"idźcie na swoje" ?!

[hailie5]

A ja tam mieszkam z rodzicami i nie wyobrażam sobie żeby mogło być inaczej. Mam
23 lata, syna 2 latka, mąż zarabia na rękę ponad 4 tysie więc spokojnie
moglibyśmy być na swoim. A ja sobie mieszkam z rodzicami bo tak mi jest
wygodnie. Bo studiuje, a dzięki temu mam dużo czasu na nauke i osiągam świetne
wyniki. Bo mam czas dla siebie, mogę kiedy chce wyjść na fitnesik albo do
fryzjera. Bo mogę sobie wyjśc na plotki z koleżanką kiedy mam chęć. Bo mogę
wyjść z mężem na imprezkę,do kina itp. i nie pluję sobie w twarz, że przez
dziecko straciłam młodość. Bo nie jestem wiecznie zmęczona i mam dużo energii
żeby zajmować się synem a jak mi się nie chce to jest moja mamusia, która z
radością mnie zastąpi czasem. Bo mam czas, żeby pobyć tylko z moim mężem jak
mamy ochotę na to. Bo mamy pieniądze, żeby spełniać swoje zachcinki i młody ma
wszystko co dwulatkowi do szczęścia potrzeba. Bo nie martwie się czy mi kasy
wystarczy, a jak braknie to mam co jeść. Bo jest tak nam zajebiście i
tyle. I gdzieś mam to czy napiszecie, że jesteśmy leserami bez ambicji,
niedojrzałymi dzieciakami itp. Jestem mega szczęśliwa i moja rodzinka też i to
się liczy. Nie oceniajcie innych tylko dlatego, że żyją inaczej niż wy.
A i mąż też nie skarżył się nigdy. Z moimi rodzicami mamy układy zajebiste .
Dziecko więcej osób które je kochają nad życie. Jak chcemy się bzykać na stole
to idziemy do mieszkania teściowej, bo od roku mieszka za granicą i nie prędko
wróci. Mam wygodne życie i wy też żyjcie tak jak wam wygodnie. Sorki, że tak długo.

[mamakrzysia4]

żyć wygodnie nie chce chce żyć na własnym, na własny rachunek a bzykać się na
stole-cóż-wygodniejsze własne łóżko i dobry bzykacz

[hailie5]

A włane łóżko też posiadam i bardzo wygodne. A bzykacz nie tylko dobry ale mega
zajebisty. Poprostu czasem trzeba coś urozmaicić, ale jak ty lubisz tylko w
łóżeczku to nic mi do tego. Mi jest tak dobrze a jak ktoś woli sprzątać, prać,
gotować itp.a seks tylko przed snem to ok. A na życie na własny rachunek jeszcze
mam czas i jak napisałam mam gdzieś co kto o tym myśli.

[moofka]

hailie5 napisała:

> A ja tam mieszkam z rodzicami i nie wyobrażam sobie żeby mogło być inaczej.
Mam
> 23 lata, syna 2 latka, mąż zarabia na rękę ponad 4 tysie więc spokojnie
> moglibyśmy być na swoim. A ja sobie mieszkam z rodzicami bo tak mi jest
> wygodnie. Bo studiuje, a dzięki temu mam dużo czasu na nauke i osiągam świetne
> wyniki. Bo mam czas dla siebie, mogę kiedy chce wyjść na fitnesik albo do
> fryzjera. Bo mogę sobie wyjśc na plotki z koleżanką kiedy mam chęć. Bo mogę
> wyjść z mężem na imprezkę,do kina itp. i nie pluję sobie w twarz, że przez
> dziecko straciłam młodość. Bo nie jestem wiecznie zmęczona i mam dużo energii
> żeby zajmować się synem a jak mi się nie chce to jest moja mamusia, która z
> radością mnie zastąpi czasem. Bo mam czas, żeby pobyć tylko z moim mężem jak
> mamy ochotę na to. Bo mamy pieniądze, żeby spełniać swoje zachcinki i młody ma
> wszystko co dwulatkowi do szczęścia potrzeba. Bo nie martwie się czy mi kasy
> wystarczy, a jak braknie to mam co jeść. Bo jest tak nam zajebiście i
> tyle. I gdzieś mam to czy napiszecie, że jesteśmy leserami bez ambicji,
> niedojrzałymi dzieciakami itp. Jestem mega szczęśliwa i moja rodzinka też i to
> się liczy. Nie oceniajcie innych tylko dlatego, że żyją inaczej niż wy.
> A i mąż też nie skarżył się nigdy. Z moimi rodzicami mamy układy zajebiste .
> Dziecko więcej osób które je kochają nad życie. Jak chcemy się bzykać na stole
> to idziemy do mieszkania teściowej, bo od roku mieszka za granicą i nie prędko
> wróci. Mam wygodne życie i wy też żyjcie tak jak wam wygodnie. Sorki, że tak
dł
> ugo.


dokladnie tak, to potwierdza teze, ze mlodzi nie wyprowadzają sie od starych z
oszczednosci, lenistwa i wygodnictwa
nie wszyscy dorastają do bycia samodzielna rodzina na samodzielnym gospodarstwie
oczywiscie, kazda sroczka swój ogonek chwali i powie ze jest "zajebisty" ;P

prywatnie nie zazdroszcze
majac 23-lata mialam nieco bardziej urozmaicone zycie niz pokoj przy mamie i
seks w kuchni tesciowej

[gryzelda71]

A ja podziwiam,że między natłokiem zajęć(ploteczki,uczelnia,wyjścia z mezem,fryzjer,imprezki,kino)znajdujesz czas dla dziecka

[sylwiazybowski]

jak powidzialam mojej matce ze chce jeszcze wtedy z narzeczonym zamieszkac
osobno to sie tak wkurzyla ze sie wyprowadzila (wynajmowalismy mieszkanie w 3)
w ciagu 2 tygodni i 2 miesiace przed naszym slubem zabrala nam wszystko to co
bylo jej - od lyzeczki po lozko.
Na slub przyszla - niestety bo obrazila moich gosci i meza rodzicow.
))))

[ania_yeti]

Od początku jasne było dla mojego męża i dla mnie, że mieszkać z rodzicami nie
będziemy, bo jedni 500 km od nas, a drudzy 120. Wynajmujemy za niewielkie
pieniądze b. starą kawalerkę w centrum dużego miasta. Warunki średnie, ale nie
zamieniłabym się za nic. Przede wszystkim możemy żyć po naszemu i według
naszych reguł. Zresztą "na swoje" też nie idziesz za darmo, bo kredyt na
to "swoje" trzeba wziąć i z czegoś go płacić. Oszczędzamy, może uda nam się
zacząć stawiać dom w tym roku. I nic rodzice nam nie kupowali.

[hailie5]

droga moofko ja nie mam pokoju przy mamie tylko całą górę dla siebie w dużym
domu to po pierwsze. A po drugie tego się spodziwałam drogie matki polki i
konfomistki. Potraficie myśleć tylko stereotypowo, a jak ktoś oddstaje od
waszych zinternalizowanych norm to już dewiat. Jesteście bardzo płytkie w swych
osądach, jak ktoś żyje inaczej to trzeba stłamsić i zgnoić. Dla was drogie
moralistki wszystko albo czarne albo białe.
Na marginesie to nikt nikomu u nas w droge nie wchodzi i mama nie mówi jak żyć.
śmieszne by było dla moich rodziców gdybym miała płacić za wodę, którą zużyję
gdy mój tato ma dochody rzędu 17 tysi, lub mieszkać w bloku mając wielki dom z
ogrodem. Myśle, że dla młodego mam więcej czasu niż wy po ośmiu godzinach pracy
między garami a odkurzaczem. I fakt może mam nudne życie bo się nie martwie skąd
wziąć 700 na czynsz tylko jakie buty za to kupić. No i możecie wyżywać się dalej...

