chicarica]

Moim zdaniem oczekiwanie od dziecka że będzie wdzięczne za wychowanie i wręcz
wymaganie od niego tej wdzięczności jest chore.
Dziecko się na świat nie prosiło, to ty je tu sprowadziłaś. Wychowanie jest
twoim, jako matki, OBOWIĄZKIEM - a nie przywilejem dziecka, które o ten
przywilej nie prosiło.

[dlania]

Moim zdaniem oczekiwanie od dziecka że będzie wdzięczne za wychowanie i wręcz
> wymaganie od niego tej wdzięczności jest chore.- WIESZ, W RODZINACH W KTÓRYCH
SIE DZIECI P[RZYZWYCZAJA DO TEGO, ŻE TO JEST MATKI OBOWIĄZEK, RODZICE NIE
SZANUJA RODZICÓW. wIEM, BO SAMA ZOSTAŁAM TAK WYCHOWANA I MAM Z TYM POWAZNE
PROBLEMY.
> Dziecko się na świat nie prosiło, to ty je tu sprowadziłaś. JA TEZ SIE O
DZIECI AKURAT NIE PROSIŁAM. dOSTAŁAM JE OD BOGA NA PRZECHOWANIE, KOCHAM JE
NAJMOCNIEJ NA ŚWICIE, ALE JA GO ZNIKAD NIE SPROWADZAŁAM.
Wychowanie jest twoim, jako matki, OBOWIĄZKIEM - a nie przywilejem dziecka,
które o ten przywilej nie prosiło. - W ŻYCIU SIE NIE ZGODZĘ, ŻE TO MÓJ
OBOWIAZEK: JAKBYM CHCIAŁA, TOBYM JE MOGŁA USUNĄC, ZOSTAWIC W SZPITALU, W DOMU
DZIECKA. MAŁO OSÓB TAK ROBI? JA CHCĘ SIE NIMI ZAJMOWAĆ! I TWIERDZENIE INACZEJ
TO IMO UMNIEJSZANIE WARTOŚCI MACIERZYŃSTWA. BO NIBY W CZYM MIAŁABY TKWIC MOGA
ZASŁUGA, JESLIBY TO BYŁ PO PROSTU OBOWIĄZEK?
Pozdrawiam - Wyrodna Matka (do klubu nie przyjeta)

[chicarica]

A ja zostałam tak wychowana, że nie uwikłano mnie w jakieś chore poczucie
wdzięczności za coś, o co sama nie prosiłam. Jakoś nie pozbawiło mnie to
szacunku dla moich Rodziców, nie mam z tym problemów i zamierzam wdrożyć podobny
model wychowania u moich własnych dzieci, kiedy już będę je mieć.
Dzieci ci nie dano, dzieci sprowadziłaś na świat: właśnie podejmując decyzje - o
bzykaniu się w dni płodne, o nieusunięciu kiedy już byłaś w ciąży. To wszystko
są ŚWIADOME działania, które podjęłaś. No chyba, że zrobiłaś to przez sen albo
zostałaś zgwałcona, w co wątpię.
Podejmując taką a nie inną decyzję, przyjmujesz ją z całym dobrodziejstwem
inwentarza i podejmujesz się obowiązków będących prostą konsekwencją tej
decyzji. Nie ma w tym, moim zdaniem, żadnego wielkiego heroizmu. Owszem, jest
rezygnacja z pewnych rzeczy, można to nazwać poświęceniem, ale ta rezygnacja
wynika z TWOICH decyzji, a nie z dziecka.
BTW: nie uważam, żeby macierzyństwo było jakąś szczególną zasługą. Ot, po prostu
- jedne kobiety są matkami, inne nie.

Caps Ci się zaciął. n/t

[vharia]

Nie lubę i nie używam

[karin.dsi]

n/t

[abosa]

Zgadzam się;
Poświęcić się (kogoś), jest tożsame ze zrezygnowaniem z siebie (z kogoś) na
rzecz kogoś (czegoś) innego, czy to w zakresie potrzeb, planów, oczekiwań, czy
też drastycznym , oznaczającym rezygnację z życia (lub znaczne, celowe
narażenie życia), tak to rozumiem;
Mam dziecko, ponieważ kiedyś poczułam potrzebę, by je mieć, być mamą, zresztą,
nadal czuję tą potrzebę , zwłaszcza, gdy się rozstajemy;
Fakt, że tym samym ponoszę pewne konsekwencje, np. ograniczenie wolnego czasu,
jest dla mnie sprawą naturalną. Na tym polega posiadanie dziecka, wychowywanie
go. No owszem, można urodzić dziecko i na tym poprzestać, tylko wtedy trudno
mówić o rodzicielstwie;
To tak, jakbym chciała być równocześnie na dwóch różnych imprezach, albo mieć
jabłko i zjeść jabłko
Tylko gdzie w tym wszystkim poświęcenie? Bzdura i anachronizm.