[moofka]

hailie5 napisała:

>> Na marginesie to nikt nikomu u nas w droge nie wchodzi i mama nie mówi jak
żyć
> .
> śmieszne by było dla moich rodziców gdybym miała płacić za wodę, którą zużyję
> gdy mój tato ma dochody rzędu 17 tysi, lub mieszkać w bloku mając wielki dom z
> ogrodem. Myśle, że dla młodego mam więcej czasu niż wy po ośmiu godzinach
pracy
> między garami a odkurzaczem. I fakt może mam nudne życie bo się nie martwie
ską
> d
> wziąć 700 na czynsz tylko jakie buty za to kupić. No i możecie wyżywać się
dale
> j...


opusc szabelke ;P
kto sie wyzywa?
stwierdzono fakt
jestes niesamodzielna i ciagle na garnuszku rodzicow
pomimo swojej metrykalnej doroslosci i dziecka - fakt
nie usamodzielniasz sie, z wygody, oszczednosci, lenistwa
fakt
pasuje ci to
to tez fakt
potwierdzasz teze wysunieta w tym watku
i tyle
i nie jestes wcale taka oryginalna nie wiem skad ten wniosek
ogromna czesc mlodych malzenstw wlasnie tak zyje na lasce starych

[hailie5]

Nie żyje na łasce starych tylko w zgodnej symbiozie z nimi. Może z lenistwa i z
wygody, ale to lenistwo jest motorem rozwoju ludzkości. Gdyby ludzie nie byli
leniwi nie było by postępu. Nie wyciągam szabelki tylko chce pokazać, że są
różne sposoby na życie. Każdy ma prawo żyć jak chce. Nie jestem niesamodzielna i
w każdej chwili mogę się wyprowadzić i żyć jak wy. Tylko po co? Dla wszystkich u
nas jest to dorby układ. Teraz mi pomagają rodzice na starość odwdzięczę im się
w dwój nasób. A po studiach pewnie kupimy coś swojego i zaczniemy żyć jak według
was Bóg przykazał. Jedni żyją z rodzicami ze względów ekonomicznych, inni z
lenistwa, a inni bo to naturalne w ich środowiskach, że rodzice pomagają
dzieciom i odwrotnie.

[moofka]

hailie5 napisała:

> Nie żyje na łasce starych tylko w zgodnej symbiozie z nimi.


jak zwal tak zwal
a fakt to fakt


Może z lenistwa i z
> wygody, ale to lenistwo jest motorem rozwoju ludzkości. Gdyby ludzie nie byli
> leniwi nie było by postępu.

przyklad troche od czapy, bo w twoim przypadku akurat zadnego postepu nie ma



Nie wyciągam szabelki tylko chce pokazać, że są
> różne sposoby na życie. Każdy ma prawo żyć jak chce. Nie jestem
niesamodzielna
> i
> w każdej chwili mogę się wyprowadzić i żyć jak wy. Tylko po co?

nikt ci nie kaze i nikt cie nie zmuszanie rozumiem po co przyjmowac taka
zaczepno agresywna postawe
sa ludzie, ktorzy wlasna samodzielnosc, autonomie i odrebnosc cenia wyzej niz
komfort wypracowany przez rodzicow
ty masz wygode, ci inni satysfakcje i samodzielnosc
cos za cos

[hailie5]

typowa etnocentryczka z ciebie. I mam wiele samodzielności wbrew pozorom i
autonomii także. Ja nie chce żyć jak ty, ty niechcesz jak ja i o co biega? Każdy
ma prawo robić co chce, w końcu to wolny kraj. Tylko po cholere mi wmawiasz, że
jestem nieszczęśliwa żyjąc przy mamusi? Mam w sumie samodzielne mieszkanie z
osobnym wejściem jak ty w bloku prawie. Tylko pod spodem mame zawsze gotową
pomóc i obiadów gotować nie muszę bo nie lubię i już. Czy to jakiś dla ciebie
imperatyw, że każdy po ślubie musi uciekać 100 km od starych?

[anik801]

Nie uważam,że mieszkanie z rodzicami oznacza niesamodzielność.Ja nie wyciągam
ręki do teściów po kasę na chleb,ciuchy,leki itd.Nasze zamieszkanie z nimi nie
ma nic wspólnego z niesamodzielnością.Nie zaliczyliśmy "wpadki" jako
nastoletnie dzieci mieszkające z rodzicami.Najpierw się pobraliśmy,potem się
wyprowadziliśmy.Po 3 latach małżeństwa i naszej jakby to ktoś określił 100%
samodzielności przyszła na świat córka.Dalej żyliśmy "samodzielnie",bo aż
prawie 400km.od rodziców bez choćby 1%pomocy w czymkolwiek.Nie zwaliliśmy się
rodzicom na głowę z powodu braku mieszkania,pracy,kasy itd.Teściowie chcieli
żebyśmy z nimi zamieszkali i nie chcą żebyśmy się wyprowadzili(decyzja
oczywiście należy do nas).Nie rozumiem w czym przejawia się moja
niesamodzielność?Moja teściowa nie siedzi mi z dzieckiem,nie gotuje mi
obiadków,nie sprząta za mnie,nie daje mi kasy itd.Jeśli to,że mieszkamy w
rodzinnym domu mojego męża oznacza niesamodzielność to rzeczywiście-jestem
niesamodzielna i powinno się mnie ubezwłasnowolnić!A tak na marginesie.Może
niektórzy mieszkają z rodzicami z przyczyn innych niż ekonomiczne,czy lenistwo.
Ja akurat nie mam wielkiej wygody,muszę robić wszystko to co robiłam,gdy
mieszkałam sama(a teraz to nawet więcej mi sprzątania doszło),dziecka jak nie
miałam,tak nie mam z kim zostawiać.Pieniądze idą mi na życie,tak samo jak szły
wcześniej.Oczywiście bierzemy pod uwagę budowę własnego domu.Ale z drugiej
strony po co budować dom,skoro ten jest duży?Tylko po to,żeby udowodnić komuś
swoją dorosłość?No sorry,ale dla mnie dorosłość to coś więcej niż własne lokum.

[gryzelda71]

Oby tatuś zył dłuuuugo ....

[hailie5]

Do gryzeldy71
tatuś ma 47 lat więc dużo czasu. A jak by co to jestem jedynaczką i wszystko
dziedzicze.

[gryzelda71]

A jak by co to jestem jedynaczką i wszystko
> dziedzicze.
W takim razie jestem spokojna o twoją pzyszłość

[jop]

O ile tatuś nie zapisze wszystkiego Radiu z Twarzą albo schronisku dla
bezdomnych zwierząt.

A'propos dziedziczenia

[iwles]

Nie dziedziczysz 100 % tylko 50 %.
Domu.

Ale pensji tatusia nie odziedziczysz (w razie czego), więc źródło utrzymania
się może skończyć.
Ale...
nie ma się co martwić wszak teraz masz okazję zaoszczędzić....

[kiniox]

Gwoli ścisłości - nie dziedziczy 50%, tylko 50% połowy domu należącej do ojca,
o ile rodzice mają wspólnotę majątkową. To daje 25% całego domu. Wyliczenia te
nie mają jednak większego sensu, bo po co dziewczynie wytykać, że jest piekna,
zdrowa i bogata? Miała fart przy przydzielaniu dóbr życiowych - świetnie.
Szczęśliwa jest - drugie świetnie. W d.pie ma nasze opinie i w ogóle opinie
kogokolwiek - po trzykroć świetnie. Jakoś spływa po mnie taka laska i jej
historie bez większych emocji. Jedynie trochę mi skóra na tyłku cierpnie, jak
sobie pomyślę, że ja też mogłabym takie coś sprowadzić na świat.

[zojkaojka]

Nie czytałam wszystkiego, więc sorki jeśli powtórzę za kimś, ale do normalnego
życia potrzebujemy:przedszkolanek, śmieciarzy, pań w kasie w tesko, listonoszy,
pielęgniarek , tragarzy, kierowców i mnóstwa innych niskopłatnych w Polsce (ale
nie tylko) zawodów. I tym ludziom należy się szacunek za ich pracę!!! I praca
śmieciarza jest nie mniej potrzebna społecznie niż lekarza, kto nie wierzy
niech sobie poczyta o wielkim strajku śmieciarzy w Paryżu, lub poprostu włączy
wyobraźnię. Propozycje z zakresu czystej eugeniki pominę milczeniem, choć krew
się burzy, i tylko przypomnę autorom tych wypowiedzi że szerzenie eugeniki,
namawianie do niej jest KARALNE w całej Unii Europejskiej i kilku innych
miejscach. Co do czekania z dzieckiem aż się mieć będzie własne 4 kąty to po
pierwsze nadal większość dzieci w Polsce to wpadki (nie znam statystyk na
świecie , ale sądzę że tam też), po drugie wiele osób czekałoby do emerytury,
po trzecie wszystkiego się nie przewidzi i dziecko poczęte w dobrobycie może
się urodzić w biedzie i na odwrót (oczywiście to ekstremum). A ja świadomie w
baaardzo złej sytuacji finansowej i mieszkaniowej(pokój u teściów) zdecydowałam
że chcę dziecka. Myślałam o tym że tyle moich i mojej rodziny planów i marzeń
umarło w tej okropnej rzeczywistości choć tak się staramy wszyscy, że o tym
przynajmniej nie będzie mi "rynek" decydował. Chciałam mieć dziecko wcześnie,
bardzo wcześnie a tu już 23 lata, trzeba się śpieszyć)-tak wtedy myślałam. I
urodziłam przed 24 synka , a potem jeszcze 3 szkraby. Sytuacja nam się
systematycznie poprawia, dzięki wielkiemu wysiłkowi mojego lubego i reszty
rodzinki, oraz korzystnym "zbiegom okoliczności". Acha i nie widzę nijak takiej
zależności wśród licznych znajomych że ci bez dzieci lub z późnymi osiągneli
więcej niż ci co je młodo i "niodpowiedzialnie" na świat sprowadzili nie mając
jeszcze tych 4 kątów.

Do hailie5

[zojkaojka]

hailie5 napisała:

>tego się spodziwałam drogie matki polki i
> konfomistki. Potraficie myśleć tylko stereotypowo, a jak ktoś oddstaje od
> waszych zinternalizowanych norm to już dewiat. Jesteście bardzo płytkie w
swych
> osądach, jak ktoś żyje inaczej to trzeba stłamsić i zgnoić. Dla was drogie
> moralistki wszystko albo czarne albo białe.

Coś za bardzo cię ubodło , by uwierzyć że naprawdę jest ci z tym dobrze.
Wyluzuj, w moim domu też są takie zwyczaje że jak ktoś akurat ma to wszyscy z
tego korzystają , bo to cieszy gdy można innym radość sprawić, ułatwić życie
itp. Mam super rodziców, ty pewnie też. Ale to nie znaczy że rodziny , rodzice
z innym podejściem do sprawy są gorsi, czy mniej dzieci kochają. I zejdź z mam,
po pierwsze nie są z jednej sztancy więc bez sensu piszesz "bo wy...", po
drugie pogódź się z faktem, że o ile możesz tkwić w takim układzie czasowo, o
tyle na pewno coraz częściej będą się ciebie ludzie pytać o własne dokonania, o
twój "wkład w życie" mówiąc górnolotnie. A to że możesz żyć na koszt taty nie
zwolni cię od tych pytań, wręcz przeciwnie, bo "komu wiele dano, od tego wiele
ządać będą", możesz wiele osiągnąć dzięki takiemu wsparciu, możesz się uczyć ,
działać charytatywnie, pracować martwiąc się tylko o sens pracy a nie o płacę
itp.Powodzenia

[hailie5]

droga zojkooko
nie powiedziałam, że rodzice, którzy mają inny pogląd na sprawę są gorsi. To
było do tych, które negują innych tylko dlatego, że decydują się na dziecko
mając 1200 zł, którzy uważają, że z rodzicami mieszkają tylko niezaradni,
biedni, że zawsze tworzą się konflikty. Do tych mam, które uważają, że tylko ich
sposób na życie jest dobry a wszystkie inne to dewiacje i chore układy. Jedni
się kłócą żyjąc na kupie inni się wspierają- nie ma reguły.
Po co wrzucać wszystkich do tego sameg worka. Jednym tak dobrze, dla innych to
nie do przyjęcia. Po co najeżdżać na kogoś że płodzi dziecko przy niskiej pensji
i musi na garnuszku teściów żyć? Po co to nazywać skrajną odpowiedzilnością?
Każdy ma prawo do swoich wyborów, na życie nie ma reguły. Więc drogie mamy
żyjcie i pozwólcie żyć innym tak jak tego chcą.

[burza4]

hailie5 napisała:


> Jednym tak dobrze, dla innych to > nie do przyjęcia. Po co najeżdżać na kogoś
że płodzi dziecko przy niskiej pensj i> i musi na garnuszku teściów żyć? Po co
to nazywać skrajną odpowiedzilnością?

bo to JEST nieodpowiedzialność. I powiem tak - "dobrze" z tym jest młodym -
rodziców nikt o zdanie nie pyta, każdy zastrzega natomiast "że sami chcą
pomagać" - z tym, że ta pomoc jest niejako wymuszona. I patrzę na te pomagające
babcie, koleżanki mojej mamy - i z boku to wygląda tak, że istotnie CHCĄ
pomagać, ale sobie nierzadko odejmują od ust. Ich dzieci tego nie widzą, bo nie
chcą widzieć, babcia sama im wciska kolejną stówę wmawiając że "mi buty
niepotrzebne, kup dziecku". Po czym sama chodzi w tych samych rozwalających się
kozakach 5 rok. A dziecko będzie ostatnią osobą ktorej powie, że jej ciężko,
czy jest zmęczona opieką nad wnukiem.

Taka u nas tradycja po prostu, że dorosłe dzieci oczekują pomocy i pokolenie
babc ma zakorzeniony stereotyp, że tak trzeba, im nawet do głowy nie przyjdzie
że coś tu nie tak.