[brak.polskich.liter]

Podpisuje sie. Ja w ogole nie lubie terminu "poswiecanie sie", wsio rowno dla
kogo i po co. Bardzo czesto "poswiecanie sie" jest narzedziem dosc obrzydliwej
manipulacji ("bo ja dla Ciebie tyle poswiecilam, a Ty..."). We mnie wyzwala
jakas zla energie, mam ochote podejsc i kopnac poswiecacza w zad (ju-huuu,
poswiecenie z elementem meczenstwa to jest to ), albo przynajmniej rozsadnie
powiedziec "to Twoja sprawa, nikt Ci nie kazal".

Też się podpisuję

[mamamonika]

To sformułowanie wywołuje u mnie dziwne wibracje w uzębieniu

[bj32]

Matki-Polki z siatami i w płaszczysku w jodełkę. Brzmi obrzydliwie. Kwestia,
czy ma się dziecko i już, cz się dla niego "poświęca" jest tyleż dyskusyjna, co
śliska. Ale sformułowanie strszliwe

[polla10]

ja sie poswiecam dziecku bo zamiast chodzic do pracy to siedze z nim, a
wolalabym to pierwsze

[kaja2071]

nie lubie tego słowa.Nigdy go nie uzylam,i mam nadzieje ze nigdy tego nie zrobie
- nawet "przypadkiem"
Ja sama nie najlepiej bym sie czula gdyby moja mama wypalila mi "poswiecilam sie
" rodzac cie/karmiac/bawiac sie z toba/nie realizujac sie zawodowo przez jakis
czas/wychowujac etc etc...

[blessyou1]

No właśnie. Dlaczego istnieje taki dziwny twór językowy na okreslenie
normalnych obowiązków rodzicielskich?
Dlaczego nikt nie mówi "poświęcanie się dla męża" - a wiadomo, że po ślubie
trzeba też z czegoś zrezygnować i już nie można latać na randki z innymi ))
Dlaczego uważa się że dobrowolne spędzanie całego czasu z jednym facetem może
być przyjemne a z dzieckiem już nie?

[aluc]

też tak mam
w dodatku nie mam poczucia poświęcania się nawet jak się poświęcam LOL

[romario31]

biedne są dzieci tych matek, które uwazają, że się poświęcają.

[gosika78]

No trochę patetyczne...
Ale poświęca się dużo rzeczy, to fakt tyle że nie myśli się o tym w kategoriach poświęcenia.

[agastrusia]

Może niektórzy faktycznie się poświęcają i dlatego używają takich a nie innych
sformułowań.

[agastrusia]

a się nie poświęcam raczej swój czas, wiedze itp. Napewno nie złożyłam się na
ołtażu macieżyństwa poprosty zajmuje sie dzieckiem i je wychowuje.

[verdana]

Mam mordercze instynkty, gdy słyszę to okreslenie. Bo przecież "poswięcam sie
dla dziecka" oznacza po prostu, że nie chcę się nim zajmować , nie lubię tego,
wolalabym robić cokolwiek innego, ale cóż - zapominam o sobie i zajmuję sie
dzieckiem swoim kosztem. Nie lubię, ale muszę i ten czas jest dla mnie udręką.
Koszmar - po co było rodzić dziecko, skoro się nie ma ochoty go wychowywac i
uważa się to za "poswięcenie" - obowiązku posiadania dzieci jeszcze nie ma.
A rozumowanie - mogłam cię dziecko wyskrobac, albo zostawic w szpitalu, ale
jestem dobrą kobietą i poswięciłam się dla ciebie, więc żebyś niwe wyobrazał
sobie, ze wychowanie ciebie bylo przyjemnością, a nierzeczą, ktora robilam
tylko z obowiązku, masz o tym pamiętć całe zycie i mi to wynagrodzić - to w
ogóle nie poświęcenie. To obrzydliwa manipulacja i transakcja handlowa - rodzi
się dziecko, by mieć na starość niewolnika.