[hailie5]

Dla cibie to jest nieodpowiedzialność a dla mnie to sprawa tych ludzi. Ja też
bym się na takie życie nie zdecydowała, ale daleka jestem od osądzania
kogokolwiek. I możesz mi wierzyć, że akurat moi rodzice niczego sobie od ust nie
odejmują z pewnością. Moi dziadkowie pomogli tacie osiągnąć to kim jest, on
pomaga mi a ja kiedyś pomogę młodemu. Napewno nie obarczam nikogo opieką nad
dzieckiem. Moja mama to wciąż młoda, aktywna osoba, mająca swoje pasje. Mnie
stać na nianie i nawet o tym myśleliśmy, ale ona nie chce słyszeć by młodym
zajmowała się obca osoba. Nie sprawia jej najmniejszego problemu popilnowanie go
przez kilka godzin kiedy muszę być na uczelni albo wieczorem kiedy śpi a my
wychodzimy. A jak skończe studia i pójdę do pracy to napewno mały będzie w
dobrym przedszkolu a nie z babcią. Ja akurat urodziłam się w takim domu a nie
innym. Nie rozumiem czemu mam się odciąć od swojego pochodzenia?

do hailie5

[anik801]

Nikt nie ma prawa wmawiać Ci,że to jak żyjesz jest złe.Masz prawo mieszkać w
domu swoich rodiców,bo jest to również Twój dom.Twoja mama ma prawo zajmować
się Twoim dzieckiem,jeśli ma na to ochotę.A jeśli rodzice chcą dawać Ci
pieniadzę to ich prawo(każdy niech robi ze swoją kasą co chce).Ja tam mam
zamiar w przyszłości pomagać swojej córce i nie widzę w tym nic dziwnego.Nie
rozumiem dlaczego rodzice,którzy sporo zarabiają nie mogą pomagać swoim
dzieciom?Nie rozumiem dlaczego nie mogą im zostawiać swoich domów,oszczędności
itd.Przecież do grobu tego nie zabiorą!Niektóre tak się unoszą honorem i
zasłaniają samodzielnością.Ciekawe czy jakby dostały w spadku dom to by
powiedziały"Nie dziękuję,nie wezmę,bo nie doszłam do tego własną pracą i to
takie niesamodzielne!"Akurat-już to widzę!Myślę,że wiele dziewczyn Ci po prostu
zazdrości.Tylko oczywiście nikt się do tego nie przyzna!Wolą napisać jak to Ty
masz źle,bo mieszkasz z rodzicam,a one świetnie bo same.Tylko potem jakoś
dziwnie dużo postów,że im do pierwszego nie starcza.

[hailie5]

Wielkie dzięki za zrozumienie. Właśnie przecież o to chodzi: jak mają kasę i
chęć to rodzice pomagają, a jak nie mają to nie i nikt nie ma prawa ich zmusić.
Mi tak dobrze, nie czuję się pokrzywdzona, wręcz przeciwnie. Jestem wdzięczna
rodzicom, że moge mieć taki start o którym niektórzy mogą marzyć tylko. I mój
syn o swoją przyszłość też się martwić nie musi. Jedni są majętni, inni nie-
wszyscy mają prawo do szczęścia i życia po swojemu. Czy na swoim m3 czy z
rodzicami, jak tam komu wygodnie.

[burza4]

ja nie odnosiłam się do twojej konkretnej sytuacji, a ogólnie, do przeciętnej
rodziny korzystającej z pomocy rodziców.

twoj układ jest w naszych warunkach bardzo specyficzny, po pierwsze dlatego, że
dla twoich rodziców nie jest to wyrzeczenie, po drugie dlatego - że się
dogadujecie bez zgrzytów.

osobiście uważam, że nie należy dziecku "dawać" wszystkiego na tacy. Bo to
demoralizuje, a poza tym - odbiera radość z dojścia do czegoś własnymi rękami.
Zupełnie inaczej smakuje coś, co nie przyszło lekko. I ja zapewne będę mogła
dać mojemu dziecku dom (którego nie dostałam)- ale nie zamierzam. I mimo że
mnie stać - nie mam ochoty MUSIEĆ jej pomagać na starcie, bo np. beztrosko
założyła rodzinę na którą ja mam zarabiać. Finansowo nie sprawiłoby mi to
żadnego problemu, uważam tylko że to nie ja powinnam ponosić konsekwencje jej
decyzji.

Niech sama coś z siebie da, pokaże na co ją stać, a nie tylko bierze. Życie
układa się różnie - musi się z nim zmierzyć, nauczyć się odpowiedzialności, a
nie polegać na moim portfelu i stać z wyciągniętą ręką.

[hailie5]

A co zrobisz z tym domem, którego córce nie zamierzasz dać? Jak anik801 słusznie
zauważyła to do grobu nie weźmiesz? Ja jakoś zdemoralizowana się nie czuję i nie
stoję z wyciągniętą ręką. Mój mąż jakieś pieniądze zarabia, w perspektywie będą
dużo większe. Nie jestem więc całkiem od rodziców zależna. Oni nic nie MUSZĄ.
Jak na polskie warunki są majętni w sumie i sprawia im przyjemność np. robienie
prezentów wnukowi. Przestrzeni do życia im nie zabieram bo dom jest wielki, od
początku budowany z myślą, że może kiedyś zechce tam zamieszkać. A tak swoją
drogą to bardzo się cieszę, że nie jesteś akurat moją mamą. Choć nie mówie, że
jesteś złą. Każdy ma swoją mentalność i swoje priorytety.

[iwles]

Jak Bóg da, to być może rodzice dadzą dom w prezencie wnukom albo prawnukom.
A ta, niekoniecznie będzie chciała mieszkać ze swoją mama (babcią) czyli tobą.

Albo przepisze na cele charytatywne, na pewno jakiś dom dziecka ucieszyłby się
z takiego podarunku.

Dlatego warto zatroszczyć się o SWÓJ własny kąt.

[hailie5]

nie martw się o mój kąt. Mnie już w tej chwili stać na mieszkanie, a jestem na
początku drogi. Powtarzam nie mieszkam z musu z rodzicami tylko dlatego, że to
się wszystkim pododa (oprócz was oczywiście) Nie wyobrażam sobie jak mogła bym
cały majątek czy chociaż dom zapisać na cele charytatywne mając młodego. Co nie
znaczy, że moja rodzina się charytatywnie nie udziela.

[iwles]

Skoro jest OK z każdej strony (i jesteś tego pewna) - no to OK.
Post głowny - zaczynający wątek, był o parach, które muszą mieszkać z
rodzicami, co powoduje ciągłe kłótnie, stresy, frustracje, niesnaski a nawet
agresję.

Odbija się to na każdym członku rodziny, z maleńkim dzieckiem włącznie.

Czy w takim wypadku - nie poradziłabyś "idźcie na swoje"?

[hailie5]

W takim bym poradziła. No, ale skoro nieporozumień nie szukają nic swojego to
oznacza, że nie mają wyjścia np.przez brak kasy. A w takim wypadku to muszą te
wyjście znaleźć. I w związku z tym: albo muszą się dogadać, albo niestety
dostosować, albo szukać lepszej pracy, albo emigrować.

MAM dokładnie TO SAMO zdanie :)

[iwles]

I o to własnie chodzi.

a ja mam takie...