[dlania]

A niby dlaczego? Przeciez napisałam: dostałam je od Boga na wychowanie,
wychowuje, bo chce, ale wiem, że ono i tak pójdzie swoja drogą i nie mam
zamiaru żadnego niewolnictwa "na starość" wymagać.
Po prostu za dużo sie naogladałam syneczków 16-letnich, zgłaszających sie do
mamusi z tekstem: "Dawaj Matka na fajki, bo przypieprze". Patologia? Byc może.
Dla mnie przez wiele lat codziennośc sasiecdzka. Albo pocieszanie mamusi, która
piany syn pobił i wyrzucić z domu. Na tekst: "Idź kobieto na policję", reakcją
sa wielkie oczy: "Jak to, przeciez to mój synek, nie mogę"

[triss_merigold6]

Niunia, nie wszyscy dostają dzieci od Boga na przechowanie. Niektórzy po prostu
je płodzą podczas stosunku seksualnego.
To o czym piszesz to brak wychowania i zaburzone normy

[triss_merigold6]

Dostaję wysypki na to sformułowanie zwłaszcza w kontekście dziecka. Urodzenie
było wyborem z całym pakietem konsekwencji. Lubię spędzać z synem czas a jak
potrzebuję oddechu i luzu to z radością oddaję pod opiekę innych kochających
osób. Bez wyrzutów sumienia i bez ciśnienia na poświęcanie.

zależy

[edorka1]

Nie podoba mi się sformułowanie jako-takie , ale są przypadki poświęceń jednak ewidentne - najbardziej to widać u mam które mają chore dzieci i które czesto rezygnują niemal ze wszystkiego dla dziecka - żeby mu pomóc normalnie żyć, pojechac na rehabilitację, do lekarza, kupić leki...czasem trudno w tym o radość - jedynie miłosć i miłosć...

W normalnym układzie stwierdzenie takie uważam za górnolotne i nadmuchane.

[kawka74]

kiedy słyszę o poświęcaniu się dla dziecka, widzę od razu matkę, która
przedstawia potomstwu rachunek i żąda rozliczenia nazywając je wdzięcznością
ja ci zmieniałam pieluchy, to teraz ty mi zafunduj weekend w Nałęczowie
(zamelduj mnie w swoim domu, rozwiedź się z mężem, bo go nie lubię -
niepotrzebne skreślić)
takie luźne skojarzenia

[triss_merigold6]

Czekaj czekaj ten weekend w Nałęczowie to jest kul pomysł

[kawka74]

ja tam nie mam nic przeciwko weekendom w Nałęczowie
jak będę miała dziecko, to sobie zaprowadzę notesik, w którym zapiszę wszystkie
wykonywane przy nim czynności, uprzednio ustaliwszy cennik
np. miesiąc spacerów dwie godziny dziennie - weekend w wypasionym SPA
zmienianie pieluch przez miesiąc - weekend w średnio wypasionym SPA
karmienie Gerberem (uwzględniając plucie potrawką)/jeden posiłek - minuta
gderania pod hasłem 'bo ja ci tyyyyyyyle poświęciłam, a ty...'
jak wdzięczność i poświęcenie, to na całego

[chicarica]

Bo tak niektórzy właśnie rozumieją wdzięczność.
Niestety, znam taki przypadek z życia - moja własna babcia. Teraz ma pretensje
do całego świata, bo jej pięćdziesięciokilkuletnia córka (moja mama) okazała jej
straszliwą niewdzięczność i:
- nie rozwodzi się z mężem (30 lat szczęśliwego małżeństwa, a babcia nadal się z
tym nie pogodziła)
- nie przeprowadza się do niej
- nie tańczy jak jej babcia zagra
- ma czelność mieć własne zdanie i nie przytakiwać
- nie jest posłuszna pod względem doboru swoich znajomych
Oj, cięęęęężkie jest życie matki, która się przecież taaaaak poświęciiiiiła...

[ledzeppelin3]

Przerazające jest takie podejście do dzieci: Widzisz, urodziłam cię, a mogłam
wyskrobać, masz być wdzięczny(a). Podcierałam dupę, a mogłam na śmietniku
zostawić, masz być wdzięczny(a). Dałam do szkoły, a mogłam do domu dizecka
oddać, masz być wdzięczny(a). itepe...
Acha, szacunek do rodziców bierze się stąd, że oni sami szanują swoje dziecko i
w ten sposób uczą je szacunku do innych

[ledzeppelin3]

...a jak się dzieci zrobiło, to OBOWIĄZKIEM jest je wychować. Można było gumę
na ptaszka założyć, od tego Bozia dała rozum, żeby przewidzieć konsekwencję
bzykania. Bycie dobrą matką, kochanie dziecka i zapewnienie nmu najlepszych w
miarę możliwości warunków rozwoju jest jeszcze raz powtórzę, OBOWIĄZKIEM a nie
żadną łaską i zasługą.