[anik801]

Jak mogę poradzić komuś żeby szedł na swoje,jak ten ktoś nie ma pracy,kasy itd.
To byłoby z mojej strony podłe,bo mnie na przeprowadzkę stać.Łatwo powiedzieć
idź na swoje.Z góry zakładcie,że skoro ktoś nie ma kasy,mieszkania to nie
powinien zakładać rodziny.A teraz przykład chrześnicy mojej mamy.Wychodzi za mąż
(nie z przymusu).Piękne,duże wesele,na weselu tzw."szychy".Wszyscy mówią jak to
im się świetnie ułożyło i jak cudnie będą żyli.Bajka trwa.Oczywiście kupują
mieszkanie,mają kasę,on ma dobrą pracę i dodatkowy grosz.Ona nie pracuje,bo
postanawia urodzić dziecko.Po 2poronieniach w końcu jest synek.Sielanka trwa.I
nagle,dzień przed chrztem ich synka wypadek.Winny jest jej mąż.Trafia do
aresztu.No i trzeba zapłacić sporą kaucję,wynająć adwokata.Oszczędności szybko
szlag trafił.Jego w międzyczasie wywalili z pracy,a dodatkowa kasa też się
skończyła.A tu trzeba dalej żyć.I pracy od razu nowej nie można dostać.No i
sprzedają mieszkanie,bo mają nóż na gardle.Gdzie lądują?U jej rodziców.A
przecież miało być tak pięknie.Dorośli odpowiedzialni ludzie pobierają się,
mieszkają na swoim i co?Niestety nie wyszło.I takich wypadków losowych jest
sporo.On nadal nie ma pracy.Ona pracuje po 12godz.dziennie za 1200zł(jak dobrze
pójdzie).Dostali w końcu mieszkanie socjalne,bieda,aż piszczy.No,ale według
schematu są teraz znowu samodzielni i odpowiedzialni.Teraz na swoim może
powinni o drugim dziecku pomyślećIdź na swoje mówię tym,które mają dziwne
nastawienie do ludzi z którymi wspólnie zamieszkują.Tzn.mają pretensje,że
teściowa nie zajmuje się dzieckiem,lub zajmuje w nadmiarze,że czegoś nie
kupuje,bądź kupuje nie to co potrzeba itd.

[hailie5]

No to rzeczywiście ekstremum jakieś. Bardzo trudna sytuacja. mi chodzi jednak o
osoby, które mieszkając z rodzicami/teściami wdają się w ciągłe pyskówki i
ogólnie wszystkim taka sytuacja ciąży. Wtedy trzeba zrobić wszystko by to
zmienić. A jak jest wszystko ok i zgodnie funkcjonują wspólnie, to po cholere
coś zmieniać. Chyba po to, żeby zadowolić niektóre forumowiczki dla których
najlepszym rozwiązaniem jest klepanie biedy- byle na swoim. No i wtedy można się
chlubić odpowiedzialnością i wielką życiową zaradnością.

[anik801]

Każdy jak to się mawia jest kowalem swego losu!Jak ktoś chce mieszkać z
rodzicami niech mieszka,jak chce sam proszę bardzo.A co do ludzi,którzy nie
mają wyboru-oni też mają prawo do życia.Osobiście wolałabym mieszkać z
rodzicami/teściami w przyzwoitych warunkach niż na tzw.swoim zajadając chleb z
margaryną,spłacając kredyt za jakieś dwuklitkowe mieszkanie i zastanawiając się
skąd wziąść kasę na następne dni.Na szczęście nie mam tego typu dylematów

[iwles]

anik801 napisała:

> Każdy jak to się mawia jest kowalem swego losu!Jak ktoś chce mieszkać z
> rodzicami niech mieszka,jak chce sam proszę bardzo.



To po jaką cholerę piszą posty na forum z rozpaczliwym : pomóżcie !!!!

[malila]

iwles napisała:
> To po jaką cholerę piszą posty na forum z rozpaczliwym : pomóżcie !!!!

Szukają sponsora?)
Albo oczekują rad na temat tego, jak ułożyć sobie poprawnie stosunki z
rodzicami (teściami).

[jop]

> Albo oczekują rad na temat tego, jak ułożyć sobie poprawnie stosunki z
> rodzicami (teściami).

A w następnym zapytają, jak przybić gwoździami galaretkę do sufitu.

Jeżeli dochodzi do tarć, to w 99% przypadków żadne rady niczego dadzą. Należy
się wynieść i tyle.

burza4

[anik801]

A czy nie jest fajnie dać dziecku coś na co pracowało kilka pokoleń?Ja
przywiązuję dużą wagę do takich spraw.Zresztą moje rodzeństwo również.Do tego
stopnia,że nie sprzedamy nic z tzw."ojcowizny".Mamy szacunek do tego,co
wypracowali nasi rodzice.Chcemy w tym być dalej(dom,gospodarstwo).To są sprawy
przekazywane pokoleniowo.Czy coś w tym złego?Teraz dbają o to rodzice,potem
my,a następnie nasze dzieci.Nie uważam,że to co dostaniemy nas zdemoralizuje.
Ja zawsze byłam związana z posiadaniem ziemi.Choć mieszkałam w mieście,mój tato
miał sporo ziemi,na niej pracował i kochał ją ponad wszystko.Ja mam to w genach.
Tak się akurat złożyło,że teraz mieszkam na wsi.Podoba mi się wieś i nie chcę
rezygnować z mieszkania tutaj.I co z tego,że nie zapracowałam na ten dom?Moi
teściowie też go nie zbudowali.Dostali go od swoich rodziców.To chyba normalne.
A co do zgrzytów.Jasne,że są i co z tego?A jak się mieszka tylko z mężem i z
dzieckiem to zgrzytów nie ma?Ja będę pomagała swojej córce(w miarę swoich
możliwości)i nie uważam,że przez to będzie mniej samodzielna.

[burza4]

Fajnie dać, niefajnie - MUSIEĆ DAWAĆ, bo dziecko wykazało się bezmyślnością - i
nadal liczy, że ktoś inny wypije piwo, które ona nawarzyła. O to mi chodzi.

chodzi o to, żeby dziecko samo stanęło na nogi, a nie nauczyło się iść na
łatwiznę wyciągając ręce do rodziców/teściów/państwa. Podawanie na tacy nie
mobilizuje do wysiłku.

Naturalnie dziecku pomogę - na start może dostać mieszkanie - ale dopiero wtedy
kiedy zarobi na jego utrzymanie, bo nie mam zamiaru jej wyręczać. A wzięcie pod
swój dach, opłacanie rachunków itp to jest zwolnienie z odpowiedzialności za
własne życie. Sama musi nauczyć się dbać o siebie i swoją rodzinę.

[agnieszkas72]

Gdy wyszłam za mąż,moja mama była już wdową,przechodziła na wczesniejszą
emeryturę i pojawiały się już u niej pierwsze oznaki ciężkiej choroby.Miałysmy
ładne,duże mieszkanie,którego sama by nie utrzymała.Zamieszkanie osobno nie
wchodziło w grę.Juz wkrótce stała się całkowicie zdana na nas,nie mogłaby
mieszkac samodzielnie.W tej trudnej sytuacji mąz bardzo mi pomagał i tak samo
jak ja czuł się odpowiedzialny za mamę.Opiekowalismy się nią aż do jej śmierci.
Ciekawa jestem,czy taki układ rozważają zwolenniczki "bycia na swoim"?Mieszkanie
z rodzicami może pomóc na starcie młodemu małżenstwu ale bywa i tak,ze staje się
koniecznością,bez której rodziców czekałby zakład opiekunczy.
I jeszcze,na starcie mielismy 1200zł mojej pensji,mąż studiował na 2 roku i miał
400 zł renty po ojcu.Straszna głupota wg niektórych,wręcz samobójstwo DD.I w
takich warunkach zaczęlismy sie rozmnażac.Obecnie mamy czwórkę dzieci,własny
dom-częsciowo dzieęi odziedziczonemu po rodzicach mieszkaniu,nie mamy długów i
kredytu.Cieszę sie,że nie czekalismy z zawarciem małżenstwa i z
dziecmi.Mieszkając z mamą czulismy się absolutnie u siebie.Płacilismy rachunki
do których mama się dokładała,zrobilismy własnymi siłami remont,zajmowalismy się
domem nawet przed całkowitą utratą sprawnosci u mamy.

to zależy jakich się ma rodziców/teściów ..

[framp]

Są tacy, od których należy się wyprowadzić nawet głodując w wynajętej kawalerce,
nawet z dzieckiem, bo pozostawanie z nimi uwłacza godności i dziecko też nie
powinno oglądać tych awantur. Znam takie przypadki i ucieczka z komfortowego
zresztą mieszkania do jakiejś dziury na zadupiu była jedynym rozwiązaniem dla
młodego małżeństwa, które w ten sposób wogóle przetrwało. Są też tacy rodzice,
od których nie chce się wyprowadzać, bo żyje się z nimi zgodnie i przyjemnie
dzieląc rachunki i obowiązki. Ja tak właśnie miałem i powiem szczerze, że
wyprowadzając się do swojego mieszkania żałowaliśmy, pogorszył nam się standard
życia Ale moi teściowie to uroczy, kulturalni i dyskretni ludzie, z którymi
dzieliliśmy obszerne 4 pokojowe mieszkanie, więc żadnej tragedii nie było. Tak
więc wszystko, jak zwykle, zależy od ludzi ...

[july64]

To nie jest tak, jak napisałaś. Wiele jest takich rodzin jak moja.
Od rodziców dostałam w prezencie ślubnym... 20 zł (to nie pomyłka, tyle było w
kopercie, nie chcę sie wypowiadać na ten temat ani komentować - oceńcie sami).
Na mieszkanie musieliśmy zarobić sami+kredyt hipoteczny. Na szczęscie kupilismy
własne M 4 lata temu, zanim nie zaczął się ten oszalały boom mieszkaniowy. duża
w tym zasługa mojego szefa - dał nam nieoprocentowana pożyczkę na pół roku. Od
teściów dostaliśmy tez symbolicznie - starczyło na opłacenie notariusza. Także
nie piszcie, że rodzice kupują bo to nie jest prawda, jednym kupują ale
większości nie.

[gardenia_nowak]

Moim zdaniem nic tak nie uczy zaradności jak samodzielność. A nadopiekuńczy
rodzice uczą dzieci bezradności. Rynek pracy jest konkurencyjny i dlatego
trzeba coś na nim zaoferować. I nie chodzi tu wcale o super elitarne studia,
ani o znajomość 10 języków, ale o fachowość. A co będzie jak rodzice już
odejdą?

A "Plac Zbawiciela" widziałyście?

[joasia1234]

Różnie w życiu bywa. Ta historia nie była wyssana z palca. Oczywiście można
mówić o niezaradności,lenistwie, wygodnictwie itp. itd. Ja nie zamieszkałabym z
rodzicami, ani tym bardziej z teściami, ale wierzę, że są w życiu sytuacje,
które do tego zmuszają (choroby, utrata pracy, ciężka sytuacja finansowa i
itd). Wydaje mi sie, że nie zawsze jest łatwe wyjście z sytuacji. A odnoszę
wrażenie, czytając niektóre posty, że dla wielu z was wszystko jest czarne albo
białe. A nie jest, nie tylko w tej kwestii.

[kajak75]

Jak cie nie stac na zapewnienie sobie wlasnego dachu nad glowa, to sie nie bierz
za malzenstwo i robienie dzieci

kajak75

[anik801]

A czy autorka napisała,że jej nie stać na własne mieszkanie?Stać ją,a mieszka z
rodzicami bo chce.Jeśli ktoś nie widzi w tym różnicy,to już jego problem!

[krtek7]

Ilez w waszych wypowiedziach jadu, braku tolerancji, prostactwa

A czy nie przyszło wam do głowy że może ktoś chce mieszkać np. w jednym domu z
bliższą i dalszą rodziną a nawet z prababcią i z kuzynami a wam nic do tego?

Co was to obchodzi?

Nie nawidzę Polaków za to że wszystko co inne niż u nich w domu jest chore i
nie do przyjęcia... Szkoda że nie mogę stąd wyjechać. Mój mąz nie chce... I
mieszkam w jednym domu z rodzicami (na innym piętrze). Już spotkałam się w
związku z tym z brakiem tolerancji u jednej mojej znajomej. Było mi przykro ale
po przeanalizowaniu sytuacji nie żałuję, bo jest głupia i właśnie prosta.
Mierzy ludzi zasobnością ich portfela.

Ja nie toleruję gadania o pieniądzach, prostactwa i głupoty i takich znajomych
unikam. Więc może wy się nie zajmujcie - jak ich nazywacie - nieudacznikami. I
po sprawie.

[aluc]

ekhem... tego.... chciałam zauważyć, że watek odnosił się do sytuacji, w
których dzieci posiadające dzieci mieszkają z rodzicami/teściami i są z tego
powodu głęboko nieszczęśliwe, zaś rada dawana na tymże forum brzmi
najczęściej "idźcie na swoje" jako panaceum na wszelkie życiowe bolączki

twój post natomiast stanowi istny wzorzec uprzejmości, tolerancji i
wyrafinowania, mam nadzieję, że wszyscy się ze mną zgodzą

[monia145]

Ja się zgadzam..nie wiem, jak inni

[wieczna-gosia]

aluc napisała:

>
> twój post natomiast stanowi istny wzorzec uprzejmości, tolerancji i
> wyrafinowania, mam nadzieję, że wszyscy się ze mną zgodzą

szczegolnie uprzejmosci )))

[limonka_3]

Ja jak już wiesz mieszkam z rodzicami (w jednym domu) i wcale nie jest mi z tym
źle.
Nie uwierzysz jak wiele osób mi współczuje takiej sytuacji.
Tzn tego że z nimi mieszkam.
Dlatego wydawało mi się że autorka wątku odnosi się także do mnie

limonka_3 = krtek7

[limonka_3]

limonka_3 = krtek7

Nick mi się już znudził...

[fajka7]

Im wiecej wpisow czytam w tym watku, tym bardziej zakrecona jestem. Mam
wrazenie, ze albo ja jestem pijana, albo cala (niemal) reszta
Niesamowite obserwowac jak dyskusja zbacza z wlasciwego tematu, toczy się swoim
zyciem i za chwile nikt (niemal) już nie wypowiada się na temat. To wyglada
jakby wlaczaly się przypadkowe osoby i mowily to co maja ochote wlasnie
powiedziec, dowolne skojarzenie hasla „mieszkanie u rodzicow” i znikaly po
krotkiej polemice.
W ogole bardzo wciagajacy serial się zrobil. Szczególnie podoba mi się
zwrot „niektórym się wydaje”.

[iwles]

O, Fajka
Jak to ładnie z Twojej strony, że chociaż TY jedna odpowiedziałaś na temat

;P

[monia145]

Wątek wygląda tak, jak każdy inny, dotyczący kontrowersyjnego tematu...tylko
watki o peelingach, maseczkach i itp. nie budzą skrajnych emocji...
Część wypowiedzi jest na temat, część tylko slizga się po temacie...
Ktos napisze coś dosadniej, ktoś skomentuje to w stylu " Ile w was jadu,
wstydzcie się"..ktos inny zabawi się w kaznodzieję
I tak to sie kręci...coż w tym dziwnego?

[wieczna-gosia]

istnieja pewne reguly dotyczace watkow.
1. jak chcesz wypowiedzi na temat to musi byc ponizej 30 postow. A najlepiej
ponizej 10 :0
2. w watkach powyzej 50 postow nie ma wiele na temat
3. w watkach powyzej 100 postow na bank jestzadyma ))
4. a powyzej 200 to ho ho )

[monia145]

To mamy już 191..ciekawe, jak to "ho, ho", będzie wyglądało tym razem

Masz zupełną rację...z tą prawidłowością w wątkach)))

[fajka7]

Znam te prawidlowosci, bo je obserwuje, ale nie moglam się powstrzymac, żeby
nie wyrazic swojego zachwytu. Bo mnie to nieustannie i szczerze fascynuje Ot
dygresja nie na temat czyli

Już wiem...