[chicarica]

Oooo, właśnie.
A do tego dodam, że właśnie ta wypominająca babcia wcale jakąś rewelacyjną matką
nie była, zawsze była egoistyczna i interesowna, pozostało jej zresztą do dziś.
No, ale żąda dla siebie wielkiej wdzięczności, mimo że np. moja własna matka
była dla mnie dużo lepszą mamą niż babcia dla niej, a tymczasem moja matka nie
żąda żadnej wdzięczności dla siebie, a szacunek mój ma tak po prostu - bo ma. I
niczego się nie musi dopominać.

[bunny.tsukino]

Jest coś takiego jak syndrom poświęcenia, który tłumaczy nasze
niepowodzenia/porażki/mituwisizm itp. Tak łatwo powiedzieć byłbym/byłabym dziś
gwiazdą, słynnym lekarzem, politykiem, Pamelą gdybym się nie poświęcił dla
zony/męża dzieci, domu itp.

Bunny! Jak dobrze, że jesteś!

[nisar]

Miło Cię widzieć!

[maga202]

Ja nie uważam, że to poświęcenie to nasz obowiązek i przyjemność (oczywiście że musimy czasem z czegoś zrezygnowac z czego nie zrezygnowałybyśmy nie posiadając dziecka) ale taki był nasz wybór.
A myślenie że się dziecku "poświęcamy" jest chore (no chyba że nie chciałyśmy swojego dziecka i staramy mu się okazać że go nie chcemy i nie kochamy - ale takie cos bardzo rzadko się zdarza).
A jeszcze oczekiwanie od dziecka wdzięczności za to że się je wychowało to jak dla mnie ciężka choroba (zawsze może powiedzieć że się na świat nie prosiło i będzie miało rację). Moja matka tego ode mnie nie oczekuje a ja i tak bardzo ją szanuje.
Pozdrawiam magda

[vharia]

Ja też to jednoznacznie źle odbieram!

[agnieszkamodras]

E tam, ja to się strasznie poświęcam. Śpię do 9.00-9.30 jak królowa, potem
popijam kawkę, siedzę na internecie, pobawimy sie troszkę, spacerek, potem coś
ugotuję, potem wraca nasz Tata i jest wieczór. Wielkie jest moje poświęcenie
dla dziecka.

[dlania]

A autorka watku ostrzegała, żeby ideologii ze sprawami czysto jezykowymi nie
pomieszać, zlekcewazyłam i sie wszystko pochrzaniło. Teraz juz dzielę:
SEMANTYCZNIE
- Oprócz tego, że mówi sie o poświęceniu dla dzieci (rodziny, domu), mozna tez
usłyszeć, że ktos poswięcil sie pracy, nauce, karierze, sztuce, twórczości...
Czy to tez razi, czy tylko ta rodzina i dzieci?
- Sa takie sytuacje, gdy rodzice poswięcaja cały swój czas, zdrowie, siły, o
pieniadzach i pasjach nie wpominając, aby ratować życie i zdrowie dziecka. Jak
w takim kontekście zastapic to "poświęcenie"? Obowiązkiem? Wychowaniem?
IDEOLOGICZNIE
-niestety musze sie zgodzić, że słowo samo w sobie w odniesieniu do
macierzyństwa brzmi jakoś pompatycznie. Zreszta nie wyobrażam sobie, że
miałabym go uzyc w stosunku do dziecka: "Poswięcałam sie, to teraz teraz funduj
ten Nałeczów". Aż taka toksyczna to nie jestem
- w gruncie rzeczy jednak wydaję mi sie, że madremu macierzyństwu bliżej do
poświecenia, niz do obowiązku. Bo obowiązek to jest coś, co niezaleznie od
mojej woli musze zrobić (nawet jesli tego nienawidzę), natomiast poswięcenie to
akt wolnej woli: mam wybór i wybieram coś, rezygnujac z innych rzeczy

[ledzeppelin3]

W kontekście tego postu można przyjąć, ze chyba spór idzie rzeczywiście
bardziej o sformułowanie, niż o myśl przewodnią
W każdym razie obowiazek można wypełniać z pasją, przyjemnością i może on
stanowić treść i smak życia (też trochę pompatycznie wyszło, trudno)