[agastrusia]

czemu w naszym kraju jest tak źle - bo wszystkie mądre głowy siedzą na forum

Kurczę no czyli na temat

[edorka1]

Ja nie kumam - jak komuś dobrze na łonie rodziny i harmonia panuje to niech mu słonko świeci i zdrowo rosną dzieci.
A jak komus ciasno i żle i z teściową nie po drodze to powinien stanąć na głowie i się wynieść na swoje a nie uprawiać martyrologie stosowaną, albo co gorsze a spotykane mieć pretensję do rodziców z którymi sie mieszka niemal o wszystko. Taka postawa to smarkateria. A jeśli już faktycznie się nie da, to należy poszukać jakiegoś kompromisu a nie wieszać psy na teściowej, że oddycha w swoim mieszkaniu. Był tu taki wątek, jak to laska chciała babci szafę wyrzucić, bo jej zagracała wspólnie kupione mieszkanie.A babcia kochała szafę i nie chciała. Babci prawo kochać starą szafę w swoim domu...

[catherinep24]

Ja mieszkam z mężem, kilkumiesięczną córeczką i...teściami.Wierzcie mi, mam
przerąbane. Nie wybierałam, nie miałam wyboru. Na kupno mieszkania od razu nie
było nas stać. Mieszkamy tak już ponad rok. Początki było-he..jak chyba
wszędzie-cudowne. Świetnie mi się rozmawiało z teściową, teściu był mi prawie
jak ojciec bliski (mój biologiczny niestety nawet się ze mną nie kontaktuje,
eh, długa i czarna historia mojego dzieciństwa..). Wszystko do czasu. Do czasu,
kiedy poznałam się na nich. Bo najlepiej człowieka można poznać gdy się z nim
przebywa 24/dobę. Była ukochaną teściową dla swojej drugiej synowej. Grała.
Przy mnie jej tak "tyłek obrabiała", że uszy puchną. Wydało się wiele kwestii,
między innymi to, że ona ustawia i zawsze istawiała męża przeciwko mnie (sam
się przyznał..). Robi awantury o byle co, np. o to, że przestawiłam jej kosz z
bielizną-oni wówczas siedzieli na działce przez jakiś okres, więc co jej do
licha przeszkadzało?? Kłamie. Jest fałszywa. Do mnie się uśmiecha. Chwilę
później idę do kuchni i słyszę jak na mnie narzeka. Próbowałam wyciągnąć rękę
nie raz. Rozmawiałam z nią. Mówiłam: Mamo, jak tobie coś nie pasuje w moim
zachowaniu, postępowaniu, mów mi proszę o tym, nie obrażę się, a postaram się
zmienić, żeby między nami było dobrze. Mówiła:ok, ale ciągle robi to samo.
Kupiliśmy teraz mieszkanie z mężem. Za rok je dostaniemy, jest w trakcie
budowy. Słuchajcie, JAK ONI SIĘ DOWIEDZIELI! Jaka wojna była!! Że zamierzamy
się wyprowadzić, że jesteśmy nienormalni, bo potem będziemy musieli ściskać
pasa, a teraz to nam b.dobrze. Ale było o to awantur!!!! Spasowali w końcu,
widzieli, że już nic nie zrobią. Ale teraz nawet słyszę, że "oni chcieli
żebyśmy mieli lżej". Ale czy szczęście i owo "lżej" oznacza faktycznie częste
wypady do pizzerii czy kina...? Do jasnej, co złego w tym, że chcemy trochę
swobody? Mąż jest niezmiernie szczęśliwy i zadowolony z kupna mieszkania. No, w
końcu będzie mógł się ze mną kochać kiedy zapragnie i nawet w kuchni na stole
() Mam dość już tej sytuacji. Wierzcie mi, ciężko to znieść. Upokorzenia,
fałsz, chamskie odzywki. A ja nie umiem być chamska, niegrzeczna. Kiedyś przy
niej wybuchłam, ale każdy by w końcu wybuchnął... Ona wyjeżdża z takimi
tekstami...Teściu stwierdził, że jesteśmy (ja i on) podobni, bo tak samo
świnimy podczas jedzenia(okruszki, plamy na ubraniu, takie sierotki z nas). A
ona wstaje wściekła i mówi ze złością"nie może być do ciebie podobna bo nie
jesteś jej ojcem". Babsztyl mówi takie rzeczy przy osobie, która nigdy nie
zaznała ciepła ze strony swojego taty, a wręcz doświadczyła ogromnego
cierpienia. Myślałam, że będzie dobrze. Teraz wiem, że nie. Żyję przyszłością.
Grudniem 2007. Tylko na to czekam... Pozdr.

[fajka7]

No i to jest zdaje się przykład na to, ze czasami należy gleboko rozwazyc
zakladanie rodziny, gdy nie ma się gdzie mieszkac wlasnie. Gdyby sprawy
rozplanowac inaczej, nie musialabys tego wszystkiego przechodzic. Wyjasnij
proszę co masz na mysli mowiac „nie wybieralam, nie mialam wyboru”?
Bo na pozor wyglada jakbys jednak wybrala. Mianowicie zamazpojscie z opcja
mieszkania u tesciow. Czy nie?
Nie zamierzam Cie podsumowywac, ale wlasnie interesuja mnie czasami takie
sytuacje, gdy ludzie twierdza, ze wyboru nie ma, nie da się itd. Na czym
polegal brak wyboru w tym przypadku? Czyli dlaczego nie mogliscie zaczac od
zalatwienia samodzielnego mieszkania skoro po roku je kupiliscie?

A taka sytuacja

[agastrusia]

Dwoje ludzi pracuje więc mają warunki do założenia rodziny. Rodzi się
niepełnosprawne dziecko w wyniku czego jedno z rodziców zmuszone jest
zrezygnować z pracy. Jedna pensja nie wystarcza na to aby zaciągnąć kredyt lub
wynająć mieszkanie. Jaką odpowiedź macie mądre głowy?

[gryzelda71]

A po roku pracujaca osoba traci prace...No mozna w nieskończoność wymyślać czemy młode małżeństwa mieszkają z rodzicami.
A chodzi o sytuacje,gdzie młodzi są niezadowoleni,ale wolą pisac 4 wątki o wrednej teściowej,niz raz zastanowić sie jakie maja mozliwości,zeby nie mieszkać razem.

[agastrusia]

Czytając co niektóre wypowiedzi mam poważne wątpliwości. Widać, że dla co
niektórych życie jak do tej pory bardzo łaskawe było.

[iwles]

A może po prostu - co poniektórzy - zakasają rękawy i idą do przodu ?
Nie rozczulając się nad soba, nie biadoląc, tylko działając.

[mysiam]

nie przebrnęlam przez caly wątek -moze jakies pierwsze 40 wpisow zdołałam
przerobić...ale :
podpisuję się pod tym ,co napisala IWLES

[taja11]

Takich długich postów dawno nie było.Cały czas cieszyłam się że jednak
mieszkałam z moją mamą a nie z teściami-Chociaż zawsze byli w porządku,ale może
dlatego że nie mieszkaliśmy razem wiec nie bylo powodów do konfliktów...

[limonka_3]

Mysiam, a czy ty mieszkałaś kiedys z teściami/rodzicami w jednym domu (czyt
razem ale osobno)? Nie? To skąd wiesz że to nie jest dobre???

[agastrusia]

Owszem to co piszesz to wszystko racja, tylko powiem ci że nie wiele można
wskórać zarabiając 675 zł miesięcznie - jest to minimalne wynagrodzenie od tego
roku. Z taką pensją możesz kombinować ile chcesz a i tak nic nie wskórasz. Więc
zarabiając minimum krajowe nie mam prawa do własnej rodziny?

[gardenia_nowak]

Statystyki mówią, że 5% zatrudnionych zarabia minimum.

[agastrusia]

Może i 5 % ale wielu ludzi zarabia niewiele więcej.Z 1000 na ręke też za dużo
nie zdziałasz.

[gardenia_nowak]

Ciekawa jestem tylko, ile dochodów ma przeciętny Polak pochodzących z szarej
strefy...

[crises]

Ciekawe, jaki % dostających oficjalnie minimum, więcej dostaje pod stołem.

Przy zarobkach w okolicach minimum (także minimum x 2) trzeba upaść na głowę,
żeby decydować się na dziecko.

[kasper68]

No a jak się ma już dzieci to chyba tylko strzelić sobie w głowę.
Przykład z mojego otoczenia: matka 3 dzieci rozwodzi się ze swoim męzem
alkoholikiem i damskim bokserem. Długo jest na bezrobotnym, teraz pracuje,
ciężko jako tapicer, zarabia minimum, alimentów nie dostaje tylko z funduszu
170 na dziecko. Mieszka w kawalerce z trójką prawie dorosłych dzieci. I wierz
mi, chętnie by się ze mną zamieniła na moje dwa piętra u teściowej.

[kasper68]

to było do crises

[jop]

To niech ta osoba, która pracuje, ruszy tyłek i znajdzie lepszą pracę. (Ja
swoje pierwsze mieszkanie kupiłam za wyłącznie swoje pieniądze, z jednej
pensji.)

[ambiguo]

Życie nie jest takie proste. Przy dzisiejszych cenach nieruchomości albo
wynajmu i polskich pensyjkach ciężko wystartować. Dopiero koło 40-ki człowiek
wychodzi na swoje - i takim ludziom rzeczywiście się dziwię, ale młodszym
absolutnie nie !!!
Życie na swoim często oznacza dziadowanie, poświęcenia itd - ja przez to
przeszedłem i nie dziwię się tym, którzy nie mają na to ochoty. Osobiście
spierd....łem sobie kawałek życia próbując za wszelka cene być samodzielnym. A
nie poświęcałem się jakoś strasznie, znam takich co mieli duuuużo gorzej ode
mnie. Oczywiście znam też takich co im rodzice mieszkanie kupili - ich
samodzielnośc nic ich nie kosztowała, ale jakby im się noga powinęła toby
siedli i płakali i palcem nie ruszyli. Po prostu mamy kapitalizm i wybór,
lub brak wyboru - coś za coś.

[palinkaaa]

Witam!
Mam 23 lata, mąż 25, wspólnie wychowujemy 2 letniego synka. Ja jestem na 3 roku
studiów, mąż skończył dwie szkoły policealne i pracuje od niedawna w
supermarkecie [wczesniej był z małym w domu]. Oboje dorabiamy w weekendy w
barze. Nie jest źle
Przez dwa i pół roku mieszkaliśmy w trójkę u teściowej - w pokoju 2 na 3 metry w
pięknym i dużym M4 - większy pokój zajmował brat męża - stary kawaler.
Nie będę rozpisywać się na temat konfliktów, których było nie mało - jestem
wdzięczna teściowej, że nas przygarnęła i nie za częto to wypominła.
W ten weekend wyprowadzamy się do dwupokojowego wynajętego mieszkanka - naszego
marzenia :]
Synek będzie miał własny pokój, a my "własny" kąt. Boję się, ale damy radę -
jesteśmy młodzi i w końcu będziemy mogli ułożyć sobie życie wg własnego pomysłu.
Pozdrawiam

[pigula731]

nie wszuscy zarabiaja kokosy w polsce i nie moga pozwolic sobie na wynajem
mieszkania lub kredyt

[igge]

w centrum Warszawy można wynająć kawalerkę za 700 zł (to już razem z czynszem)
Może też się zdarzyć, że zarabiasz 12 tys, bierzecie kredyt na mieszkanie,
samochód, rodzi się wam 2 dzieci, jedno z was musi rzucić pracę do której
powrotu nie ma, żeby zająć się niepełnosprawnym dzieckiem, niedołężną babcią,
choruje poważnie mąż lub żona, utrzymujący rodzinę partner traci pracę i rok
lub dłużej nie może znaleźć następnej, w nowej pracy zarabia 1 tys zł, kredyt
wynosi kilka tysięcy miesięcznie a mnóstwo kasy potrzebne jest co miesiąc na
leczenie dziecka, współmałżonka, babci. Wszystkie te rzeczy mogą zdarzyć sie
naraz, w jednej rodzinie.

[iwles]

Sprzedajesz mieszkanie, spłacasz kredyt w banku, za resztę kupujesz mniejsze
mieszkanie, bądź komunalne.


Raczej nie wprowadziłabym się z dwójką małych rozrabiających dzieci do
mieszkania starszej babci.


Partner nie może znaleźć pracy przez rok ? - więc może partnerka znajdzie?
Wtedy tatuś przez ten czas zajmie się dziećmi.

[joanna_poz]

> Sprzedajesz mieszkanie, spłacasz kredyt w banku, za resztę kupujesz mniejsze
> mieszkanie, bądź komunalne.
>
>
> Raczej nie wprowadziłabym się z dwójką małych rozrabiających dzieci do
> mieszkania starszej babci.
>
>
> Partner nie może znaleźć pracy przez rok ? - więc może partnerka znajdzie?
> Wtedy tatuś przez ten czas zajmie się dziećmi.


Swięte słowa - w takich sytuacjach, podbramkowych i czesto zdarzających się,
trzeba po prostu bardzo CHCIEC znaleźć rozwiązanie.

W czasach PRZED własnym lokum wynajmowaliśmy mieszkanie, płacąc za wynajem 850
zł + opłaty. Potem "wsiąkliśmy" w kredyty, najpierw na mieszkanie, teraz na
dom, płacąc ratę też w granicach 800-1000 zł.
W ciągu tych lat, kiedy jesteśmy razem i jestesmy cały czas na swoim, ja 2 razy
straciłam pracę, mój parter tez. Był nawet moment, niedługi, kiedy byliśmy
oboje bez pracy. Nigdy z tego powodu nie mieliśmy zaległości w płatnościach,
jak praca się znajdowała braliśmy, nie biadowaliśmy, jak to jest fatalnie.
Rodzice nam nie pomagali, zresztą nie oczekiwaliśmy tego od nich wcale.
Wychodzilismy z dołków, bo bylismy bardzo zdeterminowani, żeby z nich wyleźć.

[crises]

Mogę się tylko pod tym podpisać. Za czasów wspólnego życia razem ja 2 x
traciłam pracę, firma mojego pana zbankrutowała, firma, gdzie pracował na
etacie, rozleciała się po paru miesiącach. Znalezienie nowej pracy zajmowało
nam maks 3 miesiące, a i to dlatego tak długo, że nie chcieliśmy brać byle
czego, a w międzyczasie żyliśmy z fuch. Nikt nam nigdy nie pomagał, radziliśmy
sobie bez problemu, ba, nawet standard życia nam się specjalnie nie obniżał - w
okresach międzypracowych na wakacje jeździliśmy jak zwykle.

[limonka_3]

Iwles... Jakież to proste!
Powinnaś być psychologiem rodzinnym

[iwles]

Limonka - wiem co mówię, niestety..............

[a_gadek]

ja dzięki uporowi własnemu zaraz po ślubie poszłam z mężem na swoje... mimo że
jest cięzko to cieszę sie z podjetej decyzji